Spark TransmittersIn its simplest f

Spark Transmitters

In its simplest form a spark transmitter consists of a spark gap connected across an oscillatory circuit consisting of a capacitor and an inductor in series. The capacitor C (see Fig 1a) is charged to a high voltage by an induction coil (not shown). When the potential across it was sufficiently high to break down the insulation of air in the gap, a spark then passed. Since this spark has a comparatively low resistance (an ohm or two), the spark discharge was equivalent to the closing of an L-C-R circuit. The condenser then discharged through the conducting spark, and the discharge took the form of a damped oscillation, at a frequency determined by the resonant frequency of the spark transmitter.
Hertz in 1888 placed the spark gap across the terminals of the antenna, and so the frequency transmitted was determined by the self resonant frequency of the antenna system (an end loaded dipole). Marconi, following the work of Popov, used an end fed wire aerial (a monopole). The damped wave had a very short duration, since as soon as the spark ceased, the oscillation ceased, since the connection for current flow between the antenna terminals (or connection to ground in the case of a monopole antenna) was by way of the spark.

The not wanted gap across the antenna terminals was eliminated by Braun, who in 1898 patented a circuit in which the spark gap was in a separate primary circuit in series with an appropriate coil and condenser. The RF energy flowing in the inductor was inductively coupled to an antenna, which was tuned to the same frequency of the spark transmitter (Fig 1c). The induced oscillation in the antenna circuit was also a damped wave, but the period of oscillation was considerably longer than the oscillation period in the primary, since when the spark ceased, the antenna circuit could continue to oscillate on a frequency determined by the antenna system resonant frequency.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ส่งประกายไฟในรูปแบบที่ง่ายที่สุดส่งประกายประกอบด้วยช่องว่างประกายไฟเชื่อมต่อผ่านวงจรแกว่งประกอบด้วยตัวเก็บประจุและตัวเหนี่ยวนำในซีรีส์ ตัวเก็บประจุ C (ดูรูปที่ 1a) เป็นค่าใช้จ่ายแรงดันสูงโดยขดลวดเหนี่ยวนำ (ไม่แสดง) เมื่อมีศักยภาพข้ามมันก็สูงพอที่จะทำลายลงฉนวนกันความร้อนของอากาศในช่องว่างที่จุดประกายผ่านไปแล้ว ตั้งแต่จุดประกายนี้มีความต้านทานต่ำเมื่อเทียบกับ (โอห์มหรือสอง) ปล่อยประกายก็เท่ากับปิดของวงจร LCR คอนเดนเซอร์แล้วปล่อยออกมาผ่านจุดประกายการดำเนินการและการปล่อยเอารูปแบบของการสั่นหดหู่ที่ความถี่ที่กำหนดโดยสะท้อนความถี่ของเครื่องส่งประกาย. เฮิร์ตซ์ในปี 1888 วางช่องว่างจุดประกายในอาคารผู้โดยสารของเสาอากาศ, และอื่น ๆ ความถี่ส่งถูกกำหนดโดยตัวเองสะท้อนความถี่ของระบบเสาอากาศ (จบโหลดขั้ว) มาร์โคนีต่อไปนี้การทำงานของโปปอฟที่ใช้เลี้ยงปลายสายทางอากาศ (เป็นแบบโมโนโพล) คลื่นลูกที่หดหู่มีระยะเวลาสั้นมากเพราะทันทีที่จุดประกายหยุดสั่นหยุดตั้งแต่การเชื่อมต่อสำหรับการไหลของกระแสระหว่างขั้วเสาอากาศ (หรือการเชื่อมต่อกับพื้นดินในกรณีของสายอากาศโมโนโพลที่) ได้โดยวิธีการจุดประกาย . ช่องว่างไม่อยากข้ามขั้วเสาอากาศถูกกำจัดโดย Braun ซึ่งในปี 1898 ที่จดสิทธิบัตรวงจรที่ช่องว่างจุดประกายอยู่ในวงจรหลักที่แยกจากกันในชุดที่มีขดลวดที่เหมาะสมและคอนเดนเซอร์ พลังงาน RF ไหลในตัวเหนี่ยวนำเป็นคู่ inductively ไปยังเสาอากาศซึ่งได้รับการปรับความถี่เดียวกันของเครื่องส่งประกาย (รูปที่ 1C) ความผันผวนเหนี่ยวนำในวงจรเสาอากาศก็ยังเป็นคลื่นหดหู่ แต่ระยะเวลาของการสั่นได้มากระยะเวลานานกว่าการสั่นในเบื้องต้นตั้งแต่เมื่อประกายหยุดวงจรเสาอากาศจะยังคงแกว่งอยู่กับความถี่ที่กำหนดโดยระบบเสาอากาศ สะท้อนความถี่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เครื่องสปาร์คในรูปแบบง่ายที่สุดประกายส่งประกอบด้วยช่องว่างที่เชื่อมต่อระหว่างลังเลจุดประกายวงจรที่ประกอบด้วยตัวเก็บประจุและตัวเหนี่ยวนำอนุกรม ตัวเก็บประจุ C ( ดูรูปที่ 1 ) เป็นค่าใช้จ่ายของแรงดันสูงจากขดลวดเหนี่ยวนำ ( ไม่แสดง ) เมื่อศักยภาพข้ามมันสูงพอสมควรในการแบ่งฉนวนกันความร้อนของอากาศในช่องว่างจุดประกายแล้วผ่าน เนื่องจากประกายมีความต้านทานต่ำเปรียบเทียบ ( โอห์ม หรือ 2 ) ประกายปล่อยเท่ากับการปิดการ l-c-r วงจร คอนเดนเซอร์แล้วปล่อยผ่านการจุดประกาย และการใช้รูปแบบของหดหู่การแกว่ง ที่ความถี่ที่กำหนดโดยความถี่เรโซแนนซ์ของหัวเทียนเครื่องส่งสัญญาณเฮิรตซ์ใน 1888 วางจุดประกายช่องว่างข้ามขั้วของเสาอากาศ และความถี่ส่งถูกกำหนดโดยความถี่เสียงของตนเองระบบสายอากาศ ( ตอนจบมีโหลด ) มาร์โคนี ต่อการทำงานของ Popov ใช้ปลายสายป้อนอากาศ ( ผูกขาด ) ส่วนคลื่นหดหู่ มีระยะเวลาที่สั้นมาก เพราะทันทีที่ประกายหยุดความผันผวนหยุดตั้งแต่การเชื่อมต่อกระแสระหว่างเสาอากาศขั้ว ( หรือการเชื่อมต่อกับพื้นดินในกรณีของสายอากาศโมโนโพล ) โดยวิธีการจุดประกายไม่ได้ต้องการช่องว่างผ่านเสาอากาศขั้ว ตกรอบ โดย บราวน์ ที่จดสิทธิบัตรใน 1898 วงจรที่จุดประกายช่องว่าง ในการแยกวงจรอนุกรมกับขดลวดที่เหมาะสม และคอนเดนเซอร์ RF พลังงานไหลในการอุปนัยเป็นคู่กับเสาอากาศที่ปรับไปที่ความถี่เดียวกันของจุดประกายส่งสัญญาณ ( มะเดื่อ 1C ) เกิดความผันผวนในสายอากาศ วงจรยังคลื่นหดหู่ แต่เวลมันมากนานกว่านี้ระยะเวลาในเบื้องต้น เนื่องจากเมื่อจุดประกายหยุดเสาอากาศวงจรอาจยังคงแกว่งไปมาบนความถี่ที่กำหนดโดยระบบสายอากาศเรโซแนนซ์ความถี่