In 2006, about 85 percent of world

In 2006, about 85 percent of world population lived in low or middle income
developing countries with an average per capita income of $2,000, while only 15 percent
lived in high income developed countries with average per capita income of $36,500
(Martin, 2009). The wage gap between these countries had been astronomical as well –
garments workers in Bangladesh make less than $40 a month, while unskilled workers
in developed countries working at minimum wage make more than that in a day[6].


Migration from South (developing, labor abundant countries) to North (developed,
labor scarce countries) has also been driven by “pull factors”, such as a demographic
shift in the North, by aging population and low birth rates. According to UN (2002),
to maintain their 1995 labor forces, the Big 4 EU countries – France, Germany, Italy
and the UK – needed to increase their immigration to 1.1 million a year, triple of their
existing levels of immigration. With greater labor migration from South to North,
not only efficiency in allocation of labor across countries will improve, it will also
reduce chronic unemployment and poverty in developing countries and redress labor
shortage and reduce cost of production in developed countries.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในปี 2006 ประมาณร้อยละ 85 ของประชากรโลกอาศัยอยู่ในรายได้ต่ำ หรือกลางการพัฒนาประเทศที่ มีรายได้ต่อหัวโดยเฉลี่ยของ $2000 ในขณะที่ร้อยละ 15 เท่านั้นอาศัยอยู่ในประเทศที่มีรายได้สูงที่พัฒนามีรายได้เฉลี่ยต่อหัวของ $36,500(มาร์ติน 2009) ช่องว่างระหว่างประเทศเหล่านี้ค่าจ้างที่ได้รับทางดาราศาสตร์เช่น –น้อยกว่า $40 ต่อเดือน ในขณะที่คนงานไร้ฝีมือทำงานเสื้อผ้าในประเทศบังกลาเทศในประเทศพัฒนาแล้วที่ทำงานที่ค่าจ้างขั้นต่ำให้มากกว่านั้นในวัน [6]ย้ายจากใต้ (แรงงาน พัฒนาประเทศมากมาย) ไปเหนือ (พัฒนาประเทศที่ขาดแคลนแรงงาน) มียังถูกขับเคลื่อน ด้วย "ดึงตัว" เช่นเป็นประชากรเลื่อนในภาคเหนือ โดยประชากรอายุและอัตราการเกิดต่ำ ตาม UN (2002),การรักษาแรงงาน 1995 ของกองกำลัง ประเทศใหญ่ 4 EU – ฝรั่งเศส เยอรมัน อิตาลีและสหราชอาณาจักร – ต้องเพิ่มการตรวจคนเข้าเมืองไปล้านปี สามของพวกเขาระดับที่มีอยู่ของตรวจคนเข้าเมือง มีมากกว่าแรงงานย้ายถิ่นจากใต้ไปเหนือไม่เพียงแต่ประสิทธิภาพในการจัดสรรแรงงานทั่วประเทศจะปรับปรุง มันจะยังลดการว่างงานเรื้อรังและปัญหาความยากจนในประเทศกำลังพัฒนา และ redress แรงงานขาดแคลน และลดต้นทุนการผลิตในประเทศที่พัฒนา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในปี 2006 ประมาณร้อยละ 85
ของประชากรโลกอาศัยอยู่ในรายได้ต่ำหรือกลางประเทศกำลังพัฒนาที่มีค่าเฉลี่ยรายได้ต่อหัวของ$ 2,000 ขณะที่มีเพียงร้อยละ 15
อาศัยอยู่ในประเทศที่พัฒนาแล้วมีรายได้สูงมีค่าเฉลี่ยรายได้ต่อหัวของ $ 36,500
(มาร์ติน 2009) ช่องว่างค่าจ้างระหว่างประเทศเหล่านี้ได้รับดาราศาสตร์เช่นกัน -
เสื้อผ้าคนงานในประเทศบังคลาเทศให้น้อยกว่า $ 40
ต่อเดือนในขณะที่แรงงานไร้ฝีมือในประเทศที่พัฒนาทำงานที่ค่าจ้างขั้นต่ำให้มากขึ้นกว่าในวัน[6]. การย้ายถิ่นจากใต้ (พัฒนา แรงงานประเทศที่อุดมสมบูรณ์) ไปทางทิศเหนือ (การพัฒนาประเทศที่ขาดแคลนแรงงาน) ยังได้รับแรงผลักดันจาก "ปัจจัยดึง" เช่นกลุ่มผู้เข้าชมการเปลี่ยนแปลงในภาคเหนือตามอายุของประชากรและอัตราการเกิดต่ำ ตามที่สหประชาชาติ (2002) ในการรักษา 1995 กองกำลังแรงงานของพวกเขา, บิ๊ก 4 ประเทศในสหภาพยุโรป - ประเทศฝรั่งเศส, เยอรมนี, อิตาลีและสหราชอาณาจักร - ที่จำเป็นในการตรวจคนเข้าเมืองของพวกเขาเพิ่มขึ้นเป็น 1.1 ล้านคนในปีที่สามของระดับที่มีอยู่ของตรวจคนเข้าเมือง ด้วยการเคลื่อนย้ายแรงงานมากขึ้นจากใต้ไปเหนือไม่เพียงแต่มีประสิทธิภาพในการจัดสรรแรงงานทั่วประเทศจะดีขึ้นก็จะลดการว่างงานเรื้อรังและความยากจนในประเทศกำลังพัฒนาและแก้ไขแรงงานขาดแคลนและลดต้นทุนการผลิตในประเทศที่พัฒนา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในปี 2006 ประมาณ 85 เปอร์เซ็นต์ของประชากรโลกอาศัยอยู่ในระดับกลางของการพัฒนาประเทศ
รายได้เฉลี่ยต่อหัวของ $ 2000 ในขณะที่เพียงร้อยละ 15
อาศัยอยู่ในประเทศที่พัฒนาแล้วที่มีรายได้สูง รายได้ต่อหัวเฉลี่ยของ $ 36500
( Martin , 2009 ) ค่าจ้าง ช่องว่างระหว่าง ประเทศเหล่านี้ได้รับการดาราศาสตร์เช่นกัน–
เสื้อผ้าคนงานในบังกลาเทศทำให้น้อยกว่า $ 40 ต่อเดือนขณะที่แรงงานไร้ฝีมือ
ในประเทศที่พัฒนา ทำงานที่ค่าจ้างขั้นต่ำให้มากกว่าในวันนั้น [ 6 ] .

