The Maoris interpreted the wars of

The Maoris interpreted the wars of the sixties as a struggle for land. The beginning of the war in 1860 over the Waitara dispute, its resumption in 1863 over Waitotara, the invasion of the Waikato and the announcement of Government plans for the confiscation of the “rebels” land all helped to confirm their suspicions. Though volunteers from outside tribes often joined in, giving the Maori forces the semblance of a national front, the wars were mainly a series of pitched battles in which each tribe made a final, desperate stand on its tribal domain: Atiawa at Waitara, Waikato at Rangiriri, Ngati Maniapoto at Orakau, and Ngai-te-Rangi at Gate pa. In such circumstances defeat and perhaps death were honourable. No Maori patriot hesitated to fight to the last for tribal land. But for the survivors the future was clouded with bitterness: they had to endure confiscation, the permanent loss of their valued land. Many tried to avert the final catastrophe by prolonging the campaigns. Some accepted the delusion of Hauhauism – “a new and precious thing by which we shall keep our land” – and when this failed others, like Te Whiti's supporters in Taranaki, reoccupied confiscated land and passively resisted the European occupation. But the European victory was final. Time and numbers were on their side and the confiscated lands were gradually settled by European farmers.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมารีแปลสงครามยุค 60 เป็นการต่อสู้เพื่อแผ่นดิน จุดเริ่มต้นของสงครามใน 1860 กว่า waitara ข้อพิพาทของการเริ่มต้นใหม่ใน 1863 กว่า waitotara การบุกรุกของ Waikato และการประกาศของรัฐบาลเพื่อยึดทรัพย์ของ " กบฏ " ที่ดินทั้งหมดช่วยเพื่อยืนยันข้อสงสัยของพวกเขา แม้ว่าอาสาสมัครจากชนเผ่าภายนอกมักจะเข้าร่วมในเมารีบังคับให้รูปร่างหน้าตาของหน้าแห่งชาติ สงครามส่วนใหญ่เป็นชุดของตั้งค่ายต่อสู้ซึ่งในแต่ละเผ่า ทำให้สุดท้าย ยืนอาลัยบนโดเมนของเผ่า : atiawa ที่ waitara Waikato rangiriri ngati , ที่ , maniapoto ที่ orakau และไหง te na ที่ประตู . ในกรณีดังกล่าว และอาจจะตายได้และเอาชนะ .ไม่ลังเลที่จะต่อสู้กับนักรบเมารีเผ่าสุดท้ายเพื่อแผ่นดิน แต่สำหรับผู้รอดชีวิตอนาคตหมองมัวกับความขมขื่น เขาต้องอดทนกับการยึดทรัพย์ การสูญเสียถาวรของที่ดินมูลค่าของพวกเขา หลายคนพยายามที่จะหลีกเลี่ยงภัยพิบัติสุดท้ายกลุ่มแคมเปญบางคนยอมรับว่าของ hauhauism – " ใหม่ และเป็นสิ่งที่มีค่า ซึ่งเราจะให้แผ่นดิน " และเมื่อมันล้มเหลวผู้อื่น เช่นผู้สนับสนุนของ Te whiti ใน Taranaki , reoccupied ยึดที่ดิน และอดทนต่อต้านการยึดครองยุโรป แต่ชัยชนะในยุโรปเป็นครั้งสุดท้าย เวลาและตัวเลขได้ในด้านของพวกเขาและยึดดินแดนค่อยๆ จัดการโดยเกษตรกรในยุโรป