The trench was first sounded during

The trench was first sounded during the Challenger expedition in 1875, which recorded a depth of 4,475 fathoms (8.184 km).[9] In 1877 a map was published called Tiefenkarte des Grossen Ozeans by Petermann, which showed a Challenger Tief at the location of that sounding. In 1899 USS Nero, a converted collier, recorded a depth of 5269 fathoms (9,636 m, 31,614 ft).[10] Challenger II surveyed the trench using echo sounding, a much more precise and vastly easier way to measure depth than the sounding equipment and drag lines used in the original expedition. During this survey, the deepest part of the trench was recorded when the Challenger II measured a depth of 5,960 fathoms (10,900 m, 35,760 ft) at 11°19′N 142°15′E, known as the Challenger Deep.[11]

In 1957, the Soviet vessel Vityaz reported a depth of 11,034 m (36,201 ft), dubbed the Mariana Hollow.[3]

In 1962, the surface ship M.V. Spencer F. Baird recorded a maximum depth of 10,915 m (35,840 ft), using precision depth gauges.

In 1984, the Japanese survey vessel Takuyō (拓洋) collected data from the Mariana Trench using a narrow, multi-beam echo sounder; it reported a maximum depth of 10,924 m, also reported as 10,920 ± 10 metres.[12]

Remotely Operated Vehicle KAIKO reached the deepest area of Mariana trench and made the deepest diving record of 10,911 m on March 24, 1995.[13]

During surveys carried out between 1997 and 2001, a spot was found along the Mariana Trench that had depth similar to that of the Challenger Deep, possibly even deeper. It was discovered while scientists from the Hawaii Institute of Geophysics and Planetology were completing a survey around Guam; they used a sonar mapping system towed behind the research ship to conduct the survey. This new spot was named the HMRG (Hawaii Mapping Research Group) Deep, after the group of scientists who discovered it.[14]

On 1 June 2009 sonar mapping of the Challenger Deep by the Simrad EM120 sonar multibeam bathymetry system for deep water (300–11,000 m) mapping aboard the RV Kilo Moana (mothership of the Nereus vehicle), has indicated a spot with a depth of 10,971 m (35,994 ft). The sonar system uses phase and amplitude bottom detection, with an accuracy of better than 0.2% of water depth across the entire swath (implying the depth figure is accurate to less than ± 22 metres).[15][16]

In 2011, it was announced at the American Geophysical Union Fall Meeting that a US Navy hydrographic ship equipped with a multibeam echosounder conducted a survey which mapped the entire trench to 100 m resolution.[2] The mapping revealed the existence of four rocky outcrops thought to be former seamounts.[17]

