Sobol (1984) “used the background,

Sobol (1984) “used the background, activities, and personal qualities (BAPQ) scale to help
improve graduate admissions decisions.” This scale was used along with UG GPA and GMAT to
forecast graduate GPA (GGPA). She concluded that “only GMAT and GPA were useful
predictors” of MBA student success. Elkin and Sneyd (1989) concluded that the combined UG
GPA and GMAT score is effective in predicting the achievement of students during the MBA
program.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Sobol (1984) "ใช้พื้นหลัง กิจกรรม และขนาดคุณสมบัติส่วนบุคคล (BAPQ) เพื่อช่วย
รับสมัครบัณฑิตตัดสินใจปรับปรุง" มาตรานี้ใช้ยูจี GPA และ GMAT เพื่อ
GPA บัณฑิต (GGPA) การคาดการณ์ เธอได้ที่ "เฉพาะ GMAT และ GPA ได้ประโยชน์
predictors " ประสบความสำเร็จนักศึกษา MBA Elkin และ Sneyd (1989) สรุปที่ยูจีรวม
คะแนน GPA และ GMAT มีประสิทธิภาพในการทำนายผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระหว่าง MBA
โปรแกรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Sobol (1984) "ที่ใช้พื้นหลังกิจกรรมและคุณภาพส่วนบุคคล (BAPQ) ขนาดที่จะช่วย
ปรับปรุงการตัดสินใจการรับสมัครบัณฑิต ". ขนาดนี้ถูกใช้พร้อมกับ UG เกรดเฉลี่ยและ GMAT ที่จะ
คาดการณ์จบการศึกษาเกรดเฉลี่ย (GGPA) เธอสรุปว่า "เพียง GMAT และเกรดเฉลี่ยเป็นประโยชน์
ทำนาย "ของความสำเร็จของนักศึกษาปริญญาโท กิ้นส์และ Sneyd (1989) ได้ข้อสรุปว่า UG รวม
คะแนนเกรดเฉลี่ยและ GMAT มีประสิทธิภาพในการทำนายผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในช่วง MBA
โปรแกรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โซเบิล ( 1984 ) " ใช้พื้นหลัง , กิจกรรม , และคุณภาพส่วนบุคคล ( bapq ) ชั่งเพื่อช่วยปรับปรุงการรับสมัครบัณฑิต
ใจ " ขนาดนี้ใช้พร้อมกับ GPA ไมโครกรัมและ GMAT

คาดว่าจบ GPA ( ggpa ) เขาสรุปว่า " GMAT และ GPA เป็นพยากรณ์ประโยชน์
" ความสำเร็จของนักศึกษา MBA . ธ่า และ sneyd ( 1989 ) สรุปว่า
2 รวมเกรดเฉลี่ยและคะแนน GMAT มีประสิทธิภาพในการพยากรณ์ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของ นักเรียนในโปรแกรม MBA