In contrast, speakers of a language

In contrast, speakers of a language are usually not aware of allophonic variation they tend to perceive different allophones of a single phoneme as the same sound for example, most speakers of English do not realize that the"t" sounds in till still and bitter are slightly different because mentally they produce and hear phonemes not allophones (Fromkin et al. 2007). Moreover, spelling systems usually provide symbols for phonemes, not allophones(Stewart, Jr. and Vaillette 2001). As a result, there are no separate letters for[t], [t], and [r] in English; the three allophones are spelled with the same letter t Like the English phoneme/t/, all phonemes in a language have their related allophones. In some cases, a phoneme has only one allophone; it is pronounced exactly the same in all environments. When a phoneme is associated with more than one, the allophones must be phonetically similar, that is, they must share most phonetic features. For example, while [t], and [r] differ in aspiration and voicing they aer produced at the same place and by the same manner of articulation they all are described as alveolar stops. Most phonemes have more than one allophone, and the distribution of each of their allophones is consistent. Therefore, pronunciation is not random process; it is systematic and rule-governed(Fromkin et al. 2007). In every language, a particular sound is always pronounced by its speakers in a specific way when it occurs in a certain phonetic context.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในทางตรงกันข้าม ลำโพงของภาษามักจะไม่ทราบความแปรปรวน allophonic พวกเขามักสังเกต allophones แตกต่างกันของหน่วยเสียงหนึ่งเป็นเสียงเดียวกันเช่น ส่วนใหญ่ของภาษาอังกฤษไม่ทราบว่า ตัว "t" เสียงในจนนิ่งและขมที่ต่างกันเล็กน้อย เพราะจิตใจพวกเขาผลิต และได้ยิน phonemes ไม่ allophones (Fromkin et al. 2007) นอกจากนี้ ระบบการสะกดมักจะให้สัญลักษณ์ phonemes ไม่ allophones (สจ๊วต จูเนียร์และ Vaillette 2001) ส่งผล มีไม่ตัวอักษรที่แยกต่างหากสำหรับ [t], [t], และ [r] ในภาษาอังกฤษ allophones สามจะสะกด ด้วย t ตัวอักษรเดียวกันเช่นหน่วย เสียง/t อังกฤษ / phonemes ในภาษาทั้งหมดมี allophones ของพวกเขาที่เกี่ยวข้อง ในบางกรณี หน่วยเสียงมี allophone เดียว มันจะออกเสียงว่า เหมือนกันในทุกสภาพแวดล้อม เมื่อหน่วยเสียงมีเกี่ยวข้องมากกว่าหนึ่ง allophones ต้องตามการออกเสียงคล้ายกัน คือ พวกเขาต้องใช้คุณลักษณะเสียงมากที่สุด สำหรับตัวอย่าง ในขณะ [t], และ [r] แตกต่างในความใฝ่ฝัน และเสียงพวกเขา aer ผลิตที่เดียวกันทำ โดยลักษณะเดียวกันของพวกเขาทั้งหมดไว้เป็นเสียงวิคิวลาร์หยุด Phonemes ส่วนใหญ่มี allophone มากกว่าหนึ่ง และการกระจายของ allophones ของพวกเขาแต่ละสอดคล้องกัน ดังนั้น การออกเสียงไม่ใช่กระบวนการสุ่ม เป็นระบบ และกฎ governed(Fromkin et al. 2007) ในทุกภาษา เสียงเฉพาะเป็นเสมอการออกเสียง