The Mariana Trench is a site chosen by researchers at Washington University and the Woods Hole Oceanographic Institution in 2012 for a seismic survey to investigate the subsurface water cycle. Using seismometers and hydrophones the scientists are able to map structures as deep as 60 mi (97 km) beneath the surface.[18]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ร่องลึกมีแต่เพียงแห่งแรกในระหว่างเดินทางผู้ท้าชิงใน 1875 ซึ่งบันทึกความลึกของโยนก 4,475 (8.184 กิโลเมตร) [9] 1877 ในแผนที่ถูกเผยแพร่เรียกว่า Ozeans Tiefenkarte เด Grossen โดย Petermann ซึ่งแสดงให้เห็น Tief ชาลเลนเจอร์ที่ตำแหน่งของหูที่ ในย่าน USS Nero การแปลงกำลังขุดถ่านหิน บันทึกความลึกของโยนก 5269 (9,636 m, 31,614 ฟุต) [10] ชาลเลนเจอร์ II สำรวจร่องลึกใช้ echo หู วิธีสำคัญ ๆ ได้ง่าย และแม่นยำมากขึ้นการวัดความลึกกว่าอุปกรณ์หู และลากเส้นที่ใช้ในการเดินทางเดิม ในระหว่างนี้สำรวจ ส่วนลึกที่สุดของร่องลึกที่บันทึกชาลเลนเจอร์ II วัดความลึกของโยนก 5,960 (เพียง 10900 m, 35,760 ฟุต) ที่ 11 ° 19′N 142 ° 15′E เป็นผู้ท้าชิงลึก [11]ใน 1957 เรือโซเวียต Vityaz รายงานความลึก 11,034 เมตร (36,201 ฟุต), พากย์กลวงมาเรียนา [3]ในปี 1962 ผิวเรือ M.V. สเปนเซอร์เอฟ Baird บันทึกความลึกสูงสุด 10,915 เมตร (35,840 ฟุต), การใช้มาตรวัดความลึกของความแม่นยำในปี 1984 ญี่ปุ่นสำรวจเรือ Takuyō (拓洋) รวบรวมข้อมูลจากร่องลึกมาเรียนาที่ใช้มีหลายลำแสงแคบ เอคโค่ ได้รายงานความลึกสูงสุดของ 10,924 m, 10,920 ± 10 เมตรยัง รายงาน [12]ระยะไกล KAIKO รถดำเนินมาถึงบริเวณที่ลึกที่สุดของร่องลึกมาเรียนา และทำบันทึกดำน้ำลึกที่สุดของ 10,911 m 24 มีนาคม 1995 [13]ในระหว่างการสำรวจที่ดำเนินการระหว่างปี 1997 และ 2001 จุดที่พบตามแนวร่องลึกมาเรียนาซึ่งมีความลึกชาลเลนเจอร์ลึก ลึกอาจได้ มันถูกค้นพบในขณะที่นักวิทยาศาสตร์จากสถาบันธรณีฟิสิกส์ฮาวายและ Planetology ได้ทำการสำรวจรอบ ๆ Guam พวกเขาใช้ระบบโซนาร์แม็ปมักอยู่เบื้องหลังเรือวิจัยทำแบบสำรวจ จุดใหม่นี้ชื่อว่า HMRG (ฮาวายแม็ป กลุ่มวิจัย) ลึก หลังจากกลุ่มของนักวิทยาศาสตร์ผู้ค้นพบมัน [14]วันที่ 1 2552 มิถุนายน โซนาร์แม็ปชาลเลนเจอร์ลึกระบบ multibeam bathymetry โซนาร์ Simrad EM120 น้ำลึก (300 – 11000 เมตร) แม็ปบนเรือโมกิโลของ RV (mothership ของรถ Nereus), ได้ระบุจุดความลึก 10,971 เมตร (35,994 ฟุต) ระบบโซนาร์ใช้ระยะและความกว้างด้านล่างตรวจสอบ แม่นยำกว่า 0.2% ของความลึกน้ำข้าม swath ทั้งหมด (นัยว่า ตัวเลขความลึกถูกต้องน้อยกว่า± 22 เมตร) [15] [16]ใน 2011 มันถูกประกาศที่อเมริกันธรณีร่วมตกประชุมว่า เรือ hydrographic กองทัพเรือสหรัฐพร้อม multibeam echosounder ทำการสำรวจซึ่งแมปร่องลึกทั้งความละเอียด 100 เมตร [2] การแม็ปเปิดเผยการดำรงอยู่ของสี่ outcrops หินเป็น seamounts อดีต [17]ร่องลึกมาเรียนาเป็นเว็บไซต์ที่เลือก โดยนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยวอชิงตันและสถาบัน Oceanographic รูป่าในปี 2555 สำหรับการสำรวจธรณีวิทยาการตรวจสอบรอบน้ำ subsurface ใช้ seismometers และ hydrophones ที่นักวิทยาศาสตร์จะสามารถแผนที่โครงสร้างลึกที่เป็น mi 60 (97 กม.) ใต้ผิวน้ำ [18]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คูแรกเสียงระหว่างผู้ท้าชิงกันใน 1875 ซึ่งบันทึกความลึกของ 4475 ฟาทอม ( 8.184 km ) . [ 9 ] ใน 1877 แผนที่เผยแพร่ เรียกว่า tiefenkarte des grossen ozeans โดยปีเตอร์แมนน์ ซึ่งมีผู้ท้าชิงทิฟที่สถานที่ที่เสียง . ใน 1899 USS Nero แปลงคอลลิเออร์ บันทึกความลึกของ 5269 ฟาทอม ( 9636 M , 31614 ฟุต )[ 10 ] ชาลเลนเจอร์ 2 สำรวจร่องใช้เครื่องวัดเสียงสะท้อน เป็นวิธีที่แม่นยำมากขึ้นและสามารถวัดความลึกได้ง่ายขึ้นกว่าเสียงอุปกรณ์และลากสายที่ใช้ในการเดินทางเดิม ในการสำรวจนี้ ส่วนที่ลึกที่สุดของร่องที่ถูกบันทึกไว้เมื่อชาเลนเจอร์ 2 วัดความลึกของ 5960 ฟาทอม ( 10900 M , 35760 ฟุต ) ที่ 11 / 19 / 142 ° 15 ’’ E , ที่รู้จักกันเป็นผู้ท้าชิงลึก [ 11 ]

