It was a long and tiring, but surprisingly successful day. Normally, p การแปล - It was a long and tiring, but surprisingly successful day. Normally, p ไทย วิธีการพูด

It was a long and tiring, but surpr

It was a long and tiring, but surprisingly successful day. Normally, people would raise their voices right there and then to scold us for doing pathetic things, being naive and the fact we had no reason to interfere with their and their lives and health alone. But today, we finally got to see people dwell on the point we were trying to make, absolutely stunned by the result and realisation that they needed to stop too.

After having mentally challenged myself for many years on an academic level and graduating medicine, making me a legitimate doctor, I thought that maybe by showing the world something in real life and something they could relate to, it would decrease the deaths of smoking. Even if it was a very small decrease.

For the last couple of days, me and my beloved cousin had tried to make people take medical advice to heart by showing them one of the real-life consequences of people smoking in a little play.

It went something like this...

As we laid our eyes on our next prey, me and my cousin quickly spread ways to seem unrelated and casual. At the side of the river there was a boat slowly drifting as it floated on the clean waters of Edo. Sitting on the windowsill of the boat was a man. By the looks of it, he had lost one eye, somehow quite attractive. The arm, that was supported by a bent leg, pulled the pipe from his mouth as his head tilted back watching the toxic air form smoke in front of him. While the sunshine that seeped through the colourful clouds of the sunset mixed with the light emitted from the oil lamp inside the boat, it illuminated his posture and visage in an almost magical way. Strangely enough, the way the bandages were pulled around his head, surrounded by strands of dark purple hair, seemingly having their own will, made me stare at the handsome man for a minute. From the place I would come out of in our little play, I admired the man. Never have I found a smoking man so intriguing, for I always ignored them and never spared them a second glance. His yukata fell loosely and uncaring on his figure, letting somewhat everything he wore give away the same odd attitude. He seemed somehow dark as he smirked and admired his pipe.

His eyebrow quirked up, looking at my cousin from the corner of his eye when she leaned over the railing and looked at him. She played with her fingers nervously, letting it seem as if she longed or yearned for something, before she asked him the question.
"Could I have a smoke?" She asked, the eye of the man widening a bit in surprise. A smirk lifted his lips,
"How old are you? Nine? Go away kid and don't smoke."
As rehearsed, she lifted an eyebrow arrogantly and asked, "Why not?"
He sighed, "You'll get sick and stuff. You'll be a pain in the ass for your parents."

Almost losing track of the play and forgetting my part came next, I walked by casually, reaching in the sleeve of my yukata.
"Oi. Here, have a cigarette." I said as low-key as possible, pretending not to care. I held out the cigarette and lighter, letting her take it and put the cigarette slowly in her mouth.

"What the hell do you think you're doing, giving kids cigarettes?" The man looked down at me from his position, soon after jumping down from the sill in a smooth motion and walking over to me and my cousin, taking the cigarette and throwing it in the water.
"What do you care? You smoke, so why can't she?" I asked him, looking him in the eye as flat as I could. Though he only had one, his eye was absolutely gorgeous, perfectly fitting the shape and form of his face. He sighed and let out a laugh along with a tch, as if I were the stupidest person on earth.
"Even if I'm all in for the destruction of this world and all the people it has, it's just not right to see a damn kid smoking away her health. She could get addicted and sick, you know. Lungs, die young and all that stuff." He said, putting away his pipe.
My heart skipped a beat at his words. The man was reluctantly telling me, although through hidden meanings behind his words, he did care. He may have seemed dark, but I could immediately tell that he too was able to stop smoking if he so desired. Looking up at the mysterious man, I smiled, making a wash of confusion cover his face. I saw my cousin ran away to the spot where I hid just a minute ago. Just as rehearsed, her part was over and she understood that it was my job to convince him now.
"What if I told you that doesn't only apply to children? What if I told you that you could get sick too and that it hurts every time to see a person smoke, subconsciously getting addicted to the material making them shorten their life little by little? Isn't it ironic how you tell her she'll get sick, when you don't even think about that? Don't you know that kids will try to smoke because they see grown-ups do it?" The words I spoke altered? him and I could tell. He looked at me with a wide open eye, surprise and - hopefully - realisation glistening in it.

