From Neil Springham's diary:I felt

From Neil Springham's diary:
I felt David had been given a reflection of himself as an aggressive person in the situation he was describing. I also felt this was not what I saw in this picture as he described it. I felt that maybe he had ended up believing it and that seemed an injustice given my sense of David being so different to that description. My feeling, and it was strong, was I wanted to move to more honestly saying that directly to him. I had tried this a few times in our discussion and I think I felt it was accepted, so I was building on that.
At the centre of my experience was that I had a very strong sense of David in my mind. His picture seemed hyper-real to me at this point, I felt it was like a cave that I could walk through, commenting on things I saw as I moved about in it. I felt a little on my own with this and wondered where Julie was in what seemed to me to be a pressing issue. It was a relief when she came in with her word ‘softer’. I felt both the responsibility and the spell lift as she said it.
From Neil Springham's review of the video:
Looking at the video I was struck that it did not look as I remember feeling it at the time. Because he was so vividly in my mind, I assumed I had been equally looking at David and his picture and I thought I was sitting still. In the video I did not look at David at all and I notice just how much I am gesticulating, constantly redrawing the marks of his picture in the air with my hands (Figures 4 and 5). This seems to be linked to the point that the picture felt so real to me. I notice how Julie's intervention softens the physical intensity of my involvement instantly (Figure 6).
From Julie Brooker's diary
I was aware that I had not met with David before this experiential art therapy group. David lunged in talking about and through his artwork with some very personal and explicit content. I initially felt uncomfortable with this, aware I was the only female in the group, although this was not discussed at the time. Neil then took the subject matter on in a wider context. This broadened it out for me, which in turn made it feel safer and I lowered my guard realising that David had in fact entrusted some very sensitive and personal material to Neil and I. I was following and understanding what Neil was saying about David's artwork. However, I felt concerned about the depth and speed in which the explanation and exploration of the picture was being taken by Neil for David. It was at this moment that I felt a need to slow and simplify the process down for David by offering the word ‘softer’ as to how I saw the picture and a suggestion as to how David may be able to feel about in himself.
From Julie Brooker's review of the video:
In reflecting back on the video clip I can see that I am intensely listening and understanding what Neil is saying about David's picture—in that I see what is he saying too (Figure 4). But that I am checking both Neil's and David's facial responses as though taking care on a more interpersonal level. This is noted several times during the video clip (Figure 5). It was as though I needed to check how what Neil was saying was being taken up by David and wanting to make sure that he was alright. In addition I now see that there was unconscious division of labour going on between Neil and I. Neil is absorbed in the narrative of the picture, whereas I see myself from the outside working more on the interpersonal. I was not aware of this at the time.
From David Thorne's diary:
I felt open, uncomfortable and queasy: as if I am being operated upon. I was feeling quite present and attentive and alert, while at the same time entranced and distant. The words are going deep. Within me, I feel held and also altered. The seriousness with which this was being taken steadied my wavering thoughts on this. I think the earnestness and the seriousness taken by the other can make oneself feel valued and honoured, and lead to dispelling the self-defacing dismissiveness so readily at hand. Recognition is a better word—(re-cognition) I recognised in a moment the further significance of the work, and it is a re-cognition of something I already knew.
From David Thorne's review of the video:
What strikes me on reviewing this material is that it was not as if it was present in my mind as the meaning of the work, but the process of it being taken up earnestly in discussion had reconnected different levels of meaning for me. Disclosure is not the right word, as it suggests something was held back until the requirements needed to trust are fulfilled. The different take on the material confirms one side of my neurotic mind, and now I am wondering how I fell into this trap of taking on guilt so easily. Then it dawns on me something I felt shamed by in my past—that I felt undeserving of the shame, but it terrified me that anyone should know and I would be humiliated. This dilemma has set me up, and now I can see it in the image, as if it is obvious. I disclose the details of this event.
