THE PERILSOF PRESIDENTIALISMJuan J.

THE PERILS
OF PRESIDENTIALISM
Juan J. Linz
Juan J. Linz, Sterling Professor of Political and Social Science at Yule
University, is widely known for his contributions to the study of
authoritarianism and totalitarianism, political parties and elites, and
democratic breakdowns and transitions to democracy. In 1987 he was
awarded Spain's Principe de Asturias prize in the social sciences. The
following essay is based on a paper he presented in May 1989 at a
conference in Washington, D.C. organized by the Latin American Studies
Program of Georgetown University, with support from the Ford
Foundation. An annotated, revised, and expanded version of this essay
(including a discussion of semipresidential systems) will appear under the
title "Presidentialism and Parliamentar-ism: Does It Make a Difference?"
in a publication based on the conference being edited by the author and
Professor Arturo Valenzuela of Georgetown University.
As more of the world's nations turn to democracy, interest in
alternative constitutional forms and arrangements has expanded well
beyond academic circles. In countries as dissimilar as Chile, South
Korea, Brazil, Turkey, and Argentina, policymakers and constitutional
experts have vigorously debated the relative merits of different types of
democratic regimes. Some countries, like Sri Lanka, have switched from
parliamentary to presidential constitutions. On the other hand, Latin
Americans in particular have found themselves greatly impressed by the
successful transition from authoritarianism to democracy that occurred in
the 1970s in Spain, a transition to which the parliamentary form of
government chosen by that country greatly contributed.
Nor is the Spanish case the only one in which parliamentarism has
given evidence of its worth. Indeed, the vast majority of the stable
democracies in the world today are parliamentary regimes, where
executive power is generated by legislative majorities and depends on
such majorities for survival.
By contrast, the only presidential democracy with a long history of
52 Journal of Democracy
constitutional continuity is the United States. The constitutions of Finland
and France are hybrids rather than true presidential systems, and in the
case of the French Fifth Republic, the jury is still out. Aside from the
United States, only Chile has managed a century and a half of relatively
undisturbed constitutional continuity under presidential government-but
Chilean democracy broke down in the 1970s.
Parliamentary regimes, of course, can also be unstable, especially
under conditions of bitter ethnic conflict, as recent African history attests.
Yet the experiences of India and of some English-speaking countries in
the Caribbean show that even in greatly divided societies, periodic
parliamentary crises need not turn into full-blown regime crises and that
the ousting of a prime minister and cabinet need not spell the end of
democracy itself.
The burden of this essay is that the superior historical performance of
parliamentary democracies is no accident. A careful comparison of
parliamentarism as such with presidentialism as such leads to the
conclusion that, on balance, the former is more conducive to stable
democracy than the latter. This conclusion applies especially to nations
with deep political cleavages and numerous political parties; for such
countries, parliamentarism generally offers a better hope of preserving
democracy.
Parliamentary vs. Presidential Systems
A parliamentary regime in the strict sense is one in which the only
democratically legitimate institution is parliament; in such a regime, the
government's authority is completely dependent upon parliamentary
confidence. Although the growing personalization of party leadership in
some parliamentary regimes has made prime ministers seem more and
more like presidents, it remains true that barring dissolution of parliament
and a call for new elections, premiers cannot appeal directly to the
people over the heads of their representatives. Parliamentary systems may
include presidents who are elected by direct popular vote, but they
usually lack the ability to compete seriously for power with the prime
minister.
In presidential systems an executive with considerable constitutional
powers-generally including full control of the composition of the
cabinet and administration-is directly elected by the people for a fixed
term and is independent of parliamentary votes of confidence. He is not
only the holder of executive power but also the symbolic head of state
and can be removed between elections only by the drastic step of
impeachment. In practice, as the history of the United States shows,
presidential systems may be more or less dependent on the cooperation
of the legislature; the balance between executive and legislative power
in such systems can thus vary considerably.
Juan J . Linz 5 3
Two things about presidential government stand out. The first is the
president's strong claim to democratic, even plebiscitarian, legitimacy; the
second is his fixed term in office. Both of these statements stand in need
of qualification. Some presidents gain office with a smaller proportion
of the popular vote than many premiers who head minority cabinets,
although voters may see the latter as more weakly legitimated. To
mention just one example, Salvador Allende's election as president of
Chile in 197&he had a 36.2-percent plurality obtained by a
heterogeneous coalition--certainly put him in a position very different
from that in which Adolfo Suirez of Spain found himself in 1979 when
he became prime minister after receiving 35.1 percent of the vote. As we
will see, Allende received a six-year mandate for controlling the
government even with much less than a majority of the popular vote,
while Suirez, with a plurality of roughly the same size, found it
necessary to work with other parties to sustain a minority government.
