Enforcement problems are broadly of

Enforcement problems are broadly of two kinds. First, the lender must attempt to enforce repayment after a default has occurred. But for this to be
worthwhile, the lender must reap a benefit from enforcement that exceeds the
cost. And the costs of sanctions, such as seizing collateral, may not be the only
cost involved. It is sometimes argued that rich farmers who fail to repay are
not penalized because the political costs are too high (see, for example, Khan
1979). Furthermore debt forgiveness programs-where a government announces that farmers are forgiven their past debts-are quite frequent. They have
been common in Haryana State in India (see India Today 1991), for example,
and The Economist (1992) has documented them in Bangladesh. So borrowers,
aware that they can default on a loan with impunity, come to regard loans as
grants, with little incentive to' use the funds wisely.
Second, enforcement problems are exacerbated by the poor development of
property rights mentioned earlier. In both industrial and developing countries,
many credit contracts are backed by collateral requirements, but in developing
countries the ability to foreclose on many assets is far from straightforward.
Land-which, as a fixed asset, might be thought of as an ideal candidate to
serve as collateral-is a case in point. In many countries property rights to land
are poorly codified, which severely limits its usefulness as collateral. Rights to
land are often usufructual, that is, based on using the land, and have limited
possibilities for transfer to others, such as a lender who wishes to realize the
value of the land as collateral. Reclaiming assets through the courts is similarly
not a well-established and routine procedure. (For a general discussion of land
rights issues and collateralization in three African countries, see Migot-Adholla
and others 1991).
The difficulties of enforcement also help explain the widespread use of informal financial arrangements in developing countries. Such arrangements can
replace conventional solutions, such as physical collateral, with other mechanisms, such as social ties (social collateral) (Besley and Coate 1991). Informal
sanctions may persuade individuals to repay loans in situations where formal
banks are unable to do so. Udry (1990), for instance, cites cases of delinquent
borrowers being debarred from village ceremonies as a sanction.
Governments can help solve the collateral problem by improving the codification of property rights. In many countries, particularly in Africa, governments have taken steps to improve land registration. Whether these actions
have the desired effect is debatable, especially in the short run, where attempts
to codify rights may lead to disputes and increased land insecurity (Attwood
1990). Such programs also raise tricky ethical questions about the extent to
which countries should be encouraged to adopt Western legal notions of
property. In addition, the link between improved property rights and improvements in the workings of credit markets, while intuitively clear, is not yet firmly
established from empirical work. Interesting studies in this direction on Thailand (Feder, Onchan, and Raparla 1988) and on Ghana, Kenya, and Rwanda
(Migot-Adholla and others 1991) explore the connections among property
rights, investment, and credit

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปัญหาการบังคับใช้ทั่วไปมีสองชนิด อันดับแรก ผู้ให้กู้ต้องพยายามบังคับใช้ค่าหลังจากการเกิด แต่นี้เป็นคุ้มค่า ผู้ให้กู้ต้องเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากการบังคับใช้ที่เกินกว่าต้นทุนการ และต้นทุนของการลงโทษ เช่นปฏิบัติการยึดสถานหลักประกัน ไม่อาจส่งต้นทุนที่เกี่ยวข้อง มันจะโต้เถียงบางครั้งเกษตรกรรวยที่ไม่ชำระไม่สำเร็จเนื่องจากต้นทุนทางการเมืองมากเกินไป (ดู เช่น คัน1979) . โปรแกรม Furthermore หนี้พระองค์-ที่รัฐบาลประกาศว่า เกษตรกรจะรับการอภัยโทษของพวกเขาผ่านมาหนี้มีค่อนข้างบ่อย พวกเขาได้ได้ทั่วไปในรัฐหรยาณารัฐในอินเดีย (ดูอินเดียวันนี้ 1991), ตัวอย่างและนักเศรษฐศาสตร์ที่ (1992) ได้จัดพวกเขาในประเทศบังกลาเทศ ดังนั้นผู้กู้ทราบว่า พวกเขาสามารถเริ่มต้นเงินยืมด้วยยกเว้นโทษ มาพิจารณาสินเชื่อเป็นเงินช่วยเหลือ มีงานน้อย ' ใช้เงินอย่างชาญฉลาดสอง บังคับใช้ปัญหาเลวร้าย โดยการพัฒนาดีสิทธิทรัพย์สินที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ ในอุตสาหกรรมและประเทศกำลังพัฒนาได้รับการสนับสนุนในสัญญาสินเชื่อในเบื้องต้น แต่ ในการพัฒนาประเทศที่สามารถ foreclose ในสินทรัพย์มากมีมากตรงไปตรงมาที่ดินซึ่ง เป็นสินทรัพย์ อาจจะคิดว่า เป็นการสมัครรับเชิญเป็นหลักประกัน-เป็นกรณีในจุดนั้น ในหลายประเทศสิทธิเพื่อแผ่นดินมีงาน ประมวลกฎหมายสูง ซึ่งรุนแรงจำกัดประโยชน์ของมันเป็นหลักประกัน สิทธิในการมัก usufructual กล่าวคือ ขึ้นอยู่กับการใช้ที่ดิน บ้าน และที่ดินมีจำกัดวันโอนให้ผู้อื่น เช่นผู้ให้กู้ที่มีความประสงค์จะรับรู้การมูลค่าของที่ดินเป็นหลักประกัน Reclaiming สินทรัพย์ผ่านศาลเป็นทำนองเดียวกันไม่ดีขึ้น และตามปกติขั้นตอน (สำหรับการสนทนาทั่วไปของที่ดินปัญหาสิทธิและ collateralization ในสามประเทศแอฟริกา ดู Migot-Adhollaและผู้อื่น 1991)ความยากของการบังคับใช้และยังช่วยอธิบายการใช้อย่างแพร่หลายเป็นการจัดการทางการเงินในประเทศกำลังพัฒนา ดังกล่าวสามารถจัดแทนวิธีแก้ไขปัญหาทั่วไป เช่นลูกหนี้ ด้วยกลไกอื่น ๆ เช่นสังคมเสมอ (หลักประกันทางสังคม) (Besley และ Coate 1991) ไม่เป็นทางการลงโทษอาจชักชวนบุคคลชำระสินเชื่อในสถานการณ์เป็นทางการธนาคารไม่สามารถทำ Udry (1990), เช่น สแตนดาร์ดชาร์เตอร์ดกรณีผิดนัดชำระหนี้ผู้กู้ที่ถูก debarred จากพิธีกรรมของหมู่บ้านเป็นการถูกลงโทษรัฐบาลสามารถช่วยแก้ปัญหาหลักประกัน