Metaphors" is a very short poem fro

Metaphors" is a very short poem from 1959. Plath announces that she is a riddle in nine syllables, and then uses a multitude of seemingly unrelated metaphors to describe herself. However, it is clear upon inspection that she is describing a state of pregnancy. The nine lines correspond to the nine months of pregnancy, and each line possesses nine syllables. Plath was pregnant with her first child, Frieda, at the time of the poem's composition. Though most critics concur that Plath's healthiest relationships in life were with her two children, the poem suggests a deep ambivalence about motherhood. The basic conflict is the poem is that of duty vs. individuality. The narrator feels that by subsuming herself to the duty of motherhood, her own individuality is being stifled. Though the poem uses consistent first person, the ironic effect is that the speaker's individuality is only expressed in terms of the child she carries. She is aware of herself, but only in terms of what she cannot be.

While some of the poem's images are rather humorous - she describes a pregnant woman as "a melon strolling on two tendrils," for instance - the overall depiction of pregnancy is not very heartening. The woman, whom readers should assume is Plath herself, is discouraged by her physical appearance. She feels large and unwieldy, comparing herself to an elephant, a "cow in calf," and a "ponderous house." She expresses no joy with her increasing size. Instead, she is too well-aware of how she has lost control of her body. She lacks individuality, and is instead only a "means" and a "stage" for another. Everything happening to her is for someone else, not for herself.

The bleakness of this situation is crystallized in the last line of the poem – "Boarded the train there's no getting off." Here, she suggests that she lacks any agency, and is instead at the mercy of another. She implies that her feelings about the child mean nothing; she must carry the pregnancy to term. She has no choice in the matter. Quite obviously, the stereotypical image of the glowing, exuberant pregnant woman is not found in "Metaphors." The famed Plath scholar Stephen Gould Axelrod agrees, writing that "Beneath the humor of Plath’s imagery, we discover very little real pleasure...indeed, in the last two lines even the humor vanishes, displaced by anxious awareness of remorseless fate."

Upon closer analysis, Plath's choice of imagery reinforces her belief that she is simply a carrier. For instance, an elephant is valuable not for itself, but for its ivory. The timber of a house is valuable only for what it contains - a family - and not in itself. A purse is insignificant; only the money which it holds matters. Her evocation of green apples suggests both a sour, uncomfortable treat, but also offers an implicit allusion to Eve, who ate an apple from the tree of knowledge and thus cursed all women with the legacy of painful childbirth

