Written in 1795 at Clevedon in Nort

Written in 1795 at Clevedon in North Somerset, during the honeymoon phase of his marriage to Sarah Fricker, Coleridge rewrote this poem throughout his life. He considered it a model specimen of a short, conversational style of blank verse poem that would be used to great effect by Robert Southey, Charles Lamb, and William Wordsworth.

The main idea of the poem is that consciousness behaves like an Eolian Harp. The mind is an instrument whose music is thought. Coleridge attributes intellectual agency not to the individual as such, but to the outside influence of an “intellectual breeze” (48), which is the “wild and various … random” (43) intelligence of God, who plays the mind of man like an instrument.

Coleridge also introduces the idea of “the one Life” (27) which both animates all Nature and exists outside of it and beyond it. This poem is widely considered to be a milestone in Coleridge’s aesthetic and philosophical development.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขียนระยะฮันนีมูนของเขาแต่งงานกับซาราห์ Fricker, 1795 ที่ Clevedon ในโรงเหนือ Coleridge rewrote กลอนนี้ตลอดชีวิตของเขา เขาถือว่ามันจำลองตัวอย่างของลักษณะของกลอนเปล่าข้อที่จะใช้ได้ผลดี โดยโรเบิร์ต Southey ชาร์ลส์แกะ William Wordsworth สั้น สนทนาความคิดหลักของกลอนเป็นว่า สติทำงานเช่นฮาร์ปมี Eolian จิตใจเป็นเครื่องดนตรีเป็นความคิด Coleridge คุณลักษณะตัวแทนทางปัญญาไม่ ให้บุคคลดังกล่าว แต่อิทธิพลภายนอกของการ "บรีทางปัญญา" (48), ซึ่งเป็น "ป่าและหลากหลาย...สุ่ม" ปัญญา (43) ของพระเจ้าจิตใจของมนุษย์เช่นการเล่น การColeridge ยังแนะนำความคิดของ "ชีวิตหนึ่ง" (27) ซึ่งทั้ง animates ธรรมชาติทั้งหมด และอยู่ภายนอก และนอกเหนือ จากนั้น กลอนนี้อย่างกว้างขวางถือเป็นเหตุการณ์สำคัญในการพัฒนาสุนทรียะ และปรัชญาของ Coleridge

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขียนใน 1795 ที่คลีฟในทวีปตีลังกาในช่วงฮันนีมูนของเขาแต่งงานกับซาร่าห์ Fricker, โคลริดจ์เขียนบทกวีนี้ตลอดชีวิตของเขา เขาคิดว่ามันเป็นตัวอย่างรูปแบบของระยะสั้นรูปแบบการสนทนาของบทกวีกลอนเปล่าที่จะนำมาใช้เพื่อผลที่ดีโดยโรเบิร์ต Southey ชาร์ลส์เนื้อแกะและวิลเลียมเวิร์ดสเวิร์. แนวความคิดหลักของบทกวีคือจิตสำนึกพฤติกรรมเช่นพิณพา ใจเป็นเครื่องมือที่มีเพลงที่เป็นความคิด โคลริดจ์แอตทริบิวต์ของหน่วยงานทางปัญญาไม่ได้อยู่กับแต่ละบุคคลเช่นนี้ แต่อิทธิพลนอก "สายลมทางปัญญา" (48) ซึ่งเป็น "ป่าต่างๆ ... สุ่ม" (43) หน่วยสืบราชการลับของพระเจ้าผู้เล่นในใจของชายคนนั้น เครื่องดนตรี. โคลริดจ์ยังแนะนำความคิดของ "หนึ่งในชีวิต" (27) ซึ่งทั้งสองเคลื่อนไหวธรรมชาติและอยู่ด้านนอกของมันและนอกจากนั้น บทกวีนี้จะพิจารณาอย่างกว้างขวางเป็นเหตุการณ์สำคัญในการพัฒนาความงามและปรัชญาโคลริดจ์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขียนใน 1795 ใน Clevedon ใน North Somerset , ในระหว่างขั้นตอนการฮันนีมูนของการแต่งงานของเขา ซาร่า ฟริคเกอร์โคลริดจ์ , เขียนบทกวีนี้ตลอดชีวิตของเขา เขาคิดว่ามันเป็นรูปแบบตัวอย่างของสั้น ลักษณะปากของกลอนเปล่ากลอนที่ถูกใช้เพื่อผลที่ดีโดยโรเบิร์ต ซัทธีย์ ชาร์ลส์ลูกแกะ และวิลเลียม เวิร์ดสเวิร์ธ .

ความคิดหลักของบทกวีคือจิตสำนึกที่ทำตัวเหมือนพิณที่ลมพัดพามา . จิตใจเป็นเครื่องมือที่มีเพลงคิด โคลริดจ์คุณสมบัติทางหน่วยงานไม่ให้บุคคลดังกล่าว แต่อิทธิพลจากภายนอกของ " ทรัพย์สินทางปัญญา " สายลม ( 48 ) ซึ่งเป็น " ป่า และต่าง ๆ . . . . . . . สุ่ม " ( 43 ) สติปัญญาของพระเจ้า คนที่เล่น จิตใจมนุษย์เหมือนเครื่องดนตรี

โคลริดจ์ยังเสนอความคิดของ " ชีวิต " ( 27 ) ซึ่งทั้งสองเคลื่อนไหวทั้งหมดธรรมชาติและอยู่ภายนอก และนอกเหนือจากนั้น กลอนบทนี้จะพิจารณาอย่างกว้างขวางเป็นขั้นในโคลริดจ์ของความงามและการพัฒนาปรัชญา