The definition of a crimeWhen a stu

The definition of a crime
When a student of criminal law is asked to define the subject matter of his field of
study, he is immediately put into a position somewhat reminiscent of a First World War
infantryman being sent over the top to negotiate his way through a minefield of
unexpected procedural, linguistic and philosophic difficulties. The main problem
originates from the fact that the concept of crime encompasses two distinct although
overlapping ideas: that of behaviour; and that of the official status, or criminal label,
which is attached to the behaviour. Because the official status of the same behaviour
may well change over time, it is impossible to formulate a definition which would
enable us to identify any individual act as a crime or not a crime.When the criminal
label is applied to, or removed from, a particular form of behaviour by the legislature
or the courts, the nature of the act does not change only its legal status. Any attempt
at a definition of crime based on behaviour will include a description of the behaviour
both when it is and when it is not afforded the status of a crime. For example, the act
of taking one’s own life was a crime until the Suicide Act 1961 made this activity
perfectly lawful. The nature and, possibly, the morality of the act of suicide did not
change dramatically in 1961, but its legal status did.
Although a definition of crime based on behaviour would appear impossible, it is
possible to identify several characteristics which are generally found among actions
which are labelled as crimes. One characteristic of a crime which is often emphasised
is that it involves immoral conduct. To some extent, criminal law can be seen as an
embodiment of a society’s moral beliefs; the crimes of murder, rape, robbery and theft,
among many others, no doubt reflect a widespread consensus about what amounts to
unacceptable behaviour. However, immorality cannot constitute a defining characteristic
of a crime, since many forms of behaviour have been criminalised on grounds of social
expediency rather than because of their immoral nature. Moreover, some acts which
may be widely regarded as immoral, for example, adultery, are not crimes. Additionally,
a consensus about the morality of some actions may not always be possible in a
pluralistic society such as modern Britain. Thus, the immorality of particular behaviour,
even assuming that agreement can be reached on what constitutes immorality, cannot
amount to a satisfactory defining feature of crime.
A separate but related and much debated question is whether an act ought to be
defined as a crime simply because it is considered to be immoral. The view of the
Wolfenden Committee on Homosexual Offences and Prostitution was that: ‘It is not ...
the function of the law to intervene in the private lives of citizens, or to seek to
enforce any particular pattern of behaviour, further than is necessary to carry out the
purposes we have outlined.’These ‘purposes’ included the preservation of public order
and decency, the protection of the public from offensive and injurious conduct, and the

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นิยามของอาชญากรรม
เมื่อถามนักกฎหมายอาญาเพื่อกำหนดเขตของเขาเรื่อง
ศึกษา เขาทันทีอยู่ในตำแหน่งค่อนข้างเตือนความทรงจำของสงครามโลกครั้งแรก
ส่งผ่านด้านบนต่อเขาผ่านระเบิดของทหารราบ
ขั้นตอน ภาษาศาสตร์ และ philosophic ปัญหาไม่คาดคิด ปัญหาหลัก
