This study, covering the period 199

This study, covering the period 1990-2010, explores whether the interest rate reacts to the inflation gap, output gap and real exchange rate for ASEAN-10 countries, of which three are inflation targeters (Indonesia, the Philippines and Thailand) and seven are nontargeters (Brunei, Cambodia, Laos, Malaysia, Myanmar, Singapore and Vietnam). Our contributions are twofold. First, we undertook the macroeconomic outcomes and compared using the dynamic panel estimation. Second, we investigated the central bank’s reaction functions with respect to the inflation gap and output gap on exchange rate volatility. Results illustrated that real exchange rate places a significant role in setting interest rates for both IT and non-IT countries. Real exchange rate appears as a weaker determinant in setting interest rates for the non-targeters than inflation targeters. It could be due to the fact that although the IT group attempts to minimise the exchange rate fluctuation by controlling the interest rates, these countries’ reaction might be constrained by their commitment to target inflation in comparison with non-IT, which may pre-emptively pursue the objective of stabilising the exchange rate. Using the dynamic GMM approach, the results show that both IT and non-IT countries respond significantly to the output gap more than the inflation gap in setting the interest rates. This implies that real terms are more meaningful, more important and provides more information than the nominal term. The inflation targeters experienced lower exchange rate volatility compared with non-targeters in ASEAN. This implies that moving towards IT adoption as a monetary policy does not seem to come at a cost to the domestic economy. Non-targeters, however, may have no desire to move towards the IT direction. Instead, they follow a mixed strategy as both the inflation and real exchange rates are determinants in setting their interest rates. In a nutshell, central banks should take into account the inflation gap, exchange rate and exchange rate volatility when setting the nominal interest rates, and the central bank has no magic wand to call “inflation targeting” and apply the same to all. One size just does not fit all.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ศึกษา ครอบคลุมช่วงปี 1990-2010 สำรวจว่าอัตราดอกเบี้ยตอบสนองช่องว่างเงินเฟ้อ ช่องว่างของผลผลิต และอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงในอาเซียน 10 ประเทศ ที่สาม targeters เงินเฟ้อ (อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และไทย) และเจ็ด nontargeters (บรูไน กัมพูชา ลาว มาเลเซีย พม่า สิงคโปร์ และเวียดนาม) ผลงานของเราเป็นสองเท่า ครั้งแรก เรา undertook ผลเศรษฐกิจมหภาค และเปรียบเทียบโดยใช้การประเมินแบบแผง สอง เราตรวจสอบฟังก์ชันปฏิกิริยาของธนาคารกลางกับช่องว่างเงินเฟ้อและช่องว่างผลผลิตในความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน มีผลลัพธ์จากแสดงที่จริงแลกเปลี่ยนอัตราสถานบทบาทสำคัญในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยสำหรับมันและมันไม่ใช่ประเทศ อัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงปรากฏเป็นดีเทอร์มิแนนต์ที่แข็งแกร่งในการตั้งค่าที่ไม่ใช่-targeters มากกว่า targeters อัตราเงินเฟ้ออัตราดอกเบี้ย มันอาจจะเนื่องจากข้อเท็จจริงที่ว่าแม้ว่ากลุ่มจะพยายามลดความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน โดยการควบคุมอัตราดอกเบี้ย อาจจำกัดปฏิกิริยาของประเทศเหล่านี้ ด้วยความมุ่งมั่นของพวกเขาเป้าหมายอัตราเงินเฟ้อเมื่อเปรียบเทียบกับไม่มีมัน ซึ่งอาจ pre-emptively ไล่ตามวัตถุประสงค์ของสำหรับอัตราแลกเปลี่ยน ใช้วิธี GMM ไดนามิก ผลลัพธ์แสดงว่า มันทั้งประเทศมันไม่ตอบสนองมากช่องว่างผลผลิตมากกว่าช่องว่างเงินเฟ้อในอัตราดอกเบี้ย หมายความว่า เงื่อนไขจริงเป็นสำคัญ มีความหมายมากขึ้น และมีข้อมูลน้อยกว่าระยะเวลาที่ระบุ Targeters เงินเฟ้อประสบความผันผวนอัตราแลกเปลี่ยนต่ำกว่าเมื่อเทียบกับไม่ใช่-targeters ในอาเซียน หมายความว่าย้ายไปยังยอมรับมันเป็นนโยบายการเงินดูเหมือนไม่มีต้นทุนเศรษฐกิจภายในประเทศมา ไม่ใช่-targeters อย่างไรก็ตาม อาจไม่ปรารถนาที่จะย้ายไปยังทิศทางที่มัน แทน พวกเขาตามกลยุทธ์รวมทั้งเงินเฟ้อและจริงอัตราแลกเปลี่ยนมี ดีเทอร์มิแนนต์ของอัตราดอกเบี้ยใน ในสั้น ธนาคารกลางควรคำนึงถึงช่องว่างเงินเฟ้อ อัตราแลกเปลี่ยน และความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเมื่ออัตราดอกเบี้ยระบุการตั้งค่า และธนาคารกลางมีกายสิทธิ์ไม่เรียก "เป้าหมายเงินเฟ้อ" และใช้เหมือนกันทั้งหมด ขนาดหนึ่งห้องไม่พอดีทั้งหมด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การศึกษาครั้งนี้ครอบคลุมระยะเวลา 1990-2010 สำรวจไม่ว่าจะเป็นอัตราดอกเบี้ยที่ตอบสนองต่ออัตราเงินเฟ้อช่องว่างช่องว่างการส่งออกและอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงสำหรับประเทศในกลุ่มอาเซียน-10 ซึ่งสาม targeters อัตราเงินเฟ้อ (อินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์และไทย) และเจ็ด nontargeters (บรูไน, กัมพูชา, ลาว, มาเลเซีย, พม่า, สิงคโปร์และเวียดนาม) ผลงานของเรามีสองเท่า ครั้งแรกที่เรามารับผลเศรษฐกิจมหภาคและเมื่อเทียบกับการใช้การประมาณค่าแผงแบบไดนามิก ประการที่สองเราตรวจสอบที่ธนาคารกลางของฟังก์ชั่นการเกิดปฏิกิริยาที่เกี่ยวกับช่องว่างอัตราเงินเฟ้อและการส่งออกช่องว่างในความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน ผลแสดงให้เห็นว่าอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงสถานที่มีบทบาทสำคัญในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยทั้งไอที​​และประเทศที่ไม่ใช่ไอที อัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงปรากฏเป็นปัจจัยที่ปรับตัวลดลงในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยสำหรับ targeters ไม่ targeters กว่าอัตราเงินเฟ้อ มันอาจจะเป็นเพราะความจริงที่ว่าแม้กลุ่มไอทีพยายามที่จะลดความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนโดยการควบคุมอัตราดอกเบี้ยปฏิกิริยาประเทศเหล่านี้อาจจะถูก จำกัด ด้วยความมุ่งมั่นของพวกเขาที่จะกำหนดเป้​​าหมายอัตราเงินเฟ้อเมื่อเทียบกับที่ไม่ใช่ไอทีซึ่งอาจก่อน emptively ไล่ตามวัตถุประสงค์ของการรักษาเสถียรภาพของอัตราแลกเปลี่ยน การใช้วิธีการที่จีเอ็มเอ็แบบไดนามิกผลแสดงให้เห็นว่าทั้งไอที​​และประเทศที่ไม่ใช่ไอทีตอบสนองอย่างมีนัยสำคัญที่จะทำให้เกิดช่องว่างการส่งออกมากกว่าอัตราเงินเฟ้อช่องว่างในการกำหนดอัตราดอกเบี้ย