David Thorne wondered then if all these different layers of meaning had been in his mind while he had been making the work. He reviewed the whole video again and correlated this with his diary, recalling a lot of the sensations, associations and more focused intentions of the work. Looking back through the video it was clear just how gestural the art-making had been. David found instances of intense mirroring between his face and the face he was drawing, which he was not aware of at the time.Figure 7 shows a mirroring between his mouth and the image.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จากนีล Springham ไดอารี่:รู้สึกว่า ดาวิดได้รับเป็นภาพสะท้อนของตัวเองเป็นคนก้าวร้าวในสถานการณ์ที่เขาถูกอธิบาย ผมยังรู้สึกไม่สิ่งที่ฉันเห็นในภาพนี้เขาอธิบายไว้คือ ผมรู้สึกว่าบางทีที่เขาได้สิ้นสุดเชื่อมันและที่ดูเหมือน ความอยุติธรรมได้รับความรู้สึกของผมของดาวิดดังนั้นแตกต่างกับคำอธิบาย ความรู้สึกของฉัน และแข็ง ไม่อยากจะไปขึ้นไปสุจริตอย่างพูดที่ตรงกับเขา ฉันได้พยายามนี้กี่ครั้งในการสนทนาของเรา และผมคิดว่า ผมรู้สึกจะเป็นที่ยอมรับ ดังนั้นฉันถูกสร้างบนที่ศูนย์กลางของประสบการณ์ของฉันคือ ว่า ผมมีความรู้สึกที่แข็งแกร่งมากของดาวิดในจิตใจของฉัน รูปภาพของเขาดูเหมือนจริงไฮเปอร์ผม ณจุดนี้ ผมรู้สึกมันเป็นเหมือนถ้ำที่ฉันสามารถเดินผ่าน แสดงความคิดเห็นในสิ่งที่เห็นเป็นฉันย้ายเกี่ยวกับในมัน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองด้วยนี้ และสงสัยว่า ที่จูลี่ถูกในสิ่งที่ดูเหมือนผมจะ เป็นปัญหาเร่งด่วน มันเป็นการปลดเมื่อเธอมากับคำของเธอ 'นุ่ม' ผมรู้สึกความรับผิดชอบและยกเป็นเธอกล่าวว่า การสะกดจากการตรวจทานนีล Springham ของวิดีโอ:ดูวิดีโอฉันหลงว่า มันไม่ได้ดูพอจำได้รู้สึกในเวลานั้น เพราะภายนอกอย่างชัดเจนดังนั้นในใจของฉัน ฉันสมมติฉันได้รับเท่า ๆ กันมองที่ดาวิดและภาพของเขา และฉันคิดว่า ฉันนั่งอยู่ยัง ในวิดีโอ ฉันก็ไม่มองดาวิดเลย และผมสังเกตเพียงเท่าใดฉันฉัน gesticulating, redrawing หมายของรูปภาพของเขาตลอดเวลาในอากาศด้วยมือของฉัน (ตัวเลข 4 และ 5) นี้ดูเหมือนจะเชื่อมโยงไปยังจุดที่ภาพรู้สึกจริงผม สังเกตวิธีการแทรกแซงของจูลี่นุ่มความรุนแรงทางกายภาพของของฉันมีส่วนร่วมได้ทันที (รูปที่ 6)จากไดอารี่จูลี่บรุ๊คผมทราบว่า