He regained his posture, a smirk once again at his lips.
"Why do you do this? To make us smokers feel miserable or something?" He crossed his arms across his chest, looking down at me as I stood before him. Suddenly gaining confidence I stepped closer to the attractive man, who didn't seem fazed by the action. I looked up at the considerably taller man, feeling my body somehow heat up as I examined his face.
"I do this because one day you'll get sick and you'll go get medicine to make you better. But at that point, there's nothing medicine can do. Why make the detour and go through all that pain, when you can stop before it begins? And I do it, most of all, because I care." I said, not hesitating because I knew that every word was fully meant and exactly perceived the way it should be by the look on his face. At this point I was so close to the man's face, maybe emphasising my point by closing in on him or maybe I was drawn by him, I could see the change of heart in his eye.

I knew nothing about this man, though he seemed so nice to be with. Even if I could see the evil in him, I could see a sea of peace and calmness too.

"We're all going to die anyway. Why bother?" He asked, still not breaking eye contact with me.
"That goes for breathing too. I mean, why breathe? 'We're going to die anyway'. But if you can live your life having pain and not be able to breath properly, be my guest. You'll be a pain in the ass for us doctors when you get sick. Both you and I know that there is a reason for telling the little kid not to smoke, though you always neglect it when it fits your purpose." I said, looking intensely into the man's eye and holding myself back from wrapping my arms around his waist and letting him hold me close, to feel his body and warmth hidden under the dark, butterfly covered yukata.

"So what now? Do you think it's that easy to lose interest in something you can't get enough of? In something you look at and smile because it relaxes you and is easy on the eyes, well eye." He said, lastly regarding his solely eye.

"What's you name?" I asked, looking at his lips and back up to his eyes.
"Takasugi. Shinsuke Takasugi." The man, who's name I've grown to love as he rolled it off his tongue easily, whispered as he looked at me. Whispering was enough to be heard as normal spoken words due to the distance between us.
"Well, Shinsuke. I'll make you a deal. If you'll try to quit, I'll help you." I offered, holding out my hand for him to lay his pipe in. He sighed, almost in defeat, and reached in his yukata.
"You're a stubborn woman..." he laughed. Well, in a way where he blows more air of his nose then actually laughing.
"The way I see it, I just care about you." I said when he handed over the pipe.
"Why? You don't know me. At all." He said softly, in a way where he wonders how I did it. How did I care about strangers? And why?
"Let me get to know you then."

Even I was surprised by the way I treated this man. We just met, though I've seen him in this particular spot many times, and I've already been locked in his grasp. Considering the fact that I've never been this attracted to a man before and I've always been the person who didn't talk about my feelings, except for when it came to work. And as this fell inside that category, it was easy to tell him. To tell him I cared and that I wanted to get to know him. All because it was part of the job I did on a daily basis. Though not very work related, I wanted to solve the mystery that this man was. He looked caring, though very mischievous and I was in for an adventure.

