Argentina's many years of military

Argentina's many years of military dictatorship (alternating with weak, short-lived democratic governments) had already caused significant economic problems prior to the 2001 crisis, particularly during the self-styled National Reorganization Process in power from 1976 to 1983. A right-wing executive, José Alfredo Martínez de Hoz, was appointed Economy Minister at the outset of the dictatorship, and a Neoliberal economic platform centered around anti-labor, monetarist policies of financial liberalization was introduced. Budget deficits jumped to 15% of GDP as the country went into debt for the state takeover of over $15 billion in private debts, for never-finished projects, higher defense spending, and the Falklands War. By the end of the military government in 1983 the foreign debt had ballooned from $8 billion to $45 billion, interest charges alone exceeded trade surpluses, industrial production had fallen by 20%, real wages had lost 36% of their purchasing power, and unemployment - calculated at 18% (though official figures claimed 5%) - was at its highest point since the Great Depression.
Democracy was restored in 1983 with the election of President Raúl Alfonsín. The new government intended to stabilize the economy and in 1985 introduced austerity measures and a new currency, the austral (the first of its kind without peso in its name). Fresh loans were required to service the $5 billion in annual interest charges, however, and when commodity prices collapsed in 1986 the state became unable to service this debt. During the Alfonsin administration, unemployment did not substantially increase, but real wages fell by almost half (to the lowest level in fifty years). Prices for state-run utilities, telephone service, and gas increased substantially. Confidence in the Austral Plan, however, collapsed in late 1987, and inflation, which already averaged 10% per month (220% a year) from 1975 to 1988, spiraled out of control. Inflation reached 200% for the month in July 1989, peaking at 5,000% for the year. Amid riots, President Alfonsín resigned five months before the end of his term and President-elect Carlos Menem took office in July.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อาร์เจนตินาหลายปีของเผด็จการทหาร (สลับกับรัฐบาลประชาธิปไตยที่อ่อนแอ อาชญา) มีแล้วเกิดปัญหาเศรษฐกิจอย่างมีนัยสำคัญก่อนวิกฤตปี 2001 โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างการออกกำลังกายด้วยตนเองชาติลูกจ้างในอำนาจจาก 1976 1983 ผู้บริหารฝ่ายขวา José Alfredo Martínez de Hoz ถูกแต่งตั้งรัฐมนตรีเศรษฐกิจที่มือของเผด็จการ และแพลตฟอร์มเศรษฐกิจ Neoliberal แปลกแรงต้าน monetarist นโยบายเปิดเสรีทางการเงินถูกนำมาใช้ งบประมาณขาดดุลเพิ่มขึ้นเป็น 15% ของ GDP เป็นประเทศไปเป็นหนี้รัฐ takeover ของกว่า 15 พันล้านเหรียญในหนี้ส่วนตัว ไม่เคยเสร็จสิ้นโครงการ ใช้ป้องกันสูงกว่า และ สงครามหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ โดยรัฐบาลทหารในปี 1983 หนี้ต่างประเทศมี ballooned จาก 8 พันล้านเหรียญไป 45 ล้านดอลลาร์ ค่าธรรมเนียมดอกเบี้ยเพียงอย่างเดียวเกินค้า surpluses อุตสาหกรรมผลิตได้ลดลง 20% ค่าจ้างจริงก็แพ้ 36% ของอำนาจซื้อ และว่างงาน -คำนวณที่ 18% (แม้ตัวเลขอย่างเป็นทางว่า 5%) - ที่จุดสูงสุดนับตั้งแต่ภาวะซึมเศร้าดีขึ้น
ประชาธิปไตยคืนกลับมาในปี 1983 กับการเลือกตั้งประธานาธิบดี Raúl Alfonsín รัฐบาลใหม่มีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาเสถียรภาพเศรษฐกิจ และในปี 1985 นำมาตรการความเข้มงวดและเป็นสกุลเงินใหม่ แบบทองเหลือง austral (ที่แรกโดยเปโซในชื่อ) สินสดจำเป็นต้องการบริการ 5 พันล้านเหรียญในปีดอกเบี้ยค่าธรรมเนียม อย่างไรก็ตาม และเมื่อราคาสินค้าโภคภัณฑ์ที่ยุบใน 1986 รัฐกลายเป็นไม่สามารถให้บริการหนี้นี้ ในระหว่างการดูแล Alfonsin ว่างงานก็ไม่เพิ่ม แต่ค่าจ้างที่แท้จริงลดลงเกือบครึ่งหนึ่ง (ไปยังระดับต่ำสุดในปี 50) ราคาสำหรับรัฐสาธารณูปโภค บริการโทรศัพท์ และก๊าซเพิ่มมากขึ้น ความเชื่อมั่นในทองเหลือง Austral แผนการ ไร ยุบในช่วงปลายปี 1987 และอัตราเงินเฟ้อ ที่แล้ว averaged 10% ต่อเดือน (220% ต่อปี) ตั้งแต่ปีค.ศ. 1975 ถึง 1988, spiraled ออกจากการควบคุม อัตราเงินเฟ้อถึง 200% ในเดือนกรกฎาคม 2532 ชุก% 5000 ปี ท่ามกลางการจลาจล 5 เดือนก่อนสิ้นสุดระยะของเขาลาออกจากตำแหน่งประธาน Alfonsín และ President-elect Carlos Menem เอาสำนักงานในเดือนกรกฎาคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อาร์เจนตินาหลายปีของการปกครองแบบเผด็จการทหาร (สลับกับอ่อนแอรัฐบาลอายุสั้นประชาธิปไตย) ได้แล้วก่อให้เกิดปัญหาทางเศรษฐกิจอย่างมีนัยสำคัญก่อนที่จะเกิดวิกฤตปี 2001 โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระหว่างกระบวนการปฏิรูปกำมะลอแห่งชาติในอำนาจจาก 1976 ถึง 1983 ผู้บริหารปีกขวา , Joséอัลเฟรเดอ Hoz Martínezได้รับการแต่งตั้งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงเศรษฐกิจที่เริ่มแรกของการปกครองแบบเผด็จการและแพลตฟอร์มเศรษฐกิจเสรีนิยมใหม่รอบต่อต้านแรงงานนโยบาย monetarist ของการเปิดเสรีทางการเงินได้รับการแนะนำ การขาดดุลงบประมาณเพิ่มขึ้นถึง 15% ของ GDP เป็นประเทศที่ไปเป็นหนี้เพื่อการครอบครองของรัฐกว่า 15000000000 $ ในหนี้ภาคเอกชนสำหรับโครงการที่ไม่เคยดำเนินการเสร็จสิ้นการใช้จ่ายของการป้องกันที่สูงขึ้นและ Falklands สงคราม ในตอนท้ายของรัฐบาลทหารในปี 1983 หนี้ต่างประเทศได้ ballooned จาก $ 8000000000 ถึง $ 45000000000, ค่าใช้จ่ายดอกเบี้ยเพียงอย่างเดียวเกินดุลการค้าอุตสาหกรรมการผลิตได้ลดลง 20% ค่าจ้างที่แท้จริงได้หายไป 36% ของกำลังซื้อของพวกเขาและการว่างงาน - คำนวณที่ 18% (แม้ว่าตัวเลขอย่างเป็นทางการอ้างว่า 5%) - เป็นจุดที่สูงที่สุดนับตั้งแต่ภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ
ประชาธิปไตยได้รับการบูรณะในปี 1983 กับการเลือกตั้งของประธานาธิบดีRaúlAlfonsín รัฐบาลใหม่มีจุดประสงค์เพื่อรักษาเสถียรภาพทางเศรษฐกิจและในปี 1985 นำมาตรการความเข้มงวดและสกุลเงินใหม่ Austral (ครั้งแรกของชนิดโดยไม่ต้องเปโซในชื่อของมัน) เงินให้กู้ยืมที่สดใหม่ที่ต้องให้บริการ 5000000000 $ ในค่าใช้จ่ายดอกเบี้ยต่อปีอย่างไรและเมื่อราคาสินค้าโภคภัณฑ์ที่ทรุดตัวลงในปี 1986 รัฐกลายเป็นไม่สามารถที่จะชำระหนี้นี้ ในระหว่างการบริหาร Alfonsin การว่างงานไม่ได้อย่างมีนัยสำคัญเพิ่มขึ้น แต่ค่าจ้างที่แท้จริงลดลงเกือบครึ่งหนึ่ง (ในระดับต่ำสุดในรอบห้าสิบปี) ราคาค่าสาธารณูปโภคของรัฐที่ดำเนินการให้บริการโทรศัพท์และก๊าซเพิ่มขึ้นอย่างมาก ความเชื่อมั่นในแผน Austral แต่ทรุดตัวลงในช่วงปลายปี 1987 และอัตราเงินเฟ้อซึ่งอยู่แล้วเฉลี่ย 10% ต่อเดือน (220% ต่อปี) 1975-1988, หมุนวนออกจากการควบคุม อัตราเงินเฟ้อถึง 200% สำหรับเดือนกรกฏาคมปี 1989 จุดที่ 5,000% สำหรับปี ท่ามกลางการจลาจลประธานAlfonsínลาออกห้าเดือนก่อนสิ้นระยะของเขาและประธานาธิบดีคาร์ลอส Menem เข้าทำงานในเดือนกรกฎาคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ของอาร์เจนตินาหลายปีของเผด็จการทหาร ( สลับกับอ่อน สั้นประชาธิปไตยรัฐบาล ) ได้ก่อให้เกิดปัญหาทางเศรษฐกิจที่สำคัญก่อนที่จะปีวิกฤติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในระหว่างกระบวนการปฏิรูปตนเองสไตล์แห่งชาติในอำนาจจาก 2519 ถึง 2526 ผู้บริหารปีกขวาโฮเซ อัลเฟรโด้ มาร์ตีเนซ เดอ hoz ถูกแต่งตั้งรัฐมนตรีเศรษฐกิจที่เริ่มแรกของผู้เผด็จการและแพลตฟอร์มของเศรษฐกิจ neoliberal รอบตัวป้องกันแรงงาน นโยบายการเปิดเสรีทางการเงิน คือ ารแนะนำ การขาดดุลงบประมาณเพิ่มขึ้นเป็น 15 % ของ จีดีพีประเทศไปเป็นหนี้รัฐครอบครองกว่า $ 15 พันล้านหนี้ส่วนตัว เพราะไม่เคยเสร็จโครงการ การป้องกันการใช้จ่ายที่สูงขึ้นและ Falklands สงครามโดยจุดสิ้นสุดของรัฐบาลทหารในปี 1983 หนี้ต่างประเทศได้ ballooned จาก $ 8 พันล้านเพื่อ $ 45 พันล้าน ดอกเบี้ย ค่าใช้จ่ายเพียงอย่างเดียวเกินการค้าเกินดุล , การผลิตภาคอุตสาหกรรมได้ลดลง 20% , ค่าจ้างที่แท้จริงได้สูญหาย 36 % ของพลังงานของพวกเขาซื้อ และการว่างงาน - คำนวณที่ 18% ( แม้ว่าตัวเลขอย่างเป็นทางการคืน 5 % ) - เป็นจุดที่สูงที่สุดนับตั้งแต่ Great อาการซึมเศร้า .
ประชาธิปไตยได้รับการบูรณะในปี 1983 กับการเลือกตั้งประธานาธิบดี ราú L í n alfons รัฐบาลใหม่มีวัตถุประสงค์เพื่อรักษาเสถียรภาพเศรษฐกิจ และในปี 1985 แนะนำมาตรการความเข้มงวดและสกุลเงินใหม่ ใต้ ( ครั้งแรกของชนิดโดยเปโซในชื่อของมัน ) เงินกู้สดเป็นบริการ $ 5 พันล้านดอลลาร์ในค่าใช้จ่ายดอกเบี้ยต่อปีอย่างไรก็ตามและเมื่อสินค้าราคาถูกยุบในปี 1986 รัฐก็ไม่สามารถที่จะพักหนี้นี้ ในช่วง alfonsin การบริหาร การว่างงานไม่ได้ช่วยเพิ่มได้ แต่ค่าจ้างที่แท้จริงลดลงเกือบครึ่งหนึ่ง ( ระดับต่ำสุดในห้าสิบปี ) ราคาสำหรับการใช้สาธารณูปโภค บริการโทรศัพท์ และก๊าซเพิ่มขึ้นอย่างมาก ความมั่นใจในแผน ที่ใต้ แต่ไปในปลายปี 1987และอัตราเงินเฟ้อ ซึ่งได้เฉลี่ย 10 % ต่อเดือน ( % 220 ปี ) จาก 2518 ถึง 1988 spiraled ออกจากการควบคุม อัตราเงินเฟ้อถึง 200 % ต่อเดือนในเดือน กรกฎาคม ปี 1989 , peaking ที่ 5 % ต่อปี ท่ามกลางการจลาจล ประธาน alfons í n ลาออก 5 เดือนจะเกษียณแล้ว และประธานาธิบดีได้รับเลือก คาร์ลอส เมเนมเอาสำนักงานในเดือนกรกฎาคม