When I was dating my husband, I did

When I was dating my husband, I didn’t think too much about the fact that he’d been diagnosed with Asperger’s as a child. I started to think about it more once we were engaged. And since we’ve been married I’ve become fixated on finding resources (both books and websites) detailing the experiences of others in my situation.

I have to say, those websites and books have been depressing! I stopped reading and seeking out advice when most of it ended up being, “My husband has something wrong with him. He was diagnosed with Asperger’s, and now we’re getting a divorce.” I knew going into my marriage that I would have to take on the challenges but also the benefits that Asperger’s entails, and I wanted to learn all I could so I knew how to react and respond.

My husband has Asperger’s, but I am what is called an NT (neuro-typical, or more simply “person without Asperger’s or any other autism spectrum disorder”). This is a fact of our married life, but I’m trying to strike a balance. I don’t want my husband’s Asperger’s to define him or our marriage more than any other traits we possess, but I also want to take it into account when we’re talking about things that matter to us.

Asperger’s can vary from person to person, as it (and other similar conditions) falls on a spectrum that includes autism and other pervasive development disorders (PDDs). My husband has a relatively mild form of Asperger’s, and through years of therapeutic coaching, he has learned how to recognize and express certain social behaviors that might otherwise come naturally to others. Most of our friends wouldn’t know he even has it. And importantly, he refuses to be defined by it. As a result I’ve worked very hard to not allow it to define our marriage, while also recognizing the potential challenges Asperger’s might present to our relationship.

The biggest challenges, obviously, have to do with communication. The biggest issue is our respective communication styles. My husband is often unable to read my body language to know when I’m tired, or bored, or ecstatic. As someone who learned at a very early age to communicate many emotions without speaking, I had a difficult time with this in the beginning of our relationship. I wanted him to see what I was feeling, but he hadn’t quite learned that language yet. Surprisingly, this is now becoming a benefit to me since it’s forcing me to improve my own style of communication. No more soft sighs and crossing my arms—I’m now able to more easily and assertively express myself (something I’ve had challenges with my entire life!)

We both consider ourselves funny people, but it takes him a little longer to realize that when I’ve crossed my arms and sighed, it means that I’m tired of the playful back-and-forth teasing. Communication is a two way street, however, and I’m slowly learning to use my words to assertively express what I’m feeling right in that moment. Our philosophy has become one of “just tell me,” which is improving my communication both with my husband and with others.

In addition to not being able to easily read body language cues, my husband is also careful when expressing his own needs. He takes his time fleshing out thoughts in his head before the words exit his mouth. It means that he is always thoughtful about every word. I am not quite as thoughtful. I talk a lot, working through problems and concerns out loud. Even the most minor concerns. Especially when they are concerns that vanish in a matter of hours. My husband, on the other hand, has a more long-term approach. He works through potential concerns before bringing them up with me. I’ve had to realize that he doesn’t think out loud like I do, and when he talks I need to make sure I listen. Nothing frustrates him more than when we’re discussing a big life issue (career, families, etc.) and I end up talking over him or interrupting him without realizing it. Over the years, I’ve gotten better at catching myself when I start doing this, but when the conversation gets intense it can be tough to just close my mouth and listen.

My husband also likes to focus on one task at a time. He doesn’t like having to jump back and forth conversationally. When we’re discussing something, he prefers that we discuss it, resolve it, and move on. As a result, I’ve improved my own focus on what’s right in front of me at the moment.

As I’m writing this, I’m realizing that most of the challenges we’ve faced together over the years have actually allowed both of us to grow our communication styles and come closer together. Before I met my husband, I was a person who communicated non-verbally, in somewhat passive ways. Since we’ve been together, I’ve developed a stronger and more assertive way of communicating. I’ve learned how to phrase my wants and needs in a way that makes sense to someone who lives outside of my own head. And, importantly, I’m learning how to truly listen to someone else.

