8. ConclusionIn conclusion, BPSD ar

8. Conclusion
In conclusion, BPSD are a core symptom of dementia in
addition to cognitive decline and impaired activities of daily
living, and are extensively studied in MCI and AD patients in
the general population. Despite the extremely high risk to
develop AD and the lack of early (bio)markers with limited
invasiveness to predict the onset of AD in DS, most dementia
research in the DS population did not comprehensively assess
BPSD. The great variety of cohorts, diagnostic methodologies,
covariates and outcome measures that have been used in the
available BPSD studies in DS yielded diverse results and made
comparisons generally hard to accomplish. Due to the multitude
of applied, sub-optimal scales, it is questionable whether
BPSD have always been accurately assessed, for instance
regarding the differential diagnosis between apathy and
depression. Inter-study comparisons are additionally
complicated by the fact that control groups varied between
these studies, from non-demented DS individuals and intellectually
disabled persons with other aetiologies, to AD patients
in the general population.
Various BPSD appear to be altered in demented DS individuals,
but study results have not always been consistent.
Based on the existing literature, Fig. 1 summarized the temporal
relationship between BPSD and the clinical diagnosis of
AD. From childhood to adulthood, externalizing behaviour
likely decreases and internalizing behaviour increases. Frontal
lobe symptoms have been suggested as early signs of AD in
DS. Indeed, disinhibition and apathy, as well as executive
dysfunction, seem to be omnipresent in the prodromal phase,
whereas reports are still too divergent to assume that this is
also true for depression. Regarding activity disturbances,
various studies indicated decreasing hyperactivity levels towards
adulthood in DS. Excessive activity in demented DS
individuals would thus be a fairly easy observable sign.
However, general slowness in this group has been reported as
well. In addition, the presence of apathy itself might cause
reduced activity. Agitation appears to be more prevalent in
demented than in non-demented DS individuals, but reports
on aggression are inconsistent, though aggression seems to be
reduced in the overall DS population. Sleep disturbances are
markedly present in both demented and non-demented DS
individuals. Although sleep disorders may not yet differentiate
between those with and without AD, they are important
to consider as such sleep disorders may aggravate cognitive
decline and BPSD. Next, a higher prevalence of psychotic
symptoms (delusions and hallucinations) is likely observed in
