ปริบทคือสถานการณ์ที่บ่งบอกถึงความสั

ปริบทคือสถานการณ์ที่บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ของผู้รวมสนทนาซึ่งรวมทั้ง คําพูดและภาษาท่าทาง สิ่งที่กล่าวถึง และผลของคําพูด (ตามความหมายของ Firth, 1957) พรอมกันนี้ Firth ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งภาษาศาสตร์สมัยปจัจุบันของภาษาอังกฤษ ก็ได้ พูดถึงความสัมพันธ์ของปริบทว่า:
Logicians are apt to think of words and propositions as having ‘meaning’ somehow in themselves, apart from participants in contexts of situation. Speakers and listeners do not seem to be necessary. I suggest that voices should not be entirely dissociated from the social context in which they function and that therefore all texts in modern spoken languages should be regarded as having ‘the implication of utterance’, and be referred to typical participants in some generalized context of situation.
(Firth, 1957: 226)
กล่าวสั้น ๆ ก็คือ Firth คิดวาเมื่อจะตีความหมายของคําพูดจะตองพิจารณาถึงปริบท เป็นสําคัญ ในทํานองเดียวกัน Hymes (1962) ก็ได้ให้ความสําคัญของปริบทไว้อย่าง
(i) บุคคลผูรวมในบทสนทนา ซึ่งรวมทั้งผู้พูดหรือผู้เขียน (addressor) และ ผู้ฟังหรือผู้อ่าน (addressee) พรอมทั้งพื้นความรูของผู้รวมสนทนาด้วย
(ii) หัวขอ (topic) ของการสนทนา
(iii) สถานที่และเวลาของบทสนทนา (setting) พรอมทั้งภาษาทาทางของผู
รวมสนทนา
(iv) ภาษาที่ใช้ในการสนทนา(channel) อยู่ในรูปใดคือเป็นภาษาพูดภาษา
เขียน ป้ายประกาศ หรือเครื่องหมายบงบอกเชิงสัญลักษณ์
(v) ภาษาที่พูด (code) เป็นภาษาถิ่น (dialect) ใด ลีลาการพูด (style) เป็น
อย่างไร
(vi) ลักษณะของคําพูดอยูในรูปแบบ (message form) ใด เช่น เป็นจดหมาย
รัก การเทศนา การเล่านิทาน บทกลอน เป็นต้น
(vii) สถานะการณหรือพิธีที่คําพูดนั้น ๆ เกิดขึ้น (event) เชน ในพิธีแตงงาน
ในพิธีสวดมนต์ เป็นตน
(viii) จุดประสงค์ของการพูด (purpose)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ปริบทคือสถานการณ์ที่บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ของผู้รวมสนทนาซึ่งรวมทั้งคําพูดและภาษาท่าทางสิ่งที่กล่าวถึงและผลของคําพูด (ตามความหมายของเฟิร์ธออ 1957) พรอมกันนี้เฟิร์ธออซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งภาษาศาสตร์สมัยปจัจุบันของภาษาอังกฤษก็ได้พูดถึงความสัมพันธ์ของปริบทว่า:Logicians จะฉลาดในการคิดคำและเริ่มมี 'ความหมาย' อย่างใดในตัวเอง จากผู้เข้าร่วมในบริบทของสถานการณ์ ลำโพงและฟังดูเหมือน จะจำ ขอแนะนำว่า เสียงจะไม่ถูกทั้งหมดถูกจากบริบททางสังคมที่พวกเขาทำงาน และว่า ดังนั้นข้อความทั้งหมดในภาษาพูดสมัยใหม่ควรถือว่ามี 'ปริยายของ utterance' และอ้างอิงโดยทั่วไปผู้เข้าร่วมบางตั้งค่าทั่วไปของสถานการณ์(เฟิร์ธออ 1957:226)กล่าวสั้นๆ ก็คือเฟิร์ธออคิดวาเมื่อจะตีความหมายของคําพูดจะตองพิจารณาถึงปริบทเป็นสําคัญในทํานองเดียวกัน Hymes (1962) ก็ได้ให้ความสําคัญของปริบทไว้อย่าง(i) พรอมทั้งพื้นความรูของผู้รวมสนทนาด้วยบุคคลผูรวมในบทสนทนาซึ่งรวมทั้งผู้พูดหรือผู้เขียน (addressor) และผู้ฟังหรือผู้อ่าน (ปลาย)(ii) ของการสนทนาหัวขอ (หัวข้อ)(iii) พรอมทั้งภาษาทาทางของผูสถานที่และเวลาของบทสนทนา (ตั้งค่า)รวมสนทนา(iv) ภาษาที่ใช้ในการสนทนา(channel) อยู่ในรูปใดคือเป็นภาษาพูดภาษาเขียนป้ายประกาศหรือเครื่องหมายบงบอกเชิงสัญลักษณ์(v) ภาษาที่พูด (รหัส) เป็นภาษาถิ่น (ภาษา) ใดลีลาการพูด (ลักษณะ) เป็นอย่างไร(vi) เป็นจดหมายเช่นใดลักษณะของคําพูดอยูในรูปแบบ (แบบฟอร์มข้อความ)รักการเทศนาการเล่านิทานบทกลอนเป็นต้น(vii) สถานะการณหรือพิธีที่คําพูดนั้นๆ เกิดขึ้น (เหตุการณ์) เชนในพิธีแตงงานในพิธีสวดมนต์เป็นตน(viii) จุดประสงค์ของการพูด (วัตถุประสงค์)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คําพูดและภาษาท่าทางสิ่งที่กล่าวถึงและผลของคําพูด (ตามความหมายของท่วม 1957) พรอมกันนี้ท่วม ก็ได้พูดถึงความสัมพันธ์ของปริบทว่า:
Logicians มีแนวโน้มที่จะคิดว่าคำพูดและข้อเสนอที่มีความหมาย '' อย่างใดในตัวเองนอกเหนือจากการเข้าร่วมในบริบทของสถานการณ์ ลำโพงและผู้ฟังดูเหมือนจะไม่เป็นสิ่งที่จำเป็น ผมขอแนะนำว่าเสียงไม่ควรที่จะแยกตัวออกทั้งหมดจากบริบททางสังคมที่พวกเขาทำงานและนั่นจึงตำราทั้งหมดในภาษาพูดที่ทันสมัยควรได้รับการยกย่องว่ามี 'ความหมายของคำพูดว่า' และจะเรียกผู้เข้าร่วมโดยทั่วไปในบางบริบททั่วไปของสถานการณ์ .
(ท่วม 1957: 226)
กล่าวสั้น ๆ ก็คือท่วม เป็นสําคัญในทํานองเดียวกัน Hymes (1962)
บุคคลผูรวมในบทสนทนาซึ่งรวมทั้งผู้พูดหรือผู้เขียน (addressor) และผู้ฟังหรือผู้อ่าน (ผู้รับ)
หัวขอ (หัวข้อ) ของการสนทนา
(iii) สถานที่และเวลาของบทสนทนา (การตั้งค่า)
ทั้งอมพรทาทางภาษาของผูรวมสนทนา
(iv) ภาษาที่ใช้ในการสนทนา (ช่อง)
ป้ายประกาศ
ภาษาที่พูด (รหัส) เป็นภาษาถิ่น (ภาษา) ใดลีลาการพูด (รูปแบบ)
เป็นอย่างไร
(vi) ลักษณะของคําพูดอยูในรูปแบบ (แบบข้อความ)
ใดเช่นเป็นจดหมายรักหัวเรื่อง: การเทศนาหัวเรื่อง: การเล่านิทานบทกลอนเป็นต้น
( vii) สถานะการ ณ หรือพิธีที่คําพูดนั้น ๆ เกิดขึ้น (event)
ในพิธีเชนแตงงานในพิธีสวดมนต์เป็นตน
(viii) จุดประสงค์ของการพูด (วัตถุประสงค์)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปริบทคือสถานการณ์ที่บ่งบอกถึงความสัมพันธ์ของผู้รวมสนทนาซึ่งรวมทั้งคําพูดและภาษาท่าทางสิ่งที่กล่าวถึงและผลของคําพูดเฟิร์ธ ( ตามความหมายของ ,1957 ) พรอมกันนี้เฟิร์ทซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งภาษาศาสตร์สมัยปจัจุบันของภาษาอังกฤษก็ได้พูดถึงความสัมพันธ์ของปริบทว่า :
logicians ฉลาดคิดคำพูดและข้อเสนอมี ' ความหมาย ' บางอย่างในตัวเอง นอกจากผู้เข้าร่วมกิจกรรมในบริบทของสถานการณ์ผู้พูดและผู้ฟังไม่ได้ดูเหมือนจะเป็น ผมแนะนำว่า เสียงไม่ควรทั้งหมดทางใจจากบริบททางสังคมที่พวกเขาทำงานและดังนั้นข้อความทั้งหมดพูดภาษาสมัยใหม่ควรถือว่ามี ' ความหมายของการพูด และถูกอ้างถึงโดยทั่วไปเข้าร่วมในบางบริบทของสถานการณ์ทั่วไป .
( เฟิร์ท 2500 : 226 )
กล่าวสั้นจะก็คือเฟิร์ทคิดวาเมื่อจะตีความหมายของคําพูดจะตองพิจารณาถึงปริบทเป็นสําคัญในทํานองเดียวกันไฮมส์ ( 1962 ) ก็ได้ให้ความสําคัญของปริบทไว้อย่าง
( ผม ) บุคคลผูรวมในบทสนทนาซึ่งรวมทั้งผู้พูดหรือผู้เขียน ( addressor ) และผู้ฟังหรือผู้อ่าน ( ผู้รับ ) พรอมทั้งพื้นความรูของผู้รวมสนทนาด้วย
( 2 ) หัวขอ ( หัวข้อ ) ของการสนทนา
( 3 ) สถานที่และเวลาของบทสนทนา ( การตั้งค่า ) พรอมทั้งภาษาทาทางของผู
รวมสนทนา
( IV ) ภาษาที่ใช้ในการสนทนา ( ช่อง ) อยู่ในรูปใดคือเป็นภาษาพูดภาษา
เขียนป้ายประกาศหรือเครื่องหมายบงบอกเชิงสัญลักษณ์
( V ) ภาษาที่พูด ( รหัส ) เป็นภาษาถิ่น ( ภาษาถิ่น ) ใดลีลาการพูด ( สไตล์ ) เป็น

อย่างไร( 6 ) ลักษณะของคําพูดอยูในรูปแบบ ( รูปแบบข้อความ ) ใดเช่นเป็นจดหมาย
รักการเทศนาการเล่านิทานบทกลอนเป็นต้น
( 7 ) สถานะการณหรือพิธีที่คําพูดนั้นจะเกิดขึ้น ( เหตุการณ์ ) เชนในพิธีแตงงานเป็นตน

ในพิธีสวดมนต์( 8 ) จุดประสงค์ของการพูด ( วัตถุประสงค์ )