Following British political thinker Walter Bagehot, we might say that a
presidential system endows the incumbent with both the "ceremonial"
functions of a head of state and the "effective" functions of a chief
executive, thus creating an aura, a self-image, and a set of popular
expectations which are all quite different from those associated with a
prime minister, no matter how popular he may be.
But what is most striking is that in a presidential system, the
legislators, especially when they represent cohesive, disciplined parties
that offer clear ideological and political alternatives, can also claim
democratic legitimacy. This claim is thrown into high relief when a
majority of the legislature represents a political option opposed to the
one the president represents. Under such circumstances, who has the
stronger claim to speak on behalf of the people: the president or the
legislative majority that opposes his policies? Since both derive their
power from the votes of the people in a free competition among
well-defined alternatives, a conflict is always possible and at times may
erupt dramatically. There is no democratic principle on the basis of
which it can be resolved, and the mechanisms the constitution might
provide are likely to prove too complicated and aridly legalistic to be of
much force in the eyes of the electorate. It is therefore no accident that
in some such situations in the past, the armed forces were often tempted
to intervene as a mediating power. One might argue that the United
States has successfully rendered such conflicts "normal" and thus defused
them. To explain how American political institutions and practices have
achieved this result would exceed the scope of this essay, but it is worth
noting that the uniquely diffuse character of American political
parties-which, ironically, exasperates many American political scientists
and leads them to call for responsible, ideologically disciplined
parties-has something to do with it. Unfortunately, the American case
seems to be an exception; the development of modem political parties,
particularly in socially and ideologically polarized countries, generally
exacerbates, rather than moderates, conflicts between the legislative and
the executive.
The second outstanding feature of presidential systems-the president's
relatively fixed term in office-is also not without drawbacks. It breaks
the political process into discontinuous, rigidly demarcated periods,
leaving no room for the continuous readjustments that events may
demand. The duration of the president's mandate becomes a crucial
factor in the calculations of all political actors, a fact which (as we shall
see) is fraught with important consequences. Consider, for instance, the
provisions for succession in case of the president's death or incapacity:
in some cases, the automatic successor may have been elected separately
and may represent a political orientation different from the president's;
in other cases, he may have been imposed by the president as his
running mate without any consideration of his ability to exercise
executive power or maintain popular support. Brazilian history provides
us with examples of the first situation, while Maria Estela Martinez de
Perbn's succession of her husband in Argentina illustrates the second.
It is a paradox of presidential government that while it leads to the
personalization of power, its legal mechanisms may also lead, in the
event of a sudden midterm succession, to the rise of someone whom the
ordinary electoral process would never have made the chief of state.