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คำอุปมาอุปมัย"เป็นบทกวีสั้น ๆ จาก 1959 Plath ประกาศว่า เธอมีปัญหาลับสมองในเก้าพยางค์ และใช้หลากหลายไม่เกี่ยวข้องดูเหมือนคำอุปมาอุปมัยเพื่ออธิบายตัวเอง อย่างไรก็ตาม ได้ชัดเจนเมื่อมีการตรวจสอบว่า เธอจะอธิบายสถานะของการตั้งครรภ์ บรรทัด 9 กับ 9 เดือนของการตั้งครรภ์ และแต่ละบรรทัดมีเก้าพยางค์ Plath ถูกตั้งครรภ์แรกลูก Frieda ในขณะองค์ประกอบของกลอน แม้ว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่เห็นด้วยว่า ของ Plath ความสัมพันธ์หนีจากชีวิตที่ มีสองลูก กลอนแนะนำ ambivalence ลึกเกี่ยวกับมารดา ความขัดแย้งพื้นฐานคือกลอนที่ภาษีเทียบกับบุคลิกลักษณะ ผู้รู้สึกว่า โดย subsuming ตัวเองกับหน้าที่ของมารดา บุคลิกลักษณะของตนเองได้ที่ stifled ว่ากลอนใช้คนแรกที่สอดคล้องกัน ผลเรื่องคือ ว่า บุคลิกลักษณะของลำโพงเท่านั้นถูกแสดงในเด็กเธอดำเนิน เธอจะตระหนักถึงตนเอง แต่เฉพาะในสิ่งที่เธอไม่ในขณะที่ภาพของบทกวีมีอารมณ์ขันแต่ - เธออธิบายถึงหญิงตั้งครรภ์เป็น "แตงโมเป็นไปในสอง tendrils" เช่น - การแสดงให้เห็นภาพรวมของการตั้งครรภ์ได้ heartening มาก ผู้หญิง ผู้ที่อ่านควรถือว่า เป็น Plath ตัวเอง เป็นกำลังใจ ด้วยรูปลักษณ์ของเธอ เธอรู้สึกใหญ่ และ unwieldy เปรียบเทียบตัวเอง กับช้าง "วัวในลูก" "ponderous บ้าน" เธอแสดงความสุขไม่ มีขนาดของเธอเพิ่มขึ้น แทน เธอเป็นไปดีทราบว่าเธอมีการสูญเสียการควบคุมร่างกายของเธอ เธอขาดบุคลิกลักษณะ และเป็นแต่เพียง "วิธีการ" และ "เวที" สำหรับอีก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอคือใคร ไม่ใช่สำหรับตัวเองBleakness ของสถานการณ์นี้คือการตกผลึกในบรรทัดสุดท้ายของกลอน – "Boarded รถมีคือไม่มีการปิด" ที่นี่ เธอแนะนำว่า เธอไม่มีหน่วยงานใด ๆ และแทนที่ความเมตตาของอีก เธอหมายความว่า ความรู้สึกของเธอเกี่ยวกับเด็กความหมาย อะไร เธอต้องดำเนินการตั้งครรภ์ในระยะ เธอมีทางเลือกไม่มีในเรื่อง ค่อนข้างเห็นได้ชัด รูป stereotypical ของหญิงตั้งครรภ์เร่าร้อน แห่งความสนุกสนานรื่นเริงไม่พบใน "คำอุปมาอุปมัย" นักวิชาการ Plath โด่ง Stephen Gould Axelrod ตกลง เขียนว่า "ภายใต้อารมณ์ขันของภาพของ Plath เราค้นพบความสุขที่แท้จริงน้อยมาก...แน่นอน ในบรรทัดสองครั้งล่าสุด แม้อารมณ์ขันหาย ไป พลัดถิ่นจากความกังวลของเฟต remorseless"เมื่อใกล้ชิดวิเคราะห์ เลือกภาพของ Plath reinforces เชื่อเธอว่า เธอเป็นเพียงแค่ผู้ขนส่ง เช่น ช้างจะมีคุณค่า สำหรับตัวเองไม่ แต่เป็นงาช้าง ไม้ของบ้านจะมีคุณค่าสำหรับสิ่งนั้น -ครอบครัว - และไม่อยู่ ในตัวเอง ใส่ความเป็นสำคัญ เรื่องเงินที่จะเก็บ เธอ evocation แอปเปิ้ลเขียวแนะนำทั้งเปรี้ยว อึดอัดรักษา แต่ยัง มีนัยพูดถึงอีฟ ที่กินแอปเปิลจากความรู้ของต้นไม้ และสาปผู้หญิงทั้งหมดกับมรดกของคลอดบุตรเจ็บปวดจึง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อุปมา "เป็นบทกวีที่สั้นมากจากปี 1959 แพลประกาศว่าเธอเป็นปริศนาในเก้าพยางค์และจากนั้นใช้ความหลากหลายของคำอุปมาอุปมัยที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องเพื่ออธิบายตัวเอง. แต่ก็เป็นที่ชัดเจนเมื่อตรวจสอบว่าเธออธิบายสถานะของการตั้งครรภ์ เก้าเส้นตรงกับเก้าเดือนของการตั้งครรภ์และแต่ละบรรทัดมีเก้าพยางค์. แพล ธ กำลังตั้งท้องลูกคนแรกของเธอ Frieda ในขณะที่องค์ประกอบของบทกวีที่. แม้ว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่เห็นว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อสุขภาพแพล