Verbs which have the past or the pr

Verbs which have the past or the present form are called FINITE verbs. Verbs in any other form (infinitive, -ing, or -ed) are called NONFINITE verbs. This means that verbs with tense are finite, and verbs without tense are nonfinite. The distinction between finite and nonfinite verbs is a very important one in grammar, since it affects how verbs behave in sentences. Here are some examples of each type:

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คำกริยาที่มีอดีตหรือแบบปัจจุบันเรียกว่าคำกริยาที่มีจำกัด คำกริยาในรูปแบบอื่นใด ๆ (infinitive, - ing หรือ - ed) เรียกว่าคำกริยา NONFINITE หมายความ ว่า กริยากาลจำกัด และคำกริยา โดยไม่มีกาล nonfinite ความแตกต่างระหว่างคำกริยามีจำกัด และ nonfinite เป็นหนึ่งสิ่งที่สำคัญมากในไวยากรณ์ เนื่องจากมันมีผลต่อวิธีทำคำกริยาในประโยค นี่เป็นตัวอย่างแต่ละชนิด:

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คำกริยาที่มีอดีตที่ผ่านมาหรือรูปแบบปัจจุบันที่เรียกว่าคำกริยา จำกัด คำกริยาในรูปแบบอื่น ๆ (infinitive, ไอเอ็นจีหรือ -ed) จะเรียกว่าคำกริยา NONFINITE ซึ่งหมายความว่าคำกริยากับความตึงเครียดที่มี จำกัด และคำกริยาโดยไม่ต้องเครียดเป็น nonfinite ความแตกต่างระหว่างคำกริยา จำกัด และ nonfinite เป็นหนึ่งที่สำคัญมากในไวยากรณ์เพราะมันมีผลต่อวิธีกริยาประพฤติตนอยู่ในประโยค นี่คือตัวอย่างของแต่ละประเภทมีดังนี้:

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

คำกริยาซึ่งมีอดีตหรือปัจจุบันเรียกว่ารูปแบบกริยาจำกัด คำกริยาในรูปแบบใด ๆ ( รูป - ing หรือ ed ) เรียกว่า nonfinite คำกริยา นี่หมายความว่า กริยากับกริยา กาล มีแน่นอน และไม่เครียดจะ nonfinite . ความแตกต่างระหว่างวิธี nonfinite คำกริยาเป็นสำคัญหนึ่งในไวยากรณ์คำกริยาเพราะมันมีผลต่อวิธีการปฏิบัติตนในประโยคนี่คือบางตัวอย่างของแต่ละประเภท :