โดยการปรับปรุงกฎเกณฑ์ของสิทธิ ในหลายประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแอฟริกา รัฐบาลได้ดำเนินการขั้นตอนการลงทะเบียนที่ดินการปรับปรุง ว่าการกระทำเหล่านี้ที่ต้องมีผลคือคุย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระยะสั้นทำงาน ที่พยายามประมวลสิทธิอาจทำให้ข้อพิพาทและความไม่มั่นคงของแผ่นดินเพิ่มขึ้น (Attwoodปี 1990) โปรแกรมดังกล่าวยังเพิ่มคำถามจริยธรรมยุ่งยากเกี่ยวกับการประเทศที่ควรจะส่งเสริมให้นำความเข้าใจกฎหมายตะวันตกของคุณสมบัติ การเชื่อมโยงระหว่างสิทธิที่ปรับปรุงและการปรับปรุงในงานของตลาดสินเชื่อ ในขณะที่ล้างสังหรณ์ใจ ไม่ ได้อย่างมั่นคงก่อตั้งขึ้นจากการทำงานรวม น่าสนใจศึกษาในแนวทางนี้ ใน ไทย (Feder, Onchan, Raparla 1988) และกานา เคนยา และรวันดา(Migot-Adholla และอื่น ๆ 1991) สำรวจการเชื่อมโยงระหว่างคุณสมบัติสิทธิ ลงทุน และสินเชื่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายมีความกว้างของทั้งสองชนิด ครั้งแรกที่ผู้ให้กู้จะต้องพยายามที่จะบังคับชำระหนี้หลังจากที่เริ่มต้นเกิดขึ้น แต่สำหรับเรื่องนี้ที่จะ
คุ้มค่าที่ผู้ให้กู้จะต้องเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากการบังคับใช้ที่เกินกว่า
ค่าใช้จ่าย และค่าใช้จ่ายของการลงโทษเช่นการยึดหลักประกันอาจจะไม่เพียง แต่
ค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับการ มันเป็นเรื่องที่ถกเถียงกันอยู่ในบางครั้งว่าเกษตรกรที่อุดมไปด้วยผู้ที่ล้มเหลวในการชำระคืนจะ
ไม่ถูกลงโทษเพราะค่าใช้จ่ายทางการเมืองที่สูงเกินไป (ดูตัวอย่างเช่นข่าน
1979) นอกจากนี้โปรแกรมที่ยกเลิกหนี้รัฐบาลประกาศว่าเกษตรกรได้รับการอภัยที่ผ่านมาของพวกเขาเป็นหนี้-ค่อนข้างบ่อย พวกเขาได้
รับร่วมกันในรัฐหรยาณาในอินเดีย (ดูอินเดียวันนี้ 1991) ยกตัวอย่างเช่น
และเศรษฐศาสตร์ (1992) มีการบันทึกไว้ในบังคลาเทศ ดังนั้นผู้กู้
ทราบว่าพวกเขาสามารถเริ่มต้นในการกู้ยืมกับสถานการณ์มาถือว่าเป็นเงินให้กู้ยืม
ทุนที่มีแรงจูงใจน้อยที่ 'ใช้เงินอย่างชาญฉลาด.
ประการที่สองปัญหาการบังคับใช้จะมาจากการพัฒนาที่ดีของ
สิทธิในทรัพย์สินที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ ในทั้งสองประเทศอุตสาหกรรมและการพัฒนา, การ
ทำสัญญาสินเชื่อจำนวนมากได้รับการสนับสนุนตามความต้องการหลักประกัน แต่ในการพัฒนา
ประเทศความสามารถในการยึดทรัพย์สินที่จำนองสินทรัพย์จำนวนมากอยู่ไกลจากที่ตรงไปตรงมา.
ที่ดินซึ่งเป็นสินทรัพย์คงที่อาจจะคิดว่าเป็นผู้สมัครที่เหมาะที่จะ
ทำหน้าที่เป็นหลักประกันเป็นกรณีในจุด ในหลายประเทศสิทธิในทรัพย์สินไปยังดินแดน
ที่มีการประมวลผลไม่ดีซึ่งอย่างรุนแรง จำกัด ประโยชน์ของมันเป็นหลักประกัน สิทธิใน
ที่ดินมักจะ usufructual, ที่อยู่บนพื้นฐานของการใช้ที่ดินที่มี จำกัด และ
เป็นไปได้สำหรับการถ่ายโอนไปคนอื่น ๆ เช่นผู้ให้กู้ที่มีความประสงค์ที่จะตระหนักถึง
มูลค่าของที่ดินเป็นหลักประกัน อ้างสิทธิ์ในทรัพย์สินผ่านศาลในทำนองเดียวกันคือ
ไม่ได้เป็นขั้นตอนที่ดีขึ้นและกิจวัตรประจำวัน (สำหรับการอภิปรายทั่วไปของที่ดิน
ประเด็นเรื่องสิทธิและหลักทรัพย์ในสามประเทศในแอฟริกาให้ดู Migot-Adholla
และอื่น ๆ 1991).