It can definitely be frustrating at times when my husband and I

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อฉันถูกคู่สามีของฉัน ก็ไม่คิดมากเกินไปเกี่ยวกับความจริงที่ว่า เขาได้รับรับการวินิจฉัยกับ Asperger เป็นเด็ก ผมเริ่มคิดถึงมันมากเมื่อเรามีส่วนร่วม และเนื่องจากเราได้ ได้กลายเป็น fixated ให้ในการหาทรัพยากร (ทั้งหนังสือและเว็บไซต์) รายละเอียดประสบการณ์ของผู้อื่นในสถานการณ์ของฉันไม่ต้อง เว็บไซต์และหนังสือเหล่านั้นได้ตกต่ำ ผมหยุดอ่าน และหาคำแนะนำเมื่อสิ้นสุดถูกที่สุด "สามีของฉัน มีบางอย่างผิดปกติกับเขา เขาถูกวินิจฉัยกับของ Asperger และตอนนี้ เราได้รับการหย่าร้าง" ผมรู้ว่าจะแต่งงานของฉันที่ฉันต้องใช้เวลาในการท้าทาย แต่ประโยชน์ Asperger ที่เกี่ยว และอยากเรียนรู้ทั้งหมดที่เคยทำให้ฉันรู้วิธีการตอบสนอง และการตอบสนองสามีของฉันมีของ Asperger แต่ฉันสิ่งที่เรียกว่า NT การ (ระบบประสาททั่วไป หรือมากไปกว่า "บุคคลที่ไม่ มีของ Asperger หรือผิดปกติออทิสติสเปกตรัมอื่น") นี้เป็นความจริงของชีวิตแต่งงานของเรา แต่เพื่อสร้างความสมดุล สามีของฉัน Asperger ของเพื่อ กำหนดเขาหรือแต่งงานของเรามากกว่าลักษณะอื่น ๆ ที่เรามี แต่ฉันต้องการจะเข้าบัญชีเมื่อเรากำลังพูดถึงสิ่งที่สำคัญที่เราต้องของ Asperger จะแตกต่างกันจากคนสู่คน มัน (และเงื่อนไขอื่นที่คล้ายกัน) ตรงกับคลื่นที่มีการสร้าง และพัฒนาอื่น ๆ แพร่หลายผิดปกติ (PDDs) สามีของฉันมีแบบค่อนข้างอ่อนของ Asperger และปีการฝึกรักษา เขาได้เรียนรู้วิธีการรับรู้ และแสดงพฤติกรรมบางอย่างสังคมที่อาจเกิดตามธรรมชาติอื่น ๆ มิฉะนั้น ส่วนใหญ่เพื่อนเราไม่รู้เขายังมี และที่สำคัญคือ เขาปฏิเสธที่จะกำหนดโดย ผลที่ ผมได้ทำงานหนักมากไม่อนุญาตให้กำหนดแต่งงานของเรา ในขณะที่ยัง จดจำการท้าทาย Asperger ของอาจแสดงความสัมพันธ์ของเราความท้าทายใหญ่ที่สุด อย่างชัดเจน มีการสื่อสาร ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือ รูปแบบการสื่อสารที่เกี่ยวข้องของเรา สามีของฉันจะไม่สามารถอ่านภาษากายของฉันรู้เมื่อผม เหนื่อย หรือเบื่อ หรือความสุข เป็นผู้เรียนที่มีอายุต้นมากในการสื่อสารหลายอารมณ์โดยไม่ต้องพูด ฉันมีช่วงเวลายากนี้ในการเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเรา ผมอยากให้เขาเห็นสิ่งที่ฉันรู้สึก แต่เขาค่อนข้างไม่ได้เรียนรู้ภาษาได้ น่าแปลก นี้จะกลายเป็นประโยชน์ที่ผมตอนนี้ เพราะมันบังคับให้ปรับปรุงสไตล์ของตัวเองของการสื่อสาร ไม่นุ่ม sighs และข้ามแขน — ตอนนี้ฉันสามารถได้ง่ายขึ้น