Paradoxes of Presidentialism
Presidential constitutions paradoxically incorporate contradictory
principles and assumptions. On the one hand, such systems set out to
create a strong, stable executive with enough plebiscitarian legitimation
to stand fast against the array of particular interests represented in the
legislature. In the Rousseauian conception of democracy implied by the
idea of "the people," for whom the president is supposed to speak, these
interests lack legitimacy; so

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ภัยของ PRESIDENTIALISMJuan J. ยัง Linzยัง Linz Juan J. สเตอร์ลิงศาสตราจารย์ทางการเมือง และสังคมที่เทศกาลคริสต์มาสมหาวิทยาลัย เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางสำหรับผลงานของเขาในการศึกษาอำนาจนิยม และ totalitarianism พรรคการเมือง และร่ำ รวย และแบ่งประชาธิปไตยและเปลี่ยนเป็นประชาธิปไตย ในปี 1987 เขาได้ได้รับรางวัลปรินซิเปเดแอสทูเรียสของสเปนในสังคมศาสตร์ ที่เรียงต่อไปนี้ขึ้นอยู่กับกระดาษที่เขาแสดงใน 1989 พฤษภาคมที่เป็นประชุมใน Washington, dc โดยศึกษาริกาโปรแกรมของมหาวิทยาลัย Georgetown ด้วยการสนับสนุนจากฟอร์ดมูลนิธิ รุ่นประกอบ ปรับปรุง และขยายของเรียงความนี้(รวมถึงการสนทนาของระบบ semipresidential) จะปรากฏภายใต้การชื่อเรื่อง " Presidentialism และ Parliamentar-ism: ทำให้ความแตกต่างหรือไม่? "งานพิมพ์ตามการประชุมที่ถูกแก้ไข โดยผู้เขียน และArturo Valenzuela ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย Georgetownเป็นของประชาชาติของโลกเปิดประชาธิปไตย สนใจในฟอร์มอื่นรัฐธรรมนูญและการจัดการได้ขยายด้วยนอกเหนือจากแวดวงวิชาการ ในประเทศไม่เหมือนที่ประเทศชิลี ใต้ผู้กำหนดนโยบายของประเทศเกาหลี ประเทศบราซิล ตุรกี และอาร์เจนติ น่า และรัฐธรรมนูญผู้เชี่ยวชาญได้ยังคงบุญสัมพันธ์ชนิดต่าง ๆ ของโยคะระบอบประชาธิปไตย เปลี่ยนจากประเทศบาง เช่นศรีลังการัฐสภากับประธานาธิบดี พ.ศ.2540 ในทางกลับกัน ละตินชาวอเมริกันโดยเฉพาะได้พบว่าตัวเองประทับใจมากโดยเปลี่ยนแปลงประสบความสำเร็จจากอำนาจนิยมประชาธิปไตยที่เกิดขึ้นในสาว ๆ ในสเปน เปลี่ยนซึ่งรูปแบบของรัฐสภารัฐบาลที่เลือก โดยส่วนมากประเทศหรือกรณีสเปนที่เดียวใน parliamentarism ที่มีหลักฐานที่กำหนดของมูลค่าของ จริง ใหญ่คอกเหมือน ๆ ในโลกวันนี้คือ ระบอบรัฐสภา ที่ผู้บริหารสร้างขึ้น โดย majorities สภา และขึ้นอยู่กับเช่น majorities เพื่อความอยู่รอดโดยคมชัด ประชาธิปไตยประธานาธิบดีเท่านั้น มีประวัติยาวนานสมุดรายวันที่ 52 ของประชาธิปไตยความต่อเนื่องของรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกาได้ ธรรมนูญของฟินแลนด์และฝรั่งเศสเป็นลูกผสม มากกว่าจริงระบบประธานาธิบดี และในการกรณีของสาธารณรัฐฝรั่งเศสห้า คณะลูกขุนยังออกได้ Aside จากการสหรัฐอเมริกา ประเทศชิลีเท่านั้นมีจัดการเป็นศตวรรษครึ่งของค่อนข้างความต่อเนื่องรัฐธรรมนูญอย่างมากภายใต้รัฐบาลประธานาธิบดี- แต่ประชาธิปไตย Chilean ยากจนลงในทศวรรษ 1970ระบอบรัฐสภา แน่นอน สามารถเสถียร โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้เงื่อนไขของความขัดแย้งทางชาติพันธุ์ขม เป็น attests ประวัติศาสตร์แอฟริกาล่าสุดแต่ประสบการณ์ ของอินเดีย