- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
Few were surprised when Venezuela a
Few were surprised when Venezuela announced a deal with China last week to restore 1.4 million acres of unproductive farmland across the oil-rich but impoverished South American nation.
China increasingly is buying farmland and agricultural companies in South America to feed its ever-growing population, currently estimated to be 1.34 billion.
The most important aspect of China’s agricultural investment in Latin America is that “it is a part of the increasing physical footprint of the People’s Republic of China that is just beginning to occur,” said Evan Ellis, an assistant professor at National Defense University in Washington.
Mr. Ellis said that “with the Chinese becoming mine owners, petroleum-field operators, factory managers and dam builders in Latin America,” China’s farming operations there “will immerse the Chinese, with their very different culture, in one of the most politically charged phenomena in the region - the relationship between the Latin American people and their land.”
Central to China’s rising agricultural-industrial complex are soybeans from Brazil and Argentina, millions of tons of which the Chinese are importing to feed cows and pigs to meet a growing demand for meat.
From 2005 to 2011, China’s soybean demand nearly doubled to more than 70 million tons per year, while domestic production declined 10 percent to 14 million tons, according to SinoLatin Capital, a Shanghai-based investment firm focused on transactions between Latin America and China.
China is working to close that deficit by infusing cash into Latin American economies in exchange for allowing Chinese government-owned companies to set up shop and extract basic food goods:
• The Chongqing Grain Group has agreed to build an industrial complex for soybean processing in Brazil’s Bahia state, where it reportedly plans to invest up to $2.4 billion.
• The Hong Kong-based company Noble Group is steering $237 million to a similar project in Brazil’s Mato Grosso region.
• China’s Sanhe Hopeful Grain & Oil announced plans in April to put $7.5 billion into soybean processing facilities in the state of Goias in exchange for an annual supply of 6 million tons of the legumes from Brazil, a deal that reportedly includes building a railroad to move products out of the facility.
Mr. Ellis notes that the Chinese agricultural giant Helionjiang Beidahuang, the China National Agricultural Development Group Corp. and Chongqing Grain Group have made clear their intention to buy Brazilian land in coming years.
In Argentina last year, Beidahuang inked a deal with the provincial government of Rio Negro to help develop more than 800,000 acres of farmland and upgrade a port in exchange for soybean exports over the next 20 years.
Attempts to contact Beidahuang were not successful.
Officials at the Chinese embassies in Brazil or Argentina did not respond to requests for comment.
Neocolonial claims
While Chinese demand for commodities has fueled economies in Brazil and Argentina, it also has prompted unease and a backlash of sorts.
Common are complaints that neocolonial-style trade - raw exports going to China while higher-value Chinese imports flood local markets - is creating the kind of wealth that can dissipate eventually.
Without naming China, the Argentine Congress in December passed legislation that limits foreign owners to 2,470 acres and caps the total land area that can be owned by foreigners at 15 percent.
What’s more, political backlash and a lawsuit have killed Beidahuang’s deal in Rio Negro.
Brazil also is responding in kind. After several Chinese attempts to buy large tracts in 2010, Brazil’s attorney general last year used a 40-year-old law to make it harder for foreigners to buy land. Lawmakers in March will vote on a bill that would codify those restrictions.
Jorge Rulli of the environmental organization Grupo de Reflexion Rural said the Argentine land law doesn’t stop Chinese companies from buying into local companies that then do their bidding.
He cited a long-reported deal between Beidahuang and Cresud, Argentina’s largest soybean producer. But a Cresud representative told The Washington Times that there is “currently no deal” between the companies.
Still, similar criticisms have been leveled against Brazil’s land law.
Paulo Sotero, a Brazil analyst at the Woodrow Wilson International Center for Scholars in Washington, noted that the country’s constitution does not discriminate between foreign and Brazilian owners.
“So a legislation that does could be challenged in the courts,” he said.
Thilo Hanemann, research director at the Rhodium Group, an investment advisory and strategic planning firm in New York, said political backlash against land deals has driven Chinese companies to shift strategies.
“They’re turning away from their obsession of ownership in these sensitive sectors and finding more flexible solutions to get what they need,” he said. “They’re now seeking small stakes in companies or buying into long-term supply contracts, processing plants and infrastructure.”
Strength or weakness?
Mr. Hanemann dismisses the perception that Chinese investment in natural resources and global commodities is a product of strength and colonial ambition.
“Chinese agricultural investment is sign of weakness rather than strength,” he said. “Their food demand is increasing, but Chinese companies currently have a minor foothold in the global supply chain and inferior productivity at home.”
In the 1960s, agriculture accounted for more than 40 percent of China’s total gross domestic product, but that figure today stands at 10 percent, according to SinoLatin Capital.
SinoLatin analyst Felipe Canales said China’s needs can translate into gains for developing countries. Proper land acquisitions can create jobs, boost salaries and improve infrastructure, he said.
He also noted another reason Chinese companies are seeking local partners.
“There is more risk to agriculture,” Mr. Canales said. “If you’re investing in a mine, you usually have proof of copper. Agriculture is more uncertain.”
Chinese who invest in agriculture see Latin America as a far-away region with a language and culture they don’t understand, he said. “So it’s best to get a minority stake in a local partner, learn from them and later acquire a bigger stake.”
Kory Melby, a U.S. farmer who works in Brazil as an agricultural investment consultant, said he has received calls and emails from Chinese grain buyers wanting to partner with Brazilian grain warehouses.
“The Chinese are forming partnerships with megaproducers so everybody feels nice and calm,” he said. “Instead of trying to buy land directly, they are saying, ‘Here’s $10 million at below-market interest rate. You go buy more land. You go buy equipment. You go do what you do well. But we have the option of setting a price and getting paid back in soybeans if we need them.’ “
Mr. Melby said Brazilian farmers want to sell to China but are cold to the idea of foreigners making speculative fortunes off their crops.