"Okay." He said, looking into my eyes, his answer surprising me and, by the looks of it, even him a little.
"But I'm a lot, so don't say I didn't warn you." He said, making me smile. I was in for this, despite the endless possibilities that he could be a murderer for all I know. And even so, I liked this man.
0/5000
จาก: -
เป็น: -
ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]
คัดลอก!
It was a long and tiring, but surprisingly successful day. Normally, people would raise their voices right there and then to scold us for doing pathetic things, being naive and the fact we had no reason to interfere with their and their lives and health alone. But today, we finally got to see people dwell on the point we were trying to make, absolutely stunned by the result and realisation that they needed to stop too.After having mentally challenged myself for many years on an academic level and graduating medicine, making me a legitimate doctor, I thought that maybe by showing the world something in real life and something they could relate to, it would decrease the deaths of smoking. Even if it was a very small decrease.For the last couple of days, me and my beloved cousin had tried to make people take medical advice to heart by showing them one of the real-life consequences of people smoking in a little play.It went something like this...As we laid our eyes on our next prey, me and my cousin quickly spread ways to seem unrelated and casual. At the side of the river there was a boat slowly drifting as it floated on the clean waters of Edo. Sitting on the windowsill of the boat was a man. By the looks of it, he had lost one eye, somehow quite attractive. The arm, that was supported by a bent leg, pulled the pipe from his mouth as his head tilted back watching the toxic air form smoke in front of him. While the sunshine that seeped through the colourful clouds of the sunset mixed with the light emitted from the oil lamp inside the boat, it illuminated his posture and visage in an almost magical way. Strangely enough, the way the bandages were pulled around his head, surrounded by strands of dark purple hair, seemingly having their own will, made me stare at the handsome man for a minute. From the place I would come out of in our little play, I admired the man. Never have I found a smoking man so intriguing, for I always ignored them and never spared them a second glance. His yukata fell loosely and uncaring on his figure, letting somewhat everything he wore give away the same odd attitude. He seemed somehow dark as he smirked and admired his pipe.His eyebrow quirked up, looking at my cousin from the corner of his eye when she leaned over the railing and looked at him. She played with her fingers nervously, letting it seem as if she longed or yearned for something, before she asked him the question."Could I have a smoke?" She asked, the eye of the man widening a bit in surprise. A smirk lifted his lips,"How old are you? Nine? Go away kid and don't smoke."As rehearsed, she lifted an eyebrow arrogantly and asked, "Why not?"He sighed, "You'll get sick and stuff. You'll be a pain in the ass for your parents."Almost losing track of the play and forgetting my part came next, I walked by casually, reaching in the sleeve of my yukata."Oi. Here, have a cigarette." I said as low-key as possible, pretending not to care. I held out the cigarette and lighter, letting her take it and put the cigarette slowly in her mouth."What the hell do you think you're doing, giving kids cigarettes?" The man looked down at me from his position, soon after jumping down from the sill in a smooth motion and walking over to me and my cousin, taking the cigarette and throwing it in the water."What do you care? You smoke, so why can't she?" I asked him, looking him in the eye as flat as I could. Though he only had one, his eye was absolutely gorgeous, perfectly fitting the shape and form of his face. He sighed and let out a laugh along with a tch, as if I were the stupidest person on earth."Even if I'm all in for the destruction of this world and all the people it has, it's just not right to see a damn kid smoking away her health. She could get addicted and sick, you know. Lungs, die young and all that stuff." He said, putting away his pipe.My heart skipped a beat at his words. The man was reluctantly telling me, although through hidden meanings behind his words, he did