ความยากลำบากของการบังคับใช้นอกจากนี้ยังช่วยอธิบายการใช้อย่างแพร่หลายของการเตรียมการทางการเงินที่เป็นทางการในประเทศกำลังพัฒนา การเตรียมการดังกล่าวสามารถ
แทนที่การแก้ปัญหาการชุมนุมดังกล่าวเป็นหลักประกันทางกายภาพที่มีกลไกอื่น ๆ เช่นความสัมพันธ์ทางสังคม (หลักประกันทางสังคม) (Besley และ Coate 1991) ทางการ
ลงโทษอาจชักชวนให้บุคคลที่จะชำระคืนเงินกู้ยืมในสถานการณ์ที่เป็นทางการ
ธนาคารไม่สามารถที่จะทำเช่นนั้น Udry (1990) ตัวอย่างเช่นกรณีของการอ้างอิงเกเร
ผู้กู้ที่ถูก debarred จากพิธีหมู่บ้านลงโทษ.
รัฐบาลสามารถช่วยแก้ปัญหาหลักประกันโดยการปรับปรุงการประมวลของสิทธิในทรัพย์สิน ในหลายประเทศโดยเฉพาะอย่างยิ่งในทวีปแอฟริการัฐบาลมีการดำเนินการตามขั้นตอนการลงทะเบียนในการปรับปรุงที่ดิน ไม่ว่าการกระทำเหล่านี้
มีผลที่ต้องการเป็นที่ถกเถียงกันโดยเฉพาะอย่างยิ่งในระยะสั้นที่พยายาม
ที่จะประมวลสิทธิอาจนำไปสู่ปัญหาความขัดแย้งและความไม่มั่นคงที่ดินที่เพิ่มขึ้น (Attwood
1990) โปรแกรมดังกล่าวยังทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับจริยธรรมหากินขอบเขตที่
ประเทศควรจะได้รับการสนับสนุนที่จะนำความคิดทางกฎหมายตะวันตกของ
สถานที่ให้บริการ นอกจากนี้ยังมีการเชื่อมโยงระหว่างสิทธิในทรัพย์สินทางที่ดีขึ้นและการปรับปรุงในการทำงานของตลาดสินเชื่อในขณะที่ชัดเจนสังหรณ์ใจยังไม่มั่น
ที่จัดตั้งขึ้นจากการทำงานเชิงประจักษ์ การศึกษาที่น่าสนใจในทิศทางในประเทศไทย (Feder, Onchan และ Raparla 1988) และในประเทศกานาเคนยาและประเทศรวันดา
(Migot-Adholla และอื่น ๆ 1991) สำรวจการเชื่อมต่อระหว่างสถานที่ให้
สิทธิการลงทุนและสินเชื่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปัญหาการบังคับใช้กว้างของทั้งสองชนิด ก่อนออกต้องพยายามที่จะบังคับชำระหนี้หลังจากเริ่มต้นขึ้น แต่นี้เป็น
คุ้มค่า กู้ต้องเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากการบังคับใช้ที่เกินกว่า
ต้นทุน และต้นทุนของการลงโทษ เช่น ยึด หลัก อาจจะไม่ใช่แค่
ต้นทุนที่เกี่ยวข้อง บางครั้งมันก็แย้งว่า รวย ชาวนาที่ล้มเหลวที่จะตอบแทนเป็น
ไม่ได้จริงจัง เพราะต้นทุนทางการเมืองสูงมาก ( เห็น เช่น คาน
1979 ) นอกจากนี้หนี้อภัยโปรแกรมที่รัฐบาลประกาศว่า เกษตรกรจะได้รับการอภัยหนี้ที่ผ่านมาของพวกเขาค่อนข้างบ่อย พวกเขามี
ได้ทั่วไปใน Haryana รัฐในอินเดีย ( ดูอินเดียวันนี้ 1991 ) ตัวอย่างเช่น
และนักเศรษฐศาสตร์ ( 1992 ) ได้บันทึกไว้ในบังคลาเทศ ดังนั้นผู้กู้
ตระหนักว่าพวกเขาสามารถเริ่มต้นบนเงินกู้ช่วยเหลือ มาเพื่อพิจารณาเงินกู้เป็น
มอบ กับแรงจูงใจน้อยที่จะใช้เงินอย่างชาญฉลาด .