และ assertively แสดงตนเอง (สิ่งที่ฉันเคยท้าทายกับชีวิต)เราพิจารณาตัวเองตลกคน แต่มันใช้เวลาเขาเล็กน้อยเพื่อว่า เมื่อได้ข้ามแขนของฉัน และ sighed หมายความ ว่า ฉันเบื่อความสนุกสนานกลับมาล้อเล่น สื่อสารเป็นแบบสองถนน อย่างไรก็ตาม และฉันช้าเรียนการใช้คำของฉัน assertively แสดงอะไรฉันรู้สึกขวาในช่วงเวลานั้น ปรัชญาของเราได้กลายเป็นหนึ่ง "เพียงบอก ซึ่งจะปรับปรุงการสื่อสารของฉัน กับสามี และ กับผู้อื่นนอกจากไม่สามารถอ่านได้ง่ายสัญลักษณ์ภาษากาย สามีของฉันก็ระมัดระวังในการถ่ายทอดความต้องการของเขาเอง เขาใช้ของเขาเวลา fleshing ออกความคิดในหัวของเขาก่อนที่คำพูดออกจากปากของเขา หมายความ ว่า เขาจะสวมเกี่ยวกับทุกคำ ผมไม่ค่อนข้างรอบคอบ ฉันพูดมาก ทำงานผ่านปัญหาและความกังวลออกมาดัง ๆ อวิ้ตกกังวลแม้แต่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขามีความกังวลที่หายในไม่กี่ชั่วโมง สามีของฉัน คง มีแนวทางระยะยาวมากขึ้น เขาทำงานอาจเกิดความกังวลก่อนที่จะนำพวกเขาขึ้นกับฉัน ฉันเคยตระหนักว่า เขาไม่นึกออกเสียงอย่างไร และเมื่อเขาพูด ต้องให้แน่ใจว่า ผมฟัง อะไรที่เนย์มาร์เขามากกว่าว่าเมื่อเรากำลังอภิปรายปัญหายิ่งใหญ่ของชีวิต (อาชีพ ครอบครัว ฯลฯ) และฉันสิ้นสุดการสนทนากว่าเขา หรือขัดจังหวะเขาโดยไม่รู้ตัว ปี ที่ฉันเคยได้รับจับตนเองเมื่อเริ่มทำเช่นนี้ แต่เมื่อการสนทนาได้รับรุนแรง มันก็เป็นเรื่องยากเพียงปิดปากของฉัน และฟังMy husband also likes to focus on one task at a time. He doesn’t like having to jump back and forth conversationally. When we’re discussing something, he prefers that we discuss it, resolve it, and move on. As a result, I’ve improved my own focus on what’s right in front of me at the moment.As I’m writing this, I’m realizing that most of the challenges we’ve faced together over the years have actually allowed both of us to grow our communication styles and come closer together. Before I met my husband, I was a person who communicated non-verbally, in somewhat passive ways. Since we’ve been together, I’ve developed a stronger and more assertive way of communicating. I’ve learned how to phrase my wants and needs in a way that makes sense to someone who lives outside of my own head. And, importantly, I’m learning how to truly listen to someone else.It can definitely be frustrating at times when my husband and I

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อตอนที่ผมกำลังคบสามีของฉันฉันไม่คิดว่ามากเกินไปเกี่ยวกับความจริงที่ว่าเขาจะได้รับการวินิจฉัยที่มี Asperger เป็นเด็ก ผมเริ่มที่จะคิดเกี่ยวกับมันอีกครั้งที่เราได้มีส่วนร่วม และเนื่องจากเราได้รับการแต่งงานผมได้กลายเป็นที่จับจ้องอยู่ที่การหาทรัพยากร (ทั้งหนังสือและเว็บไซต์) รายละเอียดประสบการณ์ของผู้อื่นในสถานการณ์ของฉัน. ฉันต้องบอกว่าเว็บไซต์เหล่านั้นและหนังสือที่ได้รับการกด! ฉันหยุดการอ่านและการแสวงหาคำแนะนำเมื่อที่สุดของมันก็จบลงด้วยการเป็น "สามีของฉันมีบางอย่างผิดปกติกับเขา เขาได้รับการวินิจฉัยที่มี Asperger และตอนนี้เราได้รับการหย่าร้าง. "ผมรู้ว่าจะเข้าสู่การแต่งงานของฉันที่ฉันจะต้องใช้เวลาในการท้าทาย แต่ยังประโยชน์ที่สร้างความ Asperger และผมอยากที่จะเรียนรู้ทั้งหมดที่ฉันสามารถเพื่อให้ผมรู้ว่า วิธีการตอบสนองและตอบสนอง. สามีของฉันมี Asperger แต่ผมสิ่งที่เรียกว่า NT (ระบบประสาททั่วไปหรือมากกว่าเพียงแค่ "คนที่ไม่มี Asperger 's หรือออทิสติกสเปกตรัมความผิดปกติอื่น ๆ ") นี่คือความจริงของชีวิตแต่งงานของเรา แต่ฉันพยายามที่จะสมดุล ฉันไม่ต้องการสามีของฉัน Asperger ของการกำหนดให้เขาหรือการแต่งงานของเรามากกว่าลักษณะอื่น ๆ ที่เรามี แต่ฉันยังต้องการที่จะนำไปเข้าบัญชีเมื่อเรากำลังพูดถึงสิ่งที่มีความสำคัญกับเรา. Asperger สามารถแตกต่างกันไปจากคนสู่คน ขณะที่มัน (และเงื่อนไขอื่นที่คล้ายคลึงกัน) ตรงกับคลื่นความถี่ที่มีออทิสติกและความผิดปกติอื่น ๆ ที่พัฒนาแพร่หลาย A (PDDs) สามีของฉันมีรูปแบบที่ค่อนข้างอ่อนของ Asperger และปีที่ผ่านมาของการฝึกการรักษาเขาได้เรียนรู้วิธีการรับรู้และแสดงพฤติกรรมทางสังคมบางอย่างที่อาจมาตามธรรมชาติให้กับผู้อื่น ส่วนใหญ่เพื่อน ๆ ของเราจะไม่ทราบว่าเขายังมีมัน และที่สำคัญเขาปฏิเสธที่จะถูกกำหนดโดยมัน เป็นผลให้ผมได้ทำงานอย่างหนักมากที่จะไม่อนุญาตให้นิยามการแต่งงานของเราในขณะที่ยังตระหนักถึงความท้าทายที่อาจเกิดขึ้น Asperger อาจจะนำเสนอให้กับความสัมพันธ์ของเรา. ท้าทายที่ใหญ่ที่สุดเห็นได้ชัดว่าจะทำอย่างไรกับการสื่อสาร ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือรูปแบบการสื่อสารที่เกี่ยวข้องของเรา สามีของฉันมักจะไม่สามารถอ่านภาษากายของฉันที่จะรู้ว่าเมื่อฉันเหนื่อยหรือเบื่อหรือมีความสุข เป็นคนที่เรียนรู้ในวัยเริ่มต้นมากในการสื่อสารอารมณ์จำนวนมากโดยไม่พูดผมก็มีช่วงเวลาที่ยากกับเรื่องนี้ในการเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเรา ผมอยากให้เขาเห็นสิ่งที่ฉันรู้สึก แต่เขาไม่ได้เรียนรู้ค่อนข้างภาษานั้น ๆ น่าแปลกที่ตอนนี้กลายเป็นประโยชน์กับผมเพราะมันบังคับให้ฉันปรับปรุงรูปแบบของตัวเองในการติดต่อสื่อสาร