ธ ในชีวิตอยู่กับสองคนของเธอ เด็ก, บทกวีแสดงให้เห็นความสับสนลึกเกี่ยวกับแม่. ความขัดแย้งพื้นฐานคือบทกวีเป็นที่ของการปฏิบัติหน้าที่กับความแตกต่างกัน. ผู้บรรยายรู้สึกว่าตัวเองโดย subsuming ไปปฏิบัติหน้าที่ของความเป็นแม่ที่แตกต่างกันของเธอเองจะถูกกลั้น. แม้ว่าบทกวีใช้ที่สอดคล้องกัน คนแรกที่ผลน่าขันก็คือความแตกต่างของผู้พูดจะแสดงเฉพาะในแง่ของเด็กที่เธออุ้มเธอตระหนักถึงตัวเอง แต่ในแง่ของสิ่งที่เธอไม่สามารถ.. ในขณะที่บางส่วนของภาพบทกวีที่ค่อนข้างอารมณ์ขัน - เธออธิบาย หญิงตั้งครรภ์ที่เป็น "แตงโมเดินเล่นสองไม้เลื้อย" เช่น - ภาพโดยรวมของการตั้งครรภ์ไม่ได้ให้กำลังใจมาก ผู้หญิงคนที่ผู้อ่านควรถือว่าเป็นแพล ธ ตัวเองเป็นกำลังใจโดยลักษณะทางกายภาพของเธอ เธอรู้สึกมีขนาดใหญ่และเทอะทะเปรียบเทียบตัวเองให้ช้างเป็น "วัวในลูก" และ "บ้านน่าเบื่อ." เธอแสดงออกถึงความสุขที่มีขนาดที่เพิ่มขึ้นของเธอ แต่เธอเกินไปตระหนักดีว่าเธอได้สูญเสียการควบคุมของร่างกายของเธอ เธอไม่มีความแตกต่างกันและเป็นแทนเพียง "หมายถึง" และ "เวที" อีก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอให้คนอื่นไม่ได้สำหรับตัวเอง. ความเปล่าเปลี่ยวของสถานการณ์นี้จะตกผลึกในบรรทัดสุดท้ายของบทกวี - "ขึ้นรถไฟไม่มีการปิด." ที่นี่เธอแสดงให้เห็นว่าเธอไม่มีหน่วยงานใด ๆ และแทนที่จะเป็นที่ความเมตตาของผู้อื่น เธอหมายความว่าความรู้สึกของเธอเกี่ยวกับเด็กที่ไม่มีความหมายอะไร; เธอจะต้องดำเนินการตั้งครรภ์เพื่อคำว่า เธอมีทางเลือกในเรื่องไม่มี ค่อนข้างแน่นอนภาพของโปรเฟสเซอร์ที่เร่าร้อนหญิงตั้งครรภ์ที่เจริญงอกงามไม่พบใน "คำอุปมาอุปมัย." นักวิชาการที่มีชื่อเสียงแพลสตีเฟ่นกูลด์แอกเซลรอดตกลงที่เขียนว่า "ภายใต้อารมณ์ขันของแพล ธ ภาพที่เราค้นพบความสุขที่แท้จริงน้อยมาก ... แน่นอนในช่วงสองสายแม้แต่อารมณ์ขันหายไปแทนที่ด้วยความตระหนักในความกังวลของโชคชะตาไร้ความปราณี." เมื่อ การวิเคราะห์อย่างใกล้ชิดทางเลือกแพล ธ ของภาพตอกย้ำความเชื่อของเธอว่าเธอเป็นเพียงผู้ให้บริการ ยกตัวอย่างเช่นช้างที่มีคุณค่าไม่ได้สำหรับตัวเอง แต่สำหรับงาช้างของ ไม้ของบ้านที่มีคุณค่าเฉพาะสิ่งที่มี - ครอบครัว - และไม่อยู่ในตัวเอง เป็นกระเป๋าที่ไม่มีนัยสำคัญ; เฉพาะเงินที่มันถือเรื่อง ขอร้องเธอสีเขียวแอปเปิ้ลแสดงให้เห็นทั้งเปรี้ยวรักษาอึดอัด แต่ยังมีการพาดพิงไปโดยปริยายอีฟที่กินแอปเปิ้ลจากต้นไม้แห่งความรู้และทำให้สาปแช่งผู้หญิงทุกคนที่มีมรดกของการคลอดบุตรที่เจ็บปวด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อุปลักษณ์ " เป็นบทกวีที่สั้นมากจากปี แพลทประกาศว่า เธอจะไขปริศนาในเก้าพยางค์และใช้ความหลากหลายของ Iterative Seemingly อุปมาอธิบายตัวเอง อย่างไรก็ตาม , มันชัดเจน เมื่อตรวจสอบที่เธออธิบายถึงสถานะของการตั้งครรภ์ 9 บรรทัดที่สอดคล้องกับเก้าเดือนของการตั้งครรภ์ และแต่ละบรรทัดมีเก้าพยางค์แพลทท้องแรกของเธอเด็ก ฟรีด้า ที่เวลาขององค์ประกอบของบทกวี แม้ว่านักวิจารณ์ส่วนใหญ่เห็นด้วยว่า แพลทก็ค้นความสัมพันธ์ในชีวิตกับลูกสอง โคลงที่แสดงให้เห็นความสับสนลึกเกี่ยวกับความเป็นแม่ ความขัดแย้งพื้นฐานเป็นกลอนว่า หน้าที่ กับ เอกลักษณ์ เล่าเรื่อง รู้สึกว่าตัวเอง subsuming หน้าที่ของมารดา ,บุคลิกลักษณะของเธอเองกำลังหายใจไม่ออก แต่กลอนที่ใช้สอดคล้องคนแรก ผลคือแดกดันว่าลำโพงบุคลิกลักษณะเป็นเพียงแสดงออกในแง่ของเด็กที่เธออุ้มไว้ . เธอจะรู้เอง แต่ในแง่ของสิ่งที่เธอไม่สามารถ