โดยลำโพงของแบบเฉพาะเมื่อมันเกิดขึ้นในบริบทการออกเสียงบาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในทางตรงกันข้ามลำโพงของภาษามักจะไม่ได้ตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลง allophonic พวกเขามีแนวโน้มที่จะรับรู้โทรศัพท์มือถือที่แตกต่างกันของฟอนิมเดียวเป็นเสียงเดียวกันตัวอย่างเช่นลำโพงมากที่สุดของอังกฤษไม่ได้ตระหนักว่า "เสื้อ" เสียงในจนและยังคงขมเป็น แตกต่างกันเล็กน้อยเพราะจิตใจที่พวกเขาผลิตและได้ยิน phonemes ไม่ได้โทรศัพท์มือถือ (Fromkin et al. 2007) นอกจากนี้ระบบการสะกดคำที่มักจะให้สัญลักษณ์สำหรับหน่วยเสียงโทรศัพท์มือถือไม่ได้ (สจ๊วตจูเนียร์และ Vaillette 2001) เป็นผลให้ไม่มีตัวอักษรที่แยกต่างหากสำหรับ [t], [t] และ [r] ในภาษาอังกฤษ; สามโทรศัพท์มือถือจะถูกสะกดด้วยเสื้อจดหมายฉบับเดียวกันเช่นเดียวกับฟอนิมภาษาอังกฤษ / T / หน่วยเสียงในภาษามีโทรศัพท์มือถือที่เกี่ยวข้อง ในบางกรณีฟอนิมมีเพียงหนึ่ง allophone; มันจะออกเสียงเหมือนกันในทุกสภาพแวดล้อม เมื่อฟอนิมมีความเกี่ยวข้องกับมากกว่าหนึ่งโทรศัพท์มือถือจะต้องออกเสียงคล้ายกันนั่นคือพวกเขาจะต้องใช้คุณสมบัติการออกเสียงมากที่สุด ตัวอย่างเช่นในขณะ [t] และ [r] แตกต่างกันในความทะเยอทะยานและพวกเขาประกาศ Aer ผลิตในสถานที่เดียวกันและโดยลักษณะเดียวกันของข้อที่พวกเขาทั้งหมดได้รับการอธิบายว่าหยุดถุง หน่วยเสียงส่วนใหญ่มีมากกว่าหนึ่ง allophone และการกระจายของแต่ละโทรศัพท์มือถือของพวกเขาเป็นที่สอดคล้องกัน ดังนั้นการออกเสียงไม่ได้เป็นกระบวนการสุ่ม มันเป็นระบบและกฎการปกครอง (Fromkin et al. 2007) ในภาษาทุกเสียงโดยเฉพาะอย่างยิ่งเด่นชัดอยู่เสมอโดยลำโพงในลักษณะเฉพาะเมื่อมันเกิดขึ้นในบริบทของการออกเสียงบางอย่าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในทางตรงกันข้าม , ลําโพงของภาษามักจะไม่ตระหนักถึงการเปลี่ยนแปลง allophonic พวกเขามีแนวโน้มที่จะรับรู้ allophones แตกต่างกันของหน่วยเสียงเดียวเป็นเสียงเดียวกัน ตัวอย่างเช่น ลำโพงส่วนใหญ่ของภาษาอังกฤษไม่ได้ตระหนักว่า " T " เสียงจนนิ่งและขมแตกต่างกันเล็กน้อย เพราะจิตใจที่พวกเขาผลิตและได้ยินทั้งหมดไม่ allophones ( fromkin และ อัล 2007 ) นอกจากนี้สะกดระบบมักจะมีสัญลักษณ์ของหน่วยเสียง ไม่ allophones ( สจ๊วต จูเนียร์ และ vaillette 2001 ) ผลคือ ไม่มีแยกจดหมาย [ T ] , [ t ] , และ [ R ] ในภาษาอังกฤษ ; สาม allophones สะกดด้วยตัวอักษรเดียวกันที่ไม่ชอบภาษาอังกฤษ หน่วยเสียง / t / , หน่วยเสียงในภาษาของพวกเขาที่เกี่ยวข้อง allophones . ในบางกรณี หน่วยเสียงมีเพียงเสียงย่อย ;มันออกเสียงเหมือนกันในทุกสภาพแวดล้อม เมื่อติดตามเกี่ยวข้องกับมากกว่าหนึ่ง allophones คงจะคล้ายกัน อัยการ นั่นก็คือ พวกเขาจะต้องใช้คุณลักษณะการออกเสียงมากที่สุด ตัวอย่างเช่น ในขณะที่ [ T ] และ [ R ] มีความทะเยอทะยานและ voicing พวกเขาตั้งแต่การผลิตในสถานที่เดียวกันและโดยลักษณะเดียวกัน การออกเสียงที่พวกเขาทั้งหมดเรียกว่าหยุดเบ้า .หมู่บ้านส่วนใหญ่มีมากกว่าหนึ่งเสียงย่อย , และการกระจายของแต่ละ allophones ของตนที่สอดคล้องกัน ดังนั้น การออกเสียงไม่ใช่กระบวนการสุ่ม ; มันเป็นระบบและกฎควบคุม ( fromkin et al . 2007 ) ทุกภาษา เสียง โดยเฉพาะมักออกเสียงโดยผู้พูดในทางที่เฉพาะเจาะจง เมื่อมันเกิดขึ้นในบางสัทบริบท