“The only way this will work is if the Chinese have boots on the ground,” he said. “They need base camps with dynamic Chinese individuals in country, learning Portuguese and constantly working the angles.
“It’s about having a presence. It’s about going to church together, playing soccer and drinking beer together. That’s how trust is built here.”
Others hold a different view of Chinese boots on the ground.
Mr. Ellis, of National Defense University, said the greatest challenge to U.S. security posed by China’s activities in South America involves Chinese funds helping to prop up “populist regimes” such as that of Venezuelan President Hugo Chavez.
He said China’s investments could turn South American countries into “economic vassal states setting the stage to create a crisis that the U.S. and their neighbors will have to deal with at a later point in time.”
China increasingly is buying farmland and agricultural companies in South America to feed its ever-growing population, currently estimated to be 1.34 billion.
The most important aspect of China’s agricultural investment in Latin America is that “it is a part of the increasing physical footprint of the People’s Republic of China that is just beginning to occur,” said Evan Ellis, an assistant professor at National Defense University in Washington.
Mr. Ellis said that “with the Chinese becoming mine owners, petroleum-field operators, factory managers and dam builders in Latin America,” China’s farming operations there “will immerse the Chinese, with their very different culture, in one of the most politically charged phenomena in the region - the relationship between the Latin American people and their land.”
Central to China’s rising agricultural-industrial complex are soybeans from Brazil and Argentina, millions of tons of which the Chinese are importing to feed cows and pigs to meet a growing demand for meat.
From 2005 to 2011, China’s soybean demand nearly doubled to more than 70 million tons per year, while domestic production declined 10 percent to 14 million tons, according to SinoLatin Capital, a Shanghai-based investment firm focused on transactions between Latin America and China.
China is working to close that deficit by infusing cash into Latin American economies in exchange for allowing Chinese government-owned companies to set up shop and extract basic food goods:
• The Chongqing Grain Group has agreed to build an industrial complex for soybean processing in Brazil’s Bahia state, where it reportedly plans to invest up to $2.4 billion.
• The Hong Kong-based company Noble Group is steering $237 million to a similar project in Brazil’s Mato Grosso region.
• China’s Sanhe Hopeful Grain & Oil announced plans in April to put $7.5 billion into soybean processing facilities in the state of Goias in exchange for an annual supply of 6 million tons of the legumes from Brazil, a deal that reportedly includes building a railroad to move products out of the facility.
Mr. Ellis notes that the Chinese agricultural giant Helionjiang Beidahuang, the China National Agricultural Development Group Corp. and Chongqing Grain Group have made clear their intention to buy Brazilian land in coming years.
In Argentina last year, Beidahuang inked a deal with the provincial government of Rio Negro to help develop more than 800,000 acres of farmland and upgrade a port in exchange for soybean exports over the next 20 years.
Attempts to contact Beidahuang were not successful.
Officials at the Chinese embassies in Brazil or Argentina did not respond to requests for comment.
Neocolonial claims
While Chinese demand for commodities has fueled economies in Brazil and Argentina, it also has prompted unease and a backlash of sorts.
Common are complaints that neocolonial-style trade - raw exports going to China while higher-value Chinese imports flood local markets - is creating the kind of wealth that can dissipate eventually.
Without naming China, the Argentine Congress in December passed legislation that limits foreign owners to 2,470 acres and caps the total land area that can be owned by foreigners at 15 percent.
What’s more, political backlash and a lawsuit have killed Beidahuang’s deal in Rio Negro.
Brazil also is responding in kind. After several Chinese attempts to buy large tracts in 2010, Brazil’s attorney general last year used a 40-year-old law to make it harder for foreigners to buy land. Lawmakers in March will vote on a bill that would codify those restrictions.
Jorge Rulli of the environmental organization Grupo de Reflexion Rural said the Argentine land law doesn’t stop Chinese companies from buying into local companies that then do their bidding.
He cited a long-reported deal between Beidahuang and Cresud, Argentina’s largest soybean producer. But a Cresud representative told The Washington Times that there is “currently no deal” between the companies.
Still, similar criticisms have been leveled against Brazil’s land law.
Paulo Sotero, a Brazil analyst at the Woodrow Wilson International Center for Scholars in Washington, noted that the country’s constitution does not discriminate between foreign and Brazilian owners.
“So a legislation that does could be challenged in the courts,” he said.
Thilo Hanemann, research director at the Rhodium Group, an investment advisory and strategic planning firm in New York, said political backlash against land deals has driven Chinese companies to shift strategies.
“They’re turning away from their obsession of ownership in these sensitive sectors and finding more flexible solutions to get what they need,” he said. “They’re now seeking small stakes in companies or buying into long-term supply contracts, processing plants and infrastructure.”
Strength or weakness?
Mr. Hanemann dismisses the perception that Chinese investment in natural resources and global commodities is a product of strength and colonial ambition.
“Chinese agricultural investment is sign of weakness rather than strength,” he said. “Their food demand is increasing, but Chinese companies currently have a minor foothold in the global supply chain and inferior productivity at home.”
In the 1960s, agriculture accounted for more than 40 percent of China’s total gross domestic product, but that figure today stands at 10 percent, according to SinoLatin Capital.
SinoLatin analyst Felipe Canales said China’s needs can translate into gains for developing countries. Proper land acquisitions can create jobs, boost salaries and improve infrastructure, he said.
He also noted another reason Chinese companies are seeking local partners.
“There is more risk to agriculture,” Mr. Canales said. “If you’re investing in a mine, you usually have proof of copper. Agriculture is more uncertain.”
Chinese who invest in agriculture see Latin America as a far-away region with a language and culture they don’t understand, he said. “So it’s best to get a minority stake in a local partner, learn from them and later acquire a bigger stake.”
Kory Melby, a U.S. farmer who works in Brazil as an agricultural investment consultant, said he has received calls and emails from Chinese grain buyers wanting to partner with Brazilian grain warehouses.
