Classification The World Health Org

Classification The World Health Organization's 2009 classification divides dengue fever into two groups: uncomplicated and severe.[2][30] This replaces the 1997 WHO classification, which needed to be simplified as it had been found to be too restrictive, though the older classification is still widely used[30] including by the World Health Organization's Regional Office for South-East Asia as of 2011.[34] Severe dengue is defined as that associated with severe bleeding, severe organ dysfunction, or severe plasma leakage while all other cases are uncomplicated.[30] The 1997 classification divided dengue into undifferentiated fever, dengue fever, and dengue hemorrhagic fever.[7][35] Dengue hemorrhagic fever was subdivided further into grades I–IV. Grade I is the presence only of easy bruising or a positive tourniquet test in someone with fever, grade II is the presence of spontaneous bleeding into the skin and elsewhere, grade III is the clinical evidence of shock, and grade IV is shock so severe that blood pressure and pulse cannot be detected.[35] Grades III and IV are referred to as "dengue shock syndrome".[30][35] Laboratory tests   Graph of when laboratory tests for dengue fever become positive. Day zero refers to the start of symptoms, 1st refers to in those with a primary infection, and 2nd refers to in those with a secondary infection.[9] The diagnosis of dengue fever may be confirmed by microbiological laboratory testing.[30][36] This can be done by virus isolation in cell cultures, nucleic acid detection by PCR, viral antigen detection (such as for NS1) or specific antibodies (serology).[17][32] Virus isolation and nucleic acid detection are more accurate than antigen detection, but these tests are not widely available due to their greater cost.[32] Detection of NS1 during the febrile phase of a primary infection may be greater than 90% sensitive however is only 60–80% in subsequent infections.[9] All tests may be negative in the early stages of the disease.[7][17] PCR and viral antigen detection are more accurate in the first seven days.[9] In 2012 a PCR test was introduced that can run on equipment used to diagnose influenza; this is likely to improve access to PCR-based diagnosis.