การย้ายถิ่นจากใต้ ( พัฒนาประเทศแรงงานมากมาย ) เหนือ ( พัฒนาแรงงานขาดแคลน
ประเทศ ) ยังได้รับแรงผลักดันจาก " ปัจจัยดึง " เช่นเปลี่ยนประชากร
ในเกาหลีเหนือ โดยอายุของประชากรและอัตราการเกิดต่ำ ตามที่สหประชาชาติ ( 2002 ) ,
รักษาแรงงาน 2538 ของพวกเขาใหญ่ 4 ประเทศในสหภาพยุโรป – ฝรั่งเศส เยอรมนี อิตาลี และอังกฤษ –
ต้องเพิ่มการตรวจคนเข้าเมืองของพวกเขาถึง 1.1 ล้านปี สามของพวกเขา
ระดับที่มีอยู่ของสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง เมื่อเทียบกับการเคลื่อนย้ายแรงงานจากใต้ไปเหนือ
ไม่เพียง แต่ประสิทธิภาพในการจัดสรรแรงงานข้ามประเทศจะดีขึ้น มันก็จะลดการว่างงานเรื้อรัง
และความยากจนในประเทศกำลังพัฒนา และการชดเชยแรงงาน
ขาดแคลน และลดต้นทุนการผลิตในประเทศที่พัฒนา