How Languages Became a Part of My L

How Languages Became a Part of My Life

From time to time I get asked the question, “Why study a foreign language?” I received my bachelor’s degree in Korean, so perhaps I’m going to be a bit biased, but let me try to explain.Actually, I might be really biased. I’m fluent in Korean (I should probably point out that I’m Caucasian, since apparently the general understanding is that most people who speak fluent Korean are… well, Korean.), but I also speak proficient Japanese, conversational French, and basic Mandarin and Cantonese. Oh, and English. And Pig Latin and Obish, if you count those. And a few simple languages I made up myself in high school and college. Languages have taken a large portion of my life, but I don’t regret it at all. Rather, the more I study other languages, the more I can learn about my own language, and that in turn helps me to learn even more about other languages.Korean was my third foreign language. My first was French, which I studied for all 4 years of high school. Although that should have been enough time for me to be able to speak it fluently now, I never took the classes seriously. I was shy as well, and didn’t want to practice my speaking in fear of making mistakes. Instead, I would focus and study extremely hard for ten minutes before taking a test, putting the vocabulary and grammar in my short term memory, then forget everything after class was over – at least this is what I thought I was doing. But I wasn’t forgetting the answers completely. I found that through studying hard this way I was pushing the information into my memory more permanently than I thought. Although I couldn’t immediately recall the English translations of the French vocabulary I had studied, I was able to easily identify them from a list, and still understand what many of the words meant even years later. This was the start of my interest in languages. “All I need to do to learn a foreign language is study hard!” I realized. It seems obvious reading it now, but it was like a revelation to me while finishing high school. And that’s when I started Japanese.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ว่าภาษาเป็น ส่วนหนึ่งของชีวิตFrom time to time I get asked the question, “Why study a foreign language?” I received my bachelor’s degree in Korean, so perhaps I’m going to be a bit biased, but let me try to explain.Actually, I might be really biased. I’m fluent in Korean (I should probably point out that I’m Caucasian, since apparently the general understanding is that most people who speak fluent Korean are… well, Korean.), but I also speak proficient Japanese, conversational French, and basic Mandarin and Cantonese. Oh, and English. And Pig Latin and Obish, if you count those. And a few simple languages I made up myself in high school and college. Languages have taken a large portion of my life, but I don’t regret it at all. Rather, the more I study other languages, the more I can learn about my own language, and that in turn helps me to learn even more about other languages.Korean was my third foreign language. My first was French, which I studied for all 4 years of high school. Although that should have been enough time for me to be able to speak it fluently now, I never took the classes seriously. I was shy as well, and didn’t want to practice my speaking in fear of making mistakes. Instead, I would focus and study extremely hard for ten minutes before taking a test, putting the vocabulary and grammar in my short term memory, then forget everything after class was over – at least this is what I thought I was doing. But I wasn’t forgetting the answers completely. I found that through studying hard this way I was pushing the information into my memory more permanently than I thought. Although I couldn’t immediately recall the English translations of the French vocabulary I had studied, I was able to easily identify them from a list, and still understand what many of the words meant even years later. This was the start of my interest in languages. “All I need to do to learn a foreign language is study hard!” I realized. It seems obvious reading it now, but it was like a revelation to me while finishing high school. And that’s when I started Japanese.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

วิธีภาษากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของฉันจากเวลาที่ผมถูกถามคำถามว่า "ทำไมเรียนภาษาต่างประเทศ?" ฉันได้รับปริญญาตรีของฉันในเกาหลีดังนั้นบางทีฉันจะเป็นบิตลำเอียง แต่ให้ฉันลอง เพื่อ explain.Actually ผมอาจจะลำเอียงจริงๆ ฉันพูดภาษาเกาหลี (ฉันอาจจะชี้ให้เห็นว่าฉันคนผิวขาวตั้งแต่เห็นได้ชัดความเข้าใจทั่วไปคือคนส่วนใหญ่ที่พูดภาษาเกาหลี ... ดี, เกาหลี.) แต่ฉันยังพูดเก่งญี่ปุ่นสนทนาฝรั่งเศสและ โรงแรมแมนดารินพื้นฐานและกวางตุ้ง โอ้และภาษาอังกฤษ และหมูละตินและ Obish ถ้าคุณนับเหล่านั้น และภาษาง่ายๆที่ผมทำขึ้นกับตัวเองในโรงเรียนมัธยมและวิทยาลัย ภาษาที่มีการดำเนินการส่วนใหญ่ในชีวิตของฉัน แต่ฉันไม่เสียใจเลย แต่ยิ่งผมเรียนภาษาอื่น ๆ มากขึ้นผมสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับภาษาของตัวเองและในทางกลับช่วยให้ผมได้เรียนรู้มากขึ้นเกี่ยวกับ languages.Korean อื่น ๆ เป็นภาษาต่างประเทศของฉันที่สาม ครั้งแรกของฉันเป็นชาวฝรั่งเศสซึ่งผมเรียนสำหรับทุก 4 ปีจากโรงเรียนมัธยม แต่ที่ควรจะได้รับเวลามากพอสำหรับผมที่จะสามารถที่จะพูดได้อย่างคล่องแคล่วมันตอนนี้ผมไม่เคยใช้เวลาเรียนอย่างจริงจัง ผมเป็นคนขี้อายเป็นอย่างดีและไม่ต้องการที่จะฝึกพูดของฉันในความกลัวของการทำผิดพลาด แต่ฉันจะมุ่งเน้นและเรียนหนักมากสำหรับสิบนาทีก่อนที่จะทดสอบการวางคำศัพท์และไวยากรณ์ในหน่วยความจำระยะสั้น ๆ ของฉันแล้วลืมทุกอย่างหลังเลิกเรียนได้มากกว่า - อย่างน้อยนี่คือสิ่งที่ผมคิดว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ แต่ผมก็ไม่ลืมคำตอบที่สมบูรณ์ ผมพบว่าผ่านการศึกษาอย่างหนักด้วยวิธีนี้ผมได้รับการผลักดันข้อมูลในหน่วยความจำของฉันมากขึ้นอย่างถาวรกว่าที่ฉันคิด ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้ทันทีจำแปลภาษาอังกฤษของคำศัพท์ภาษาฝรั่งเศสที่ฉันเคยเรียนผมก็สามารถที่จะระบุได้อย่างง่ายดายจากรายการและยังคงเข้าใจสิ่งที่หลายคำที่หมายถึงปีแม้ในภายหลัง นี่คือจุดเริ่มต้นของความสนใจในภาษาของฉัน "สิ่งที่ผมต้องทำในการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศคือการศึกษายาก!" ฉันรู้ ดูเหมือนว่าการอ่านมันเห็นได้ชัดในขณะนี้ แต่มันเป็นเหมือนการเปิดเผยกับผมในขณะที่จบโรงเรียนมัธยม และนั่นคือเมื่อผมเริ่มญี่ปุ่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