“The Chinese are forming partnerships with megaproducers so everybody feels nice and calm,” he said. “Instead of trying to buy land directly, they are saying, ‘Here’s $10 million at below-market interest rate. You go buy more land. You go buy equipment. You go do what you do well. But we have the option of setting a price and getting paid back in soybeans if we need them.’ “
Mr. Melby said Brazilian farmers want to sell to China but are cold to the idea of foreigners making speculative fortunes off their crops.
“The only way this will work is if the Chinese have boots on the ground,” he said. “They need base camps with dynamic Chinese individuals in country, learning Portuguese and constantly working the angles.
“It’s about having a presence. It’s about going to church together, playing soccer and drinking beer together. That’s how trust is built here.”
Others hold a different view of Chinese boots on the ground.
Mr. Ellis, of National Defense University, said the greatest challenge to U.S. security posed by China’s activities in South America involves Chinese funds helping to prop up “populist regimes” such as that of Venezuelan President Hugo Chavez.
He said China’s investments could turn South American countries into “economic vassal states setting the stage to create a crisis that the U.S. and their neighbors will have to deal with at a later point in time.”
0/5000
น้อยก็ประหลาดใจเมื่อเวเนซุเอลาประกาศข้อตกลงกับจีนสัปดาห์คืน 1.4 ล้านเอเคอร์ของพื้นที่การเกษตรก่อข้ามน้ำมันอุดมไปด้วย แต่จนประเทศอเมริกาใต้ จีนมากขึ้นจะซื้อพื้นที่การเกษตรและบริษัทเกษตรในอเมริกาใต้เลี้ยงเติบโตเคยประชากร ปัจจุบันประมาณ 1.34 พันล้าน ด้านสำคัญของการลงทุนด้านการเกษตรของจีนในสหรัฐอเมริกาคือ "มันเป็นส่วนหนึ่งของรอยทางกายภาพเพิ่มขึ้นของสาธารณรัฐประชาชนจีนที่เพิ่งเริ่มเกิดขึ้น, " กล่าวว่า อีแวนเอลลิส ผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยป้องกันประเทศชาติในวอชิงตัน นายเอลลิสกล่าวว่า "กับจีนกลายเป็น เจ้าของ ปิโตรเลียมฟิลด์ตัวดำเนินการ ผู้จัดการโรงงาน และสร้างเขื่อนในสหรัฐอเมริกา การดำเนินการทำการเกษตรของจีนมี"จะแช่จีน มีวัฒนธรรมของพวกเขาแตกต่างกันมาก หนึ่งของปรากฏการณ์ทางการเมืองมากที่สุดคิดค่าธรรมเนียมในภูมิภาค - ความสัมพันธ์ระหว่างคนอเมริกันละตินและแผ่นดินของเขา" ศูนย์กลางของจีนเพิ่มขึ้นเชิงเกษตรอุตสาหกรรมได้ถั่วเหลืองจากบราซิล และอาร์เจนติน่า ล้านตันซึ่งจีนจะนำเข้าไปเลี้ยงวัวและสุกรเพื่อตอบสนองการเติบโตความต้องการสำหรับเนื้อสัตว์ ตั้งแต่ปี 2548 ถึง 2554 ความต้องการถั่วเหลืองของจีนเกือบสองเท่ากว่า 70 ล้านตันต่อปี ในขณะที่ผลิตในประเทศลดลงร้อยละ 10 ถึง 14 ล้านตัน ตามเมืองหลวง SinoLatin บริษัทลงทุนจากเซี่ยงไฮ้เน้นธุรกรรมระหว่างสหรัฐอเมริกาและจีน จีนทำงานปิดที่ขาดดุล โดยเงินสด infusing เป็นเศรษฐกิจริกาเพื่อแลกกับให้บริษัทจีนที่รัฐบาลเป็นเจ้าของตั้งอยู่ และขยายสินค้าอาหารพื้นฐาน: • กลุ่มข้าวจุงกิงได้ตกลงที่จะสร้างอุตสาหกรรมเชิงซ้อนสำหรับถั่วเหลืองประมวลผลสถานะเฮียของบราซิล ที่จะรายงานแผนการลงทุนถึง 2.4 พันล้านเหรียญ •บริษัท Hong Kong ตาม กลุ่มตระกูลเป็นพวงมาลัย $237 ล้านโครงการคล้ายคลึงกันในภูมิภาค Mato Grosso ของบราซิล น้ำมันและเมล็ดข้าวมีความหวังเสนห์•จีนประกาศแผนในเดือนเมษายนให้ 7.5 พันล้านเหรียญเป็นถั่วเหลืองที่ประมวลผลในรัฐ Goias เพื่อแลกกับการจัดหาปี 6 ล้านตันของกินจากบราซิล การจัดการที่รายงานรวมถึงการสร้างทางรถไฟเพื่อย้ายสินค้าจากสถานที่ นาย Ellis บันทึกว่า จีนเกษตรยักษ์ Helionjiang ไบดาฮวง จีนชาติเกษตรพัฒนากลุ่ม Corp. และ กลุ่มข้าวจุงกิงได้ชัดเจนความที่ตั้งใจจะซื้อที่ดินที่บราซิลในปีที่ผ่านมา ในอาร์เจนตินา ปี ไบดาฮวงกับรัฐ Rio Negro เพื่อช่วยพัฒนาพื้นที่การเกษตรกว่า 800000 เอเคอร์ และปรับพอร์ตเพื่อแลกกับถั่วเหลืองจังหวัดส่ง 20 ปีถัดไป พยายามติดต่อไบดาฮวงไม่ประสบความสำเร็จ เจ้าหน้าที่ที่สถานทูตจีนในประเทศบราซิลอาร์เจนติน่าไม่ตอบสนองการร้องขอสำหรับข้อคิดเห็น ร้อง neocolonial ในขณะที่ความต้องการสินค้าโภคภัณฑ์จีนมีเป็นเชื้อเพลิงประเทศบราซิลและอาร์เจนติน่า มันยังมีแจ้ง unease และแบคแลชประเภท ทั่วไปมีข้อร้องเรียนที่ neocolonial ลักษณะค้า -ดิบส่งออกไปจีนในขณะที่ตลาดน้ำท่วมสูงกว่ามูลค่าการนำเข้าจีน - กำลังสร้างชนิดของทรัพย์สินที่สามารถกระจายไปในที่สุด โดยตั้งชื่อจีน สภาอาร์เจนตินาในเดือนธันวาคมส่งผ่านกฎหมายที่จำกัดเจ้าของไร่ 2,470 และหมวกต่างพื้นที่ทั้งหมดที่สามารถเป็นเจ้าของ โดยชาวต่างชาติที่ร้อยละ 15 แก่ แบคแลชทางการเมืองและคดีได้ฆ่าจัดการของไบดาฮวงใน Rio Negro บราซิลยังมีการตอบสนองในชนิด หลังจากจีนหลายพยายามซื้อรามิดขนาดใหญ่ในปี 2553 อัยการสูงสุดของประเทศบราซิลปีใช้กฎหมายอายุ 40 ปีทำให้มันยากสำหรับชาวต่างชาติจะซื้อที่ดิน ร่างกฎหมายในเดือนมีนาคมจะลงคะแนนในรายการที่จะประมวลข้อจำกัดเหล่านั้น Jorge Rulli ขององค์กรสิ่งแวดล้อมผู้เด Grupo Rural กล่าวว่า กฎหมายที่ดินอาร์เจนตินาไม่หยุดบริษัทจีนจากซื้อเป็นบริษัทท้องถิ่นที่ทำการประมูลแล้ว เริ่มแรกการจัดการรายงานยาวระหว่างไบดาฮวงและ Cresud อาร์เจนตินาผลิตถั่วเหลืองที่ใหญ่ที่สุด แต่ตัวแทน Cresud บอกไทม์วอชิงตันที่ มีอยู่ "ไม่ตกลง" ระหว่างบริษัท ยังคง วิจารณ์คล้ายได้ถูกจำกัดกับกฎหมายที่ดินของประเทศบราซิล Sotero เปา บราซิลนักวิเคราะห์ที่ Woodrow Wilson ศูนย์นานาชาติสำหรับนักวิชาการในวอชิงตัน ตั้งข้อสังเกตว่า รัฐธรรมนูญของประเทศไม่ได้เหยียดระหว่างเจ้าของต่างประเทศ และบราซิล "ดังนั้นกฎหมายที่ไม่อาจถูกท้าทายในศาล เขากล่าวว่า Thilo Hanemann งานวิจัยผู้อำนวยการ กลุ่มโรเดียม การลงทุนเชิงกลยุทธ์ และปรึกษาวางแผนบริษัทในนิวยอร์ก กล่าวว่า แบคแลชเมืองกับที่ดินเสนอผลักดันบริษัทจีนกะแผนกลยุทธ์ "พวกเขากำลังเปิดจากการครอบงำจิตใจของเจ้าของในภาคนี้มีความสำคัญ และหาวิธีแก้ปัญหามีความยืดหยุ่นมากขึ้นจะได้รับสิ่งที่พวกเขาต้อง เขากล่าวว่า "พวกเขากำลังตอนนี้กำลังอาศัยเล็ก ๆ ในบริษัท หรือซื้อในสัญญาจัดหาระยะยาว ต้นไม้และโครงสร้างพื้นฐานในการประมวลผล" ความแข็งแรงหรืออ่อนแอ นาย Hanemann dismisses รู้ว่าจีนลงทุนในทรัพยากรธรรมชาติและสินค้าโภคภัณฑ์ทั่วโลกผลิตภัณฑ์ของความแข็งแรงและความใฝ่ฝันที่โคโลเนียล "ลงทุนด้านการเกษตรของจีนมีความอ่อนแอมากกว่าความแข็งแรง เขากล่าวว่า "เพิ่มความต้องการอาหารของพวกเขา แต่บริษัทจีนขณะนี้มี foothold รองในผลผลิตเป็นรองและห่วงโซ่อุปทานทั่วโลกที่บ้าน" ในปี 1960 เกษตรคิดเป็นกว่า 40 เปอร์เซ็นต์ของจีนรวมผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ แต่วันนี้ยืนที่ 10 เปอร์เซ็นต์ ตามเมืองหลวง SinoLatin SinoLatin นักวิเคราะห์ Felipe Canales กล่าวว่า ความต้องการของจีนสามารถแปลเป็นกำไรสำหรับประเทศกำลังพัฒนา ซื้อที่ดินที่เหมาะสมสามารถสร้างงาน เพิ่มเงินเดือน และปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐาน นอกจากนี้เขายังสังเกตอีกเหตุผลที่บริษัทจีนกำลังมองหาคู่ค้าท้องถิ่น นาย Canales กล่าวว่า "มีความเสี่ยงเพิ่มเติมเพื่อเกษตร "ถ้าคุณกำลังลงทุนในเหมือง คุณมักจะได้หลักฐานของทองแดง เกษตรไม่แน่นอนมากขึ้น" จีนที่ลงทุนในการเกษตรดูริกาเป็นพื้นที่ไกลกับภาษาและวัฒนธรรมที่พวกเขาไม่เข้าใจ เขากล่าวว่า "ดังนั้นจึงควรรับเดิมพันชนกลุ่มน้อยในพันธมิตรท้องถิ่น เรียนรู้จากพวกเขา และในภายหลังได้รับเงินเดิมพันใหญ่" Kory Melby ชาวสหรัฐอเมริกาที่ทำงานในประเทศบราซิลเป็นปรึกษาการลงทุนเกษตร กล่าวว่า เขาได้รับโทรศัพท์และอีเมล์จากผู้ซื้อข้าวจีนอยากเป็นหุ้นส่วนกับข้าวบราซิลคลังสินค้า "จีนจะเป็นความร่วมมือกับ megaproducers เพื่อให้ทุกคนรู้สึกดี และสงบ เขากล่าวว่า "แทนที่จะพยายามที่จะซื้อที่ดินโดยตรง พวกเขาจะบอกว่า, ' นี่คือ $10 ล้านในอัตราดอกเบี้ยต่ำกว่าตลาดด้วย คุณไปซื้อที่ดินเพิ่มเติม คุณไปซื้ออุปกรณ์ คุณไปทำอะไรที่คุณทำดี แต่เรามีตัวเลือกในการตั้งราคา และการชำระในถั่วเหลืองถ้าเราจำเป็นต้อง ' “ นาย Melby กล่าวว่า เกษตรกรบราซิลต้องการขายให้กับจีน แต่เย็นกับความคิดของชาวต่างชาติทำใหญ่ ๆ ถือปิดพืชของพวกเขา "วิธีเดียวที่จะได้ผลคือ ถ้าจีนมีรองเท้าบนพื้นดิน เขากล่าวว่า "พวกเขาต้องค่ายฐานกับแบบจีนบุคคลในประเทศ เรียนภาษาโปรตุเกส และการทำงานตลอดเวลาทำให้มุม "มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการมีสถานะ มันกำลังจะไปโบสถ์กัน เล่นฟุตบอล และดื่มเบียร์กัน ที่เป็นอย่างไรน่าเชื่อถืออยู่ที่นี่" คนอื่นเก็บมุมมองต่าง ๆ ของรองเท้าจีนบนพื้นดิน นาย Ellis มหาวิทยาลัยแห่งชาติป้องกัน กล่าวว่า ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเพื่อความปลอดภัยของสหรัฐอเมริกาโดยกิจกรรมของจีนในอเมริกาใต้เกี่ยวข้องกับกองทุนจีนที่ช่วยประคับประคอง "ระบอบประชานิยม" เช่นที่ประธานาธิบดีเวเนซุเอลา Hugo ชาเวซ เขากล่าวว่า การลงทุนของจีนได้เปิดประเทศอเมริกาใต้เป็น "vassal เศรษฐกิจอเมริกาตั้งระยะการสร้างวิกฤตที่สหรัฐฯ และบ้านของพวกเขาจะต้องจัดการกับในภายหลังในเวลา"
การแปล กรุณารอสักครู่..
