“But... I have people I have to pro

“But... I have people I have to protect no matter what. And I need power to be able to protect them. I don't care whose power that is, as I don't have the room to pick my means”

If Koutarou only grieved at his powerlessness, he wouldn't be able to protect anyone. He had to make full use of his powers, even if they were borrowed from someone else. Koutarou had something he wanted to protect more than his pride.

“What about you, landlord-san? What do you want to protect?”

As Koutarou was saying these words, he began thinking that he was being a little mean. Shizuka sought strength because of her regret from losing her family. That's why to her, power itself wasn't a goal, but a means to an end. Knowing that, there was only one answer from the beginning.

“... I want to protect everyone. I want to be with everyone forever...”

“I see...”

Koutarou nodded. He was satisfied. Like he had thought, Shizuka had something more important than her pride as well.

“That's about all I can teach you”

“Satomi-kun...”

Tears began spilling out from Shizuka's eyes. Shizuka felt like she now understood why Koutarou was so strong. It wasn't because of his powers. He was strong because he knew that he was weak. And there was one more thing that she understood.

“Hey, Satomi-kun...”

Shizuka wanted to tell Koutarou. She wanted him to understand. That's why she forgot to wipe away her tears and ardently appealed to him.

“You said that you had never saved anyone, right?”

“Yes. I did...”

“But... but you know, that's not true”

“Eh?”

Koutarou let out a puzzled voice. Shizuka was looking at Koutarou, but she couldn't see his expression because of her overflowing tears.

“You just saved me right now, without borrowing anyone else’s power, just your own”

“Landlord-san...”

“You are not powerless. Stay confident, you are someone who can save others”

Shizuka took Koutarou's hand and squeezed it tightly. As she did, her tears fell onto the back of Koutarou's hand.

It's so warm...

Feeling Shizuka's warm hand and tears, Koutarou sensed that there was truth in her words. That's why he squeezed her hand back, just as strong.

“Then that's true for you too landlord-san. You just saved me too”

“... Satomi-kun!!”

In that moment, Shizuka let go of Koutarou's hand and moved to hug him. She knew that suddenly hugging Koutarou would probably surprise him, but she was unable to contain her emotions. She had been convinced that the place she belonged was here.

“Landlord-san...?”

“Don't forget. Even if you're strong or weak... I love you”

But she was confident that Koutarou wouldn't reject her even if she acted like that.

“... Thank you, landlord-san. I love you too...”

That's because Koutarou had said so himself.


That Shizuka should rely on others more.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"แต่... ท่านจะต้องปกป้องไม่ว่าสิ่งที่ได้ และต้องใช้พลังงานเพื่อให้สามารถปกป้องพวกเขา ฉันไม่สนใจที่มีพลังที่เป็น เป็นต้องมีห้องเพื่อรับวิธีการของฉัน "ถ้า Koutarou เสียใจเท่าตัวของเขา เขาจะไม่สามารถปกป้องทุกคน เขาใช้อำนาจของเขา แม้ว่าพวกเขามาจากคนอื่น Koutarou มีบางอย่างที่เขาต้องการปกป้องมากกว่าเขา"สิ่งที่เกี่ยวกับคุณ เจ้าซัง สิ่งที่คุณต้องการปกป้อง"เป็น Koutarou พูดคำเหล่านี้ เขาเริ่มคิดว่า เขาถูกหมายความว่าน้อย ชิซูกะขอแรงเนื่องจากเธอเสียใจจากการสูญเสียครอบครัวของเธอ ที่ว่าทำไมเธอ อำนาจตัวเองไม่ได้เป้าหมาย แต่หมายถึงการสิ้นสุด รู้ว่า มีเพียงหนึ่งการตอบรับจากจุดเริ่มต้น“... อยากปกป้องทุกคน อยากจะอยู่กับทุกคนตลอดไป...""ฉันเห็น..."Koutarou เลยต้อง เขาก็พอใจ เหมือนเขามีความคิด ชิซูกะมีบางอย่างที่สำคัญมากไปกว่าความภาคภูมิใจของเธอเช่นกัน"นั่นคือทั้งหมดที่สามารถสอนคุณ""อะยะนะทะ-kun..."น้ำตาเริ่มหกจากดวงตาของชิซูกะ ชิซูกะรู้สึกเหมือนเธอเข้าใจทำไม Koutarou ถูกแข็งแรง มันไม่ได้ เพราะอำนาจของเขา เขาก็แข็งแรง เพราะเขารู้ว่า เขาอ่อนแอ และมีอีกอย่างหนึ่งที่เธอเข้าใจ"เฮ้ อะยะนะทะ-kun..."ชิซูกะอยากจะบอก Koutarou เธออยากให้เขาเข้าใจ ที่ว่าทำไมเธอลืมเช็ดน้ำตาของเธอ และ ถุงน่อง อุทธรณ์เขา"คุณบอกว่า คุณไม่เคยบันทึกไว้ทุกคน ขวา""ใช่ ผม...""แต่... แต่คุณรู้ว่า ที่ไม่จริง""ใช่มั้ย"Koutarou ให้ออกเสียงงง ชิซูกะกำลังมอง Koutarou แต่เธอไม่เห็นเขาแสดงออกเนื่องจากน้ำตาของเธอล้น"คุณเพิ่งบันทึกฉันตอนนี้ โดยไม่ต้องยืมอำนาจของผู้อื่น เพียงคุณเอง""เจ้าซัง...""คุณไม่ได้ไม่มีอำนาจ ถือมั่น คุณเป็นคนที่สามารถบันทึกอื่นๆ"ชิซูกะเอามือของ Koutarou และบีบแน่น เช่น น้ำตาของเธอล้มลงบนหลังมือของ Koutarouมันเป็นด้วย...ชิซูกะรู้สึกอบอุ่นมือและน้ำตา Koutarou รู้สึกว่า มันมีความจริงในคำพูดของเธอ ที่ว่าทำไมเขาบีบมือของเธอกลับ เป็น" แล้วว่าเป็นจริงคุณเกินไปเจ้าซัง คุณเพียงแค่บันทึกฉันมากเกินไป"“... ซะโตะมิ-kun !!"ในช่วงเวลานั้น ชิซูกะปล่อยมือของ Koutarou และย้ายไปกอดเขา เธอรู้ว่า กอด Koutarou ก็จะอาจจะแปลกใจเขา แต่เธอไม่สามารถประกอบด้วยอารมณ์ของเธอ เธอได้ถูกเชื่อว่า เป็นสถานที่ที่เธอเคยเป็นที่นี่"เจ้าซัง...""อย่าลืม แม้ว่าคุณจะแรง หรืออ่อน... ฉันรักคุณ"แต่เธอก็มั่นใจว่า Koutarou จะไม่ปฏิเสธเธอแม้ว่าเธอได้ปฏิบัติเช่นนั้น“... ขอขอบคุณ เจ้าซัง ผมก็รักคุณ... "นั่นเป็น เพราะ Koutarou ได้กล่าวว่า ตัวเองชิซูกะที่ควรพึ่งพาผู้อื่นมากขึ้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