DS persons with dementia than among those without dementia.
Finally, anxiety and phobias, appetite and eating abnormalities,
and euphoria have been hardly studied in DS and
DSþAD.
Taken together, the need for a validated and comprehensive
evaluation scale for BPSD in DS is evident. The limited
current understanding and the vast amount of (inconsistent)
reports discussed in this review illustrate the vital importance

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

8. ข้อสรุปในการสรุป BPSD เป็นอาการหลักของภาวะสมองเสื่อมในปฏิเสธองค์ความรู้และด้านกิจกรรมของทุกวันห้องนั่งเล่น และมีอย่างกว้างขวางศึกษาในผู้ป่วย MCI และโฆษณาในประชากรทั่วไป แม้ มีความเสี่ยงสูงมากพัฒนา AD และขาดเครื่องหมาย (ชีวภาพ) ช่วงต้นที่มีจำกัดinvasiveness ทำนายเริ่มโฆษณาใน DS ภาวะสมองเสื่อมส่วนใหญ่วิจัยในประชากร DS ไม่ได้ครอบคลุมประเมินBPSD หลากหลายรุ่น วิธีการวินิจฉัยcovariates และการวัดผลที่ใช้ในการมี BPSD ศึกษาใน DS ผลผลลัพธ์ที่หลากหลาย และทำเปรียบเทียบโดยทั่วไปยากที่จะประสบความสำเร็จ เนื่องจากความหลากหลายเครื่องชั่งที่ใช้ ช่วงที่ดีที่สุด มันเป็นที่น่าสงสัยว่าBPSD มีเสมอการถูกประเมิน เช่นเกี่ยวกับการวินิจฉัยระหว่าง apathy และภาวะซึมเศร้า เปรียบเทียบระหว่างการศึกษาอยู่นอกจากนี้ซับซ้อน โดยควบคุมกลุ่มที่แตกต่างกันระหว่างการศึกษาเหล่านี้ ไม่ใช่ demented บุคคล DS และสติปัญญาคนพิการกับ aetiologies อื่น ๆ เพื่อผู้ป่วย ADในประชากรทั่วไปBPSD ต่าง ๆ จะเปลี่ยนแปลงในบุคคล demented DSแต่ผลมักจะไม่สอดคล้องกันจากวรรณกรรมที่มีอยู่ รูปที่ 1 สรุปชั่วคราวความสัมพันธ์ระหว่าง BPSD และการวินิจฉัยทางคลินิกของโฆษณางาน จากวัยเด็กกับวัยผู้ใหญ่ externalizing พฤติกรรมแนวโน้มลดลงและ internalizing พฤติกรรมเพิ่มขึ้น หน้าผากอาการเบี้ยวมีการแนะนำเป็นสัญญาณเริ่มต้นของโฆษณาDS จริง disinhibition และ apathy ตลอดจนผู้บริหารความผิดปกติ ดูเหมือน จะขับไล่ในระยะ prodromalในขณะที่รายงานจะยังคงแตกต่างเกินไปที่จะสรุปว่า เป็นนอกจากนี้ จริงสำหรับภาวะซึมเศร้า เกี่ยวกับกิจกรรมรบกวนศึกษาต่าง ๆ ระบุระดับสมาธิสั้นลดลงไปวัยผู้ใหญ่ใน DS กิจกรรมมากเกินไปใน demented DSบุคคลจึงจะเข้าสู่ระบบ observable ค่อนข้างง่ายอย่างไรก็ตาม ความช้าทั่วไปในกลุ่มนี้ได้รับรายงานว่าดี นอกจากนี้ การปรากฏตัวของ apathy เองอาจทำให้เกิดกิจกรรมลดลง ปั่นป่วนปรากฏแพร่หลายมากขึ้นในdemented กว่าในบุคคล DS ไม่ใช่ demented แต่รายงานบนความก้าวร้าวไม่สอดคล้องกัน แม้ว่าความก้าวร้าวน่าจะลดลงจำนวนประชากร DS โดยรวม จะรบกวนการนอนหลับเด่นชัดอยู่ใน DS ทั้ง demented และปลอด dementedบุคคล แม้ว่านอนหลับผิดปกติอาจไม่ได้แยกความแตกต่างระหว่างผู้มี และไม่ มี AD พวกเขามีความสำคัญพิจารณาเช่นนอนหลับ ผิดปกติอาจซ้ำเติมองค์ความรู้ปฏิเสธและ BPSD ถัดไป ความชุกสูงของ psychoticอาการ (โสเภณีและภาพหลอน) เป็นที่น่าสังเกตในDS คนสมองเสื่อมกว่าผู้ที่ไม่มีภาวะสมองเสื่อมในที่สุด ความวิตกกังวล และหวั่น ความอยากอาหาร และรับประทานอาหารผิดปกติและความรู้สึกสบายที่ได้รับการศึกษาแทบไม่ใน DS และDSþADนำมารวมกัน ต้องการสำหรับการตรวจสอบและครอบคลุมขนาดทดลองสำหรับ BPSD ใน DS จะชัด จำกัด(มหาชน)เข้าใจปัจจุบันและจำนวนมหาศาล (ไม่สอดคล้องกัน)รายงานที่กล่าวถึงในบทความนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

8. สรุป
ในข้อสรุป BPSD เป็นอาการหลักของภาวะสมองเสื่อมใน
นอกเหนือไปจากการลดลงของความรู้ความเข้าใจและกิจกรรมการด้อยค่าของชีวิตประจำวัน
ที่อยู่อาศัยและได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวางในและผู้ป่วย MCI AD ใน
ประชากรทั่วไป แม้จะมีความเสี่ยงสูงมากที่จะ
พัฒนา AD และการขาดต้น (ชีวภาพ) เครื่องหมายที่มีการ จำกัด
การรุกรานในการทำนายการโจมตีของโฆษณาในเอสภาวะสมองเสื่อมมากที่สุด
การวิจัยในประชากร DS ไม่ทั่วถึงประเมิน
BPSD ความหลากหลายที่ดีของผองวิธีการวินิจฉัย
ตัวแปรและมาตรการผลที่ได้ถูกนำมาใช้ใน
การศึกษาที่มีอยู่ใน BPSD DS ผลที่มีความหลากหลายและทำให้
รถทั่วไปยากที่จะประสบความสำเร็จ เนื่องจากฝูงชน
ของใช้, เครื่องชั่งน้ำหนักย่อยที่ดีที่สุดก็เป็นที่น่าสงสัยว่า
BPSD ได้รับเสมอประเมินได้อย่างถูกต้องตัวอย่างเช่น
เกี่ยวกับการวินิจฉัยแยกโรคระหว่างความไม่แยแสและ
ภาวะซึมเศร้า การเปรียบเทียบระหว่างการศึกษาจะยัง
ซับซ้อนโดยข้อเท็จจริงที่ว่ากลุ่มควบคุมแตกต่างกันระหว่าง
การศึกษาเหล่านี้จาก DS บุคคลที่ไม่ใช่สมองเสื่อมและปัญญา
คนพิการกับ aetiologies อื่น ๆ ให้กับผู้ป่วย AD
ในประชากรทั่วไป.
BPSD ต่างๆปรากฏว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงใน DS บุคคลวิกลจริต ,
แต่ผลการศึกษายังไม่ได้รับสอดคล้องกันเสมอ.
จากวรรณกรรมที่มีอยู่รูป 1 สรุปชั่ว
ความสัมพันธ์ระหว่าง BPSD และการวินิจฉัยทางคลินิกของการ
โฆษณา จากวัยเด็กสู่ความเป็นผู้ใหญ่พฤติกรรม externalizing
มีแนวโน้มที่ลดลงและการเพิ่มขึ้นของ internalizing พฤติกรรม หน้าผาก
อาการกลีบได้รับการแนะนำให้เป็นสัญญาณเริ่มต้นของโฆษณา
DS อันที่จริงการขัดขวางและไม่แยแสเช่นเดียวกับผู้บริหารระดับสูง
ผิดปกติดูเหมือนจะมีอยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่งในระยะ prodromal,
ในขณะที่รายงานยังคงมีความแตกต่างกันมากเกินไปที่จะคิดว่านี่เป็น
ความจริงสำหรับภาวะซึมเศร้า เกี่ยวกับการรบกวนกิจกรรม
การศึกษาต่างๆที่ระบุลดลงระดับ hyperactivity ต่อ
วัยใน DS กิจกรรมที่มากเกินไปใน DS เป็นบ้า
บุคคลจึงจะเป็นสัญญาณที่สังเกตได้ค่อนข้างง่าย.
แต่ช้าทั่วไปในกลุ่มนี้ได้รับการรายงานเป็น
อย่างดี นอกจากนี้การปรากฏตัวของตัวเองไม่แยแสอาจก่อให้เกิด
กิจกรรมที่ลดลง กวนดูเหมือนจะเป็นที่แพร่หลายมากขึ้นใน
สมองเสื่อมกว่าในที่ไม่ใช่เป็นบ้าบุคคล DS แต่รายงาน
เกี่ยวกับการรุกรานจะไม่สอดคล้องกันแม้ว่าการรุกรานดูเหมือนว่าจะ
ลดลงในภาพรวมประชากร DS รบกวนการนอนหลับมีความ
โดดเด่นทั้งในปัจจุบันภาวะสมองเสื่อมและไม่บ้า DS
บุคคล แม้ว่านอนหลับผิดปกติอาจจะยังไม่ได้แยกความแตกต่าง
ระหว่างผู้ที่มีและไม่มีโฆษณาที่พวกเขามีความสำคัญ
ที่จะต้องพิจารณาเป็นความผิดปกติของการนอนหลับดังกล่าวอาจซ้ำเติมความรู้ความเข้าใจ
การลดลงและ BPSD ถัดไปความชุกสูงขึ้นของโรคจิต
อาการ (delusions และภาพหลอน) เป็นที่สังเกตแนวโน้มใน
บุคคล DS กับภาวะสมองเสื่อมกว่าในหมู่ผู้ที่ไม่มีภาวะสมองเสื่อม.
ในที่สุดความวิตกกังวลและโรคความอยากอาหารและการรับประทานอาหารผิดปกติ
และความรู้สึกสบายได้รับการศึกษาแทบจะใน DS และ
DSþAD.
ถ่าย ร่วมกันจำเป็นต้องมีการตรวจสอบและเบ็ดเสร็จ
โยให้คำปรึกษาสำหรับ BPSD ใน DS เป็นที่เห็นได้ชัด จำกัด
เข้าใจในปัจจุบันและจำนวนเงินที่มากมายของ (ที่ไม่สอดคล้องกัน)
รายงานกล่าวถึงในการทบทวนนี้แสดงให้เห็นถึงความสำคัญ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

Conclusion 8。在conclusion BPSD的核心，是一个在symptom痴呆此外，对日常活动的认知和impaired decline在这里生活，和MCI和AD患者的研究extensively在总人口的高风险的extremely Despite到。早期AD和缺乏开发与有限的标记（生物）。到公元invasiveness predict在DS的发病的痴呆，最在研究人口不做全面assess DS好的。BPSD），已知的品种，methodologies队列修改的结果是有covariates和measures被用在在可BPSD研究成果和yielded做diverse DS由于一个一般比较硬accomplish到群众。的应用，这是questionable，sub-optimal scales whether我总是被准确地assessed，BPSD为实例差示扫描量热法和diagnosis regarding之间的冷漠比较additionally Inter-study是抑郁症。这是通过控制complicated事实之间的varied组从这些研究中，intellectually non-demented和感触。与其他persons DISABLED对AD患者，病因在一般的人口。在各种BPSD appear是痴呆症患者，altered DS的感触。但研究结果也被consistent总是有。基础上，existing literature 1 summarized的Fig颞。之间的关系和临床BPSD diagnosis of从公元childhood，到成年。externalizing行为likely内化行为Frontal decreases和提高。早期症状有叶已经在suggested中As（ADIndeed和冷漠，disinhibition DS，以及为执行：seem功能障碍是无所不在，在前驱期、whereas仍然太divergent报告这是这是对assume关于真正的活性，也disturbances，抑郁症。对各种情况indicated级稳定研究在成年期，在DS DS痴呆症患者Excessive活性。个人将是一个集thus fairly容易观察。然而，在这个总slowness组已被reported As好。此外，该院致力于冷漠，因为存在appears活性减少。Agitation更是在prevalent痴呆症患者，但在non-demented比DS个人报告在这里，aggression aggression似乎是inconsistent尽管。综合人口减少在睡眠disturbances是DS。目前，在两markedly痴呆症患者和non-demented DS虽然可能不是个人的睡眠障碍。differentiate呢和那些没有与AD之间，他们是重要如对睡眠障碍可能aggravate consider作为认知decline和BPSD。接下来，prevalence psychotic高等院症状（妄想和幻觉）是在likely观察与DS persons比那些没有痴呆among痴呆。Finally anxiety和恐惧，appetite，饮食失调，和abnormalities有研究已经几乎和兴奋在DS和、AD DS。Taken一起，为一个综合validated和需要。数据表明，在DS是evident BPSD规模有限。”理解和vast amount of current（inconsistent）审查的报告，讨论在这个重要的importance illustrate