Few were surprised when Venezuela announced a deal with China last week to restore 1.4 million acres of unproductive farmland across the oil-rich but impoverished South American nation.
China increasingly is buying farmland and agricultural companies in South America to feed its ever-growing population, currently estimated to be 1.34 billion.
The most important aspect of China’s agricultural investment in Latin America is that “it is a part of the increasing physical footprint of the People’s Republic of China that is just beginning to occur,” said Evan Ellis, an assistant professor at National Defense University in Washington.
Mr. Ellis said that “with the Chinese becoming mine owners, petroleum-field operators, factory managers and dam builders in Latin America,” China’s farming operations there “will immerse the Chinese, with their very different culture, in one of the most politically charged phenomena in the region - the relationship between the Latin American people and their land.”
Central to China’s rising agricultural-industrial complex are soybeans from Brazil and Argentina, millions of tons of which the Chinese are importing to feed cows and pigs to meet a growing demand for meat.
From 2005 to 2011, China’s soybean demand nearly doubled to more than 70 million tons per year, while domestic production declined 10 percent to 14 million tons, according to SinoLatin Capital, a Shanghai-based investment firm focused on transactions between Latin America and China.
China is working to close that deficit by infusing cash into Latin American economies in exchange for allowing Chinese government-owned companies to set up shop and extract basic food goods:
• The Chongqing Grain Group has agreed to build an industrial complex for soybean processing in Brazil’s Bahia state, where it reportedly plans to invest up to $2.4 billion.
• The Hong Kong-based company Noble Group is steering $237 million to a similar project in Brazil’s Mato Grosso region.
• China’s Sanhe Hopeful Grain & Oil announced plans in April to put $7.5 billion into soybean processing facilities in the state of Goias in exchange for an annual supply of 6 million tons of the legumes from Brazil, a deal that reportedly includes building a railroad to move products out of the facility.
Mr. Ellis notes that the Chinese agricultural giant Helionjiang Beidahuang, the China National Agricultural Development Group Corp. and Chongqing Grain Group have made clear their intention to buy Brazilian land in coming years.
In Argentina last year, Beidahuang inked a deal with the provincial government of Rio Negro to help develop more than 800,000 acres of farmland and upgrade a port in exchange for soybean exports over the next 20 years.
Attempts to contact Beidahuang were not successful.
Officials at the Chinese embassies in Brazil or Argentina did not respond to requests for comment.
Neocolonial claims
While Chinese demand for commodities has fueled economies in Brazil and Argentina, it also has prompted unease and a backlash of sorts.
Common are complaints that neocolonial-style trade - raw exports going to China while higher-value Chinese imports flood local markets - is creating the kind of wealth that can dissipate eventually.
Without naming China, the Argentine Congress in December passed legislation that limits foreign owners to 2,470 acres and caps the total land area that can be owned by foreigners at 15 percent.
What’s more, political backlash and a lawsuit have killed Beidahuang’s deal in Rio Negro.
Brazil also is responding in kind. After several Chinese attempts to buy large tracts in 2010, Brazil’s attorney general last year used a 40-year-old law to make it harder for foreigners to buy land. Lawmakers in March will vote on a bill that would codify those restrictions.
Jorge Rulli of the environmental organization Grupo de Reflexion Rural said the Argentine land law doesn’t stop Chinese companies from buying into local companies that then do their bidding.
