At last it came -- a soft, irregula

At last it came -- a soft, irregular sound of footfalls on the stairs! They were slow, hesitant, uncertain, as of something that did not see its way; to my disordered reason all the more terrifying for that, as the approach of some blind and mindless malevolence to which is no appeal. I even thought that I must have left the hall lamp burning and the groping of this creature proved it a monster of the night. This was foolish and inconsistent with my previous dread of the light, but what would you have? Fear has no brains; it is an idiot. The dismal witness that it bears and the cowardly counsel that it whispers are unrelated. We know this well, we who have passed into the Realm of Terror, who skulk in eternal dusk among the scenes of our former lives, invisible even to ourselves, and one another, yet hiding forlorn in lonely places; yearning for speech with our loved ones, yet dumb, and as fearful of them as they of us. Sometimes the disability is removed, the law suspended: by the deathless power of love or hate we break the spell -- we are seen by those whom we would warn, console, or punish. What form we seem to them to bear we know not; we know only that we terrify even those whom we most wish to comfort, and from whom we most crave tenderness and sympathy.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในที่สุด มา - เสียงเบา ไม่สม่ำเสมอของ footfalls บนบันได พวกช้า ลังเล ไม่แน่ นอน บางสิ่งบางอย่างที่ไม่ได้เห็นทาง ณ เหตุผลของฉัน disordered คอยสยอง ให้เป็นวิธีบางคนตาบอด และ mindless malevolence ซึ่ง อุทธรณ์ไม่ แม้ฉันคิดว่า ฉันต้องได้ทิ้งหอโคมไฟเขียน และคล้าหาสิ่งมีชีวิตนี้พิสูจน์ว่าสัตว์ประหลาดของ นี้ไม่โง่ และไม่สอดคล้องกับความกลัวของฉันก่อนหน้านี้ของแสง แต่จะคุณมีอะไร กลัวมีไม่มีสมอง มันเป็นคนบ้า พยานแค่ที่มันหมีและปรึกษาขี้ขลาดที่จะ whispers ไม่เกี่ยวข้อง เรารู้ว่านี้ดี เราที่ได้ผ่านเข้าสู่อาณาจักรของความหวาดกลัว ที่ skulk ในค่ำนิรันดร์ระหว่างฉากของชีวิตของเราเก่า สามารถมองเห็นแม้กระทั่งตน เอง และอื่น แต่ซ่อน forlorn ในสถานที่โดดเดี่ยว โหยหาเสียง กับ คนรักของเรา ยังใบ้ และ เป็นที่น่ากลัวของพวกเขาเป็นพวกของเรา บางครั้งความพิการที่เป็นลบ กฎหมายชั่วคราว: ด้วยอำนาจของความรักหรือเกลียดเราแบ่งการสะกด - สเปียร์เราเห็นผู้ที่เราจะเตือน คอนโซล หรือลงโทษ แบบฟอร์มว่าเราดูเหมือนพวกเขาจะต้องแบกเรารู้ไม่ เรารู้เพียงว่า เรา terrify แม้แต่ผู้ที่เราต้องการความสะดวกสบาย มากที่สุด และจากที่เราที่สุดอยากเจ็บและเห็นใจกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่ล่าสุดมา - นุ่มเสียงที่ผิดปกติของฝีเท้าบนบันได! พวกเขาช้าลังเลไม่แน่นอนเป็นสิ่งที่มองไม่เห็นวิธีการของตน เหตุผลระเบียบของฉันทั้งหมดที่น่ากลัวมากขึ้นสำหรับการที่เป็นวิธีการของบางอาฆาตพยาบาทคนตาบอดและไม่สนใจที่จะอุทธรณ์ซึ่งเป็นไม่มี ฉันก็คิดว่าฉันจะต้องมีการเผาไหม้ที่เหลือโคมไฟในห้องโถงและคล้าของสิ่งมีชีวิตนี้พิสูจน์แล้วว่ามันมอนสเตอร์ของกลางคืน นี่คือความโง่เขลาและไม่สอดคล้องกันด้วยความหวาดกลัวของฉันก่อนหน้าของแสง แต่สิ่งที่คุณจะมี? กลัวมีสมองไม่มี; มันเป็นเรื่องงี่เง่า พยานกลุ้มใจว่ามันหมีและที่ปรึกษาขี้ขลาดที่กระซิบว่ามันไม่เกี่ยวข้อง เรารู้เรื่องนี้ดีเราที่ได้ผ่านเข้ามาในดินแดนแห่งความน่าสะพรึงกลัวที่หลบในค่ำนิรันดร์ในหมู่ฉากของชีวิตในอดีตของเรามองไม่เห็นแม้กระทั่งกับตัวเองและคนอื่นที่ยังหลบซ่อนตัวอยู่ในสถานที่เปล่าเปลี่ยวเหงา; โหยหาสำหรับการพูดกับคนที่รักของเรายังเป็นใบ้และเป็นที่น่ากลัวของพวกเขาขณะที่พวกเขาพวกเรา บางครั้งความพิการจะถูกลบออกกฎหมายระงับ: โดยอำนาจอมตะของความรักหรือเกลียดเราทำลายการสะกด - เราจะเห็นได้จากผู้ที่เราจะเตือนคอนโซลหรือลงโทษ รูปแบบสิ่งที่เราดูเหมือนพวกเขาจะทนเราไม่ทราบ เรารู้เดียวที่เราหวาดกลัวแม้กระทั่งผู้คนที่เราส่วนใหญ่ต้องการความสะดวกสบายและจากผู้ที่เราส่วนใหญ่กระหายความอ่อนโยนและความเห็นอกเห็นใจ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในที่สุดมันก็มา . . . นุ่ม เสียงผิดปกติของ footfalls ที่บันได พวกเขาช้า ลังเล ไม่แน่ใจ เป็นบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ได้ดูทาง ให้ฉันสับสนเหตุผลทั้งหมดเพิ่มเติมที่น่ากลัวนั้น เป็นวิธีการของคนตาบอดและไร้เหตุผล มุ่งร้าย ซึ่งจะไม่มีการอุทธรณ์ฉันคิดว่าฉันต้องออกจากหอไฟไหม้และลูบคลำของสิ่งมีชีวิตนี้พิสูจน์แล้วว่ามันเป็นปีศาจแห่งรัตติกาล นี้มันโง่และไม่สอดคล้องกับความหวาดกลัวของฉันก่อนหน้าของแสง แต่สิ่งที่คุณจะได้ กลัวไม่มีสมอง มันงี่เง่า กลุ้มใจพยานหมีและขี้ขลาดที่ปรึกษามันกระซิบไม่เกี่ยวข้อง เรารู้เรื่องนี้ดีเราที่ได้ผ่านเข้ามาในอาณาจักรแห่งความกลัว ที่หลบในมืดนิรันดร์ระหว่างฉากชีวิตของอดีตของเรา มองไม่เห็นแม้แต่ตัวเราเอง และอีกหนึ่งที่ยังซ่อนอยู่ในสถานที่ที่โดดเดี่ยวอ้างว้าง ; โหยหาการพูดกับคนที่รักเรายังโง่ และที่น่ากลัวของพวกเขาเป็นพวกเขาพวกเรา บางครั้งการจะออกกฎหมายระงับ :ด้วยพลังอมตะของความรักหรือเกลียดเราทำลายมนต์สะกด . . . เราก็เห็นคนที่เราจะเตือน คอนโซล หรือลงโทษ แบบฟอร์มอะไร เราเห็นพวกเขาแบกเราไม่รู้ เรารู้แค่ว่าเราสยอง แม้แต่คนที่เราส่วนใหญ่ต้องการความสะดวกสบาย และจากที่เราส่วนใหญ่อยากอ่อนโยนและเห็นใจ