TQM achieved only moderate success

TQM achieved only moderate success for a variety of reasons. Frequently there was no
real effective integration of the quality system with business goals, and too often insufficient
effort was devoted to widespread utilization of the technical tools of variability reduction.
Many organizations saw the mission of TQM as one of training. Some general reasons that
are cited for the lack of conspicuous success of TQM include (i) lack of top-down, highlevel
management commitment and involvement; (ii) inadequate use of statistical methods and
insufficient recognition of variability reduction as a prime objective; (iii) general, as opposed
to specific, business-results-oriented objectives; and (iv) too much emphasis on widespread
training as opposed to focused technical education. Another reason for the erratic success of
TQM is that many managers and executives regarded it as just another “programme” to improve
quality. During the 1950s and 1960s, programmes such as Zero Defects and Value Engineering
were widely deployed, but they had little real impact on quality and productivity improvement.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

TQM ประสบความสำเร็จด้วยเหตุผลเท่านั้นเองความสำเร็จ บ่อยมีไม่มีจริงประสิทธิภาพรวมของระบบคุณภาพ กับ เป้าหมายทางธุรกิจ และบ่อยเกินไปไม่เพียงพอความพยายามที่ทุ่มเทเพื่อใช้ประโยชน์อย่างแพร่หลายในเครื่องมือทางเทคนิคลดความแปรผันหลายองค์กรเห็นภารกิจของ TQM เป็นหนึ่งของการฝึกอบรม ทั่วไปบางเหตุผลที่อ้างถึงสำหรับการขาดเป้าความสำเร็จของ TQM รวม (i) ขาดบนลงล่าง highlevelจัดการความมุ่งมั่นและมีส่วนร่วม (ii) ใช้วิธีการทางสถิติไม่เพียงพอ และลดความแปรผันเป็นวัตถุประสงค์สำคัญ การรับรู้ไม่เพียงพอ (iii) ทั่วไป เมื่อเทียบวัตถุประสงค์เฉพาะ ด้านผลลัพธ์ธุรกิจ และ (iv) มากเกินไปเน้นอย่างแพร่หลายฝึกอบรมจำกัดมุ่งเน้นการศึกษาทางเทคนิค เหตุผลอื่นสำหรับความสำเร็จTQM คือการ ที่ผู้จัดการและผู้บริหารจำนวนมากถือว่ามันเป็นเพียงหนึ่ง "โปรแกรม" เพื่อปรับปรุงคุณภาพการ ในช่วงทศวรรษ 1950 และ 1960s โปรแกรมข้อบกพร่องเป็นศูนย์และค่าวิศวกรรมได้แพร่หลายใช้งาน แต่พวกเขามีผลกระทบจริงเล็กน้อยในการปรับปรุงคุณภาพและผลผลิต

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

TQM ประสบความสำเร็จในระดับปานกลางเท่านั้นสำหรับหลากหลายเหตุผล ที่พบบ่อยก็ไม่มี
การบูรณาการที่แท้จริงที่มีประสิทธิภาพของระบบคุณภาพที่มีเป้าหมายทางธุรกิจและบ่อยเกินไปไม่เพียงพอ
ความพยายามที่ได้ทุ่มเทให้กับการใช้ประโยชน์อย่างกว้างขวางของเครื่องมือทางเทคนิคของการลดความแปรปรวน.
องค์กรหลายคนเห็นว่าภารกิจของ TQM เป็นหนึ่งของการฝึกอบรม บางเหตุผลทั่วไปที่
มีการอ้างถึงการขาดของความสำเร็จที่เห็นได้ชัดเจนของ TQM ได้แก่ (i) การขาดการจากบนลงล่าง Highlevel
ความมุ่งมั่นของผู้บริหารและการมีส่วนร่วม; (ii) การใช้งานที่ไม่เพียงพอของวิธีการทางสถิติและ
การรับรู้ไม่เพียงพอของการลดความแปรปรวนเป็นวัตถุประสงค์สำคัญ; (iii) โดยทั่วไปเมื่อเทียบกับ
การที่เฉพาะเจาะจงวัตถุประสงค์ทางธุรกิจที่มุ่งเน้นผลลัพธ์; และ (iv) เน้นมากเกินไปในแพร่หลาย
การฝึกอบรมเมื่อเทียบกับการศึกษาทางด้านเทคนิคที่มุ่งเน้น เหตุผลในการประสบความสำเร็จกับร่องกับรอยของอีก
TQM คือผู้จัดการและผู้บริหารหลายคนยกย่องว่าเป็นเพียงอีกหนึ่ง "โปรแกรม" เพื่อปรับปรุง
คุณภาพ ในช่วงปี 1950 และ 1960, โปรแกรมเช่นข้อบกพร่องศูนย์และวิศวกรรมคุณค่า
ถูกนำไปใช้อย่างแพร่หลาย แต่พวกเขามีผลกระทบจริงเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับคุณภาพและการปรับปรุงประสิทธิภาพการผลิต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

TQM ได้เพียงความสำเร็จปานกลางสำหรับหลากหลายเหตุผล มักไม่มี
ที่แท้จริงที่มีประสิทธิภาพรวมของระบบคุณภาพกับเป้าหมายทางธุรกิจ และก็มักจะไม่เพียงพอ
ความพยายามได้อุทิศให้กับเครื่องมือทางเทคนิคของการใช้อย่างแพร่หลายของการลดความแปรปรวน
หลายองค์กรเห็นภารกิจของ TQM เป็นหนึ่งของการฝึกอบรม บางเหตุผลทั่วไปว่า
จะอ้างสำหรับการขาดความชัดเจนของ TQM รวมถึง ( i ) การขาดการจัดการจากบนลงล่าง ความมุ่งมั่น และการมีส่วนร่วมมาก
; ( 2 ) ใช้ไม่เพียงพอของวิธีการทางสถิติและความไม่เพียงพอของการรับรู้
เป็นวัตถุประสงค์หลัก ; ( 3 ) ทั่วไป , ตรงข้าม
เพื่อเฉพาะ ผลลัพธ์ทางธุรกิจที่มุ่งเน้นวัตถุประสงค์ และสี่ ) มากเกินไปเน้นฉาว
การฝึกอบรมเป็นนอกคอกที่เน้นการศึกษาทางเทคนิค เหตุผลสำหรับความสำเร็จของ TQM คือรื่น
หลายผู้จัดการและผู้บริหารถือว่ามันเป็นแค่ " โปรแกรม " เพื่อปรับปรุง
คุณภาพ ในช่วงปี 1950 และ 1960 โปรแกรมเช่นศูนย์ข้อบกพร่องและ
วิศวกรรมคุณค่าถูกใช้งาน แต่พวกเขามีผลกระทบจริงน้อยในการปรับปรุงคุณภาพและการเพิ่มผลผลิต