นี่ก็หมายความว่าแท้จริงมีความหมายมากขึ้นที่สำคัญมากขึ้นและให้ข้อมูลที่มากขึ้นกว่าระยะที่กำหนด targeters อัตราเงินเฟ้อที่มีประสบการณ์ความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนที่ลดลงเมื่อเทียบกับ targeters ที่ไม่ใช่ในภูมิภาคอาเซียน นี่ก็หมายความว่ามุ่งไปสู่​​การยอมรับว่าเป็นนโยบายการเงินดูเหมือนจะไม่มาค่าใช้จ่ายให้เศรษฐกิจภายในประเทศ targeters ไม่ใช่ แต่อาจมีความปรารถนาที่จะย้ายไปในทิศทางไอที​​ไม่มี แต่พวกเขาปฏิบัติตามกลยุทธ์ผสมเป็นทั้งอัตราเงินเฟ้อและอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงมีปัจจัยในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยของพวกเขา สั้น, ธนาคารกลางควรคำนึงถึงช่องว่างเงินเฟ้ออัตราแลกเปลี่ยนและความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเมื่อตั้งค่าอัตราดอกเบี้ยและธนาคารกลางไม่มีไม้กายสิทธิ์จะเรียกว่า "เป้าหมายเงินเฟ้อ" และใช้เหมือนกันทั้งหมด เพียงหนึ่งขนาดไม่พอดีทั้งหมด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การศึกษานี้ครอบคลุมระยะเวลา 1990-2010 สำรวจว่าอัตราดอกเบี้ย , ตอบสนองต่ออัตราเงินเฟ้อช่องว่าง , ช่องว่างผลผลิตและอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงของประเทศ asean-10 ซึ่งสาม targeters เงินเฟ้อ ( อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และไทย ) และเจ็ดจะ nontargeters ( บรูไน กัมพูชา ลาว มาเลเซีย พม่า สิงคโปร์ และเวียดนาม ) ผลงานของเราเป็นสองเท่า ครั้งแรกเราทำผลเศรษฐกิจมหภาคและการเปรียบเทียบโดยใช้ค่าแผงแบบไดนามิก ประการที่สอง เราศึกษาปฏิกิริยาการทำงานของธนาคารกลางที่มีต่ออัตราเงินเฟ้อและช่องว่างช่องว่างผลผลิตในความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน ผลพบว่า อัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงที่สำคัญในการกำหนดอัตราดอกเบี้ย ทั้งมันและไม่ได้ ประเทศอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงจะปรากฏเป็นหนึ่งอ่อนแอในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยที่ไม่ targeters กว่า targeters เงินเฟ้อ มันอาจจะเนื่องจากความจริงที่ว่าแม้ว่ากลุ่มมันพยายามที่จะลดความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน โดยการควบคุมอัตราดอกเบี้ยของประเทศเหล่านี้อาจถูก จำกัด โดยมุ่งมั่นเพื่อเป้าหมายอัตราเงินเฟ้อในการเปรียบเทียบกับไม่ใช่มันซึ่งอาจก่อน emptively ไล่ตามวัตถุประสงค์ปรับอัตราแลกเปลี่ยน โดยใช้วิธีการแบบไดนามิกฯ พบว่าทั้งมันและไม่ตอบสนองอย่างมากมันประเทศช่องว่างเอาท์พุทมากกว่าเงินเฟ้อ ช่องว่างในการกำหนดอัตราดอกเบี้ย นอกจากนี้ เงื่อนไขจริงจะยิ่งสำคัญมากขึ้นและให้ข้อมูลเพิ่มเติมกว่าระยะปกติอัตราเงินเฟ้อ targeters ประสบการณ์ลดความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยนเมื่อเทียบกับไม่ targeters ในอาเซียน อย่างไรก็ตาม การย้ายไปเป็นนโยบายการเงินดูเหมือนจะไม่ได้มาเป็นค่าใช้จ่ายให้กับเศรษฐกิจในประเทศ ไม่ targeters , อย่างไรก็ตาม , อาจจะไม่ปรารถนาที่จะย้ายไปในทิศทางนั้น แทนพวกเขาปฏิบัติตามกลยุทธ์ที่ผสมเป็นทั้งอัตราเงินเฟ้อและอัตราแลกเปลี่ยนที่แท้จริงเป็นปัจจัยในการกำหนดอัตราดอกเบี้ยของพวกเขา สรุปแล้ว ธนาคารกลางควรคำนึงถึงอัตราเงินเฟ้อช่องว่างอัตราแลกเปลี่ยนและความผันผวนของอัตราแลกเปลี่ยน เมื่อกำหนดอัตราดอกเบี้ยที่ระบุ และธนาคารกลางไม่มีไม้กายสิทธิ์ เรียกว่า " เป้าหมายเงินเฟ้อ " และใช้แบบเดียวกันทั้งหมดเพียงหนึ่งขนาดไม่พอดีทั้งหมด .