care. He may have seemed dark, but I could immediately tell that he too was able to stop smoking if he so desired. Looking up at the mysterious man, I smiled, making a wash of confusion cover his face. I saw my cousin ran away to the spot where I hid just a minute ago. Just as rehearsed, her part was over and she understood that it was my job to convince him now."What if I told you that doesn't only apply to children? What if I told you that you could get sick too and that it hurts every time to see a person smoke, subconsciously getting addicted to the material making them shorten their life little by little? Isn't it ironic how you tell her she'll get sick, when you don't even think about that? Don't you know that kids will try to smoke because they see grown-ups do it?" The words I spoke altered? him and I could tell. He looked at me with a wide open eye, surprise and - hopefully - realisation glistening in it.He regained his posture, a smirk once again at his lips."Why do you do this? To make us smokers feel miserable or something?" He crossed his arms across his chest, looking down at me as I stood before him. Suddenly gaining confidence I stepped closer to the attractive man, who didn't seem fazed by the action. I looked up at the considerably taller man, feeling my body somehow heat up as I examined his face."I do this because one day you'll get sick and you'll go get medicine to make you better. But at that point, there's nothing medicine can do. Why make the detour and go through all that pain, when you can stop before it begins? And I do it, most of all, because I care." I said, not hesitating because I knew that every word was fully meant and exactly perceived the way it should be by the look on his face. At this point I was so close to the man's face, maybe emphasising my point by closing in on him or maybe I was drawn by him, I could see the change of heart in his eye.I knew nothing about this man, though he seemed so nice to be with. Even if I could see the evil in him, I could see a sea of peace and calmness too."We're all going to die anyway. Why bother?" He asked, still not breaking eye contact with me."That goes for breathing too. I mean, why breathe? 'We're going to die anyway'. But if you can live your life having pain and not be able to breath properly, be my guest. You'll be a pain in the ass for us doctors when you get sick. Both you and I know that there is a reason for telling the little kid not to smoke, though you always neglect it when it fits your purpose." I said, looking intensely into the man's eye and holding myself back from wrapping my arms around his waist and letting him hold me close, to feel his body and warmth hidden under the dark, butterfly covered yukata."So what now? Do you think it's that easy to lose interest in something you can't get enough of? In something you look at and smile because it relaxes you and is easy on the eyes, well eye." He said, lastly regarding his solely eye."What's you name?" I asked, looking at his lips and back up to his eyes."Takasugi. Shinsuke Takasugi." The man, who's name I've grown to love as he rolled it off his tongue easily, whispered as he looked at me. Whispering was enough to be heard as normal spoken words due to the distance between us."Well, Shinsuke. I'll make you a deal. If you'll try to quit, I'll help you." I offered, holding out my hand for him to lay his pipe in. He sighed, almost in defeat, and reached in his yukata."You're a stubborn woman..." he laughed. Well, in a way where he blows more air of his nose then actually laughing."The way I see it, I just care about you." I said when he handed over the pipe."Why? You don't know me. At all." He said softly, in a way where he wonders how I did it. How did I care about strangers? And why?"Let me get to know you then."Even I was surprised by the way I treated this man. We just met, though I've seen him in this particular spot many times, and I've already been locked in his grasp. Considering the fact that I've never been this attracted to a man before and I've always been the person who didn't talk about my feelings, except for when it came to work. And as this fell inside that category, it was easy to tell him. To tell him I cared and that I wanted to get to know him. All because it was part of the job I did on a daily basis. Though not very work related, I wanted to solve the mystery that this man was. He looked caring, though very mischievous and I was in for an adventure."Okay." He said, looking into my eyes, his answer surprising me and, by the looks of it, even him a little."But I'm a lot, so don't say I didn't warn you." He said, making me smile. I was in for this, despite the endless possibilities that he could be a murderer for all I know. And even so, I liked this man.