ผมมีไม่ได้พบกับดาวิดก่อนนี้ผ่านศิลปะบำบัดกลุ่ม ดาวิด lunged ในการพูดคุยเกี่ยวกับ และ ผ่านงานศิลปะของเขามีเนื้อหาบางอย่างส่วนตัว และชัดเจน ผมเริ่มรู้สึกอึดอัดกับนี้ ทราบได้เฉพาะเพศหญิงในกลุ่ม แม้ว่านี้ไม่ได้กล่าวถึงในเวลา นีลเอาเรื่องแล้วในในบริบทที่กว้างขึ้น นี้ให้ออกได้สำหรับฉัน ซึ่งจะทำให้รู้สึกปลอดภัย และผมไขยามฉันว่า ดาวิดได้จริงมอบหมายบางเนื้อหาสำคัญ และบุคคลให้นีลและเหยื่อ ผมถูกตาม ความเข้าใจสิ่งที่นีลได้พูดถึงงานศิลปะของดาวิด อย่างไรก็ตาม ฉันรู้สึกกังวลเกี่ยวกับความลึกและความเร็วในการอธิบายและสำรวจของรูปภาพถูกถ่าย โดยนีลดาวิด ก็ตอนนี้ที่ผมรู้สึกจะช้า และทำขั้นตอนการลงสำหรับดาวิด โดยเสนอคำ 'นุ่ม' เป็นวิธีเห็นภาพและคำแนะนำเป็นว่าดาวิดอาจรู้สึกในตัวเองเกี่ยวกับจากวิดีโอ: จูลี่บรุ๊คทบทวนในการสะท้อนกลับในวิดีโอคลิป ฉันสามารถดูว่า ฉันเจี๊ยบฟัง และทำความเข้าใจสิ่งที่นีลเป็นพูดเกี่ยวกับรูปภาพของดาวิด — เห็นว่าสิ่งที่เขาพูดมากเกินไป (รูปที่ 4) แต่ที่ผมกำลังตรวจสอบของนีลและดาหน้าตอบเหมือนการดูแลในระดับมนุษยสัมพันธ์มากขึ้น นี้จะสังเกตหลายครั้งระหว่างวิดีโอคลิป (5 รูป) ก็เหมือนว่าฉันจำเป็นต้องตรวจสอบว่าสิ่งที่นีลถูกพูดถูกพาขึ้นดาวิด และต้องแน่ใจว่าถูกครับ นอกจากนี้ ตอนนี้เห็นว่า มีสติส่วนแรงงานที่เกิดขึ้นระหว่างนีล และ I. นีลก่นเล่าเรื่องของรูปภาพ ในขณะที่เห็นตัวเองทำอยู่นอกในตัวมนุษยสัมพันธ์ ผมไม่ทราบของเวลาจากดาวิด Thorne ไดอารี่:รู้สึกเปิด อึดอัด และอึดอัดใจ: ว่าฉันกำลังถูกดำเนินการตามนั้น ฉันรู้สึกค่อนข้างปัจจุบัน และมา และแจ้ง เตือน ในขณะที่ในเวลาเดียวกันร่างทรงของเทพเจ้า และไกล คำจะลึก ภายใน ฉันรู้สึกจัดขึ้น และยังเปลี่ยนแปลง อย่างจริงจังที่นี้ถูกนำ steadied ความคิดของฉัน wavering นี้ คิดว่า earnestness การและอย่างจริงจังโดยอื่น ๆ สามารถทำตัวรู้สึกบริษัท และถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง และนำ dispelling dismissiveness defacing ตนเองเพื่อให้พร้อมในมือ Word—(re-cognition) ดีที่ผมยังในขณะที่ประชาน อีกครั้งของบางอย่างแล้วรู้ว่ามีความสำคัญต่อการทำงาน และการรับรู้ได้จากดาวิด Thorne รีวิวของวิดีโอ:อะไรนัดฉันบนวัสดุนี้ตรวจสอบได้ว่า ไม่ว่า มันอยู่ในใจของฉันเป็นความหมายของการทำงาน แต่ขั้นตอนการนำขึ้นจริงจังในการสนทนามีเชื่อมต่ออีกระดับของความหมายสำหรับฉัน เปิดเผยเป็นไม่คำขวา