และบางประเทศที่พูดภาษาอังกฤษในคาริเบียนแสดงว่าแม้ในสังคมถูกแบ่งอย่างมาก เป็นครั้งคราววิกฤตที่รัฐสภาต้องไม่เปลี่ยนเป็นระบอบ full-blown วิกฤตและousting ของนายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรีต้องไม่สะกดตามประชาธิปไตยเองภาระของการเรียงความนี้คือ ประสิทธิภาพในทางประวัติศาสตร์ของเหมือน ๆ รัฐสภาอุบัติเหตุไม่ได้ การเปรียบเทียบความระมัดระวังparliamentarism กับ presidentialism ดังเช่นที่นำไปสู่การบทสรุป ดุล อดีตว่าขึ้นเอื้อให้มีเสถียรภาพประชาธิปไตยกว่าหลัง บทสรุปนี้ใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับประเทศcleavages ลึกทางการเมืองและพรรคการเมืองมากมาย สำหรับดังกล่าวประเทศ parliamentarism โดยทั่วไปมีความหวังดีของการรักษาประชาธิปไตยรัฐสภากับระบบประธานาธิบดีระบอบรัฐสภาในความเข้มงวดเป็นหนึ่งในที่เดียวdemocratically กฎหมายสถาบันคือ รัฐสภา ในดังกล่าวเป็นระบอบการปกครอง การหน่วยงานของรัฐบาลได้อย่างสมบูรณ์ขึ้นรัฐสภาความเชื่อมั่น แม้ว่าการตั้งค่าส่วนบุคคลที่เพิ่มขึ้นของแกนนำพรรคในบางระบอบรัฐสภาได้นายกรัฐมนตรีที่ดูเหมือนจะมากขึ้น และเพิ่มเติมเช่นประธานาธิบดี มันยังคงเป็นจริงนั้นการยุบสภา barringและการโทรสำหรับการเลือกตั้งใหม่ premiers ไม่ดึงดูดโดยตรงคนเหนือหัวของตัวแทนของตน ระบบรัฐสภาอาจมีประธานาธิบดีที่ได้รับเลือก ด้วยคะแนนนิยมโดยตรง แต่พวกเขามักจะขาดความสามารถในการแข่งขันอย่างจริงจังสำหรับพลังงานกับนายกรัฐมนตรีว่าการในระบบประธานาธิบดีอันด้วยรัฐธรรมนูญจำนวนมากอำนาจโดยทั่วไปรวมทั้งควบคุมเต็มรูปแบบขององค์ประกอบของการคณะรัฐมนตรีและการจัดการ-ตรงการเลือกตั้ง โดยประชาชนที่คงระยะ และไม่ขึ้นอยู่กับความเชื่อมั่นของคะแนนรัฐสภา เขาไม่ใช่เจ้าของอำนาจบริหาร แต่สัญลักษณ์ประมุขแห่งรัฐเท่านั้นและสามารถเอาออกระหว่างเลือกตั้งเท่านั้นโดยขั้นรุนแรงการ impeachment ในทางปฏิบัติ เป็นประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกาแสดงระบบประธานาธิบดีอาจมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับความร่วมมือของทูลเกล้าทูลกระหม่อม สมดุลระหว่างอำนาจบริหาร และสภาในระบบดังกล่าวจึงแตกต่างกันมากJuan เจ ยัง Linz 5 3รัฐบาลประธานาธิบดีสองสิ่งโดดเด่นออกมา ครั้งแรกเป็นการประธานาธิบดีเรียกร้องเพื่อประชาธิปไตย แข็งแกร่งแม้ plebiscitarian ชอบธรรม ที่ที่สอง เป็นระยะคงที่ของเขาในสำนักงาน คำสั่งเหล่านี้ทั้งสองยืนต้องของคุณสมบัติ ประธานาธิบดีบางสำนักงานที่ มีสัดส่วนน้อยที่ได้รับของคะแนนนิยมมากกว่า premiers มากที่หัวตู้ชนกลุ่มน้อยแม้ว่าผู้ลงคะแนนอาจดูหลังเป็นมากขึ้น weakly legitimated ถึงพูดอย่างหนึ่ง ซัลวาดอร์ Allende การเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีชิลีใน 197 และเขาได้ 36.2 เปอร์เซ็นต์ได้โดยมีการพรรคร่วมแตกต่างกัน — แน่นอนทำให้เขาในตำแหน่งแตกต่างกันมากจากที่ Adolfo Suirez ของสเปนภาระเมื่อ 1979เขากลายเป็นนายกรัฐมนตรีหลังจากได้รับร้อยละ 35.1 ของการเลือกตั้ง เป็นเราจะเห็น Allende รับอาณัติ 6 ปีสำหรับการควบคุมการรัฐบาลแม้จะ มีมากน้อยกว่าส่วนใหญ่ลงคะแนนนิยมในขณะที่ Suirez ด้วยได้ประมาณขนาด พบว่าจำเป็นต้องทำงานร่วมกับบุคคลอื่นเพื่อให้รัฐชนกลุ่มน้อยต่ออังกฤษเมือง thinker Walter Bagehot เราอาจพูดเป็นระบบประธานาธิบดีหลัง incumbent ด้วยทั้ง "ceremonial"หน้าที่ของประมุขแห่งรัฐและฟังก์ชัน "ประสิทธิภาพ" ของหัวหน้าการบริหาร จึง สร้าง aura การ เป็นภาพตัวเอง และชุดยอดนิยมความคาดหวังซึ่งมีทั้งแตกต่างจากผู้ที่เกี่ยวข้องกับการนายกรัฐมนตรี ไม่ว่าวิธีการที่นิยมที่เขาอาจจะแต่ที่โดดเด่นมากที่สุดคือที่ในระบบประธานาธิบดี การกรอบนโยบาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาเป็นตัวแทนดูแล disciplined ฝ่ายที่นำเสนอทางเลือกทางการเมือง และอุดมการณ์ชัดเจน สามารถยังเรียกร้องชอบธรรมประชาธิปไตย ข้อเรียกร้องนี้จะโยนไปในบรรเทาสูงเมื่อเป็นส่วนใหญ่ของทูลเกล้าทูลกระหม่อมแสดงตัวทางการเมืองที่ตรงข้ามกับประธานหนึ่งแทน ภายใต้สถานการณ์ ซึ่งมีการเรียกร้องที่แข็งแกร่งจะพูดแทนคน: ประธานหรือส่วนใหญ่ประเทศที่ opposes นโยบายของเขา เนื่องจากทั้งสองได้รับการพลังงานจากคะแนนโหวตของคนในการแข่งขันฟรีที่นี่โดยสำรอง ความขัดแย้งได้ และบางครั้งอาจลุกเป็นไฟอย่างมาก มีไม่มีหลักการประชาธิปไตยบนพื้นฐานของซึ่งมันสามารถแก้ไข และกลไกรัฐธรรมนูญอาจให้มักจะพิสูจน์ legalistic aridly เป็นของ และซับซ้อนเกินไปแรงมากในสายตาของในรูปแบบ จึงไม่มีอุบัติเหตุที่ในบางสถานการณ์เช่นในอดีต กองทัพถูกมักจะล่อลวงการแทรกแซงเป็นพลังงาน mediating หนึ่งอาจโต้เถียงที่สหรัฐอเมริกาได้สำเร็จแสดงแย้ง "ปกติ" และ defused ดังนั้นพวกเขา อธิบายวิธีอเมริกันสถาบันทางการเมือง และปฏิบัติได้ทำได้ผลนี้จะเกินขอบเขตของบทความครั้งนี้ แต่ก็คุ้มค่าสังเกตที่ตัวกระจายเฉพาะของอเมริกันทางการเมืองฝ่ายซึ่ง แดกดัน exasperates มากนักวิทยาศาสตร์ทางการเมืองของอเมริกันและนำพวกเขาจะเรียกร้องให้รับผิดชอบ ideologically disciplinedบุคคล-มีสิ่งดังกล่าว อับ กรณีอเมริกันดูเหมือนจะ มีข้อยกเว้น การพัฒนาพรรคโมเด็มโดยเฉพาะอย่างยิ่งประเทศสังคม และ ideologically ขั้ว โดยทั่วไปexacerbates แทน moderates ความขัดแย้งระหว่างการนิติบัญญัติ และผู้บริหารลักษณะที่โดดเด่นที่สองของประธานาธิบดีที่ระบบประธานาธิบดีค่อนข้างถาวรระยะใน office-ไม่ยังไม่ มีข้อเสีย มันแบ่งกระบวนการทางการเมืองในระยะเวลาไม่ต่อเนื่อง rigidly แบ่งออกจากห้องไม่ปรับอย่างต่อเนื่องที่เหตุการณ์อาจความต้องการ ระยะเวลาของข้อบังคับของประธานเป็นสำคัญปัจจัยในการคำนวณของนักแสดงทางการเมืองทั้งหมด ความจริงที่ (เท่าที่เราจะดู) จะเต็มไป ด้วยผลกระทบที่สำคัญ พิจารณา เช่น การส่วนสำรองสำหรับการสืบทอดตำแหน่งประธานาธิบดีที่ตายหรือ incapacity:in some cases, the automatic successor may have been elected separatelyand may represent a political orientation different from the president's;in other cases, he may have been imposed by the president as hisrunning mate without any consideration of his ability to exerciseexecutive power or maintain popular support. Brazilian history providesus with examples of the first situation, while Maria Estela Martinez dePerbn's succession of her husband in Argentina illustrates the second.It is a paradox of presidential government that while it leads to thepersonalization of power, its legal mechanisms may also lead, in theevent of a sudden midterm succession, to the rise of someone whom theordinary electoral process would never have made