[37] These laboratory tests are only of diagnostic value during the acute phase of the illness with the exception of serology. Tests for dengue virus-specific antibodies, types IgG and IgM, can be useful in confirming a diagnosis in the later stages of the infection. Both IgG and IgM are produced after 5–7 days. The highest levels (titres) of IgM are detected following a primary infection, but IgM is also produced in reinfection. IgM becomes undetectable 30–90 days after a primary infection, but earlier following re-infections. IgG, by contrast, remains detectable for over 60 years and, in the absence of symptoms, is a useful indicator of past infection. After a primary infection IgG reaches peak levels in the blood after 14–21 days. In subsequent re-infections, levels peak earlier and the titres are usually higher. Both IgG and IgM provide protective immunity to the infecting serotype of the virus.[6][11][17] In testing for IgG and IgM antibodies there may be cross-reactivity with other flaviviruses which may result in a false positive after recent infections or vaccinations with yellow fever virus or Japanese encephalitis.[9] The detection of IgG alone is not considered diagnostic unless blood samples are collected 14 days apart and a greater than fourfold increase in levels of specific IgG is detected. In a person with symptoms, the detection of IgM is considered diagnostic.[6]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ประเภทประเภทที่องค์การอนามัยโลกของ 2009 ไข้แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม: ไม่ซับซ้อน และรุนแรงขึ้น [2] [30] นี้แทนปี 1997 ที่จัดประเภท ซึ่งต้องเป็นภาษาที่ได้รับพบจะเข้มงวดเกินไป แต่การจัดประเภทเก่ายังคงแพร่หลาย ใช้ [30] รวมขององค์การอนามัยโลกสำนักงานภูมิภาคในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 2554 [34] ไข้เลือดออกอย่างรุนแรงไว้เป็นที่เกี่ยวข้องกับเลือดรุนแรง รุนแรงอวัยวะล้มเหลว หรือรุนแรงพลาสมา รั่วไหลในขณะที่กรณีอื่น ๆ ทั้งหมดจะเดิน [30] ปี 1997 การจัดประเภทแบ่งไข้เลือดออกไข้ undifferentiated ไข้ และไข้เลือดออก [7] [35] ไข้เลือดออกไข้เลือดออกเป็นปฐมภูมิเพิ่มเติมเป็นเกรด – IV เกรดผมเป็นเพียงของช้ำง่าย หรือการทดสอบสายรัดบวกในผู้ที่มีไข้ ชั้นประถมศึกษาปีที่สองเป็นของการขาดเลือดผิวหนัง และอื่น ๆ เกรด III เป็นหลักฐานทางคลินิกของช็อก และเกรด IV กระแทกอย่างรุนแรงเพื่อให้ความดันโลหิตและชีพจรไม่สามารถตรวจพบ [35] เกรด III และ IV จะเรียกว่า "กลุ่มอาการไข้เลือดออกช็อก" [30] [35] ห้องปฏิบัติทดสอบกราฟเมื่อทดสอบในห้องปฏิบัติการโรคไข้เลือดออกเป็นบวก ศูนย์วันถึงจุดเริ่มต้นของอาการ 1 อ้างถึงในผู้ที่มีหลักติดเชื้อ และ 2 หมายถึงผู้ติดเชื้อรองด้วย [9] การวินิจฉัยโรคไข้เลือดออกอาจได้รับการยืนยัน โดยการทดสอบในห้องปฏิบัติการทางจุลชีววิทยา [30] [36] ซึ่งสามารถทำได้ โดยการแยกไวรัสในเซลล์วัฒนธรรม กรดนิวคลีอิกตรวจ ด้วย PCR (เช่นสำหรับ NS1) ตรวจตรวจหาไวรัส หรือแอนตี้เฉพาะ (วิทยาเซรุ่ม) [17] [32] แยกไวรัสและตรวจพบกรดนิวคลีอิกจะถูกต้องมากกว่าการตรวจตรวจหา แต่การทดสอบเหล่านี้ไม่แพร่หลายเนื่องจากต้นทุนของพวกเขามากขึ้น [32] ตรวจ NS1 ระยะไข้ติดเชื้อหลักได้มากกว่า 90% ที่สำคัญแต่เป็นเพียง 60 – 80% ในการติดเชื้อตามมา [9] ทดสอบทั้งหมดอาจเป็นค่าลบในระยะแรก ๆ ของโรค [7] [17] PCR และตรวจหาไวรัสตรวจได้แม่นยำมากขึ้นในเจ็ดวันแรก [9] ใน 2012 ทดสอบ PCR ถูกนำมาใช้ที่สามารถใช้งานบนอุปกรณ์ที่ใช้ในการวินิจฉัยไข้หวัดใหญ่ เรื่องนี้น่าจะปรับปรุงการเข้าถึงผลการวินิจฉัย [37] ทดสอบห้องปฏิบัติการเหล่านี้เป็นเฉพาะของค่าวินิจฉัยระยะเฉียบพลันของโรคยกเว้นวิทยาเซรุ่ม ทดสอบสำหรับแอนตี้ไวรัสเฉพาะไข้เลือดออก ชนิด IgG และการระบาดของโรค ใช้ในการยืนยันการวินิจฉัยในขั้นตอนต่อไปของการติดเชื้อ IgG และระบาดของโรคมีผลิตหลังจาก 5 – 7 วัน ตรวจพบระดับสูงสุด (titres) ของการระบาดของโรคติดเชื้อเป็นหลักต่อไปนี้ แต่ยังมีผลิตระบาดของโรคในต่อการติดเชื้อ ระบาดของโรคเป็น สามค 30 – 90 วันหลังจากการติดเชื้อเป็นหลัก แต่ติดเชื้ออีกต่อไปก่อนหน้านี้ IgG โดยคมชัด อาสากว่า 60 ปี และ ของ อาการยังคงเป็นตัวบ่งชี้ที่มีประโยชน์ของการติดเชื้อที่ผ่านมา หลังจากการติดเชื้อหลัก IgG ถึงระดับสูงสุดในเลือดหลังจากวันที่ 14-21 ในภายหลังการติดเชื้อ สูงสุดระดับก่อนหน้าและ titres ได้มักจะสูง IgG และระบาดของโรคให้ภูมิคุ้มกันป้องกันการ serotype infecting ของไวรัส [6] [11] [17] ในการทดสอบสำหรับ IgG และการระบาดของโรค แอนตี้มีได้ cross-reactivity กับ flaviviruses อื่น ๆ ซึ่งอาจส่งผลบวกเท็จหลังจากติดเชื้อล่าสุด หรือวัคซีนไข้เหลืองไวรัสหรือโรคไข้สมองอักเสบญี่ปุ่น [9] การตรวจพบ IgG เพียงอย่างเดียวคือไม่พิจารณาการวินิจฉัยยกเว้นตัวอย่างเลือดที่เก็บห่างกัน 14 วัน และมีมากขึ้นกว่า fourfold เพิ่มในระดับ IgG เฉพาะตรวจพบ ในบุคคลที่มีอาการ การตรวจพบการระบาดของโรคจะพิจารณาวินิจฉัย [6]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การจัดจำแนกขององค์การอนามัยโลกปี 2009 จำแนกแบ่งโรคไข้เลือดออกเป็นสองกลุ่ม. ไม่ซับซ้อนและรุนแรง [2] [30] นี้แทนที่ 1997 จำแนก WHO ซึ่งจำเป็นต้องได้ง่ายในขณะที่มันได้รับพบว่ามีข้อ จำกัด เกินไปแม้ว่าการจัดหมวดหมู่ที่มีอายุมากกว่า ยังคงใช้กันอย่างแพร่หลาย [30] รวมทั้งจากองค์การอนามัยโลกประจำภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็นของปี 2011 [34] ไข้เลือดออกรุนแรงถูกกำหนดให้เป็นที่เกี่ยวข้องกับการมีเลือดออกที่รุนแรงผิดปกติของอวัยวะที่รุนแรงหรือการรั่วไหลของพลาสม่าที่รุนแรงในขณะที่กรณีอื่น ๆ ทั้งหมด มีความซับซ้อน. [30] 1997 จำแนกแบ่งออกเป็นไข้เลือดออกไข้แตกต่างไข้เลือดออกและโรคไข้เลือดออก. [7] [35] ไข้เลือดออกถูกแบ่งออกเป็นเกรด I-IV เกรดคือการปรากฏตัวเพียงของช้ำง่ายหรือการทดสอบสายรัดในเชิงบวกในคนที่มีไข้ชั้นสองคือการมีเลือดออกที่เกิดขึ้นเองเข้าสู่ผิวและที่อื่น ๆ เกรด III เป็นหลักฐานทางคลินิกของช็อตและ IV เกรดช็อตอย่างรุนแรงว่า ความดันโลหิตและชีพจรไม่สามารถตรวจพบ. [35] เกรด III และ IV จะเรียกว่า "โรคไข้เลือดออกช็อก". [30] [35] ในห้องปฏิบัติการทดสอบของกราฟเมื่อทดสอบในห้องปฏิบัติการสำหรับโรคไข้เลือดออกกลายเป็นบวก วันศูนย์หมายถึงการเริ่มต้นของอาการ 1 หมายถึงในผู้ที่มีการติดเชื้อหลักและ 2 หมายถึงในผู้ที่มีการติดเชื้อรอง. [9] การวินิจฉัยโรคไข้เลือดออกอาจจะได้รับการยืนยันโดยการทดสอบในห้องปฏิบัติการจุลชีววิทยา. [30] [ 