When Lilacs Last in the Dooryard Bl

When Lilacs Last in the Dooryard Bloom'd- is an elegy on the death of Abraham Lincoln, though it never mentions the president by name. Like most elegies, it develops from the personal (the death of Lincoln and the poet's grief) to the impersonal (the death of "all of you" and death itself); from an intense feeling of grief to the thought of reconciliation. The poem, which is one of the finest Whitman ever wrote, is a dramatization of this feeling of loss. This elegy is grander and more touching than Whitman's other two elegies on Lincoln's death, "0 Captain! My Captain!" and "Hush'd Be the Camps To-day." The form is elegiac but also contains elements found in operatic music, such as the aria and recitative. The song of the hermit thrush, for example, is an "aria."

Abraham Lincoln was shot in Washington, D.C., by Booth on April 14, 1865, and died the following day. The body was sent by train from Washington to Springfield, Illinois. As it crossed the continent, it was saluted by the people of America. Whitman has not only men and women but even natural objects saluting the dead man.

The first cycle of the poem, comprising sections 1-4, presents the setting in clear perspective. As spring returns, the lilacs blossom, and the planet Venus "nearly dropp'd in the western sky," the poet mourns the loss "of him I love." He mourns the "powerful western fallen star" now covered by "black murk" in the "tearful night," and he is "powerless" and "helpless" because the cloud around him "will not free my soul." He observes a lilac bush, is deeply affected by its perfume, and believes that "every leaf [is] a miracle." He breaks off a small branch with "heart-shaped Leaves." A shy, solitary thrush, like a secluded hermit, sings a song which is an expression of its inmost grief. It sings "death's outlet song of life.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อ Lilacs หลังดอก Dooryard มี-อยู่ elegy การตายของอับราฮัมลินคอล์น แม้ว่าไม่เคยกล่าวถึงประธานตามชื่อ เช่น elegies ส่วนใหญ่ จะพัฒนาจากบุคคล (การตายของลินคอล์นและความเศร้าโศกของกวี) กับไม้ที่มี (ตาย "ทั้งหลาย" และตายเอง); จากความรู้สึกรุนแรงของความเศร้าโศกกับความคิดของการกระทบยอด กลอน ซึ่งเป็นหนึ่งในดีที่สุด Whitman เคยเขียน เป็น dramatization ของนี้รู้สึกสูญเสีย Elegy นี้เป็น grander และสัมผัสมากขึ้นกว่า Whitman ของ elegies สองอื่น ๆ บนความตายของลินคอล์น "กัปตัน 0 ของฉันกัปตัน " และ"ปิดจะได้ค่ายต่อวัน" แบบฟอร์มเป็น elegiac แต่ยัง ประกอบด้วยองค์ประกอบที่พบในเพลง operatic อาและ recitative เพลงของเชื้อราฤาษี เช่น คือ เป็น "อา"อับราฮัมลินคอล์นถูกยิงใน Washington, dc โดยบูธบน 14 เมษายน ปี 1865 และเสียชีวิตใน วันต่อไปนี้ ร่างกายถูกส่ง โดยรถไฟจากวอชิงตันไปสปริงฟิลด์ รัฐอิลลินอยส์ มันข้ามทวีป มันถูก saluted โดยคนของอเมริกา Whitman ได้ไม่เพียงแต่ผู้ชาย และผู้หญิง แต่วัตถุธรรมชาติแม้ saluting คนตายกลอน ประกอบด้วยส่วนที่ 1-4 รอบแรกแสดงการตั้งค่าในมุมมองที่ชัดเจน เป็นสปริงกลับ บลอสซั่ม lilacs และดาวพระศุกร์ "เกือบ dropp อ่านโดยสะอัดฟ้าตะวันตก" กวีคร่ำครวญถึงการสูญเสีย "ของเขารักกัน" เขาคร่ำครวญถึง "ประสิทธิภาพตะวันตกลดลงดาว" ขณะนี้ ครอบคลุม "murk ดำ" ใน "คืน tearful" และเขาเป็น "อำนาจ" และ "กำพร้า" เพราะเมฆรอบ "จะปล่อยจิตใจของฉัน" เขาคำนึงถึงบุรีแลกซ์ ลึกได้รับผลกระทบจากความหอม และเชื่อว่า "ทุกใบ [เป็น] ที่โรงแรมมิราเคิล" เขาแบ่งปิดสาขาขนาดเล็กด้วย "หัวใจออก" ความอาย ปัจเจกเชื้อรา เช่นฤาษีเงียบสงบ ร้องเพลงซึ่งเป็นค่าของความเศร้าโศกของ inmost มันร้องเพลง "ความตายของร้านเพลงชีวิต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อดอกบานจะ Dooryard ในที่สุด - เป็นการไว้อาลัยต่อการเสียชีวิตของ อับราฮัม ลินคอล์น แม้ว่าจะไม่เคยกล่าวถึงประธานตามชื่อ ชอบ elegies ที่สุด มันพัฒนาจากส่วนบุคคล ( การตายของลินคอล์นและความเศร้าโศกของกวี ) ตัวตน ( ความตายของ " ทุกคน " และ " ความตาย " ) ; จากความรู้สึกแรงกล้าของความเศร้าโศกกับความคิดของการปรองดอง กลอนซึ่งเป็นหนึ่งในที่ดีที่สุด วิทแมน เคยเขียนเป็น dramatization ของความรู้สึกสูญเสียนี้ ไว้อาลัยนี้ยิ่งใหญ่และสัมผัสของวิทแมนกว่าอีกสอง elegies ลินคอล์นตาย " 0 กัปตัน กัปตันของฉัน ! " และ " ความเงียบคงเป็นค่ายวัน " แบบฟอร์มการไว้อาลัย แต่ยังมีองค์ประกอบที่พบในเสียงเพลง เช่น อาเรีย และท่อง . เพลง ฤาษีเดินดง ตัวอย่างเช่นเป็น " อาเรีย "

