The morining of 26th December was w

The morining of 26th December was warm ang sunny on Phi Phi Don lslaand in Thailand. Tha sunshine was a welcome change from the wat, rainy weather in London. After breakfast we went to the beach. My parents decided to sunbathe and I ran straight into the Crystal clear water. Nothing could prepare me for what was about to happen.
Suddenly, I heard a loud roar. The water under my feet disappeared. I heard people screaming and pointing at the sea. "What's going on?" I wondered as I turned to see a massive wave coming towards me. "Mark, run!" I heard my mum shout before the huge wave swallowed me. I was under the water. I trid to breathe and reach the surface but the force of the watet just pushed me down. Then, out fo nowhere a hand grabbed me and pulled me up. I gasped for air and looked around. I was in a palm tree with a Thai man. I could see people in the distance running in panic. I felt like crying but I was too shocked to even do that. The only thing I could dowas to sit and watvh, unable to move. The hours passed slowly. Suddenly, the Thai man started shouting and pointing to a helicopter. The pilot saw us and came to rescue us. Half an hour later we werr safe in the hills. There were a lot of people there. I felt lonely and lost. Mark, you're safe," I heard my mum's voice say. I don't remember feeling more relieved in my life than at that moment. Two days later we left the island. We felt lucky to be alive but we were sorry for the locals that lost their homes. It was a terrible experience.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Morining ธันวาคม 26 อ่างทองอุ่นแดดบนเกาะพีพีดอน lslaand ในประเทศไทยได้ ซันไชน์ท่าถูกเปลี่ยนวัดยินดีต้อนรับ ฝนสภาพอากาศในลอนดอน หลังอาหารเช้า เราเดินไปชายหาด พ่อตัดสินใจที่จะอาบแดด และฉันวิ่งตรงลงไปในน้ำใส ไม่สามารถเตรียมฉันสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นได้
ทันใดนั้น ผมได้ยินเสียงคำรามเสียงดังได้ น้ำภายใต้เท้าของฉันหายไป ผมได้ยินคนกรีดร้อง และชี้ไปที่ทะเล "จะเกิดอะไรขึ้น" ผมสงสัยว่า ผมหันไปเห็นคลื่นใหญ่มาสู่ฉัน "ทำเครื่องหมาย รัน" ผมได้ยินสี่มุมของฉันตะโกนก่อนคลื่นใหญ่กลืนกินฉัน ผมอยู่ใต้น้ำ ฉัน trid การหายใจถึงผิวแต่แรง watet เพียงผลักฉันลง แล้ว โฟไม่มีที่ไหนมือคว้าฉัน และดึงฉันขึ้น Gasped สำหรับอากาศ และมองรอบ ๆ ผมอยู่ในร่มไม้กับคนไทย ฉันสามารถเห็นคนในระยะที่ทำงานเปิดเปิง เหมือนร้องไห้ แต่แค่ตกใจเกินไปแม้จะทำที่ สิ่งเดียวที่ฉันสามารถ dowas การนั่ง watvh ไม่สามารถย้าย ชั่วโมงผ่านไปอย่างช้า ๆ ทันใดนั้น ไทยผู้ชายเริ่มตะโกน และชี้ไปยังเฮลิคอปเตอร์ นักบินเห็นเรา และมาช่วยเหลือเรา ครึ่งชั่วโมงต่อมาเรา werr เซฟไว้ มีผู้คนมีจำนวนมาก ฉันรู้สึกเหงา และหายไป ยินเสียงของฉันมัมพูดหมาย คุณปลอดภัย จำไม่ได้รู้สึกปลดปล่อยมากขึ้นในชีวิตมากกว่าที่ก็ สองวันต่อมาเราออกจากเกาะ เรารู้สึกโชคดีที่มีชีวิตอยู่ แต่เรามีคนที่สูญเสียบ้านของพวกเขา มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

morining ที่ 26 ธันวาคมอบอุ่นอ่างแดดบนเกาะพีพีดอน lslaand ในประเทศไทย แสงแดดท่าคือการเปลี่ยนแปลงการต้อนรับจากวัดสภาพอากาศที่ฝนตกในลอนดอน หลังอาหารเช้าเราไปที่ชายหาด พ่อแม่ของฉันตัดสินใจที่จะอาบแดดและผมก็วิ่งตรงเข้าไปในคริสตัลน้ำใส ไม่มีอะไรสามารถเตรียมความพร้อมสำหรับสิ่งที่ผมกำลังจะเกิดขึ้น
ทันใดนั้นผมได้ยินเสียงคำรามดัง น้ำใต้ฝ่าเท้าของฉันหายไป ผมได้ยินผู้คนกรีดร้องและชี้ไปที่ทะเล "สิ่งที่เกิดขึ้น?" ผมสงสัยที่ผมหันไปเห็นคลื่นขนาดใหญ่ที่มาทางผม "มาร์ครัน!" ผมได้ยินเสียงร้องแม่ของฉันก่อนที่คลื่นขนาดใหญ่กลืนกินฉัน ผมอยู่ใต้น้ำ ฉัน TRID ในการหายใจและการเข้าถึงพื้นผิว แต่แรง watet เพียงแค่ผลักดันให้ฉันลง จากนั้นออกสำไม่มีที่ไหนเลยมือคว้าตัวฉันและดึงฉันขึ้น ฉันอ้าปากค้างสำหรับอากาศและมองไปรอบ ๆ ผมอยู่ในต้นปาล์มกับคนไทย ฉันจะได้เห็นคนที่อยู่ในระยะการทำงานในความหวาดกลัว ฉันรู้สึกเหมือนร้องไห้ แต่ผมตกใจเกินไปที่จะได้ทำเช่นนั้น สิ่งเดียวที่ฉันสามารถ dowas จะนั่งและ watvh ไม่สามารถที่จะย้าย เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทันใดนั้นคนไทยเริ่มตะโกนและชี้ไปที่เฮลิคอปเตอร์ นักบินเห็นเราและมาช่วยเรา ครึ่งชั่วโมงต่อมาเรา werr ปลอดภัยในภูเขา มีหลายคนอยู่ที่นั่น ฉันรู้สึกเหงาและหายไป มาร์คคุณปลอดภัย "ผมได้ยินเสียงแม่ของฉันว่า. ผมจำไม่ได้รู้สึกโล่งใจมากขึ้นในชีวิตของฉันกว่าในขณะนั้น. สองวันต่อมาเราออกจากเกาะ. เรารู้สึกว่าโชคดีที่จะมีชีวิตอยู่ แต่เราก็เสียใจ ชาวบ้านที่สูญเสียบ้านของพวกเขา. มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การ morining เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม จะอุ่น งแดดบนเกาะพีพีดอน lslaand ในประเทศไทย ท่าซันไชน์คือการเปลี่ยนแปลงการต้อนรับจากวัด ฝน สภาพอากาศในลอนดอน หลังจากอาหารเช้าเราก็ไปที่ชายหาด พ่อแม่ของฉันตัดสินใจที่จะอาบแดดและฉันวิ่งตรงเข้าไปในผลึกชัดเจนน้ำ . ไม่มีอะไรสามารถเตรียมผมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
จู่ๆ ผมได้ยินเสียงคำรามดัง น้ำใต้ฝ่าเท้าของฉันหายไปฉันได้ยินคนตะโกนและชี้ไปที่ทะเล” เกิดอะไรขึ้น ? " ฉันสงสัยว่าฉันหันไปเห็นคลื่นใหญ่มาต่อผม” มาร์ค , วิ่ง ! ฉันได้ยินว่าแม่ฉันตะโกนก่อนคลื่นใหญ่กลืนกินฉัน ฉันอยู่ใต้น้ำ ผมคุณหายใจ และถึงพื้นผิว แต่แรงของ watet เพิ่งผลักฉันล้มลง แล้วออก FO ไม่มีมือคว้าฉันและดึงฉันขึ้นฉันอ้าปากค้าง เพราะอากาศและมองไปรอบ ๆ ผมอยู่ในต้นไม้ปาล์มกับชายไทย . ผมเห็นคนในระยะทางวิ่งในความตื่นตระหนก ผมรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ แต่ผมก็ตกใจมากที่ทำอย่างนั้น สิ่งเดียวที่ฉันสามารถ dowas นั่ง watvh ไม่สามารถขยับได้ เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ จู่ๆ ผู้ชายไทยเริ่มตะโกนและชี้ไปยังเฮลิคอปเตอร์ นักบินเห็นเราและมาช่วยเราครึ่งชั่วโมงต่อมาเรา werr ปลอดภัยในภูเขา มีคนมากมายที่นั่น ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวและสิ้นหวัง มาร์ค คุณปลอดภัยแล้ว " ผมได้ยินเสียงแม่พูด ผมจำไม่ได้ว่ารู้สึกโล่งใจมากขึ้นในชีวิตกว่าในขณะนั้น สองวันต่อมา เราออกจากเกาะ เรารู้สึกว่าโชคดีที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่เราสงสารชาวบ้านที่บ้านของเขาหายไป มันเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัว