less stress and burden. However, re

less stress and burden. However, research
with grandparents is still needed to substantiate
this assumption.
Culture and Disabilities
There is an increasing understanding
among disability scholars that disability is a
social construct, which is defined variably
across cultures (Ferguson, 2001; Olkin, 1999).
Culture has implications for how families
define and experience disability, how families
experience their interactions with the formal
service system, and how parental child rearing
values develop. While many examples of
cultural differences around disability could be
given, we will give a few that highlight issues
that practitioners need to consider.
Culture influences the way families define
disability. Two examples, the first one coming
from one of the author’s clinical experience,
illustrate how families from India and China
might define a specific condition very
differently than a clinician native to the United
States. For example, a clinician from an early
intervention program, targeting children from
birth to age 3 with developmental delays or
disabilities, was referred to a family who
recently emigrated from India. The presenting
problem was that the child was not walking,
or even crawling very well. During the
assessment, the worker noticed that the child
had extra digits on both hands and feet. When
asked when they planned to schedule surgery
to remove the extra digits, the mother indicated
that no surgery would be scheduled as several
of their extended family members had extra
digits and were not hampered or hindered by
being polydactyl. The clinician identified
being polydactyl as a disability based on her
culture, while the family identified the
condition as a family trait based on their
culture.
A study conducted in China also illustrates
how culture can influence how a problem is
defined. Families may experience different
levels of social stigma related to disability
depending on their cultural context. For
instance, “There are many people in China
who continue to think that any child who
develops in a non-typical fashion is a shazi –
an idiot.” (McCabe, 2007, p. 48). A study
focused on children with autism found that
children and their families experienced
discrimination, limited educational
opportunities, and limited support.
Culture and stress
Cultural influence can also be a mediator
of stress. For example, a study examining the
relationship between Panamanian
grandmothers and their disabled grandchildren
(Gardner et al., 2004) indicates less emotional
distress was experienced by the grandmothers
related to the birth of a grandchild with a
disability than by American grandmothers.
The Panamanian grandmothers focused less
on personal loss, grief, and stigma related to
having a grandchild with a disability and more
on the current needs and resources for the
disabled child as compared to their American
counterparts. In addition, only about 10% of
the grandmothers expressed fear about their
grandchild experiencing social rejection or
discrimination from the Panamanian
community. The birth of a disabled child is
viewed as less of a life altering event by
grandmothers in the Panamanian community
and the focus is more on the needs of the child
and less on the status of the grandmother and
thus the perception and reaction to the
disability is related to the amount of stress
and burden experienced.
A comparative study of Latina mothers
and Anglo-American mothers with children
with developmental disabilities found
depression was higher and morale was lower
with the Latina mothers, but the two groups
did not differ on parenting stress ratings
(Blacher & McIntyre, 2005). Latina mothers
reported both greater depression and greater
positive impact than Anglo-American