ในขณะที่บางส่วนของบทกวีภาพค่อนข้างอารมณ์ขัน - เธออธิบายผู้หญิงท้องเป็น " แตงโมเดินเล่นบนต้นสอง ," สำหรับอินสแตนซ์ - ภาพโดยรวมของการตั้งครรภ์ไม่มาก กําลังใจ . ผู้หญิงที่ผู้อ่านควรถือว่าเป็นแพลทเองก็ท้อ โดยลักษณะทางกายภาพของเธอ เธอรู้สึกดีที่มีขนาดใหญ่และเทอะทะ เปรียบเทียบตัวเองกับช้าง , วัว " น่อง " และ " บ้านเทอะทะ เธอแสดงไม่จอยกับขนาดของเธอเพิ่มขึ้น แต่ก็รู้ดีว่าเธอได้สูญเสียการควบคุมของร่างกายของเธอเธอขาดบุคลิกลักษณะ และเป็นเพียง " วิธีการ " และ " เวที " ให้คนอื่นแทน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอเพราะคนอื่น ไม่ใช่ตัวเอง

ยะเยือกของสถานการณ์นี้คือตกผลึกในบรรทัดสุดท้ายของบทกวี– " โดยสารรถไฟ ไม่มีการปิด . " ที่นี่ เธอแสดงให้เห็นว่าเธอขาดหน่วยงานใด ๆและแทนที่ความเมตตาของผู้อื่นเธอหมายถึงว่า ความรู้สึกของเธอเกี่ยวกับหมายถึงลูกไม่มีอะไร เธอต้องแบกท้องไปในระยะ เธอไม่มีทางเลือก ค่อนข้างชัด ภาพที่แสดงในเกมส์ คึก หญิงตั้งครรภ์ไม่พบใน " อุปลักษณ์ " ชื่อเสียงแพลทบัณฑิตสตีเฟ่นกูล Axelrod เห็นด้วย เขียนว่า " ภายใต้อารมณ์ขันของแพลทของภาพน้อยมาก เราค้นพบความสุขที่แท้จริง . . . . . . . แน่นอน