the chief of state.Paradoxes of PresidentialismPresidential constitutions paradoxically incorporate contradictoryprinciples and assumptions. On the one hand, such systems set out tocreate a strong, stable executive with enough plebiscitarian legitimationto stand fast against the array of particular interests represented in thelegislature. In the Rousseauian conception of democracy implied by theidea of "the people," for whom the president is supposed to speak, theseinterests lack legitimacy; so

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อันตรายของ presidentialism


จวนจวนเจเจลินซ์ ลินซ์ ศาสตราจารย์สเตอร์ลิงของการเมืองและสังคมศาสตร์ที่ยูล
มหาวิทยาลัย เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางสำหรับผลงานของเขาเพื่อการศึกษา
เผด็จการอำนาจนิยม และ พรรคการเมือง และชนชั้นสูง และ breakdowns และเปลี่ยนไป
ประชาธิปไตยประชาธิปไตย ในปี 1987 เขาได้รับรางวัล Principe de Asturias
เปนรางวัลในสังคมศาสตร์
บทความต่อไปนี้จะขึ้นอยู่กับกระดาษที่เขานำเสนอในเดือนพฤษภาคม 1989 ที่
การประชุมในวอชิงตัน ดีซี จัดโดย ละตินอเมริกาศึกษา
โปรแกรมของมหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์ โดยได้รับการสนับสนุนจากมูลนิธิฟอร์ด

การบันทึกย่อ , การแก้ไขและขยายรุ่นนี้เรียงความ
( รวมถึงการสนทนาของระบบ semipresidential ) จะปรากฏภายใต้ชื่อ " presidentialism parliamentar
และลัทธิ :แล้วมันต่างกันยังไง ?
ในสิ่งพิมพ์จากการประชุมการแก้ไขโดยผู้เขียนและอาจารย์ของมหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์ Valenzuela /
.
เป็นมากขึ้นของโลกประเทศกลายเป็นประชาธิปไตย ความสนใจในทางรัฐธรรมนูญและมีรูปแบบการจัด

นอกวงการธุรกิจ การศึกษา ในประเทศที่แตกต่างกัน เช่น ชิลี ใต้
เกาหลี , ตุรกี , บราซิล และอาร์เจนตินานโยบายและผู้เชี่ยวชาญด้านรัฐธรรมนูญ
มีแรงอภิปรายญาติของประเภทที่แตกต่างกันของ
ระบอบการปกครองแบบประชาธิปไตย บางประเทศ เช่น ศรีลังกา ได้เปลี่ยนจาก
รัฐสภาเพื่อประธานาธิบดีรัฐธรรมนูญ . บนมืออื่น ๆ , ละตินอเมริกันโดยเฉพาะ
ได้พบตัวเองมากประทับใจ
ประสบความสำเร็จเปลี่ยนจากเผด็จการสู่ประชาธิปไตยที่เกิดขึ้นใน
1970 ใน สเปน เปลี่ยนไป ซึ่งรูปแบบรัฐสภาของรัฐบาลเลือกโดยประเทศอย่างมาก

หรือ สเปน ส่วน กรณีเดียวที่ parliamentarism ได้
ให้หลักฐานของมูลค่า แน่นอนส่วนใหญ่ของประชาธิปไตยที่มั่นคง
ในวันนี้โลกมีระบอบรัฐสภาที่
อำนาจบริหารถูกสร้างขึ้นโดยฝ่ายนิติบัญญัติ และส่วนมากขึ้นอยู่กับ
ประชาสัมพันธ์ดังกล่าว เพื่อความอยู่รอด
โดยคมชัดเพียงประธานาธิบดีประชาธิปไตยที่มีประวัติยาวนานของ

รัฐธรรมนูญประชาธิปไตย 52 วารสารความต่อเนื่องคือสหรัฐอเมริกา รัฐธรรมนูญของประเทศฟินแลนด์
และฝรั่งเศสเป็นลูกผสมมากกว่าระบบประธานาธิบดีจริงและใน
กรณีฝรั่งเศสสาธารณรัฐที่ห้า คณะลูกขุนยังคงออก นอกเหนือจาก
สหรัฐอเมริกาชิลีมีการจัดการเพียงครึ่งศตวรรษและของค่อนข้างไม่ต่อเนื่องภายใต้รัฐบาลประธานาธิบดีรัฐธรรมนูญ

ประชาธิปไตยแต่ชิลียากจนลงใน 1970 .
b , รัฐสภาแน่นอน สามารถสั่นคลอน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
ภายใต้เงื่อนไขของความขัดแย้งทางชาติพันธุ์ขมเป็นประวัติศาสตร์แอฟริกาล่าสุดยืนยัน .
