4. ConclusionThis study revealed th

4. Conclusion
This study revealed that the motivation level in mental health and psychiatric was high (3.51±0.39) as same as the level of mental health and psychiatric practice (3.55±0.48). The finding also showed that education and experience had low relationship with mental health and psychiatric practice at a significant level (r = -0.202, p-value = 0.03 and r = 0.205, p-value = 0.028). In contrast, gender, age, position and training had no relationship with the practice. Stepwise regression analysis pointed that working itself, working conditions, responsibility and achievement were able to predict 59.9 percent of mental health and psychiatric practice at a statistically significant level (p-value < 0.05).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

4. สรุป
การศึกษาครั้งนี้พบว่าระดับแรงจูงใจในด้านสุขภาพจิตและจิตเวชในระดับสูง (3.51 ± 0.39) เช่นเดียวกับระดับของสุขภาพจิตและการปฏิบัติทางจิต (3.55 ± 0.48) ผลการวิจัยยังแสดงให้เห็นว่าการศึกษาและประสบการณ์มีความสัมพันธ์ต่ำที่มีสุขภาพจิตและการปฏิบัติทางจิตในระดับที่มีนัยสำคัญ (r = -0.202, p-value = 0.03 และ r = 0.205, p-value = 0.028) ในทางตรงกันข้ามเพศอายุตำแหน่งและการฝึกอบรมมีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติไม่ การวิเคราะห์การถดถอยแบบขั้นตอนชี้ว่าการทำงานของตัวเองสภาพการทำงานที่รับผิดชอบและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนมีความสามารถในการคาดการณ์ที่ร้อยละ 59.9 ของการมีสุขภาพจิตและการปฏิบัติทางจิตในระดับที่มีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value <0.05)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

4 . สรุป
การศึกษาพบว่าแรงจูงใจด้านสุขภาพจิตและจิตเวช อยู่ในระดับสูง ( 3.51 ± 0.39 ) เช่นเดียวกับระดับสุขภาพจิตและจิตเวชปฏิบัติ ( 3.55 ± 0.48 ) ผลการวิจัยยังพบว่า ระดับการศึกษาและประสบการณ์ มีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติงานสุขภาพจิตและจิตเวชที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ ( r = -0.202 , P-value = 0.03 และ r = 0.205 , p = 0.028 )ในทางตรงกันข้าม เพศ อายุ ตำแหน่ง และการฝึกอบรมไม่มีความสัมพันธ์กับการปฏิบัติ การวิเคราะห์การถดถอยแบบขั้นตอนที่ชี้ว่าทำงานเอง สภาพการทำงาน ความรับผิดชอบ และความสามารถที่จะทำนายได้ร้อยละ 59.9 ของการปฏิบัติงานสุขภาพจิตและจิตเวชในระดับอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( p-value < 0.05 )