Disclaimer: I own nothing.Chapter F

Disclaimer: I own nothing.

Chapter Four:
Reflection

Classes had finished and Ryuzaki was asked by their homeroom teacher to go to the university's institute of liberal arts to borrow some materials.

She still feels down about her attempt of confessing to Echizen. I like the Tomoka when I'm with him. She recalls Osakada telling her during P.E. class.

And he says he feels the same way. Ryuzaki has always been sure of liking Echizen, she is just not sure of what kind and to what extent. And now that her friend made her realize that liking someone is not only about how you feel for the other person, but also how you make them feel about themselves, she is now afraid of two things: first, what Echizen Ryoma feels about her; two, how does she make Echizen Ryoma feel about himself.

In the middle of contemplating, she bumps into someone, "I-I'm so sorry!" she looks up to see that it is Yamato Yudai, who is currently a philosophy student at their college division and happens to be going the same direction, so they decide to accompany each other.

"I'm surprised Captain Yamato still remembers me. Even my first name," honored, Ryuzaki smiles in awe.

"It's hard not to remember Coach Ryuzaki's beautiful granddaughter," Yamato announces and simply smiles as he sees Ryuzaki's blushing face.

"Well, uhm…I'm not …I'm not really…" she murmurs in embarrassment.

Yamato once again declares, "A lot of beautiful things tend to forget and fail to see how wonderful they truly are. Not realizing that if they can only see themselves through the eyes of those around them, they will simply be astonished by their own magnificence."

Ryuzaki, looking surprised, blinks at the unexpected deep words of the captain. Confused as to where they suddenly came from and for what reason, her jaw drops a little, enough for Yamato to see her evidently overwhelmed, perhaps, due to his profound and vast vocabulary.

"It's very simple, my dear," Yamato brevities, "all one truly ever needs to do is to look from within."

"From within?"

"Yes. One must always remember, 'We don't see things as they are, we see them as we are,' that is why it is only when we look from within ourselves that we are able to know the answers to our deepest and greatest questions, and be able to really find what we are looking for."

"Capt—"

"Well it seems like I found what I was looking for," Yamato and Ryuzaki stopped in front of a book with a face of an obviously western woman on its cover, it read: The Diary of Anaïs Nin, "how about you?"

"Me?" Ryuzaki comes back to reality. She realizes that they are inside the college library. "Eh? The materials!" she gasps.

Yamato smiles, "You should be able to find what you are looking for by the next two shelves."

"O-Of course! Thank you, Captain Yamato, for accompanying me," Ryuzaki bows.

"Oh no. Thank you. Say hi to him for me, okay?"

"Huh?" Ryuzaki raises her head and sees Yamato's back leaving the scene.

She continues looking for the materials that her homeroom teacher asked her to fetch; after passing by the second bookshelf, she turns right and is mesmerized by what she sees – a half-covered dusty old Victorian framed body mirror, shining from the afternoon sunbeams.

Ryuzaki takes off the cover completely and wipes the dust with it, revealing her reflection. A lot of beautiful things tend to forget and fail to see how wonderful they truly are. She recalls the captain's non-fazing figure and sure words.

If they can only see themselves through the eyes of those around them, they will simply be astonished by their own magnificence. Ryuzaki gazes upon her reflection; for the first time in a long while, she not only feels beautiful about herself but also sees it. 'We don't see things as they are, we see them as we are.'

While sliding her fingertips on the mirror's old but still majestic frame, she sees someone else reflected a few meters behind her. She turns to the person and calls their attention.

"Ryoma-kun!"

Echizen looks up at her and simultaneously closes the book he was reading.

You should be able to find what you are looking for…

"You shouldn't really shout. We're in a library."

"R-Right. I'm sorry! I-I mean I'm sorry…" She is too excited. She is just too excited.

'Say hi to him for me, okay?'

Captain Yamato couldn't mean… She thinks to herself and still spills out, "Captain Yamato says hi!"

"Huh?" Echizen looks at her with confusion.

That must have came out too weird. She continues to talk to herself. "N-nothing…"

"Anyway, what are you doing here?" Echizen plainly asks as he returns back the book he was reading and looks for another one.

"Mr. Sato asked me to get some materials for literature class. How about you?"

"Same. Let's go."

"Huh?"

"I'll help you fetch the materials, they're a handful."

"T-thank you."

"Hn."

She watches his back as she follows him.