แต่ประสบการณ์ของอินเดีย และของบางอย่าง ประเทศที่พูดภาษาอังกฤษใน
แคนาดาแสดงให้เห็นว่าแม้แต่ในสังคมอย่างมาก แบ่งเป็นระยะ
, รัฐสภาไม่ต้องกลายเป็นวิกฤติเต็มเป่าและระบอบการปกครองที่วิกฤต
เบียดของนายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรี ไม่ต้องสะกดจุดสิ้นสุดของประชาธิปไตยเอง
.
ภาระของการทดลองนี้คือการแสดงประวัติศาสตร์ที่เหนือกว่าของ
ประชาธิปไตยรัฐสภา ไม่ใช่อุบัติเหตุ การเปรียบเทียบระวัง
parliamentarism เช่นกับ presidentialism เป็นนักเช่น
สรุปได้ว่า ความสมดุล อดีตที่มีมากขึ้นเอื้อต่อประชาธิปไตยที่มั่นคง
กว่าหลัง ข้อสรุปนี้ใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับประชาชาติ
กับรอยร้าวลึกทางการเมืองและพรรคการเมืองมากมาย เช่น
ประเทศ parliamentarism มักเสนอความหวังที่ดีขึ้นของการรักษา

รัฐสภาและประชาธิปไตยระบบประธานาธิบดี
ระบอบรัฐสภาในความรู้สึกที่เข้มงวดเป็นหนึ่งในที่ถูกต้องตามระบอบประชาธิปไตยเท่านั้น
สถาบันคือรัฐสภา เช่น ระบบการปกครองส่วนภูมิภาค
รัฐบาลสมบูรณ์ขึ้นอยู่กับความมั่นใจรัฐสภา

แม้ว่าการเติบโตส่วนบุคคลของผู้นำพรรคในระบอบรัฐสภา
บางทำให้นายกรัฐมนตรีดูเหมือนจะมากขึ้นและ
เหมือนประธานาธิบดีมันยังเป็นจริงว่าไม่มีการยุบสภา
และทรงให้มีการเลือกตั้งใหม่ นายกรัฐมนตรีไม่สามารถอุทธรณ์โดยตรงไปยัง
คนอยู่เหนือหัวของพนักงานของตน ระบบรัฐสภาอาจ
รวมถึงประธานาธิบดีที่ได้รับการเลือกตั้งโดยคะแนนเสียงความนิยมโดยตรง แต่พวกเขา
มักจะขาดความสามารถในการแข่งขันอย่างจริงจังเพื่ออำนาจกับนายกฯ

ในระบบของผู้บริหารที่มีอำนาจตามรัฐธรรมนูญ
มากโดยทั่วไปรวมถึงการควบคุมเต็มรูปแบบขององค์ประกอบของ
คณะรัฐมนตรีและผู้บริหารมีที่มาจากการเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชน สำหรับระยะเวลาคงที่และเป็นอิสระ
โหวตรัฐสภาแห่งความมั่นใจ เขาไม่ได้เป็นเพียงผู้ถือ
ของอำนาจบริหาร แต่หัวเป็นสัญลักษณ์ของรัฐ
และสามารถลบออกได้ระหว่างการเลือกตั้งโดยเฉพาะขั้นรุนแรงของ
ฟ้องกล่าวโทษ ในการปฏิบัติ เป็นประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกาแสดง
ระบบประธานาธิบดีอาจจะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับบนความร่วมมือ
ของสภานิติบัญญัติ ; สมดุลระหว่างผู้บริหารนิติบัญญัติและอำนาจ
ในระบบดังกล่าวจึงสามารถแตกต่างกันมาก .
จวนเจ . ลินซ์ 5 3
2 เรื่องเกี่ยวกับรัฐบาลประธานาธิบดียืนออก