อับราฮัมลินคอล์นถูกยิง ในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. โดยบูธเมื่อวันที่ 14 เมษายน 1865 และเสียชีวิตในวันต่อมา ร่างที่ถูกส่งโดยรถไฟจากวอชิงตันไปยังสปริงฟิลด์ อิลลินอยส์ มันข้ามทวีปก็ทักทายปราศรัยโดยคนอเมริกา วิทแมนไม่ได้มีเพียงชายและหญิงแต่ธรรมชาติวัตถุไหว้ศพ

รอบแรกของบทกวี , ประกอบด้วยส่วน 1-4 ,แสดงการตั้งค่าในมุมมองที่ชัดเจน เป็นคืนฤดูใบไม้ผลิ ดอกบาน และดาววีนัส " เกือบ dropp จะท้องฟ้าตะวันตก " กวีที่ขาดทุน " ของพระองค์ที่ฉันรัก เขารำลึกถึง " อำนาจตะวันตกดาวตก " ครอบคลุม " ความมืดมนดำ " ใน " คืนที่น้ำตา " และเขาคือ " อำนาจ " และ " ฆาตกรรม " เพราะเมฆรอบๆเขา " จะไม่ปลดปล่อยวิญญาณของฉัน " เขาสังเกตสีม่วง บุชลึกผลกระทบจากน้ำหอมของมัน และเชื่อว่า " ทุกใบ [ เป็น ] ปาฏิหารย์ " เขาแบ่งออกเป็นสาขาเล็กๆ ด้วย " ใบรูปหัวใจ " ขี้อาย โดดเดี่ยว นก เหมือนฤาษี เงียบสงบ ร้องเพลง ซึ่งเป็นการแสดงออกของความเศร้าสุดซึ้ง มันร้องเพลง " ความตายของร้านเพลงแห่งชีวิต