…when we look from within ourselves…we are able to know the answers to our deepest and greatest questions, and be able to truly find what we are looking for.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หมายเหตุ: ผมเองไม่มีอะไรบทที่ 4:สะท้อนเรียนได้เสร็จสิ้น และ Ryuzaki ถูกถาม โดยครูประจำชั้นของพวกเขาไปที่ของมหาวิทยาลัยสถาบันศิลปศาสตร์การยืมวัสดุบางเธอยังคงรู้สึกลงเกี่ยวกับความพยายามของเธอของก็ตามไปอิ ผมชอบ Tomoka เมื่อฉันอยู่กับเขา เธอเรียกคืน Osakada บอกเธอระหว่างบริษัทพีอีคลาสและเขากล่าวว่า เขารู้สึกแบบเดียวกัน Ryuzaki เสมอได้แน่ใจจิ เธอเป็นไม่แน่ใจว่า ของอะไร และขอบเขตการ และหลังจาก ที่เพื่อนของเธอทำให้เธอรู้ว่า ใจคนไม่เกี่ยวกับว่าคุณรู้สึกคนอื่น ๆ แต่ยัง ว่าคุณให้ความรู้สึกเกี่ยวกับตัวเอง เธอขณะนี้กลัวสองสิ่ง: ครั้งแรก สิ่งที่เรียวมะจิรู้สึกเกี่ยวกับเธอ สอง วิธีไม่เธอทำให้เรียวมะจิรู้สึกเกี่ยวกับตัวเองระหว่างซอฟต์แวร์ เธอ bumps เป็นคน, "ฉัน-ดังนั้นขอ! " เธอค้นหาดูว่า เป็นยามาโตะ Yudai ผู้กำลังเรียนปรัชญาที่ส่วนของวิทยาลัย และที่เกิดขึ้นจะ เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ดังนั้นพวกเขาจะพร้อมกัน"ฉันประหลาดใจกัปตันยามาโตะยังจำฉัน แม้แต่ชื่อของฉัน เกียรติ Ryuzaki ยิ้มในความกลัว"ความไม่จำพระสวยโค้ช Ryuzaki ยามาโตะประกาศ และเพียงแค่รอยยิ้มเขาเห็นของ Ryuzaki blushing หน้า"ดี uhm... ฉันไม่ ฉันไม่ได้จริง ๆ... "เธอ murmurs ม้วนยามาโตะอีกครั้งประกาศ "สิ่งสวยงามมากมักจะ ลืม และไม่เห็นวิธีที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริงจะ ไม่ตระหนักถึงว่า ถ้าพวกเขาสามารถดูตัวเองผ่านสายตาของคนรอบข้างพวกเขา พวกเขาจะเพียงแค่สามารถ astonished ด้วยความสง่างามของตนเอง"Ryuzaki ประหลาดใจ มองกะพริบที่คำลึกไม่คาดคิดของกัปตัน สับสนกับที่พวกเขาก็มาจาก และเรื่องอะไร ขากรรไกรของเธอหยดเล็กน้อย ยามาโตะหาเธออย่างเห็นได้ชัดจม บางที จากคำศัพท์ของเขาลึกซึ้ง และกว้างขวางพอ"ได้อย่างสะดวก ยาหยี, " brevities ยะมะโตะ, "คนจริงเคยต้องทำคือการ มองจากภายใน""จากภายในหรือไม่""ใช่ หนึ่งต้องเสมอจำไว้ว่า "เราไม่เห็นสิ่งที่พวกเขาเป็น เราเห็นเป็นเรา นั่นคือ ทำไมมันเป็นเพียง เมื่อเรามองจากภายในตนเองว่า เราจะสามารถทราบคำตอบของคำถามที่ลึกที่สุด และยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา และสามารถหาจริง ๆ สิ่งที่เราต้องการ"" Capt — ""ดีเหมือนเหมือนพบสิ่งที่ฉันถูกมองหา, " ยามาโตะและ Ryuzaki หยุดหน้าหนังสือหน้าของผู้หญิงตะวันตกอย่างชัดเจนในการปก มันอ่าน: เดอะไดอารี่ของเอเนียสนิน "คุณ""ฉัน" Ryuzaki กลับมากับความเป็นจริง เธอตระหนักว่า พวกเขาอยู่ภายในห้องสมุดวิทยาลัย "เอ๊ะ วัสดุ "เธอ gaspsยามาโตะยิ้ม "คุณควรจะสามารถค้นหาสิ่งที่คุณกำลังมองหาที่ โดยชั้นสองต่อไป"" O-แน่นอน ขอขอบคุณคุณ ยามาโตะกัปตัน สำหรับฉัน มาพร้อมกับ" Ryuzaki ริบ"โอ้ ไม่ ขอบคุณ พูดสวัสดี เขา ฉันล่ะ""ฮะ" Ryuzaki ยกศีรษะของเธอ และเห็นยามาโตะของออกจากฉากหลังเธอยังคงมองหาวัสดุที่ครูประจำชั้นของเธอขอให้นำมาใช้ หลังจากที่ผ่านมาชั้นสอง เธอหมุนขวา และ mesmerized โดยอะไรเธอเห็น – ครึ่งครอบคลุมฝุ่นเก่าเนื้อกรอบวิกตอเรียกระจก ขัดจาก sunbeams บ่ายRyuzaki ใช้ปิดครอบคลุมทั้งหมด และแผ่นเช็ดฝุ่น ด้วย เปิดเผยเธอสะท้อน มากสิ่งสวยงามมักจะ ลืม และไม่เห็นวิธีที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริงจะ เธอเรียกคืน fazing ไม่ใช่รูปของกัปตันและคำแน่ถ้าพวกเขาสามารถดูตัวเองผ่านสายตาของคนรอบข้างพวกเขา พวกเขาจะเพียงแค่สามารถ astonished ด้วยความสง่างามของตนเอง Ryuzaki gazes เมื่อเธอสะท้อน ครั้งแรกในระยะยาว เธอไม่เพียงแต่รู้สึกสวยงามเกี่ยวกับตัวเอง แต่ยัง เห็น 'เราไม่เห็นสิ่งที่พวกเขาเป็น เราเห็นเราเป็น'ขณะเลื่อนปลายนิ้วของเธอบนเฟรมเก่า แต่ยังคงตระหง่านของกระจก เธอเห็นคนอื่น ผลกี่เมตรข้างหลังเธอ เธอเป็นบุคคล และเรียกความสนใจ"เรียวมะ-kun"อิดูค่าที่เธอ และพร้อมปิดหนังสือที่เขากำลังอ่านคุณควรจะสามารถค้นหาสิ่งที่คุณกำลังมองหา..."คุณไม่ควรจริง ๆ ตะโกน เราอยู่ในไลบรารี""R-ขวา ขอโทษ! ฉัน-ฉันหมายถึง ฉันขอ... " เธอจะตื่นเต้นมากเกินไป เธอเป็นเพียงเกินไปตื่นเต้น'Say hi to him for me, okay?'Captain Yamato couldn't mean… She thinks to herself and still spills out, "Captain Yamato says hi!""Huh?" Echizen looks at her with confusion.That must have came out too weird. She continues to talk to herself. "N-nothing…""Anyway, what are you doing here?" Echizen plainly asks as he returns back the book he was reading and looks for another one."Mr. Sato asked me to get some materials for literature class. How about you?""Same. Let's go.""Huh?""I'll help you fetch the materials, they're a handful.""T-thank you.""Hn."She watches his back as she follows him.…when we look from within ourselves…we are able to know the answers to our deepest and greatest questions, and be able to truly find what we are looking for.