species is too large, to have a gen

species is too large, to have a general rule of thumb as to when to stop sampling. In the present study, we applied a framework base don species accumulation curves, richness estimators and sample based extrapolation (Col well et al., 2012) to allow aquatic botanists to evaluate the optimum sampling efforts at their study sites.Our results suggest that in the aquatic ecosystems occurring in the semiarid regions of Brazil, a reasonable sampling effort would be between 100 and 200 plots (1 m 2 each). We believe this is an achievable number, as it could be accomplished in a reasonable amount of time, and it would sample approximately 80% of the local plant community according to the adopted procedures.In the species accumulation and richness estimation curves(based in 70 plots – Fig. 3), there was a clear positive relation-ship between the number of sampling units and the estimated species richness (i.e. the larger the sampling, the larger the richnessestimated). This suggests that estimators are being conservative(underestimation bias – Brose et al., 2003), and that a largersampling size would probably result in a larger predicted richness.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ชนิดมีมากเกินไป มีแบบทั่วไปกฎของหัวแม่มือเป็นเมื่อหยุดการสุ่มตัวอย่าง ในการศึกษาปัจจุบัน เราใช้เป็นกรอบพื้นฐานดอนชนิดสะสมเส้นโค้ง estimators ร่ำรวยและ extrapolation ตามตัวอย่าง (คอลัมน์ดีร้อยเอ็ด al., 2012) ให้น้ำ botanists เพื่อประเมินความพยายามสุ่มตัวอย่างที่ดีที่สุดที่เว็บไซต์การศึกษา ผลของเราแนะนำว่า ในระบบนิเวศทางน้ำที่เกิดขึ้นในภูมิภาค semiarid ของบราซิล พยายามสุ่มตัวอย่างเหมาะสมจะอยู่ระหว่าง 100 และ 200 ผืน (1 เมตร 2 ละ) เราเชื่อว่า นี่เป็นการทำได้หมายเลข สามารถทำได้ในระยะเวลาที่เหมาะสม และมันจะตัวอย่างประมาณ 80% ของชุมชนพืชท้องถิ่นตามขั้นตอนการนำมาใช้ ชนิดสะสมและเส้นโค้งประมาณร่ำรวย (ตามในผืน 70 – Fig. 3), มีความสัมพันธ์เป็นบวกชัดเจนเรือระหว่างจำนวนของหน่วยของการสุ่มตัวอย่างและประเมินพันธุ์ความร่ำรวย (สุ่มตัวอย่างเช่นที่มีขนาดใหญ่ richnessestimated ใหญ่มาก) นี้แนะนำว่า estimators กำลังอนุรักษนิยม (underestimation อคติ – Brose et al., 2003), และที่ขนาด largersampling จะคงทำให้ร่ำรวยคาดการณ์ที่มีขนาดใหญ่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สายพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่เกินไปที่จะมีกฎทั่วไปของหัวแม่มือเป็นไปได้เมื่อมีการหยุดการสุ่มตัวอย่าง ในการศึกษาปัจจุบันเราใช้ฐานสวมกรอบโค้งสะสมชนิดประมาณความมีชีวิตชีวาและตัวอย่างการคาดการณ์ตาม (Col ดี et al., 2012) เพื่อให้นักพฤกษศาสตร์น้ำเพื่อประเมินความพยายามของการสุ่มตัวอย่างที่เหมาะสมในการศึกษาผลการ sites.Our ของพวกเขาแสดงให้เห็นว่าใน ระบบนิเวศทางน้ำที่เกิดขึ้นในภูมิภาคแห้งแล้งของบราซิลพยายามสุ่มตัวอย่างที่เหมาะสมจะอยู่ระหว่าง 100 และ 200 แปลง (1 ม. 2 แต่ละคน) เราเชื่อว่านี่เป็นตัวเลขที่ทำได้ในขณะที่มันสามารถทำได้ในจำนวนที่เหมาะสมของเวลาและมันจะลิ้มลองประมาณ 80% ของสังคมพืชในท้องถิ่นตามที่นำมาใช้ procedures.In สะสมสายพันธุ์และเส้นโค้งการประมาณค่าความร่ำรวย (ใน 70 แปลง -. รูปที่ 3) มีความสัมพันธ์ในเชิงบวกที่ชัดเจนระหว่างเรือจำนวนหน่วยการสุ่มตัวอย่างและความร่ำรวยชนิดประมาณ (เช่นการสุ่มตัวอย่างขนาดใหญ่ที่มีขนาดใหญ่ richnessestimated) นี้แสดงให้เห็นว่ามีการประมาณอนุรักษ์นิยม (อคติเบา -. โอต et al, 2003) และที่ขนาด largersampling อาจจะส่งผลให้มีขนาดใหญ่กว่าที่คาดการณ์ความร่ำรวย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ชนิดมีขนาดใหญ่เกินไปที่จะมีกฎทั่วไปของหัวแม่มือเป็นเมื่อเพื่อหยุดคน ในการศึกษาครั้งนี้เราใช้กรอบฐานไม่สะสมความมั่งคั่งและอิทธิพลชนิดโค้ง , ตัวอย่างตามการประมาณค่านอกช่วง ( คอลัมน์ดี et al . , 2012 ) เพื่อให้สัตว์น้ำนักพฤกษศาสตร์ประเมินที่เหมาะสมและความพยายามในการศึกษาของพวกเขาจากผลการศึกษานี้ ในระบบนิเวศทางน้ำที่เกิดขึ้นในภูมิภาค semiarid ของบราซิล ที่เหมาะสม ตัวอย่างความพยายามจะอยู่ระหว่าง 100 และ 200 ผืน ( 1 M ละ 2 ) เราเชื่อว่านี่เป็นเลขได้ มันอาจจะได้ในเวลาเหมาะสม และจะใช้ประมาณ 80% ของชุมชนพืชท้องถิ่นตามการใช้กระบวนการในการสะสมความมั่งคั่งและการประมาณเส้นโค้งชนิด ( ตามใน 70 แปลง ( รูปที่ 3 ) มีชัดเจนบวกความสัมพันธ์ระหว่างจำนวน 2 หน่วยและคาดว่ามีความร่ำรวยของชนิด ( เช่นขนาดใหญ่ ( ใหญ่กว่า richnessestimated ) นี้แสดงให้เห็นว่าประมาณถูกอนุลักษณ์ ( ประเมินค่าต่ำกว่าอคติ– brose et al . , 2003 )และที่ largersampling ขนาดอาจส่งผลในการทำนายที่มีความมั่งคั่ง