แนะนำบางอย่างจัดขึ้นกลับจนกว่าการณ์ต้องเชื่อถือ ใช้แตกต่างกันกับการยืนยันด้านหนึ่งของความคิด neurotic และตอนนี้ ฉันสงสัยว่า ฉันตกลงไปในกับดักนี้รับในความผิดนั้นได้ แล้วมัน dawns ฉันสิ่งที่ฉันรู้สึกว่า shamed โดยในอดีตของฉันโดยที่ฉันรู้สึก undeserving ของความอัปยศ แต่มันหมดฉันที่ทุกคนควรรู้ และฉันจะ humiliated ความลำบากใจนี้ได้ติดตั้งฉัน และตอนนี้ ฉันสามารถเห็นในภาพ ถ้าเห็นได้ชัด ฉันเปิดเผยรายละเอียดของเหตุการณ์นี้ดาวิด Thorne สงสัยว่า แล้วถ้า ชั้นทั้งหมดเหล่านี้แตกต่างกันของความหมายได้ในจิตใจของเขาในขณะที่เขาได้ทำงาน เขาตรวจสอบวิดีโอทั้งหมดอีกครั้ง และ correlated นี้กับไดอารี่ของเขา เรียกสววรค์ สมาคม และงานมากกว่าเน้นความตั้งใจ มองย้อนไปดูผ่านวิดีโอก็ได้ล้าง gestural เพียงวิธีการทำงานศิลปะได้ ดาวิดพบอินสแตนซ์ของมิเรอร์รุนแรงระหว่างหน้าที่และใบหน้าเขาถูกวาด ซึ่งเขาไม่รู้เวลา รูปที่ 7 แสดงการสะท้อนระหว่างปากของเขาและรูปภาพ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จาก นีล springham ไดอารี่ :
ผมรู้สึกว่าดาวิดได้รับการสะท้อนตัวเองเป็นคนก้าวร้าว ในสถานการณ์ที่เขาอธิบาย ผมยังรู้สึกว่า นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมเห็นในรูปที่เขาอธิบายมัน ผมรู้สึกว่าบางทีเขาก็เชื่อและเห็นความอยุติธรรมที่ได้รับความรู้สึกของดาวิดถึงต่างกันที่รายละเอียด ความรู้สึกของผม และก็แข็งแรงคือผมต้องการย้ายไปจริงๆพูดกับเขาโดยตรง ฉันได้พยายามมันไม่กี่ครั้งในการสนทนาของเรา และฉันคิดว่ามันได้รับการยอมรับ ดังนั้นผมจึงสร้างในที่ .
ที่ศูนย์ของประสบการณ์ของผม คือ ผมมีความรู้สึกที่แข็งแกร่งมากของดาวิดในจิตใจของฉัน ภาพของเขาดูไฮเปอร์จริงๆเลย ณจุดนี้ ผมรู้สึกว่ามันเหมือนเป็นถ้ำที่สามารถเดินผ่านแสดงความคิดเห็นในสิ่งที่ผมเห็น เป็นผมย้ายเกี่ยวกับในมัน ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกับสิ่งนี้ และสงสัยว่า จูลี่มีสิ่งที่ดูเหมือนจะให้ผมเป็นประเด็นปัญหาหลัก มันรู้สึกโล่งอก เมื่อเธอมากับ คำของเธอ ' เบา ' ผมรู้สึกทั้งความรับผิดชอบและคาถายกอย่างที่เธอพูดมัน .
จากนีล springham ทบทวนวิดีโอ :
ดูวีดีโอ ผมก็หลงว่า มันดูไม่เป็น ผมจำความรู้สึกในตอนนั้น เพราะเขาอย่างชัดเจนในจิตใจของผม ผมถือว่าผมได้เท่า ๆ กันดู เดวิด และรูปของเขา และฉันคิดว่า ฉันนั่งอยู่เฉยๆ ในวีดีโอผมไม่ได้มองเดวิดเลยและผมสังเกตเห็นเพียงเท่าใดฉันแสดงท่าทาง ,