ในปี 1957 , วีเตียซเรือโซเวียตรายงานความลึกของการแจ้ง M ( 36201 ฟุต ) , dubbed มาเรียน่ากลวง [ 3 ]

1962 พื้นผิวเรือเอ็มวี สเปนเซอร์เอฟ. แบร์ดบันทึกความลึกสูงสุด 10915 m ( 35840 ฟุต ) โดยใช้มาตรวัดความลึกแน่นอน

ใน 1984 ญี่ปุ่นสำรวจเรือ takuy โฮ ( 拓洋 ) เก็บรวบรวมข้อมูลจากร่องมาเรียนา ใช้แคบหลายชนคานดังสนั่น เสียง ;รายงานความลึกสูงสุด 10924 M ยังรายงานว่า 10920 ± 10 เมตร [ 12 ]

จากระยะไกลที่ดำเนินการยานพาหนะไคโกะถึงสปิริตของร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนาและพื้นที่ที่ลึกที่สุดดำน้ำบันทึก 10911 M วันที่ 24 มีนาคม ค.ศ. 1995 [ 13 ]

ในการสำรวจที่ดำเนินการระหว่างปี พ.ศ. 2540 และ 2544 จุด ได้พบแนวร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนา ที่ความลึกที่คล้ายกับที่ของผู้ท้าชิงลึก อาจจะลึกลงไปอีกมันถูกค้นพบโดยนักวิทยาศาสตร์จากสถาบันธรณีฟิสิกส์และ planetology ฮาวายได้เสร็จสิ้นการสำรวจรอบๆกวม พวกเขาใช้โซนาร์แผนที่ระบบลากจูงด้านหลังเรือวิจัย เพื่อทำการสำรวจ จุดใหม่นี้เป็นชื่อ hmrg ( กลุ่มงานวิจัยแผนที่ฮาวาย ) ลึก หลังจากที่กลุ่มของนักวิทยาศาสตร์ที่ค้นพบมัน . [ 14 ]

ในวันที่ 1 มิถุนายน 2552 รบกวนของแผนที่ของผู้ท้าชิงลึกโดย SIMRAD em120 โซนาร์ multibeam bathymetry ระบบน้ำ ( 300 , 000 ) M ) แผนที่บน RV กิโลเศษ ( แม่ของยานพาหนะเนเรอุส ) ได้พบจุดที่มีความลึกของ 10971 m ( 35994 ฟุต ) ระบบโซนาร์ใช้ระยะการตรวจจับแอมพลิจูดและด้านล่างมีความถูกต้องดีกว่า 02 % ของน้ำความลึกระหว่างแนวทั้งหมด ( หมายถึงความลึกรูปถูกต้องน้อยกว่า± 22 เมตร ) [ 15 ] [ 16 ]

ใน 2011 , มันเป็นประกาศที่สหภาพธรณีฟิสิกส์อเมริกันล้มการประชุมที่เราเรืออุทกศาสตร์เรือพร้อมกับ echosounder multibeam ทำการสำรวจร่องที่แมปทั้งหมด 100 เมตร ความละเอียด[ 2 ] แผนที่เปิดเผยการดำรงอยู่ของสี่หินก้อนหินคิดว่าเป็นอดีต seamounts [ 17 ]

ร่องลึกก้นสมุทรมาเรียนาเป็นเว็บไซต์ที่เลือก โดยนักวิจัยที่มหาวิทยาลัยวอชิงตัน และผลงานของศิลปินไทยใน 2012 สำหรับแผ่นดินไหวที่สำรวจตรวจสอบดิน น้ำรอบและใช้ seismometers hydrophones นักวิทยาศาสตร์สามารถแผนที่โครงสร้างลึก 60 มิ ( 97 กิโลเมตร ) ใต้พื้นผิว [ 18 ]