การแปล กรุณารอสักครู่..
ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]
คัดลอก!
มันเป็นเวลานานและน่าเบื่อหน่าย แต่ในวันที่ประสบความสำเร็จที่น่าแปลกใจ โดยปกติคนที่จะยกเสียงของพวกเขาที่นั่นแล้วจะด่าว่าเราสำหรับการทำสิ่งที่น่าสงสารเป็นที่ไร้เดียงสาและความเป็นจริงเรามีเหตุผลที่จะยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาและชีวิตและสุขภาพของพวกเขาเพียงอย่างเดียวไม่ แต่วันนี้เราจนได้ที่จะเห็นคนอาศัยอยู่ในจุดที่เรากำลังพยายามที่จะทำให้ตะลึงอย่างแน่นอนโดยผลและตระหนักว่าพวกเขาต้องการที่จะหยุดด้วย. หลังจากที่มีจิตใจท้าทายตัวเองมานานหลายปีในระดับวิชาการและจบการศึกษายาทำให้ ฉันเป็นหมอที่ถูกต้องผมคิดว่าอาจจะโดยการแสดงสิ่งที่โลกในชีวิตจริงและสิ่งที่พวกเขาอาจเกี่ยวข้องกับมันจะลดการเสียชีวิตจากการสูบบุหรี่ แม้ว่าจะลดลงน้อยมาก. สำหรับคู่สุดท้ายของวันที่ฉันและญาติอันเป็นที่รักของฉันได้พยายามที่จะทำให้คนใช้คำแนะนำทางการแพทย์การเต้นของหัวใจด้วยการแสดงหนึ่งในผลที่ตามมาในชีวิตจริงของคนที่สูบบุหรี่ในการเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ . มัน บางสิ่งบางอย่างไปเช่นนี้ ... ขณะที่เราวางไว้ที่ดวงตาของเราเหยื่อต่อไปของเราฉันและลูกพี่ลูกน้องของฉันแพร่กระจายอย่างรวดเร็ววิธีที่จะดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันและไม่เป็นทางการ ที่ด้านข้างของแม่น้ำมีเรือลอยช้าในขณะที่มันลอยอยู่บนน้ำสะอาดของเอโดะ นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างของเรือที่ถูกชายคนหนึ่ง โดยลักษณะของมันเขาได้สูญเสียตาข้างหนึ่งอย่างใดที่น่าสนใจทีเดียว แขนที่ได้รับการสนับสนุนโดยการงอขาดึงท่อออกมาจากปากของเขาเป็นหัวหน้าของเขาเอียงกลับมาดูรูปแบบควันพิษในอากาศด้านหน้าของเขา ในขณะที่แสงแดดที่ซึมผ่านเมฆที่มีสีสันของพระอาทิตย์ตกผสมกับแสงที่ปล่อยออกมาจากตะเกียงน้ำมันที่อยู่ภายในเรือก็สว่างท่าทางและใบหน้าของเขาในทางที่มีมนต์ขลังเกือบ พอแปลกวิธีการที่ถูกดึงผ้าพันแผลรอบศีรษะของเขาที่ล้อมรอบด้วยเส้นของผมสีม่วงเข้มดูเหมือนจะมีของตัวเองทำให้ผมจ้องที่ชายหนุ่มรูปหล่อนาที จากสถานที่ที่ผมจะออกมาจากในการเล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเราผมชื่นชมชายคนนั้น ไม่เคยมีผมพบว่าคนที่สูบบุหรี่เพื่อให้น่าสนใจสำหรับฉันมักจะไม่สนใจพวกเขาและไม่เคยไว้ชีวิตพวกเขาได้อย่างรวดเร็วที่สอง ยูกาตะของเขาลดลงอย่างอิสระและไม่สนใจในรูปของเขาค่อนข้างปล่อยให้ทุกอย่างที่เขาสวมให้ไปทัศนคติที่แปลกเหมือนกัน ดูเหมือนว่าเขามืดอย่างใดในขณะที่เขา smirked และชื่นชมท่อของเขา. คิ้วของเขา quirked ขึ้นมองไปที่ลูกพี่ลูกน้องของฉันจากมุมของตาของเขาเมื่อเธอโน้มตัวไปข้างรั้วและมองไปที่เขา เธอเล่นกับนิ้วมือของเธอประหม่าให้มันดูเหมือนราวกับว่าเธออยากหรือปรารถนาสำหรับบางสิ่งบางอย่างก่อนที่เธอจะขอให้เขาคำถาม. "ฉันจะมีควันหรือไม่?" เธอถามตาของมนุษย์ขยับขยายบิตในความประหลาดใจ ย้ิมเย้ยยกริมฝีปากของเขา"คุณอายุเท่าไหร่? เก้า? ไปให้พ้นเด็กและไม่สูบบุหรี่." ในฐานะที่ซ้อมเธอยกคิ้วเต๊ะและถามว่า "ทำไมไม่?" เขาถอนหายใจ "คุณจะได้รับป่วยและ สิ่งที่. คุณจะมีอาการปวดในตูดสำหรับพ่อแม่ของคุณ. "เกือบจะสูญเสียการติดตามของการเล่นและลืมส่วนหนึ่งของฉันมาต่อไปผมเดินผ่านลวกถึงในแขนเสื้อของชุดยูกาตะของฉัน." เฮ้ย. ที่นี่มีบุหรี่ . " ผมบอกว่าเป็นที่ต่ำที่สำคัญที่เป็นไปได้แกล้งทำเป็นไม่สนใจ ผมยื่นออกบุหรี่และเบาให้เธอเอามันและใส่บุหรี่อย่างช้าๆในปากของเธอ. "อะไรที่คุณคิดว่าคุณกำลังทำให้บุหรี่เด็ก?" ชายคนนั้นมองลงมาที่ฉันจากตำแหน่งของเขาในไม่ช้าหลังจากกระโดดลงมาจากธรณีประตูในการเคลื่อนไหวได้อย่างราบรื่นและเดินไปฉันและลูกพี่ลูกน้องของฉัน, การสูบบุหรี่และโยนมันในน้ำ. "ที่คุณสนใจอะไรคุณสูบบุหรี่ดังนั้น ทำไมไม่สามารถที่เธอ? " ฉันถามเขามองเข้าไปในดวงตาเป็นแบนเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าเขาจะมีเพียงหนึ่งตาของเขาเป็นที่งดงามอย่างสมบูรณ์แบบกระชับรูปร่างและรูปแบบของใบหน้าของเขา เขาถอนหายใจและให้ออกหัวเราะพร้อมกับ tch เช่นถ้าฉันเป็นคนโง่บนโลก. "แม้ว่าฉันทั้งหมดในการทำลายของโลกนี้และทุกคนก็มีก็เพียงไม่ถูกต้องที่จะเห็น เด็กด่าออกไปสูบบุหรี่สุขภาพของเธอ. เธอจะได้รับการติดยาเสพติดและป่วยคุณรู้ว่า. ปอด, ตายหนุ่มสาวและทุกสิ่งที่. " เขากล่าวว่าการวางท่อออกไปของเขา. หัวใจของฉันข้ามจังหวะที่คำพูดของเขา คนที่ถูกอย่างไม่เต็มใจบอกฉันถึงแม้จะผ่านความหมายที่ซ่อนอยู่หลังคำพูดของเขาที่เขาได้ดูแล เขาอาจจะดูเหมือนมืด แต่ฉันทันทีที่สามารถบอกได้ว่าเขาก็สามารถที่จะหยุดการสูบบุหรี่ถ้าเขาต้องการให้ มองขึ้นไปที่ชายลึกลับ, ฉันยิ้มทำให้ล้างของความสับสนครอบคลุมใบหน้าของเขา