มีต้นกำเนิดมาจากความจริงที่ว่า แนวคิดของอาชญากรรมครอบคลุมสองแตกต่างกันแม้ว่า
ซ้อนความคิด: ที่พฤติกรรม สถานะอย่างเป็นทางการ หรือป้ายอาญา,
ซึ่งแนบกับพฤติกรรมในการ เนื่องจากสถานะอย่างเป็นทางการของพฤติกรรมเดียวกัน
ดีอาจเปลี่ยนเวลา เป็นไปไม่ได้กำหนดคำนิยามที่จะ
ช่วยให้เราสามารถระบุแต่ละสิ่งเป็นอาชญากรรมหรืออาชญากรรมไม่เมื่ออาชญากร
ป้ายกับ หรือเอาออกจาก แบบฟอร์มเฉพาะของพฤติกรรม โดยทูลเกล้าทูลกระหม่อม
หรือศาล ลักษณะของการกระทำไม่เปลี่ยนแปลงสถานะทางกฎหมายเท่านั้น ความพยายามใด ๆ
ที่คำนิยามของอาชญากรรมตามพฤติกรรมจะรวมรายละเอียดของพฤติกรรมการ
ทั้งเป็น และ เมื่อไม่มีนี่สถานะของอาชญากรรม ตัวอย่าง การกระทำ
ของเพียง มีชีวิตของตัวเองถูกอาชญากรรมจนฆ่าตัวตายทำหน้าที่ 1961 ทำกิจกรรมนี้
อย่างถูกกฎหมาย ธรรมชาติและ อาจจะ ศีลธรรมของการกระทำของการฆ่าตัวตายไม่
เปลี่ยนแปลงอย่างมากใน 1961 แต่กฎหมายไม่
ถึงแม้ว่าคำนิยามของอาชญากรรมตามพฤติกรรมจะปรากฏเป็นไปไม่ได้ เป็น
สามารถระบุคุณลักษณะต่าง ๆ ซึ่งโดยทั่วไปอยู่ระหว่างการดำเนินการ
ที่มีมันเป็นอาชญากรรมได้ ลักษณะหนึ่งของอาชญากรรมซึ่งมัก emphasised
คือ ว่า มันเกี่ยวข้องกับจรรยาบรรณ immoral บ้าง กฎหมายอาญาอาจถือเป็นการ
ศูนย์รวมแห่งความเชื่อทางศีลธรรมของสังคม อาชญากรรมฆาตกรรม ข่มขืน ปล้น และ โจรกรรม,
ในหมู่คนอื่น ๆ คงแสดงถึงฉันทามติอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับอะไรยอดเงิน
พฤติกรรมไม่สามารถยอมรับ อย่างไรก็ตาม ศีลธรรมไม่เป็นลักษณะการกำหนด
อาชญากรรม เนื่องจากหลายรูปแบบของพฤติกรรมที่มีการขู่จับกุม on grounds of สังคม
expediency แทนเนื่อง จากธรรมชาติของพวกเขา immoral นอกจากนี้ บางส่วนทำหน้าที่ซึ่ง
อาจอย่างกว้างขวางถือเป็น immoral เช่น ผิดประเวณี ไม่ก่ออาชญากรรม นอกจากนี้,
ฉันทามติเกี่ยวกับจริยธรรมของการกระทำบางอย่างอาจไม่สามารถเป็นไปได้ในการ
pluralistic สังคมเช่นราชอาณาจักรสมัยนั้น ศีลธรรมพฤติกรรมเฉพาะ ดังนั้น
แม้สมมติว่า สามารถเข้าถึงได้ตกลงบนสิ่งถือศีลธรรม ไม่
การพึงพอใจการกำหนดคุณลักษณะของอาชญากรรม
เป็นคำถามที่แยกต่างหาก แต่ที่เกี่ยวข้อง และยังคงมากว่ากฎหมายควรจะ
กำหนดเป็นอาชญากรรมก็เนื่องจากว่า immoral จะ มุมมองของ
Wolfenden กรรมการคือเกย์และค้าประเวณีเป็นที่: ' ไม่...
ฟังก์ชันกฎหมาย เข้าแทรกแซงในชีวิตส่วนตัวของประชาชน หรือหา
มีรูปแบบเฉพาะของพฤติกรรม มากไปกว่าที่จำเป็นต้องดำเนินการบังคับใช้
เอนกประสงค์เราได้ระบุไว้' นี้ 'วัตถุประสงค์' รวมอนุรักษ์สาธารณะสั่ง
และ แม้ การคุ้มครองประชาชนจากประพฤติไม่เหมาะสม และเปลือง และ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นิยามของอาชญากรรม
เมื่อนักเรียนของกฎหมายอาญา คือขอให้กำหนดเรื่องของสาขาของเขา
ศึกษา เขาได้ทันทีใส่ลงในตำแหน่งที่ค่อนข้างรำลึกของสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง
ทหารราบถูกส่งขึ้นไปด้านบนเพื่อเจรจาทางของเขาผ่านเขตที่วางทุ่นระเบิดของ
ไม่คาดคิดกระบวนการทางภาษาศาสตร์และปรัชญาความยากลําบาก
ปัญหาหลักมาจาก ความจริงที่ว่า แนวคิดของอาชญากรรมครอบคลุมสองแตกต่างถึงแม้ว่า
ซ้อนความคิดของพฤติกรรม และของข้าราชการ หรือป้ายอาญา
ซึ่งแนบกับพฤติกรรม เพราะสถานะอย่างเป็นทางการของ
พฤติกรรมเดียวกันอาจเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา มันเป็นไปไม่ได้ที่จะกำหนดนิยามซึ่ง
ช่วยให้เราสามารถระบุทำบุคคลใดเป็นอาชญากรรมหรือไม่ อาชญากรรม เมื่อคนร้าย
ป้ายใช้หรือเอาออกจาก รูปแบบเฉพาะของพฤติกรรมโดยสภานิติบัญญัติ
หรือศาล ธรรมชาติของกฎหมายไม่เพียงเปลี่ยนสถานะทางกฎหมายของ ความพยายามใด ๆที่เป็นคำนิยามของอาชญากรรม
ขึ้นอยู่กับพฤติกรรมจะรวมถึงรายละเอียดของพฤติกรรม
ทั้งเมื่อเป็นและเมื่อมันไม่ได้ช่วยให้สถานะของอาชญากรรม ตัวอย่างเช่น พระราชบัญญัติ
ถ่ายชีวิตเราเองเป็นอาชญากรรมจนฆ่าตัวตายพระราชบัญญัติ 1961 ทำกิจกรรมนี้
สมบูรณ์ตามกฎหมาย ธรรมชาติ และ อาจ ศีลธรรมของฆ่าตัวตายไม่ได้
เปลี่ยนแปลงอย่างมากในปี 1961 แต่สถานะตามกฎหมายแล้ว .
ถึงแม้ว่าคำนิยามของอาชญากรรมจากพฤติกรรมที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ มัน
เป็นไปได้ที่จะระบุคุณลักษณะหลายอย่างที่พบได้ทั่วไปในหมู่การกระทำ
ซึ่งมองว่าเป็นอาชญากรรม หนึ่งลักษณะของอาชญากรรม ซึ่งมักเน้น
คือว่ามันเกี่ยวข้องกับศีลธรรมความประพฤติ ที่มีขอบเขตกฎหมายอาญาที่สามารถเห็นเป็นรูปธรรมของสังคมจริยธรรม
ความเชื่อ ; อาชญากรรมฆาตกรรม ข่มขืน ปล้นขโมย
ในหมู่คนอื่น ๆสงสัยไม่สะท้อนฉันทามติอย่างกว้างขวางเกี่ยวกับปริมาณสิ่งที่
พฤติกรรมที่รับไม่ได้ อย่างไรก็ตาม การจะเป็นการกําหนดลักษณะ
ของอาชญากรรม เนื่องจากหลายรูปแบบของพฤติกรรมที่ได้รับ criminalised บนลานของความได้เปรียบทางสังคม
มากกว่าเพราะธรรมชาติบาปของพวกเขา นอกจากนี้ การกระทำที่
อาจจะยอมรับอย่างกว้างขวางเป็นอนาจาร ตัวอย่างเช่น การล่วงประเวณี ไม่ใช่อาชญากรรมนอกจากนี้
ฉันทามติเกี่ยวกับศีลธรรมของการกระทำบางอย่างก็ไม่อาจเป็นไปได้ใน
สังคมพหุเช่นอังกฤษสมัยใหม่ ดังนั้น การผิดศีลธรรมของพฤติกรรมโดยเฉพาะแม้สมมติว่าข้อตกลง
ที่สามารถเข้าถึงได้ในสิ่งที่ถือเป็นการเงินไม่สามารถ
ให้เป็นที่พอใจ กําหนดคุณลักษณะของอาชญากรรม การแยกต่างหาก แต่ที่เกี่ยวข้องและถกเถียงกันมาก คำถามคือว่า การกระทำที่ควรจะเป็น
หมายถึง ความผิด เพราะถือว่าผิดศีลธรรม มุมมองของ
Wolfenden คณะกรรมการความผิดรักร่วมเพศและการค้าประเวณีว่า : ' มันไม่ . . . . . . .
หน้าที่ของกฎหมายที่จะเข้าไปแทรกแซงในชีวิตส่วนตัวของประชาชน หรือเพื่อแสวงหารูปแบบใด ๆของพฤติกรรม
บังคับใช้เฉพาะ เพิ่มเติมมากกว่าที่จำเป็นเพื่อดำเนินการ
วัตถุประสงค์เราได้ระบุไว้ .เหล่านี้ ' ' วัตถุประสงค์ ' รวมรักษาสาธารณะเพื่อ
พอดี การคุ้มครองประชาชนจากการกระทำพฤติกรรม ก้าวร้าว และ