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความเครียดน้อยและภาระงาน อย่างไรก็ตาม วิจัยมีปู่ย่าตายายยังคงจำเป็นต้อง substantiateอัสสัมชัญนี้วัฒนธรรมและความพิการมีความเข้าใจเพิ่มขึ้นในหมู่นักวิชาการพิการที่พิการเป็นโครงสร้างทางสังคม ซึ่งมีกำหนด variablyข้ามวัฒนธรรม (เฟอร์กูสัน 2001 Olkin, 1999)วัฒนธรรมมีผลสำหรับครอบครัวกำหนด และพบความพิการ วิธีครอบครัวประสบการณ์การโต้ตอบกับแบบทางบริการระบบ และผู้ปกครองว่าลูกแม่ค่าพัฒนา ขณะที่ตัวอย่างมากของความแตกต่างทางวัฒนธรรมสถานพิการอาจรับ เราจะกี่ที่เน้นประเด็นว่า ผู้จำเป็นต้องพิจารณาวัฒนธรรมมีผลต่อวิธีครอบครัวกำหนดพิการ ตัวอย่าง มาก่อนหนึ่งจากประสบการณ์ทางคลินิกของผู้เขียนแสดงว่าครอบครัวจากอินเดียและจีนอาจกำหนดเงื่อนไขเฉพาะมากแตกต่างจาก clinician ที่เป็นสหรัฐอเมริกา ตัวอย่าง clinician จากเป็นต้นโปรแกรมแทรกแซง เด็กจากเกิดอายุ 3 กับพัฒนาความล่าช้า หรือพิการ ถูกเรียกว่าครอบครัวที่เมื่อเร็ว ๆ นี้ ได้อพยพจากอินเดีย การนำเสนอปัญหาคือ ว่า เด็กไม่เดินหรือแม้กระทั่งตระเวนดี ในระหว่างประเมิน ผู้ปฏิบัติงานพบที่เด็กตัวบนมือและเท้าได้ เมื่อถามเมื่อพวกเขาวางแผนการจัดกำหนดการผ่าตัดการเอาออกตัว แม่ระบุที่จะจัดกำหนดการผ่าตัดไม่เป็นหลายof their extended family members had extradigits and were not hampered or hindered bybeing polydactyl. The clinician identifiedbeing polydactyl as a disability based on herculture, while the family identified thecondition as a family trait based on theirculture.A study conducted in China also illustrateshow culture can influence how a problem isdefined. Families may experience differentlevels of social stigma related to disabilitydepending on their cultural context. Forinstance, “There are many people in Chinawho continue to think that any child whodevelops in a non-typical fashion is a shazi –an idiot.” (McCabe, 2007, p. 48). A studyfocused on children with autism found thatchildren and their families experienceddiscrimination, limited educationalopportunities, and limited support.Culture and stressCultural influence can also be a mediatorof stress. For example, a study examining therelationship between Panamaniangrandmothers and their disabled grandchildren(Gardner et al., 2004) indicates less emotionaldistress was experienced by the grandmothersrelated to the birth of a grandchild with adisability than by American grandmothers.The Panamanian grandmothers focused lesson personal loss, grief, and stigma related tohaving a grandchild with a disability and moreon the current needs and resources for thedisabled child as compared to their Americancounterparts. In addition, only about 10% ofthe grandmothers expressed fear about their
grandchild experiencing social rejection or
discrimination from the Panamanian
community. The birth of a disabled child is
viewed as less of a life altering event by
grandmothers in the Panamanian community
and the focus is more on the needs of the child
and less on the status of the grandmother and
thus the perception and reaction to the
disability is related to the amount of stress
and burden experienced.
A comparative study of Latina mothers
and Anglo-American mothers with children
with developmental disabilities found
depression was higher and morale was lower
with the Latina mothers, but the two groups
did not differ on parenting stress ratings
(Blacher & McIntyre, 2005). Latina mothers
reported both greater depression and greater
positive impact than Anglo-American

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความเครียดน้อยลงและภาระ อย่างไรก็ตามการวิจัยกับปู่ย่าตายายเป็นสิ่งจำเป็นที่ยังคงที่จะพิสูจน์สมมติฐานนี้. วัฒนธรรมและคนพิการมีความเข้าใจที่เพิ่มขึ้นในหมู่นักวิชาการพิการที่พิการเป็นโครงสร้างทางสังคมซึ่งถูกกำหนดให้แตกข้ามวัฒนธรรม(เฟอร์กูสัน 2001; Olkin, 1999). วัฒนธรรมมีความหมาย สำหรับวิธีการที่ครอบครัวกำหนดและความพิการประสบการณ์วิธีการที่ครอบครัวได้สัมผัสกับการปฏิสัมพันธ์กับอย่างเป็นทางการระบบการให้บริการและวิธีการอบรมเลี้ยงดูเด็กของผู้ปกครองในการพัฒนาค่า ในขณะที่หลายตัวอย่างของความแตกต่างทางวัฒนธรรมทั่วพิการที่อาจจะได้รับเราจะให้ไม่กี่ประเด็นที่ไฮไลท์ที่ผู้ปฏิบัติงานต้องพิจารณา. วัฒนธรรมที่มีอิทธิพลต่อทางครอบครัวกำหนดความพิการ ตัวอย่างที่สองคนแรกที่มาจากหนึ่งในประสบการณ์ทางคลินิกของผู้เขียนแสดงให้เห็นว่าครอบครัวจากอินเดียและจีนอาจกำหนดเงื่อนไขที่เฉพาะเจาะจงมากที่แตกต่างกว่าพื้นเมืองแพทย์ไปยังประเทศสหรัฐอเมริกา ตัวอย่างเช่นแพทย์จากต้นโปรแกรมการแทรกแซงการกำหนดเป้าหมายเด็กอายุตั้งแต่แรกเกิดถึงอายุ3 มีพัฒนาการล่าช้าหรือพิการก็จะเรียกครอบครัวใครที่เพิ่งอพยพมาจากประเทศอินเดีย นำเสนอปัญหาที่เกิดขึ้นคือการที่เด็กไม่ได้เดินหรือแม้กระทั่งการรวบรวมข้อมูลเป็นอย่างดี ในระหว่างการประเมินผลการปฏิบัติงานพบว่าเด็กที่มีตัวเลขเป็นพิเศษทั้งมือและเท้า เมื่อถามว่าเมื่อพวกเขาวางแผนที่จะกำหนดเวลาการผ่าตัดเพื่อเอาตัวเลขพิเศษแม่ชี้ให้เห็นว่าการผ่าตัดจะไม่กำหนดเป็นหลายของสมาชิกในครอบครัวขยายของพวกเขาเป็นพิเศษตัวเลขและไม่ได้ขัดขวางหรือขัดขวางโดยเป็นpolydactyl แพทย์ระบุเป็น polydactyl เป็นความพิการของเธออยู่บนพื้นฐานของวัฒนธรรมในขณะที่ครอบครัวระบุเงื่อนไขที่ลักษณะครอบครัวของพวกเขาขึ้นอยู่กับวัฒนธรรม. จากการศึกษาในประเทศจีนนอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึงวิธีการที่สามารถมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมว่าปัญหาคือการที่กำหนดไว้ ครอบครัวที่แตกต่างกันอาจพบระดับของความอัปยศสังคมที่เกี่ยวข้องกับความพิการขึ้นอยู่กับบริบททางวัฒนธรรมของพวกเขา สำหรับตัวอย่างเช่น"มีคนจำนวนมากในประเทศจีนที่ยังคงคิดว่าเด็กที่ใดๆ ที่พัฒนาในรูปแบบที่ไม่ปกติเป็นShazi -. คนงี่เง่า" (McCabe, 2007, หน้า 48.) การศึกษามุ่งเน้นไปที่เด็กออทิสติกพบว่าเด็กและครอบครัวของพวกเขามีประสบการณ์การเลือกปฏิบัติ, การศึกษา จำกัดโอกาสและการสนับสนุนที่ จำกัด . วัฒนธรรมและความเครียดที่มีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมยังสามารถเป็นคนกลางของความเครียด ยกตัวอย่างเช่นการศึกษาการตรวจสอบที่ความสัมพันธ์ระหว่างปานามายายและลูกหลานพิการของพวกเขา(การ์ดเนอร์, et al., 2004) แสดงอารมณ์น้อยทุกข์ได้รับการฝึกฝนจากยายที่เกี่ยวข้องกับการเกิดของหลานที่มีความพิการมากกว่าโดยยายชาวอเมริกัน. ยายปานามา มุ่งเน้นไปน้อยการสูญเสียส่วนบุคคลความเศร้าโศกและความอัปยศที่เกี่ยวข้องกับการมีหลานที่มีความพิการและอื่นๆเกี่ยวกับความต้องการในปัจจุบันและทรัพยากรสำหรับเด็กพิการเมื่อเทียบกับชาวอเมริกันคู่ นอกจากนี้เพียงประมาณ 10% ของยายที่แสดงออกเกี่ยวกับความกลัวของพวกเขาหลานประสบปฏิเสธทางสังคมหรือการเลือกปฏิบัติจากปานามาชุมชน การเกิดของเด็กพิการที่ถูกมองว่าเป็นน้อยของเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงชีวิตโดยยายในชุมชนปานามาและให้ความสำคัญมากขึ้นกับความต้องการของเด็กและน้อยเกี่ยวกับสถานะของคุณยายและทำให้การรับรู้และการตอบสนองต่อความพิการคือที่เกี่ยวข้องกับปริมาณของความเครียดและภาระที่มีประสบการณ์. การศึกษาเปรียบเทียบของมารดา Latina และมารดาแองโกลอเมริกันที่มีเด็กที่มีความบกพร่องทางพัฒนาการพบภาวะซึมเศร้าสูงและกำลังใจในการทำงานลดลงกับแม่Latina แต่ทั้งสองกลุ่มไม่แตกต่างกันกับการให้คะแนนความเครียดการอบรมเลี้ยงดู(Blacher และแมคอินไทร์ 2005) แม่ Latina รายงานทั้งภาวะซึมเศร้ามากขึ้นและมากขึ้นผลกระทบเชิงบวกกว่าแองโกลอเมริกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ภาระความเครียดน้อยลงและ อย่างไรก็ตาม การวิจัย
กับปู่ ย่า ตา ยาย ยังต้องพิสูจน์สมมุติฐานนี้
.
วัฒนธรรมและคนพิการ
มีความเข้าใจที่เพิ่มขึ้นในหมู่นักวิชาการ
ความพิการที่พิการมี
สร้างทางสังคม ซึ่งหมายถึงการเปลี่ยนแปลง
ข้ามวัฒนธรรม ( เฟอร์กูสัน , 2001 ; olkin , 1999 ) .
วัฒนธรรมมีผลกระทบต่อครอบครัว
และวิธีกําหนด พบว่าครอบครัว
พิการประสบการณ์ปฏิสัมพันธ์กับระบบบริการอย่างเป็นทางการ

แล้วผู้ปกครองเลี้ยงดูค่าพัฒนา ในขณะที่หลายตัวอย่างของความแตกต่างทางวัฒนธรรม เปล่งเสียงได้

ให้ เรา จะ ให้ ไม่กี่ ที่เน้น ประเด็นที่ต้องพิจารณาประกอบ
.
วัฒนธรรมอิทธิพลทางครอบครัวกำหนด
[ สองตัวอย่างแรกมา
จากหนึ่งในผู้เขียนประสบการณ์ทางคลินิกแสดงให้เห็นว่าครอบครัว

จากอินเดียและจีนอาจกำหนดเป็นเงื่อนไขที่เฉพาะเจาะจงมาก
ต่างจากแพทย์ชาวสหรัฐอเมริกา
สหรัฐอเมริกา ตัวอย่างเช่น แพทย์จากโปรแกรมการแทรกแซงต้น

เล็งเด็กจากวันเกิดอายุ 3 กับการพัฒนาช้าหรือ
พิการ ถูกเรียกว่าเป็นครอบครัวที่
เพิ่งอพยพมาจากอินเดียการนําเสนอ
ปัญหามีว่า เด็กไม่ได้เดิน ,
หรือแม้แต่คลานได้เป็นอย่างดี ระหว่าง
การประเมิน คนงานที่สังเกตเห็นว่าเด็ก
มีตัวเลขเพิ่ม ทั้งมือและเท้า เมื่อถามว่าพวกเขาวางแผนที่จะตาราง