วิธีการที่ภาษากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

ฉันเวลาฉันถามคำถามว่า " ทำไมต้องเรียนภาษาต่างประเทศ ? " ผมได้รับปริญญาตรีปริญญาของฉันในเกาหลี ดังนั้นบางทีผมจะเป็นบิตลำเอียง แต่ให้ฉันพยายามที่จะอธิบาย จริงๆแล้วฉันอาจจะลำเอียงจริงๆ ฉันพูดภาษาเกาหลี ( ฉันควรจะชี้ให้เห็นว่าผมผิวขาวเพราะความเข้าใจทั่วไปคือ ว่า ส่วนใหญ่คนที่พูดภาษาเกาหลีคล่องขนาดนี้ . . . . . . อืม เกาหลี ) แต่ผมยังพูดภาษาญี่ปุ่น ชาญ สนทนาภาษาฝรั่งเศส และภาษาจีนพื้นฐาน และกวางตุ้ง โอ้ , และภาษาอังกฤษ และหมูภาษาละตินและ obish ถ้านับเหล่านั้น และไม่กี่ง่ายๆภาษาที่ผมทำขึ้นเองในโรงเรียนมัธยมและวิทยาลัย ภาษาได้รับส่วนใหญ่ของชีวิตของฉันแต่ฉันไม่เสียใจเลย แต่ยิ่งเรียนภาษาอื่นๆ มากกว่าที่ฉันสามารถเรียนรู้เกี่ยวกับภาษาของผมเอง และที่ในการเปิดจะช่วยให้ฉันเพื่อเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับภาษา เกาหลี เป็นภาษาต่างประเทศ 3 ของฉัน ครั้งแรกเป็นภาษาฝรั่งเศส ซึ่งผมเรียนมา 4 ปีของโรงเรียนมัธยม แม้ว่ามันควรจะมีเวลาเพียงพอสำหรับฉัน ฉันสามารถพูดได้คล่องแล้วผมไม่เคยเรียนอย่างจริงจัง ฉันอายเช่นกัน และไม่อยากจะฝึกพูดของฉันในความหวาดกลัวของความผิดพลาด ผมจะตั้งใจเรียนอย่างหนัก 10 นาทีก่อนสอบ ใส่คำศัพท์และไวยากรณ์ในหน่วยความจำระยะสั้นของเรา แล้วลืมทุกอย่าง หลังเลิกเรียน – อย่างน้อยนี้คือสิ่งที่ฉันคิดว่าฉันทำแต่ฉันไม่ลืมคำตอบทั้งหมด ฉันพบว่าถึงเรียนหนักแบบนี้ผมกดข้อมูลลงในหน่วยความจำของฉันมากขึ้นอย่างถาวร มากกว่าที่ผมคิด ถึงแม้ว่าฉันจะไม่สามารถทันทีเรียกคืนภาษาอังกฤษแปลศัพท์ฝรั่งเศสที่ผมเรียน ผมก็สามารถระบุได้จากรายการ และยังเข้าใจอะไรหลายคำหมายถึงปีในภายหลังนี้คือจุดเริ่มต้นของความสนใจในภาษา " ทั้งหมดที่ฉันต้องทำเพื่อเรียนรู้ภาษาต่างประเทศจะตั้งใจเรียน ! " ข้ารู้ ดูเหมือนว่าที่เห็นได้ชัดอ่านมันตอนนี้ แต่มันเหมือนการเปิดเผยฉันในขณะที่จะจบไฮสคูล และเมื่อฉันเริ่มญี่ปุ่น