ไม่มีถอนหายใจอ่อนมากขึ้นและข้ามแขนของฉันฉันเป็นตอนนี้สามารถที่จะได้ง่ายขึ้นและ assertively แสดงตัวเอง (บางสิ่งบางอย่างที่ฉันเคยมีความท้าทายกับชีวิตของฉันทั้งหมด!) เราทั้งสองพิจารณาตัวเองคนตลก แต่เขาใช้เวลาอีกหน่อยจะตระหนักถึง ว่าเมื่อฉันได้กระชากแขนของฉันและถอนหายใจก็หมายความว่าฉันเบื่อขี้เล่นล้อเล่นกลับและออกมา การสื่อสารเป็นถนนสองวิธีการอย่างไรและผมค่อย ๆ เรียนรู้การใช้คำพูดของฉันที่จะ assertively แสดงสิ่งที่ฉันรู้สึกที่ถูกต้องในขณะนั้น ปรัชญาของเราได้กลายเป็นหนึ่ง "เพียงแค่บอกฉัน" ซึ่งมีการปรับปรุงการสื่อสารของฉันทั้งที่มีสามีของฉันและกับคนอื่น ๆ . นอกจากจะไม่สามารถอ่านได้อย่างง่ายดายชี้นำภาษากายของสามีของฉันยังเป็นระมัดระวังในการแสดงความต้องการของตัวเอง เขาต้องใช้เวลามากโขเขาออกความคิดในหัวของเขาก่อนที่จะออกจากคำว่าปากของเขา ก็หมายความว่าเขาคิดอยู่เสมอเกี่ยวกับทุกคำ ผมไม่ได้ค่อนข้างรอบคอบ ฉันพูดมากการทำงานผ่านปัญหาและความกังวลออกมาดัง ๆ แม้ความกังวลเล็ก ๆ น้อย ๆ มากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขามีความกังวลว่าหายไปในเวลาไม่กี่ชั่วโมง สามีของฉันในมืออื่น ๆ ที่มีมากขึ้นวิธีการในระยะยาว เขาทำงานผ่านความกังวลที่อาจเกิดขึ้นก่อนที่จะนำพวกเขาขึ้นกับฉัน ฉันเคยที่จะรู้ว่าเขาไม่ได้คิดออกมาดัง ๆ เหมือนที่ผมทำและเมื่อเขาพูดฉันต้องให้แน่ใจว่าผมฟัง ไม่มีอะไรหงุดหงิดเขามากกว่าเมื่อเรากำลังพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาชีวิตที่ยิ่งใหญ่ (อาชีพครอบครัว ฯลฯ ) และฉันท้ายการพูดคุยมากกว่าเขาหรือขัดจังหวะเขาไม่ทราบว่า กว่าปีที่ผมเคยดีกว่าที่จับตัวเองเมื่อฉันเริ่มต้นการทำเช่นนี้ แต่เมื่อการสนทนาที่ได้รับความรุนแรงมันอาจเป็นเรื่องยากที่จะเพียงแค่ปิดปากของฉันและฟัง. สามีของฉันยังชอบที่จะมุ่งเน้นงานในช่วงเวลาหนึ่ง เขาไม่ชอบที่จะต้องข้ามไปมา conversationally เมื่อเรากำลังพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เขาชอบที่เราหารือเกี่ยวกับมันแก้ปัญหาได้และย้ายไป เป็นผลให้ผมได้ปรับปรุงโฟกัสของฉันเองในสิ่งที่ถูกต้องในด้านหน้าของฉันในขณะนี้. ขณะที่ผมเขียนนี้ผมตระหนักว่าส่วนใหญ่ของความท้าทายที่เราต้องเผชิญร่วมกันได้มากกว่าปีที่ได้รับอนุญาตให้ทั้งสองจริง ของเราเติบโตรูปแบบการสื่อสารของเราและมาใกล้ชิดกัน ก่อนที่ผมจะได้พบกับสามีของฉันฉันเป็นคนที่มีการสื่อสารที่ไม่ใช่วาจาในรูปแบบที่ค่อนข้างเรื่อย ๆ เนื่องจากเราเคยร่วมกันมาผมได้พัฒนาวิธีการที่แข็งแกร่งและกล้าแสดงออกมากขึ้นของการสื่อสาร ฉันได้เรียนรู้วิธีการวลีต้องการและความต้องการของฉันในทางที่ทำให้รู้สึกถึงคนที่อาศัยอยู่นอกของหัวของฉันเอง และที่สำคัญผมเรียนรู้วิธีการอย่างแท้จริงฟังคนอื่น. แน่นอนมันสามารถทำลายในช่วงเวลาที่สามีของฉันและฉัน