I was quite down after realising th

I was quite down after realising this from TF... Everyone searching for love is like going through a corn field searching for the biggest corn.

Each of us went to the field, go through first row, and saw one big corn, but then we will wonders....may be there is a bigger one later. Then we saw another bigger one... but may be there is an even bigger one waiting for us.
Later, when we finished more than half of the corn field, we start to realize that the corn is not as big as the previous one we saw, we know we have missed the biggest one, and we regretted. So, we ended up with empty hand.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผมค่อนข้างลงหลังเหยื่อนี้จาก TF ... ทุกคนค้นหาความรักก็เหมือนจะผ่านข้าวโพดหาข้าวโพดที่ใหญ่ที่สุดเราแต่ละคนไปฟิลด์ ผ่านแถวแรก และเห็นข้าวโพดหนึ่งใหญ่ แต่แล้ว เราจะมหัศจรรย์...อาจจะมีเป็นการใหญ่ในภายหลังได้ แล้วเราเห็นหนึ่งใหญ่... แต่อาจจะมีเป็นส่วนหนึ่งแม้แต่ใหญ่รอเราต่อมา เมื่อเราเสร็จกว่าครึ่งหนึ่งของข้าวโพด เราเริ่มตระหนักว่า ข้าวโพดที่ไม่ใหญ่มากหนึ่งก่อนหน้านี้ที่เราเห็น เรารู้ว่า เราได้พลาดหนึ่งที่ใหญ่ที่สุด และเรา regretted ดังนั้น เราสิ้นสุด ด้วยมือเปล่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมค่อนข้างลงหลังจากที่รู้นี้จากการลุย ... ทุกคนค้นหาความรักก็เหมือนจะผ่านทุ่งข้าวโพดหาข้าวโพดที่ใหญ่ที่สุด. เราแต่ละคนไปสนามผ่านไปแถวแรกและเห็นหนึ่งข้าวโพดขนาดใหญ่ แต่แล้ว สิ่งมหัศจรรย์ที่เราจะ .... อาจจะมีความเป็นหนึ่งที่ใหญ่กว่าในภายหลัง จากนั้นเราเห็นที่ใหญ่กว่าอีกคนหนึ่ง ... แต่อาจจะมีคนหนึ่งที่ยิ่งใหญ่สำหรับเรารอ. ต่อมาเมื่อเราเสร็จมากกว่าครึ่งหนึ่งของทุ่งข้าวโพดที่เราเริ่มที่จะตระหนักว่าข้าวโพดที่ไม่ได้เป็นใหญ่เป็นหนึ่งก่อนหน้านี้ ที่เราเห็นเรารู้ว่าเราไม่ได้รับหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดและเราเสียใจ ดังนั้นเราจบลงด้วยมือที่ว่างเปล่า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมก็ลงหลังจากตระหนักนี้จาก TF . . . . . . . ทุกคนตามหาความรักก็เหมือนจะผ่านไร่ข้าวโพด ค้นหาข้าวโพดที่ใหญ่ที่สุดพวกเราไปสนาม ไปถึงแถวแรก และได้เห็นข้าวโพดใบใหญ่ แต่เราก็สงสัย . . . . . . . อาจจะมีหนึ่งใหญ่ในภายหลัง แล้วเราได้เห็นอีกหนึ่งที่ใหญ่กว่า . . . . . . . แต่อาจจะต้องมีอีกหนึ่งรอเราอยู่ต่อมาเมื่อเราเสร็จสิ้นมากกว่าครึ่งหนึ่งของเขตข้อมูลข้าวโพด เราเริ่มตระหนักว่าข้าวโพดมีไม่เท่าคนเก่า เราเห็น เรารู้ เราพลาดที่ใหญ่ที่สุด และเราก็เสียใจอยู่ ดังนั้น เราจบลงด้วยมือเปล่า