2 ปัญหาการบังคับใช้เป็น exacerbated โดยการพัฒนายากจน
สิทธิในทรัพย์สินที่กล่าวถึงก่อนหน้านี้ ทั้งในอุตสาหกรรมและการพัฒนาประเทศ
สัญญาสินเชื่อหลายคนได้รับการสนับสนุนโดยความต้องการหลักประกัน แต่ในการพัฒนา
ประเทศสามารถเพิกถอนสิทธิครอบครองทรัพย์สินมากมาย ห่างจาก ตรงไปตรงมา
ที่ดินซึ่งเป็นทรัพย์สินถาวร อาจจะคิดว่าเป็นผู้สมัครเหมาะ

เป็นหลักประกันเป็นกรณีในจุด ในหลายประเทศสิทธิในทรัพย์สินที่ดิน
งานประมวล ที่รุนแรง จำกัด ประโยชน์ เป็นหลักประกัน สิทธิมนุษยชน
ที่ดินมักจะ usufructual นั่นคือ ใช้ที่ดินและจำกัด
สามารถโอนให้ผู้อื่นได้ เช่น กู้ ที่ต้องการทราบ
ราคาที่ดินเป็นหลักประกัน รักษาทรัพย์สินทางศาลก็เหมือนกับ
ไม่รู้จัก และขั้นตอนกระบวนการ ( การอภิปรายทั่วไปของที่ดิน
สิทธิประเด็นและ collateralization ในสามประเทศ แอฟริกา ดู
adholla และอื่น ๆ
migot 1991 )ปัญหาการบังคับใช้ยังช่วยอธิบายการใช้อย่างแพร่หลายของระบบการจัดการทางการเงินในการพัฒนาประเทศ ข้อตกลงดังกล่าวสามารถ
แทนที่โซลูชั่นธรรมดา เช่น หลักประกันทางกายภาพกับกลไกอื่นๆ เช่น ความสัมพันธ์ทางสังคม ( หลักประกันทางสังคม ) ( besley และ โคเอต 1991 ) การลงโทษนอก
อาจชักชวนบุคคลชําระเงินกู้ในสถานการณ์ที่เป็นทางการ
ธนาคารจะไม่สามารถทำได้เลย udry ( 1990 ) , เช่น , cites กรณีผู้กระทำผิด
ผู้กู้ถูก debarred จากหมู่บ้านพิธีเป็นการลงโทษ .
รัฐบาลสามารถช่วยแก้ปัญหา โดยหลักประกันการปรับปรุงการเข้ารหัสของสิทธิในทรัพย์สิน ในหลายประเทศโดยเฉพาะในแอฟริกา รัฐบาลมีมาตรการปรับปรุงการลงทะเบียนที่ดิน ไม่ว่าจะเป็นเหล่านี้กระทำ
ได้ผลที่ต้องการ คือ ถกเถียงกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระยะสั้น ซึ่งความพยายาม
เพื่อประมวลสิทธิอาจนำไปสู่ข้อพิพาทและเพิ่มความที่ดิน ( แอ็ตวู๊ด
1990 ) โปรแกรมดังกล่าวยังเพิ่มหากินจริยธรรมคำถามเกี่ยวกับขอบเขต
ประเทศที่ควรสนับสนุนให้มีการใช้กฎหมายตะวันตกอัน
คุณสมบัติ นอกจากนี้การเชื่อมโยงระหว่างการปรับปรุงสิทธิในทรัพย์สินและการปรับปรุงในการทำงานของตลาดสินเชื่อ ขณะที่สังหรณ์ใจชัดเจนยังแน่น
ก่อตั้งขึ้นจากผลงานเชิงประจักษ์ ที่น่าสนใจในการศึกษาทิศทางนี้ในไทย ( เฟดเดอร์ onchan และ raparla , 1988 ) และกานา เคนยา และรวันดา
( migot adholla และอื่น ๆ 1991 ) สำรวจการเชื่อมต่อระหว่างสิทธิในทรัพย์สิน
, การลงทุนและสินเชื่อ