He cited a long-reported deal between Beidahuang and Cresud, Argentina’s largest soybean producer. But a Cresud representative told The Washington Times that there is “currently no deal” between the companies.
Still, similar criticisms have been leveled against Brazil’s land law.
Paulo Sotero, a Brazil analyst at the Woodrow Wilson International Center for Scholars in Washington, noted that the country’s constitution does not discriminate between foreign and Brazilian owners.
“So a legislation that does could be challenged in the courts,” he said.
Thilo Hanemann, research director at the Rhodium Group, an investment advisory and strategic planning firm in New York, said political backlash against land deals has driven Chinese companies to shift strategies.
“They’re turning away from their obsession of ownership in these sensitive sectors and finding more flexible solutions to get what they need,” he said. “They’re now seeking small stakes in companies or buying into long-term supply contracts, processing plants and infrastructure.”
Strength or weakness?
Mr. Hanemann dismisses the perception that Chinese investment in natural resources and global commodities is a product of strength and colonial ambition.
“Chinese agricultural investment is sign of weakness rather than strength,” he said. “Their food demand is increasing, but Chinese companies currently have a minor foothold in the global supply chain and inferior productivity at home.”
In the 1960s, agriculture accounted for more than 40 percent of China’s total gross domestic product, but that figure today stands at 10 percent, according to SinoLatin Capital.
SinoLatin analyst Felipe Canales said China’s needs can translate into gains for developing countries. Proper land acquisitions can create jobs, boost salaries and improve infrastructure, he said.
He also noted another reason Chinese companies are seeking local partners.
“There is more risk to agriculture,” Mr. Canales said. “If you’re investing in a mine, you usually have proof of copper. Agriculture is more uncertain.”
Chinese who invest in agriculture see Latin America as a far-away region with a language and culture they don’t understand, he said. “So it’s best to get a minority stake in a local partner, learn from them and later acquire a bigger stake.”
Kory Melby, a U.S. farmer who works in Brazil as an agricultural investment consultant, said he has received calls and emails from Chinese grain buyers wanting to partner with Brazilian grain warehouses.
“The Chinese are forming partnerships with megaproducers so everybody feels nice and calm,” he said. “Instead of trying to buy land directly, they are saying, ‘Here’s $10 million at below-market interest rate. You go buy more land. You go buy equipment. You go do what you do well. But we have the option of setting a price and getting paid back in soybeans if we need them.’ “
Mr. Melby said Brazilian farmers want to sell to China but are cold to the idea of foreigners making speculative fortunes off their crops.
“The only way this will work is if the Chinese have boots on the ground,” he said. “They need base camps with dynamic Chinese individuals in country, learning Portuguese and constantly working the angles.
“It’s about having a presence. It’s about going to church together, playing soccer and drinking beer together. That’s how trust is built here.”
Others hold a different view of Chinese boots on the ground.
Mr. Ellis, of National Defense University, said the greatest challenge to U.S. security posed by China’s activities in South America involves Chinese funds helping to prop up “populist regimes” such as that of Venezuelan President Hugo Chavez.
He said China’s investments could turn South American countries into “economic vassal states setting the stage to create a crisis that the U.S. and their neighbors will have to deal with at a later point in time.”
China increasingly is buying farmland and agricultural companies in South America to feed its ever-growing population, currently estimated to be 1.34 billion.
The most important aspect of China’s agricultural investment in Latin America is that “it is a part of the increasing physical footprint of the People’s Republic of China that is just beginning to occur,” said Evan Ellis, an assistant professor at National Defense University in Washington.
Mr. Ellis said that “with the Chinese becoming mine owners, petroleum-field operators, factory managers and dam builders in Latin America,” China’s farming operations there “will immerse the Chinese, with their very different culture, in one of the most politically charged phenomena in the region - the relationship between the Latin American people and their land.”
Central to China’s rising agricultural-industrial complex are soybeans from Brazil and Argentina, millions of tons of which the Chinese are importing to feed cows and pigs to meet a growing demand for meat.
From 2005 to 2011, China’s soybean demand nearly doubled to more than 70 million tons per year, while domestic production declined 10 percent to 14 million tons, according to SinoLatin Capital, a Shanghai-based investment firm focused on transactions between Latin America and China.
China is working to close that deficit by infusing cash into Latin American economies in exchange for allowing Chinese government-owned companies to set up shop and extract basic food goods:
• The Chongqing Grain Group has agreed to build an industrial complex for soybean processing in Brazil’s Bahia state, where it reportedly plans to invest up to $2.4 billion.
• The Hong Kong-based company Noble Group is steering $237 million to a similar project in Brazil’s Mato Grosso region.
• China’s Sanhe Hopeful Grain & Oil announced plans in April to put $7.5 billion into soybean processing facilities in the state of Goias in exchange for an annual supply of 6 million tons of the legumes from Brazil, a deal that reportedly includes building a railroad to move products out of the facility.
Mr. Ellis notes that the Chinese agricultural giant Helionjiang Beidahuang, the China National Agricultural Development Group Corp. and Chongqing Grain Group have made clear their intention to buy Brazilian land in coming years.
In Argentina last year, Beidahuang inked a deal with the provincial government of Rio Negro to help develop more than 800,000 acres of farmland and upgrade a port in exchange for soybean exports over the next 20 years.
Attempts to contact Beidahuang were not successful.
Officials at the Chinese embassies in Brazil or Argentina did not respond to requests for comment.
Neocolonial claims
While Chinese demand for commodities has fueled economies in Brazil and Argentina, it also has prompted unease and a backlash of sorts.
Common are complaints that neocolonial-style trade - raw exports going to China while higher-value Chinese imports flood local markets - is creating the kind of wealth that can dissipate eventually.
Without naming China, the Argentine Congress in December passed legislation that limits foreign owners to 2,470 acres and caps the total land area that can be owned by foreigners at 15 percent.
What’s more, political backlash and a lawsuit have killed Beidahuang’s deal in Rio Negro.
Brazil also is responding in kind. After several Chinese attempts to buy large tracts in 2010, Brazil’s attorney general last year used a 40-year-old law to make it harder for foreigners to buy land. Lawmakers in March will vote on a bill that would codify those restrictions.
Jorge Rulli of the environmental organization Grupo de Reflexion Rural said the Argentine land law doesn’t stop Chinese companies from buying into local companies that then do their bidding.
He cited a long-reported deal between Beidahuang and Cresud, Argentina’s largest soybean producer. But a Cresud representative told The Washington Times that there is “currently no deal” between the companies.
Still, similar criticisms have been leveled against Brazil’s land law.
Paulo Sotero, a Brazil analyst at the Woodrow Wilson International Center for Scholars in Washington, noted that the country’s constitution does not discriminate between foreign and Brazilian owners.
“So a legislation that does could be challenged in the courts,” he said.
Thilo Hanemann, research director at the Rhodium Group, an investment advisory and strategic planning firm in New York, said political backlash against land deals has driven Chinese companies to shift strategies.
“They’re turning away from their obsession of ownership in these sensitive sectors and finding more flexible solutions to get what they need,” he said. “They’re now seeking small stakes in companies or buying into long-term supply contracts, processing plants and infrastructure.”
Strength or weakness?
Mr. Hanemann dismisses the perception that Chinese investment in natural resources and global commodities is a product of strength and colonial ambition.
“Chinese agricultural investment is sign of weakness rather than strength,” he said. “Their food demand is increasing, but Chinese companies currently have a minor foothold in the global supply chain and inferior productivity at home.”
In the 1960s, agriculture accounted for more than 40 percent of China’s total gross domestic product, but that figure today stands at 10 percent, according to SinoLatin Capital.
SinoLatin analyst Felipe Canales said China’s needs can translate into gains for developing countries. Proper land acquisitions can create jobs, boost salaries and improve infrastructure, he said.
He also noted another reason Chinese companies are seeking local partners.
“There is more risk to agriculture,” Mr. Canales said. “If you’re investing in a mine, you usually have proof of copper. Agriculture is more uncertain.”
Chinese who invest in agriculture see Latin America as a far-away region with a language and culture they don’t understand, he said. “So it’s best to get a minority stake in a local partner, learn from them and later acquire a bigger stake.”
Kory Melby, a U.S. farmer who works in Brazil as an agricultural investment consultant, said he has received calls and emails from Chinese grain buyers wanting to partner with Brazilian grain warehouses.
“The Chinese are forming partnerships with megaproducers so everybody feels nice and calm,” he said. “Instead of trying to buy land directly, they are saying, ‘Here’s $10 million at below-market interest rate. You go buy more land. You go buy equipment. You go do what you do well. But we have the option of setting a price and getting paid back in soybeans if we need them.’ “
Mr. Melby said Brazilian farmers want to sell to China but are cold to the idea of foreigners making speculative fortunes off their crops.
“The only way this will work is if the Chinese have boots on the ground,” he said. “They need base camps with dynamic Chinese individuals in country, learning Portuguese and constantly working the angles.
“It’s about having a presence. It’s about going to church together, playing soccer and drinking beer together. That’s how trust is built here.”
Others hold a different view of Chinese boots on the ground.
Mr. Ellis, of National Defense University, said the greatest challenge to U.S. security posed by China’s activities in South America involves Chinese funds helping to prop up “populist regimes” such as that of Venezuelan President Hugo Chavez.
He said China’s investments could turn South American countries into “economic vassal states setting the stage to create a crisis that the U.S. and their neighbors will have to deal with at a later point in time.”
การแปล กรุณารอสักครู่..
ไม่ประหลาดใจเมื่อเวเนซุเอลาประกาศข้อตกลงกับจีนเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เพื่อฟื้นฟู 1.4 ล้านเอเคอร์ของพื้นที่การเกษตรทั่วริชแต่ไม่ยากจนอเมริกาใต้ประเทศ
จีนมากขึ้นคือการซื้อพื้นที่การเกษตรและการเกษตร บริษัท ในอเมริกาใต้ อาหารของประชากรที่เคยเติบโตในขณะนี้คาดว่าจะเป็น 1.34 พันล้าน .
กว้างยาวสำคัญที่สุดของประเทศจีนด้านการลงทุนในละตินอเมริกาคือ " มันเป็นส่วนหนึ่งของการปล่อยทางกายภาพของสาธารณรัฐประชาชนจีน ว่า เป็นเพียงการเริ่มต้นที่จะเกิดขึ้น , " กล่าวว่า อีวาน เอลลิส เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยกลาโหมแห่งชาติในกรุงวอชิงตัน .
เอลลิสกล่าวว่า " จีนเป็น เจ้าของเหมือง , ผู้ประกอบการด้านปิโตรเลียมผู้จัดการโรงงาน และเขื่อน ผู้สร้างในละตินอเมริกา " ประเทศจีนมีการดำเนินงาน " จะแช่จีนกับวัฒนธรรมที่แตกต่างกันมากของพวกเขาในหนึ่งในที่สุดค่าใช้จ่ายทางการเมือง ปรากฏการณ์ในภูมิภาค ความสัมพันธ์ระหว่างคนละตินอเมริกาและที่ดินของพวกเขา . "
กลางของจีนที่เพิ่มขึ้นในอุตสาหกรรมการเกษตรที่ซับซ้อนเป็นถั่วเหลืองจาก บราซิลและอาร์เจนตินาล้านตัน ซึ่งจีนมีการนำเข้าเพื่อเลี้ยงวัวและสุกรเพื่อตอบสนองความต้องการเพิ่มขึ้นสำหรับอาหาร
จากปี 2554 ความต้องการถั่วเหลืองของจีนเกือบสองเท่ามากกว่า 70 ล้านตันต่อปี ขณะที่การผลิตในประเทศลดลงร้อยละ 10 ถึง 14 ล้านตัน ตามทุน sinolatin , เซี่ยงไฮ้ตามการลงทุน บริษัท มุ่งเน้นการทำธุรกรรมระหว่างสหรัฐอเมริกา และจีน
จีนานปิดที่ขาดดุลเงินสดซึ่งเป็นประเทศละตินอเมริกาในการแลกเปลี่ยนสำหรับการอนุญาตให้บริษัทซอฟต์แวร์จีนเพื่อตั้งร้าน และแยกสินค้าอาหารพื้นฐาน :
- Chongqing เม็ดกลุ่มได้ตกลงที่จะสร้างอุตสาหกรรมที่ซับซ้อนสำหรับถั่วเหลืองแปรรูปของบราซิล Bahia รัฐ ที่รายงานว่า แผนการลงทุนได้ถึง $ 2.4
และ- ฮ่องกงตามบริษัท โนเบิล กรุ๊ป คือพวงมาลัย 237 ล้านเหรียญให้กับโครงการที่คล้ายกันในบราซิล รอน อาร์เทสต์ เขต .
- จีนหวัง& Sanhe เม็ดน้ำมันประกาศแผนการในเดือนเมษายนจะวาง $ 7.5 พันล้านในถั่วเหลืองแปรรูปเครื่องในรัฐโกยาส แลกปีละ 6 ล้านตันของ อุปทานของ ถั่วบราซิล
จีนมากขึ้นคือการซื้อพื้นที่การเกษตรและการเกษตร บริษัท ในอเมริกาใต้ อาหารของประชากรที่เคยเติบโตในขณะนี้คาดว่าจะเป็น 1.34 พันล้าน .
กว้างยาวสำคัญที่สุดของประเทศจีนด้านการลงทุนในละตินอเมริกาคือ " มันเป็นส่วนหนึ่งของการปล่อยทางกายภาพของสาธารณรัฐประชาชนจีน ว่า เป็นเพียงการเริ่มต้นที่จะเกิดขึ้น , " กล่าวว่า อีวาน เอลลิส เป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยกลาโหมแห่งชาติในกรุงวอชิงตัน .
เอลลิสกล่าวว่า " จีนเป็น เจ้าของเหมือง , ผู้ประกอบการด้านปิโตรเลียมผู้จัดการโรงงาน และเขื่อน ผู้สร้างในละตินอเมริกา " ประเทศจีนมีการดำเนินงาน " จะแช่จีนกับวัฒนธรรมที่แตกต่างกันมากของพวกเขาในหนึ่งในที่สุดค่าใช้จ่ายทางการเมือง ปรากฏการณ์ในภูมิภาค ความสัมพันธ์ระหว่างคนละตินอเมริกาและที่ดินของพวกเขา . "
กลางของจีนที่เพิ่มขึ้นในอุตสาหกรรมการเกษตรที่ซับซ้อนเป็นถั่วเหลืองจาก บราซิลและอาร์เจนตินาล้านตัน ซึ่งจีนมีการนำเข้าเพื่อเลี้ยงวัวและสุกรเพื่อตอบสนองความต้องการเพิ่มขึ้นสำหรับอาหาร
จากปี 2554 ความต้องการถั่วเหลืองของจีนเกือบสองเท่ามากกว่า 70 ล้านตันต่อปี ขณะที่การผลิตในประเทศลดลงร้อยละ 10 ถึง 14 ล้านตัน ตามทุน sinolatin , เซี่ยงไฮ้ตามการลงทุน บริษัท มุ่งเน้นการทำธุรกรรมระหว่างสหรัฐอเมริกา และจีน
จีนานปิดที่ขาดดุลเงินสดซึ่งเป็นประเทศละตินอเมริกาในการแลกเปลี่ยนสำหรับการอนุญาตให้บริษัทซอฟต์แวร์จีนเพื่อตั้งร้าน และแยกสินค้าอาหารพื้นฐาน :
- Chongqing เม็ดกลุ่มได้ตกลงที่จะสร้างอุตสาหกรรมที่ซับซ้อนสำหรับถั่วเหลืองแปรรูปของบราซิล Bahia รัฐ ที่รายงานว่า แผนการลงทุนได้ถึง $ 2.4
และ- ฮ่องกงตามบริษัท โนเบิล กรุ๊ป คือพวงมาลัย 237 ล้านเหรียญให้กับโครงการที่คล้ายกันในบราซิล รอน อาร์เทสต์ เขต .
- จีนหวัง& Sanhe เม็ดน้ำมันประกาศแผนการในเดือนเมษายนจะวาง $ 7.5 พันล้านในถั่วเหลืองแปรรูปเครื่องในรัฐโกยาส แลกปีละ 6 ล้านตันของ อุปทานของ ถั่วบราซิล
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- ที่นี้
- I buy food in the house 1 times per mont
- ตก
- You're never wrong.
- เขากำลังใส่หมึกปริ้นเตอร์
- vehicle
- assistance
- Chemical, biological, or radiological (C
- I'm sorry, I know I'm wrong. You will fo
- i will took care of your needs okay
- ความกดดันทำให้ท้อใจ
- วันหลังคงต้องพกบันไดไว้สำหรับปีนขึ้นไปถ่
- characteristics
- Although current literature (Cronin et a
- ไม่ค่อยความสำคัญแก่เพศหญิงมากนัก
- توصل
- Together
- it's non fiction movie
- โรงแรมที่โดดเด่นด้านสถาปัตยกรรม
- ทำให้ฉันเป็นบ้า
- Living thing will be breathe, movement ,
- There was this one incident that I remem
- BE AN ORGAN DONORMany people who need tr
- Cultural