" แต่ ... ฉันมีคนที่ฉันต้องปกป้องไม่ว่าสิ่งที่ และผมจำเป็นต้องใช้พลังงานเพื่อให้สามารถปกป้องพวกเขา ฉันไม่สนใจที่มีอำนาจที่เป็นที่ผมไม่ได้มีห้องที่จะเลือกวิธีการของฉัน " ถ้า Koutarou เพียงเสียใจที่อ่อนแอของเขาเขาจะไม่สามารถที่จะปกป้องทุกคน เขาจะต้องทำให้การใช้งานเต็มรูปแบบของพลังของเขาถึงแม้ว่าพวกเขาถูกยืมมาจากคนอื่น Koutarou มีอะไรบางอย่างที่เขาอยากจะปกป้องมากกว่าภาคภูมิใจของเขา. "สิ่งที่เกี่ยวกับคุณเจ้าของบ้านซัง? สิ่งที่คุณต้องการที่จะปกป้อง? " ในฐานะที่เป็น Koutarou พูดคำเหล่านี้เขาเริ่มคิดว่าเขาได้รับเป็นค่าเฉลี่ยเล็กน้อย ชิซูกะขอความแข็งแรงเพราะเธอเสียใจจากการสูญเสียครอบครัวของเธอ นั่นเป็นเหตุผลที่เธออำนาจตัวเองไม่ได้เป็นเป้าหมาย แต่หมายถึงการสิ้นสุด รู้ว่ามีเพียงหนึ่งคำตอบจากจุดเริ่มต้น. " ... ฉันต้องการที่จะปกป้องทุกคน ผมอยากจะอยู่กับทุกคนตลอดไป ... " " ผมเห็น ... " Koutarou พยักหน้า เขาเป็นที่น่าพอใจ เหมือนอย่างที่เขาเคยคิดว่าชิซูกะมีสิ่งที่สำคัญมากกว่าความภาคภูมิใจของเธอเช่นกัน. "นั่นคือทั้งหมดที่เกี่ยวกับผมสามารถสอนคุณ" "ซาโตมิคุง ... " น้ำตาเริ่มทะลักออกมาจากดวงตาของชิซูกะ ชิซูกะรู้สึกเหมือนตอนนี้เธอเข้าใจว่าทำไม Koutarou ที่แข็งแรงเพื่อ มันก็ไม่ได้เพราะอำนาจของเขา เขาเป็นคนเข้มแข็งเพราะเขารู้ว่าเขาเป็นคนที่อ่อนแอ และมีอีกสิ่งหนึ่งที่เธอเข้าใจ. "Hey, ซาโตมิคุง ... " ชิซูกะอยากจะบอก Koutarou เธออยากให้เขาเข้าใจ นั่นเป็นเหตุผลที่เธอลืมที่จะเช็ดน้ำตาเธอและร้อนแรงยื่นอุทธรณ์ไปยังเขา. "คุณบอกว่าคุณไม่เคยบันทึกไว้ทุกคนใช่มั้ย?" "ใช่ ฉันไม่ ... " " แต่ ... แต่คุณรู้ว่าไม่เป็นความจริง " " ใช่มั้ย? " Koutarou ให้ออกเสียงงง ชิซูกะถูกมองที่ Koutarou แต่เธอไม่สามารถมองเห็นการแสดงออกของเขาเพราะน้ำตาเอ่อล้นของเธอ. "คุณเพียงแค่บันทึกฉันอยู่ในขณะนี้โดยไม่ต้องยืมพลังของคนอื่นเพียงของคุณเอง" "เจ้าของซัง ... " "คุณไม่ได้ ไม่มีอำนาจ Stay มั่นใจคุณเป็นคนที่สามารถบันทึกอื่น ๆ " ชิซูกะเอามือของ Koutarou และบีบให้แน่น ขณะที่เธอทำน้ำตาเธอตกลงไปบนหลังมือของ Koutarou. มันอบอุ่นดังนั้น ... ความรู้สึกที่อบอุ่นมือของชิซูกะและน้ำตา Koutarou รู้สึกว่ามีความจริงในคำพูดของเธอ นั่นเป็นเหตุผลที่เขาบีบมือของเธอกลับมาเช่นเดียวกับที่แข็งแกร่ง. "จากนั้นที่จริงสำหรับคุณเกินไปเจ้าของบ้านซัง คุณเพียงแค่บันทึกฉันมากเกินไป " " ... ซาโตมิคุง !! " ในขณะที่ชิซูกะปล่อยให้ไปของมือ Koutarou และย้ายไปกอดเขา เธอรู้ว่าที่อยู่ ๆ ก็กอด Koutarou อาจจะแปลกใจเขา แต่เธอก็ไม่สามารถที่จะมีความรู้สึกของเธอ เธอได้รับความเชื่อมั่นว่าสถานที่ที่เธอเป็นอยู่ที่นี่. "เจ้าของซาน ... ?" "อย่าลืม แม้ว่าคุณจะแข็งแรงหรืออ่อนแอ ... ผมรักคุณ " แต่เธอก็มั่นใจว่า Koutarou จะปฏิเสธไม่ได้แม้กระทั่งถ้าเธอทำตัวเหมือนว่า. " ... ขอบคุณเจ้าของบ้านซัง ฉันรักคุณมากเกินไป ... " นั่นเป็นเพราะ Koutarou ได้กล่าวว่าเพื่อให้ตัวเอง. ที่ชิซูกะควรพึ่งพาคนอื่นมากขึ้น