เอาตัวเลขการผ่าตัดพิเศษ แม่ว่าไม่พบ
การผ่าตัดจะกำหนดเป็น หลายของพวกเขาได้ขยายสมาชิกในครอบครัว

พิเศษตัวเลขและไม่ได้ถูกขัดขวางหรือถูกขัดขวางโดย
polydactyl . clinician ระบุ
ถูก polydactyl เป็นคนพิการบนฐานวัฒนธรรมของเธอ

ตอนที่ครอบครัวระบุเงื่อนไขเป็นคุณลักษณะครอบครัวตามวัฒนธรรมของพวกเขา
.
การศึกษาที่ดำเนินการในประเทศจีน นอกจากนี้ยังแสดงให้เห็นถึงวิธีการวัฒนธรรมสามารถมีอิทธิพลต่อวิธีการ

ปัญหาคือกำหนด ประสบการณ์ที่แตกต่าง
ครอบครัว อาจระดับของการตีตราทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับความพิการ
ขึ้นอยู่กับบริบททางวัฒนธรรมของพวกเขา สำหรับ
อินสแตนซ์ " มีหลายคนในประเทศจีน
ใครยังคิดว่าเด็ก
พัฒนาในไม่โดยทั่วไปแฟชั่นเป็น shazi –
โง่ " ( แมคคาบี้ , 2550 , หน้า 48 ) การศึกษา
เน้นเด็กออทิสติก พบว่าเด็กและครอบครัวของพวกเขาที่มีประสบการณ์

กีดกันโอกาสทางการศึกษา
จำกัดและการสนับสนุนที่ จำกัด และความเครียด

วัฒนธรรมอิทธิพลวัฒนธรรมสามารถเป็นคนกลาง
ของความเครียด ตัวอย่างเช่น การศึกษาการตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างปานามา

คุณยายและความสะดวกหลาน
( Gardner et al . , 2004 ) แสดงอารมณ์
น้อยกว่าความทุกข์ได้มีประสบการณ์โดยคุณยาย
เกี่ยวข้องกับวันเกิดของหลานด้วย

พิการมากกว่า โดยคุณยายชาวอเมริกันคุณยายปานามามุ่งเน้นน้อย
การสูญเสีย ความเศร้าโศก ส่วนบุคคล และความสัมพันธ์กับ
มีหลานพิการมากขึ้น
กับความต้องการในปัจจุบันและทรัพยากรสำหรับ
เด็กพิการ
เมื่อเทียบกับ counterparts อเมริกันของพวกเขา นอกจากนี้ เพียงประมาณ 10% ของ
คุณยายแสดงความกลัวเกี่ยวกับ
หลานประสบปฏิเสธสังคมหรือเลือกปฏิบัติจากปานามา

ชุมชน วันเกิดของเด็กพิการ
มองว่าน้อยกว่าชีวิตการแก้ไขเหตุการณ์โดย
คุณยายในชุมชนปานามา
และโฟกัสมากขึ้นในความต้องการของเด็ก
และน้อยเกี่ยวกับสถานะของยายและ
ดังนั้นการรับรู้และปฏิกิริยา
ความพิการที่เกี่ยวข้องกับปริมาณของภาระความเครียด
และประสบการณ์ การเปรียบเทียบของมารดา
ลาติน่าแองโกล อเมริกัน และมารดาที่มีบุตรพิการพัฒนาการ

พบภาวะซึมเศร้าสูงกว่า และขวัญกำลังใจลดลง
กับ Latina แม่ แต่ทั้งสองกลุ่มไม่แตกต่างกันในการเลี้ยงดูความเครียด

( เรทติ้ง blacher &แมคอินไตย์ , 2005 ) Latina แม่
ทั้งรายงานมากกว่าภาวะซึมเศร้าและมากขึ้น
ผลกระทบในเชิงบวกมากกว่าแองโกล อเมริกัน