ผมเห็นลูกพี่ลูกน้องของฉันวิ่งหนีออกไปที่จุดที่ฉันซ่อนตัวอยู่แค่นาทีที่ผ่านมา เช่นเดียวกับการฝึกซ้อมเป็นส่วนหนึ่งของเธอเป็นมากกว่าและเธอเข้าใจว่ามันเป็นงานของผมที่จะโน้มน้าวให้เขาในขณะนี้. "ถ้าฉันบอกคุณว่าไม่เพียง แต่นำไปใช้กับเด็กหรือไม่ถ้าฉันบอกคุณว่าคุณจะได้รับป่วยเกินไปและว่า เจ็บเวลาที่จะเห็นควันคนทุกคืได้รับการติดยาเสพติดวัสดุที่ทำให้พวกเขาร่นชีวิตของพวกเขาทีละน้อยหรือไม่มันไม่ได้เป็นเรื่องที่น่าขบขันวิธีการที่คุณบอกเธอว่าเธอจะได้รับป่วยเมื่อคุณไม่ได้คิดเกี่ยวกับที่? ดอน t 'คุณรู้ไหมว่าเด็กจะพยายามที่จะสูบบุหรี่เพราะพวกเขาเห็นผู้ใหญ่ทำหรือไม่ " คำพูดที่ผมพูดเปลี่ยนแปลง? เขาและผมบอกได้เลย เขามองมาที่ผมด้วยสายตาเปิดกว้างความประหลาดใจและ - หวัง - สำนึกวาววับในนั้น. เขากลับท่าทางของเขารอยยิ้มอีกครั้งที่ริมฝีปากของเขา. "ทำไมคุณทำเช่นนี้เพื่อให้ผู้สูบบุหรี่ที่เรารู้สึกมีความสุขหรืออะไร?" เขาเดินอ้อมแขนของเขาบนหน้าอกของเขามองลงมาที่ฉันเป็นฉันยืนอยู่ตรงหน้าเขา ทันใดนั้นดึงดูดความมั่นใจฉันก้าวใกล้ชิดกับคนที่น่าสนใจที่ไม่ได้ดูเหมือนเก้อโดยการดำเนินการ ผมมองขึ้นไปที่สูงมากคนรู้สึกร่างกายของฉันอย่างใดความร้อนขึ้นขณะที่ผมตรวจสอบใบหน้าของเขา. "ผมทำเช่นนี้เพราะวันหนึ่งคุณจะได้รับการป่วยและคุณจะไปรับยาที่จะทำให้คุณดีขึ้น. แต่ที่จุดนั้น มียาอะไรที่สามารถทำได้. ทำไมทำให้อ้อมและผ่านความเจ็บปวดทั้งหมดที่เมื่อคุณสามารถหยุดก่อนที่จะเริ่มต้นหรือไม่และผมทำมันได้มากที่สุดของทั้งหมดเพราะผมดูแล. " ผมบอกว่าไม่ลังเลเพราะผมรู้ว่าทุกคำพูดมีความหมายอย่างเต็มที่และรับรู้ว่าวิธีที่มันควรจะเป็นโดยการดูบนใบหน้าของเขา ณ จุดนี้ผมจึงใกล้กับใบหน้าของชายคนนั้นอาจจะเน้นจุดของฉันโดยปิดในเมื่อเขาหรือบางทีฉันก็ถูกดึงโดยเขาฉันจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของหัวใจอยู่ในสายตาของเขา. ฉันรู้อะไรเกี่ยวกับชายคนนี้ แต่ดูเหมือนว่าเขา เพื่อให้มีความสุขที่จะอยู่กับ แม้ว่าฉันจะได้เห็นความชั่วร้ายในตัวเขาที่ฉันจะได้เห็นทะเลแห่งความสงบสุขและความสงบเกินไป. "เราทุกคนกำลังจะตายอยู่แล้ว. ทำไม?" เขาถามว่ายังไม่ทำลายสบตากับฉัน. "นั่นจะไปสำหรับการหายใจด้วย. ผมหมายถึงว่าทำไมหายใจ? 'เรากำลังจะตายอยู่แล้ว. แต่ถ้าคุณสามารถมีชีวิตอยู่ในชีวิตของคุณมีความเจ็บปวดและไม่สามารถที่จะหายใจอย่างถูกต้อง , เป็นแขกของฉัน. คุณจะมีอาการปวดในตูดสำหรับแพทย์เราเมื่อคุณได้รับป่วย. ทั้งคุณและฉันรู้ว่ามีเหตุผลที่บอกเด็กน้อยไม่ให้สูบบุหรี่ แต่คุณมักจะละเลยมันเมื่อมันเหมาะกับคุณ วัตถุประสงค์." ฉันกล่าวว่ามองอย่างเข้มข้นเข้าไปในดวงตาของชายคนนั้นและถือตัวเองกลับมาจากการตัดแขนของฉันรอบเอวของเขาและปล่อยให้เขากอดฉันใกล้จะรู้สึกว่าร่างกายและความอบอุ่นของเขาซ่อนอยู่ภายใต้ความมืดปกคลุมผีเสื้อชุดยูกาตะ. "ดังนั้นสิ่งที่ตอนนี้หรือไม่คุณคิดว่า มันเป็นเรื่องที่ง่ายต่อการสูญเสียความสนใจในสิ่งที่คุณไม่สามารถรับเพียงพอของหรือไม่ในสิ่งที่คุณมองและยิ้มได้เพราะคุณผ่อนคลายและเป็นเรื่องง่ายในสายตาดีตา. " เขากล่าวว่าสุดท้ายเกี่ยวกับตา แต่เพียงผู้เดียวของเขา. "ชื่ออะไรคุณ?" ผมถามว่ามองไปที่ริมฝีปากของเขาและกลับไปที่ดวงตาของเขา. "Takasugi. ซึเกะ Takasugi." คนที่ชื่อฉันได้เติบโตไปรักในขณะที่เขารีดออกลิ้นของเขาได้อย่างง่ายดายกระซิบขณะที่เขามองมาที่ฉัน กระซิบก็มากพอที่จะได้ยินคำพูดปกติอันเนื่องมาจากระยะห่างระหว่างเรา. "ดีซึเกะ. ฉันจะทำให้คุณจัดการ. ถ้าคุณจะพยายามที่จะเลิกฉันจะช่วยให้คุณ." ผมเสนอถือมือของเราออกสำหรับเขาที่จะวางท่อของเขาใน. เขาถอนหายใจเกือบในความพ่ายแพ้และไปถึงในชุดยูกาตะของเขา. "คุณเป็นผู้หญิงปากแข็ง ... " เขาหัวเราะ ดีในทางที่เขาพัดอากาศมากขึ้นของจมูกของเขาแล้วจริงหัวเราะ. "วิธีที่ฉันเห็นมันฉันเพียงแค่ดูแลเกี่ยวกับคุณ." ผมบอกว่าเมื่อเขาส่งมอบท่อ. "ทำไมคุณไม่รู้จักผม. ที่ทุกคน." เขาพูดเบา ๆ ในทางที่เขาสงสัยว่าผมทำมัน ฉันไม่สนใจเกี่ยวกับคนแปลกหน้า? และทำไม? "ให้ฉันได้รับรู้แล้วคุณ." แม้ฉันรู้สึกประหลาดใจโดยวิธีที่ฉันได้รับการรักษาคนนี้ เราได้พบเพียง แต่ผมเคยเห็นเขาในจุดนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลายครั้งและฉันได้รับการถูกขังอยู่ในความเข้าใจของเขา เมื่อพิจารณาถึงความจริงที่ว่าผมไม่เคยนี้ดึงดูดให้คนก่อนและฉันได้รับเสมอคนที่ไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับความรู้สึกของฉันยกเว้นเมื่อมันมาถึงการทำงาน และในขณะที่นี้ลดลงภายในประเภทที่มันเป็นเรื่องง่ายที่จะบอกเขา ที่จะบอกเขาว่าผมได้รับการดูแลและที่ฉันต้องการที่จะได้รับรู้ว่าเขา ทั้งหมดเป็นเพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของงานที่ผมทำในชีวิตประจำวัน แม้ว่าการทำงานมากที่จะไม่เกี่ยวข้องกับการที่ฉันต้องการที่จะแก้ปริศนาว่าผู้ชายคนนี้คือ เขามองการดูแล แต่ซนมากและผมอยู่ในสำหรับการผจญภัย. "โอเค." เขากล่าวว่าการมองเข้าไปในตาของฉันคำตอบของเขาประหลาดใจให้ฉันและโดยลักษณะของมันแม้เขาเล็ก ๆ น้อย ๆ . "แต่ฉันเป็นจำนวนมากจึงไม่ได้บอกว่าผมไม่ได้เตือนคุณ." เขาบอกว่าทำให้ฉันยิ้ม ผมอยู่ในนี้แม้จะมีความเป็นไปได้ไม่มีที่สิ้นสุดว่าเขาอาจจะเป็นฆาตกรสำหรับทุกฉันรู้ว่า และยังให้ฉันชอบผู้ชายคนนี้














