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Disclaimer: ฉันเองไม่มีอะไร. บทที่สี่: การสะท้อนเรียนจบและ Ryuzaki ถูกถามโดยครูประจำชั้นของพวกเขาที่จะไปที่สถาบันของมหาวิทยาลัยศิลปศาสตร์เพื่อขอยืมวัสดุบางอย่าง. เธอยังคงรู้สึกลงเกี่ยวกับความพยายามของเธอสารภาพกับ Echizen ผมชอบ Tomoka เมื่อฉันกับเขา เธอจำได้ว่า Osakada บอกเธอในชั้นเรียน PE. และเขาบอกว่าเขารู้สึกแบบเดียว Ryuzaki ได้เสมอตรวจสอบของความชอบ Echizen เธอเป็นเพียงไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ชนิดและสิ่งที่ขอบเขต และตอนนี้ที่เพื่อนของเธอทำให้เธอตระหนักดีว่าชอบใครสักคนไม่ได้เป็นเพียงเกี่ยวกับว่าคุณรู้สึกอย่างไรที่คนอื่น ๆ แต่ยังวิธีการที่คุณทำให้พวกเขารู้สึกเกี่ยวกับตัวเองตอนนี้เธอกลัวสิ่งที่สอง: ครั้งแรกสิ่งที่ Echizen Ryoma รู้สึกเกี่ยวกับเธอ ทั้งสองวิธีการที่ไม่ทำให้เธอ Echizen Ryoma รู้สึกเกี่ยวกับตัวเอง. ในช่วงกลางของการใคร่ครวญเธอกระแทกเป็นคน "ฉันขอโทษฉันเป็น" เธอเงยหน้าขึ้นมองเห็นว่ามันเป็นยามาโตะ Yudai ซึ่งปัจจุบันเป็นนักเรียนปรัชญาที่วิทยาลัยส่วนของพวกเขาและที่เกิดขึ้นจะเป็นไปในทิศทางเดียวกันเพื่อให้พวกเขาตัดสินใจที่จะมาพร้อมกับแต่ละอื่น ๆ . "ฉันประหลาดใจกัปตันยามาโตะยังคงจำฉัน. แม้ ชื่อแรกของฉัน "ได้รับเกียรติ Ryuzaki รอยยิ้มในความหวาดกลัว. "มันเป็นเรื่องยากที่จะไม่จำหลานสาวที่สวยงามโค้ช Ryuzaki ของ" ยามาโตะประกาศและก็ยิ้มขณะที่เขาเห็นใบหน้าแดง Ryuzaki ของ. "ดีอืมม์ ... ฉันไม่ได้ ... ฉันไม่ได้ จริงๆ ... "เธอพึมพำในความลำบากใจ. ยามาโตะอีกครั้งประกาศ "จำนวนมากของสิ่งที่สวยงามมักจะลืมและมองไม่เห็นวิธีที่ยอดเยี่ยมที่พวกเขาอย่างแท้จริง. ไม่ทราบว่าถ้าพวกเขาสามารถมองเห็นตัวเองผ่านสายตาของคนรอบข้างพวกเขาพวกเขา ก็จะประหลาดใจโดยความงดงามของตัวเอง. " Ryuzaki มองแปลกใจที่กระพริบคำลึกที่ไม่คาดคิดของกัปตัน สับสนเป็นที่ที่พวกเขาก็มาจากและสิ่งที่เหตุผลขากรรไกรของเธอหยดเล็ก ๆ น้อย ๆ พอสำหรับยามาโตะที่จะเห็นเธอจมอย่างเห็นได้ชัดอาจจะเกิดจากการเรียนรู้คำศัพท์ที่ลึกซึ้งและมากมายของเขา. "มันเป็นเรื่องง่ายมากที่รักของฉัน" brevities ยามาโตะ "ทุกอย่างแท้จริงใครเคยต้องการที่จะทำคือการมองจากภายใน." "จากภายใน?" "ใช่. หนึ่งต้องจำไว้เสมอว่าเราไม่เห็นสิ่งที่พวกเขาเป็นที่เราเห็นว่าเป็นเรา" นั่นคือเหตุผลที่ มันเป็นเพียงเมื่อเรามองจากภายในตัวเองว่าเรามีความสามารถที่จะรู้คำตอบของคำถามที่ลึกที่สุดและยิ่งใหญ่ที่สุดของเราและสามารถที่จะจริงๆหาสิ่งที่เรากำลังมองหา. " "Capt-" "ดีดูเหมือนว่าผมพบว่าสิ่งที่ฉัน กำลังมองหา "ยามาโตะและ Ryuzaki หยุดอยู่ตรงหน้าของหนังสือที่มีใบหน้าของผู้หญิงตะวันตกอย่างเห็นได้ชัดบนหน้าปกของมันอ่านไดอารี่ของAnaïsนิน" วิธีการเกี่ยวกับคุณ "? "ฉัน?" Ryuzaki กลับมาสู่ความเป็นจริง เธอรู้ดีว่าพวกเขาอยู่ในห้องสมุดวิทยาลัย "เอ๊ะ? วัสดุ!" เธออ้าปากค้าง. ยามาโตะยิ้ม "คุณควรจะสามารถที่จะหาสิ่งที่คุณกำลังมองหาโดยอีกสองชั้น." "O-แน่นอน! ขอบคุณกัปตันยามาโตะสำหรับที่มาพร้อมกับผม" Ryuzaki ธนู. "โอ้ไม่. ขอบคุณ คุณ. พูดทักทายกับเขาสำหรับผมโอเค? " "หือ?" Ryuzaki ยกหัวของเธอและเห็นยามาโตะกลับออกจากที่เกิดเหตุ. เธอยังคงมองหาวัสดุที่ครูประจำชั้นของเธอถามเธอสามารถดึงข้อมูล; หลังจากผ่านชั้นวางหนังสือที่สองเธอเลี้ยวขวาและเพลิดเพลินด้วยสิ่งที่เธอเห็น - ครึ่งปกคลุมเต็มไปด้วยฝุ่นเก่าวิคตอเรียร่างกายกรอบกระจกส่องแสงจากพระอาทิตย์ตกในช่วงบ่าย. Ryuzaki จะปิดฝาครอบอย่างสมบูรณ์และผ้าเช็ดทำความสะอาดฝุ่นกับมันเผยให้เห็นเธอ ผลสะท้อน จำนวนมากของสิ่งที่สวยงามมักจะลืมและมองไม่เห็นวิธีที่ยอดเยี่ยมที่พวกเขาอย่างแท้จริง เธอจำได้ว่ากัปตันตัวเลขที่ไม่ fazing และคำแน่ใจว่า. ถ้าพวกเขาสามารถมองเห็นตัวเองผ่านสายตาของคนรอบข้างพวกเขาพวกเขาก็จะประหลาดใจโดยความงดงามของตัวเอง Ryuzaki จ้องอยู่กับการสะท้อนของเธอ เป็นครั้งแรกในขณะที่ยาวเธอไม่เพียง แต่ให้ความรู้สึกที่สวยงามเกี่ยวกับตัวเอง แต่ยังเห็นมัน 'เราไม่ได้เห็นสิ่งที่พวกเขาเป็นที่เราเห็นว่าเป็นเรา. ในขณะที่การเลื่อนปลายนิ้วของเธอในกระจกเก่า แต่ยังคงกรอบคู่บารมีเธอเห็นคนอื่นสะท้อนให้เห็นไม่กี่เมตรด้านหลังของเธอ เธอหันไปยังบุคคลและเรียกความสนใจของพวกเขา. "เรียวมะคุง!" Echizen เงยหน้าขึ้นมองไปที่เธอและพร้อมจะปิดหนังสือที่เขาอ่าน. คุณควรจะสามารถที่จะหาสิ่งที่คุณกำลังมองหา ... "คุณไม่ควรจริงๆตะโกน เราอยู่ในห้องสมุด. " "R-ขวา. ฉันขอโทษ! ครั้งที่สองหมายถึงฉันขอโทษ ... " เธอตื่นเต้นมากเกินไป เธอเป็นเพียงแค่ตื่นเต้นเกินไป. 'พูดทักทายกับเขาสำหรับผมโอเค? กัปตันยามาโตะไม่สามารถหมายถึง ... เธอคิดกับตัวเองและยังคงรั่วไหลออก "กัปตันยามาโตะกล่าวว่าสวัสดี!" "หือ?" Echizen มองเธอด้วยความสับสน. ที่ต้องได้ออกมาแปลกเกินไป เธอยังคงที่จะพูดคุยกับตัวเอง "ไม่มีอะไร ... " "อย่างไรก็ตามสิ่งที่คุณจะทำอะไรที่นี่?" Echizen ชัดถ้อยชัดคำถามในขณะที่เขากลับกลับหนังสือที่เขาอ่านและมองหาคนอื่น. "นายซาโตถามผมที่จะได้รับวัสดุบางอย่างสำหรับการเรียนวรรณคดี. วิธีการเกี่ยวกับคุณ?" "เดียวกัน. Let 's go." "หือ?" "ผม จะช่วยให้คุณสามารถดึงข้อมูลวัสดุที่พวกเขากำลังไม่กี่คน. " "T-ขอขอบคุณคุณ." "เอ็นเอช." ที่เธอมองหลังของเขาขณะที่เธอตามเขา. ... เมื่อเรามองจากภายในตัวเราเอง ... เราสามารถที่จะรู้คำตอบ เพื่อที่ลึกที่สุดของเราและคำถามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและสามารถอย่างแท้จริงพบสิ่งที่เรากำลังมองหา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หมายเหตุ : ผมเองไม่มีอะไร

ตอนที่ 4 :

เรียนจบ และสะท้อนริวซากิถามโดยอาจารย์ประจำชั้นไปถึงมหาวิทยาลัยสถาบันศิลปศาสตร์ยืมวัสดุ

เธอยังคงรู้สึกลง เธอพยายามที่จะสารภาพรักกับเอจิเซ็น ผมชอบ โทโมกะเมื่อฉันอยู่กับเขา เธอเล่า osakada บอกเธอระหว่างที่พละ เรียน

และเขากล่าวว่าเขารู้สึกแบบเดียวกันริวซากิได้เสมอว่าชอบเอจิเซ็น เธอแค่ไม่แน่ใจว่าของอะไรและสิ่งที่ขอบเขต . และตอนนี้เพื่อนของเธอทำให้เธอตระหนักว่า การชอบใครสักคนไม่ได้เป็นเพียงเกี่ยวกับวิธีที่คุณรู้สึกสำหรับคนอื่น แต่ยังวิธีการที่คุณทำให้พวกเขารู้สึกเกี่ยวกับตัวเอง ตอนนี้เธอกลัวสองสิ่ง : แรก , สิ่งที่เอจิเซ็น เรียวมะรู้สึกยังไงกับเธอ สอง แล้วเธอให้เอจิเซ็น เรียวมะรู้สึกเกี่ยวกับตัวเอง

ในกลางของการใคร่ครวญ เธอเดินกระแทก " ฉันขอโทษนะ " เธอเงยหน้าขึ้นมองเห็นว่ามันเป็นยามาโตะ ยูได ซึ่งอยู่ในกลุ่มนักเรียนวิทยาลัยปรัชญาและเกิดไปทิศทางเดียวกัน ดังนั้นพวกเขาตัดสินใจที่จะเป็นเพื่อนกัน

" ฉันประหลาดใจที่หัวหน้ายามาโตะยังคงจำผมได้ ฉันชื่อ ริวซากิ " เกียรติ ยิ้ม

กลัว" มันยากที่จะจำโค้ชริวซากิสวยหลานสาว " ยามาโตะประกาศเพียงรอยยิ้มที่เขาเห็นหน้าอายของริวซากิ

" เอ่อ เอ่อ . . . . . . . ผม . . . ผมไม่ใช่ . . . . . . " เธอพึมพำอย่างอึดอัด

ยามาโตะอีกครั้งประกาศ " สิ่งสวยงามมักจะ ลืมและมองไม่เห็นวิธีที่ยอดเยี่ยมที่พวกเขาอย่างแท้จริงไม่ตระหนักว่าหากพวกเขาสามารถเห็นตัวเองผ่านสายตาของคนรอบตัวพวกเขา พวกเขาก็จะต้องทึ่งในความงดงามของตัวเอง "

ริวซากิมองแปลกใจ ไฟกระพริบที่ลึกคำที่ไม่คาดคิดของกัปตัน งงกับที่พวกเขาก็มาจากเหตุผลอะไร ลดลงเล็กน้อยขากรรไกรของเธอ พอเห็นเธอ ทำให้ยามาโตะจม บางทีเนื่องจากเขาลึกซึ้งและกว้างขวางคำศัพท์

" มันง่ายมาก ที่รัก " ยามาโตะ brevities " ทั้งหมดหนึ่งต้องการที่จะทำอย่างแท้จริง คือ มองจากภายใน "

" จากภายใน " ?

" ครับ หนึ่งต้องจำไว้เสมอว่า เราไม่ได้เห็นสิ่งต่างๆอย่างที่มันเป็น เราเห็นเราก็ว่าทำไมมันเป็นเพียงเมื่อเราดูจากภายในตัวเราที่เราจะสามารถทราบคำตอบของเราที่ลึกที่สุดและมากที่สุดคำถามและสามารถจริงๆพบสิ่งที่เรากำลังมองหา "

" น.อ. "

" เอ่อ มันดูเหมือนฉันพบสิ่งที่ผมกำลังมองหา " ยามาโตะ และริวซากิ หยุดในด้านหน้าของหนังสือกับหน้าของผู้หญิงบนปกว่าฝรั่งมันอ่านไดอารี่ของ Ana ไต s ใน " วิธีการเกี่ยวกับคุณ ?

" ฉัน ? " ริวซากิ กลับมาสู่ความเป็นจริง เธอตระหนักว่าพวกเขาอยู่ภายในห้องสมุดวิทยาลัย " . เอ๋ ? วัสดุ " เธอ . . .