36] ซึ่งสามารถทำได้โดยการแยกเชื้อไวรัสในเซลล์เพาะเลี้ยงการตรวจจับกรดนิวคลีอิกโดยวิธี PCR ตรวจหาแอนติเจนของเชื้อไวรัส (เช่นสำหรับ NS1) หรือแอนติบอดีที่เฉพาะเจาะจง (เซรุ่มวิทยา). [17] [32] แยกไวรัสและการตรวจจับกรดนิวคลีอิกที่ถูกต้องมากขึ้น การตรวจหาแอนติเจนกว่า แต่ผลการทดสอบเหล่านี้จะไม่สามารถใช้ได้อย่างกว้างขวางเนื่องจากค่าใช้จ่ายที่มากขึ้นของพวกเขา. [32] การตรวจหา NS1 ในช่วงไข้จากการติดเชื้อหลักอาจจะสูงกว่า 90% ที่มีความสำคัญ แต่เพียง 60-80% ในการติดเชื้อตามมา. [ 9] การทดสอบทั้งหมดอาจจะเป็นลบในระยะแรกของโรค. [7] [17] PCR และการตรวจสอบแอนติเจนของเชื้อไวรัสที่ถูกต้องมากขึ้นอยู่ในเจ็ดวันแรก. [9] ในปี 2012 การทดสอบ PCR ได้รับการแนะนำที่สามารถทำงานบนอุปกรณ์ ใช้ในการวินิจฉัยโรคไข้หวัดใหญ่; นี้มีแนวโน้มที่จะปรับปรุงการเข้าถึงการวินิจฉัย PCR-based. [37] ทดสอบในห้องปฏิบัติการเหล่านี้เป็นเพียงของมูลค่าการวินิจฉัยในช่วงระยะเฉียบพลันของการเจ็บป่วยด้วยข้อยกเว้นของเซรุ่มวิทยา การทดสอบแอนติบอดีที่เฉพาะเจาะจงไข้เลือดออกไวรัสชนิด IgG และ IgM, จะมีประโยชน์ในการยืนยันการวินิจฉัยในขั้นตอนต่อมาของการติดเชื้อ ทั้งสอง IgG และ IgM มีการผลิตหลังจากที่ 5-7 วัน ผู้บริหารระดับสูง (ไตเตอร์) ของ IgM มีการตรวจพบดังต่อไปนี้การติดเชื้อหลัก แต่ IgM ผลิตยังอยู่ในการติดเชื้อ IgM กลายเป็น undetectable 30-90 วันหลังจากการติดเชื้อหลัก แต่ก่อนหน้านี้ต่อไปนี้การติดเชื้ออีกครั้ง IgG โดยคมชัดยังคงตรวจพบนานกว่า 60 ปีและในกรณีที่ไม่มีอาการเป็นตัวบ่งชี้ที่มีประโยชน์ของการติดเชื้อที่ผ่านมา หลังจากที่มีการติดเชื้อหลัก IgG ถึงระดับสูงสุดในเลือดหลัง 14-21 วัน ในการติดเชื้ออีกครั้งภายหลังระดับสูงสุดก่อนหน้านี้และไตเตอร์มักจะสูงขึ้น ทั้งสอง IgG และ IgM ให้ภูมิคุ้มกันป้องกันกับ serotype ติดเชื้อของไวรัส. [6] [11] [17] ในการทดสอบสำหรับ IgG และ IgM แอนติบอดีอาจจะมีปฏิกิริยาข้ามกับ flaviviruses อื่น ๆ ที่อาจส่งผลในเชิงบวกเท็จหลังจากการติดเชื้อที่ผ่านมา หรือการฉีดวัคซีนไวรัสไข้เหลืองโรคไข้สมองอักเสบหรือญี่ปุ่น. [9] การตรวจสอบของ IgG เพียงอย่างเดียวจะไม่พิจารณาวินิจฉัยเว้นแต่ตัวอย่างเลือดจะถูกเก็บรวบรวม 14 วันออกจากกันและมากกว่าสี่เท่าเพิ่มขึ้นในระดับของ IgG เฉพาะมีการตรวจพบ ในคนที่มีอาการการตรวจสอบของ IgM มีการพิจารณาวินิจฉัย. [6]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การจัดหมวดหมู่อะไรองค์การอนามัยโลก 2009 โรคไข้เลือดออกจำแนกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม : ไม่ซับซ้อนและรุนแรง [ 2 ] [ 30 ] รึเปล่านี้แทนที่ 1997 ที่จัด ซึ่งต้องการจะประยุกต์เป็นพบจะเข้มงวดเกินไป ,แม้ว่าเก่าหมวดหมู่ยังคงใช้กันอย่างแพร่หลาย [ 30 ]  รวมทั้งองค์การอนามัยโลก สำนักงานภูมิภาคของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เป็น 2011 [ 34 ] อะไรรุนแรง ( หมายถึงที่เกี่ยวข้องกับเลือดรุนแรง รุนแรง อวัยวะล้มเหลว หรือพลาสมารั่วรุนแรงในขณะที่กรณีอื่นทั้งหมดเป็น [ 30 ] อะไรที่ซับซ้อน 1997 การจำแนกแบ่งเป็น undifferentiated ไข้เลือดออก ไข้ , ไข้เลือดออก ,โรคไข้เลือดออก [ 7 ] [ 35 ] ทำไมไข้เลือดออกถูกแบ่งต่อไปในชั้นเกรดเกรด– IV คือการมีเพียงของง่าย bruising หรือการทดสอบทูนิเกต์บวกในคนที่มีไข้ ระดับที่สองคือการมีเลือดไหลเข้าไปในผิวหนังและที่อื่น ๆ , ชั้น 3 มีหลักฐานทางคลินิกของการช็อก ,และชั้น 4 เป็นดังนั้นรุนแรงที่ช็อก ความดันโลหิต และชีพจร  ไม่สามารถตรวจพบ [ 35 ] ทำไมเกรด 3 และ 4 จะเรียกว่า " ไข้เลือดออกช็อก " [ 30 ] [ 35 ] ทดสอบในห้องปฏิบัติการทดสอบทางห้องปฏิบัติการสำหรับมั้ยกราฟเมื่อโรคไข้เลือดออกเป็นบวก วันศูนย์หมายถึงการเริ่มต้นของอาการที่ 1 หมายถึงในผู้ที่มีการติดเชื้อปฐมภูมิและ 2 หมายถึงในผู้ที่มีการติดเชื้อทุติยภูมิ[ 9 ] การวินิจฉัยโรคไข้เลือดออกอาจได้รับการยืนยันโดยห้องปฏิบัติการทดสอบทางจุลชีววิทยา [ 30 ] [ 36 ] รึเปล่า นี้สามารถทำได้โดยการแยกเซลล์ไวรัสใน วัฒนธรรมอะไรกรดนิวคลีอิกตรวจจับอะไรด้วยรึเปล่าตรวจแอนติเจนไวรัสอะไรไหม ( เช่น การตรวจหาอะไร 1 ) หรือเฉพาะแอนติบอดี ( เดีย )    [ 17 ] [ 32 ] ทำไมไวรัสการแยกและการตรวจหากรดนิวคลีอิกจะถูกต้องมากขึ้นกว่าการตรวจหาแอนติเจนแต่การทดสอบเหล่านี้จะไม่สามารถใช้ได้อย่างกว้างขวางเนื่องจากค่าใช้จ่ายของพวกเขามากขึ้น . [ 32 ] ทำไมการตรวจหา 1 ในระยะไข้จากการติดเชื้อปฐมภูมิอาจจะมากกว่า 90 %    อ่อนไหว แต่เป็นเพียง 60 - 80% ในเชื้อต่อมา [ 9 ] ทำไมการทดสอบทั้งหมดอาจถูกลบ ในระยะแรกของโรค [ 7 ] [ 17 ]   PCR และไวรัสตรวจหาแอนติเจนจะถูกต้องมากขึ้น ในช่วงก่อน 7 วัน[ 9 ]  ใน 2012 เป็นเทคนิคการทดสอบได้รับการแนะนำที่สามารถทำงานบนอุปกรณ์ที่ใช้ในการวินิจฉัยไข้หวัดใหญ่ นี้มีแนวโน้มที่จะเพิ่มการเข้าถึงและการวินิจฉัยตาม [ 37 ] การทดสอบทางห้องปฏิบัติการเหล่านี้เป็นเพียงมูลค่าการวินิจฉัยในช่วงระยะเฉียบพลันของโรค ด้วยข้อยกเว้นของเดีย การทดสอบแอนติบอดีเชื้อไวรัสไข้เลือดออกชนิด IgG และ IgM     ,สามารถเป็นประโยชน์ในการยืนยันการวินิจฉัยในขั้นตอนต่อมาของการติดเชื้อ ทั้ง IgG และ IgM ที่ผลิตหลังจาก 5 – 7 วัน ระดับสูงสุด ( titres ) ชนิด IgM ตรวจพบดังต่อไปนี้การติดเชื้อปฐมภูมิ แต่จำนวนก็ผลิตใน reinfection . อิมจะได้ 30 – 90 วัน หลังจากการติดเชื้อปฐมภูมิ แต่ก่อนหน้านี้ตามเชื้ออีกครั้ง IgG โดยความคมชัดยังคงได้กว่า 60 ปี และในกรณีที่ไม่มีอาการ คือ ตัวบ่งชี้ที่มีประโยชน์จากการติดเชื้อในอดีต หลังจากกลุ่มการติดเชื้อปฐมภูมิถึงระดับสูงสุดในเลือดหลัง 14 - 21 วัน ในเชื้ออีกครั้งตามมาระดับสูงสุดก่อนหน้านี้ และ titres มักจะสูงกว่า ทั้ง IgG และ IgM ให้ภูมิคุ้มกันป้องกันการติดเชื้อหูของไวรัส[ 6 ] [ 11 ] [ 17 ]   IgG และ IgM แอนติบอดีทดสอบ อาจมีปฏิกิริยาข้ามกับผู้ใหญ่อื่น ๆซึ่งอาจเป็นผลบวกปลอม หลังจากล่าสุดเชื้อหรือการฉีดวัคซีนไข้เหลืองด้วยไวรัสหรือโรคไข้สมองอักเสบญี่ปุ่น .[ 9 ] ทำไมการตรวจหา IgG คนเดียวที่ไม่พิจารณาวินิจฉัย ถ้าเก็บตัวอย่างเลือด เก็บได้ 14 วัน ห่างกันมากขึ้นกว่าสี่เท่า " เพิ่มในระดับของ IgG ที่เฉพาะเจาะจงถูกตรวจพบ ในคนที่มีอาการ การตรวจ IgM ถือว่าวินิจฉัย [ 6 ]