การแปล กรุณารอสักครู่..
ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]
คัดลอก!
มันก็ยาวและน่าเบื่อหน่าย แต่ประสบความสำเร็จ จู่ ๆวัน ปกติ คนก็จะเพิ่มเสียงของพวกเขาตรงนั้นแล้วด่าพวกเราทำอะไรน่าสมเพชสิ่งที่ไร้เดียงสาเกินไปแล้วเราไม่มีเหตุผล ที่จะไปยุ่งกับของพวกเขาและชีวิตของพวกเขาและสุขภาพคนเดียว แต่ในวันนี้ เราได้เห็นคนอาศัยอยู่ในจุดที่เรากำลังพยายามทำอย่างตะลึงด้วยผลและตระหนักว่าพวกเขาต้องการที่จะหยุดด้วย

หลังจากที่ใจท้าทายตัวเองเป็นเวลาหลายปีในระดับวิชาการและจบการศึกษาแพทย์ ทำให้แพทย์ที่ถูกต้อง ผมคิดว่าบางทีโดยแสดงให้โลกสิ่งที่ในชีวิตจริงและสิ่งที่พวกเขาสามารถเกี่ยวข้องกับ มัน จะลดการเสียชีวิตจากการสูบบุหรี่ . ถ้ามันลดน้อยมาก

สำหรับคู่สุดท้ายของวัน ฉันและญาติอันเป็นที่รักของฉันได้พยายามที่จะทำให้คนได้รับคำแนะนำทางการแพทย์หัวใจโดยการแสดงให้พวกเขาหนึ่งในผลในชีวิตจริงของคนสูบบุหรี่ในการเล่นเล็ก ๆน้อย ๆ

มันเป็นแบบนั้น . . . . . . .

ตามที่เราวางตาของเราต่อไปเหยื่อ ฉันและลูกพี่ลูกน้องของฉันได้อย่างรวดเร็วแพร่กระจาย วิธีการที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันและสบาย ๆที่ด้านข้างของแม่น้ำมีเรือค่อยๆล่องลอยเหมือนลอยในน้ำสะอาดของเอโดะ นั่งอยู่บนขอบหน้าต่างของเรือที่เป็นผู้ชาย จากที่ดู เขาได้สูญเสียตาข้างหนึ่งมันค่อนข้างน่าสนใจ แขนที่ถูกสนับสนุนโดยงอขา ดึงท่อออกจากปากของเขาหัวของเขาเอียงกลับดูควันอากาศเป็นพิษในรูปแบบหน้าของเขา
การแปล กรุณารอสักครู่..
　
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.

Copyright ©2026 I Love Translation. All reserved.

E-mail: