ATTRIBUTION THEORY (WEINER – 1971)A

ATTRIBUTION THEORY (WEINER – 1971)
Attribution theory is “a theory about how people make causal explanations” (Kelley, 1973, p. 107). It’s a theory of how people perceive and determine the causes of results. Although attribution theory “was not formulated as a theory of individual motivation….[it] can be employed in the study of self-perception and in the formulation of a theory of motivation”[1] (Weiner, 1972, p. 310) Applied to the individual learner, attribution theory is a theory of how the learner determines the causes of and is affected by their own successes and failures.

The basic assumption of attribution theory is that man is motivated to understand the causal structure of his environment, to know why an event has occurred, and to what source the event can be ascribed. Although there are multiple theories that fall under this label (Kelley & Michela, 1980, p. 458), the one which seems to have been most commonly adopted and appears to be most widely known in education is Weiner’s attribution-based theory of motivation (as evidenced by coverage of attribution theory in texts such as: Bohlin et al., 2009, pp. 281-282; Eggen & Kauchak, 1999, pp. 412-413; O’Donnell et al., 2007, pp. 150-151; Ormrod, 2003, pp. 409-412; Sternberg & Williams, 2010, pp. 376-377; Woolfolk, 2010, pp. 388-390).

Weiner’s theory was initially conceived in terms of the expectancy-value framework, supplemented with the motivation component of his mentor, John Atkinson (motivation x expectancy x value, 1957). However, concerned with restrictions of the predictions afforded by Atkinson’s theory, and in the face of hypotheses not being confirmed by experimental studies due to the length of time required by experimental subjects to complete his evaluations (Weiner, 2010, p. 30), Weiner began looking for other predictors and “more economical experimental procedures” (p. 30). Around 1968 he “rediscovered attribution theory and Fritz Heider” (p. 30), and by 1971 had reconceptualized on a foundation which combined ideas from both Heider[2] and Rotter:

Heider and Rotter did not cite one another, although both were concerned with the perceived causes of success and failure and their locus or location. Rotter acknowledged one internal and one external cause, respectively, skill (ability) and luck (chance), whereas Heider intuited three causes (ability, effort, and task difficulty). I combined these two lists and proposed four main perceived causes of achievement outcomes—ability, effort, task difficulty, and luck (see Weiner et al., 1971). Two of these are internal to the person (ability and effort) and two are external (task difficulty and luck). It had taken me about 3 years to reach this very simple formulation! (Weiner, 2010, p. 30)

With this more solid conception he also created a graphical representation that provided a guide for his thinking and served as the foundation for subsequent theory building (Weiner, 2010, p. 31). His 2 x 2 representation embodied (a) four determinants of behavioral outcomes (ability, effort, task difficulty, and luck), (b) their two causal dimensions (locus and stability), and (c) links of value to causal locus and of expectancy to causal stability. Weiner’s graphical representation can be found in (2010, p. 32).

Weiner’s model was, in part, an extension of Heider’s (1958) model of effective forces, which stated that the action outcome, x, is “dependent upon a combination of effective personal force and effective environmental force” (Heider, 1958, p. 58). In other words, whether or not a person can do something depends on both his “personal power” (p. 99) and “environmental difficulty” (p. 99). With this model, predictions about future success are made based on past attributions:

The action manifestations, together with other “raw material” become the data that allow us, in a kind of factor analysis, to assess the role of the factors contributing to can. We assess when we attribute action outcome mainly to the person, mainly to the environment, or to a combination of both. Only then do we understand. Only then are we able to predict future action, for even when relatively momentary factors make an action possible, by circumscribing these factors, one acknowledges the existence of the more invariant and reliable personal and environmental conditions. (Heider, 1958, p. 99)

In Weiner’s model, Heider’s internal-external distinction was taken as the first of three dimensions to which an action result might be attributed. Weiner initially called this dimension locus of control after the use of Rotter (1954, 1966, as cited in Weiner, 1974), but later changed it to locus of causality (1985, p. 552). Locus of causality refers to the cause of the result of an action as being located either within the person, or outside in the environment. To this first dimension, Weiner, Frieze, Kukla, Reed, Rest, and Rosenbaum (1971, as cited in Weiner, 1974, p. 107) then added a second dimension of stability, to account for internal causal factors such as effort and mood, which are perceived of as being more variable than others, “changing from moment to moment or period to period” (Weiner, 1985, p. 551). Weiner (1979, as cited in Weiner, 1985) later added a third dimension, controllability, to account for factors that are under volition or optional control of the individual.[3] These three dimensions (internal versus external, stable versus unstable, and controllable versus uncontrollable), together with the possibility of success or failure of an action, result in sixteen possible attributions. For example, if a student received a good grade on a test, the student might conclude that the grade was a result of his innate intelligence. This attribution would be classified as a successful outcome due to an uncontrollable, internal, and stable factor of intelligence, reinforcing the student’s self-estimation that he is smart. Contrariwise, if the student received a bad grade on a test and concluded that the grade was a result of his innate intelligence, this would again attribute the failed outcome to an uncontrollable, internal, and stable factor of intelligence. However, in this case, it would reinforce a self-belief that the he is dumb.

Weiner’s theory was further revised until it reached its final conception, a graphical representation of which can be found in Weiner (2010, p. 34). Weiner illustrated the temporal sequence of the model with two examples:

Assume a student fails an important exam. The initial experience following failure is unhappiness. Then there is a search for causality. Presume this person failed in the past even though she studies hard, whereas others succeeded on this exam. This pattern of information gives rise to the belief that the current failure is due to lack of aptitude. Aptitude is an internal, stable, uncontrollable cause, so there is a lowering of self-esteem, low expectancy of future success, hopelessness and helplessness, and shame and humiliation. Low expectancy (hopelessness) accompanied by these negative affects promotes the decision to, for example, drop out of school.

Now imagine that another student fails the same exam. This person also initially experiences unhappiness. But she has been successful in the past and the night before the test she was partying rather than studying. Her current failure therefore is ascribed to insufficient effort. This internal, unstable, and controllable cause lowers personal regard but also gives rise to the maintenance of expectancy, hope, guilt, and regret, all of which are positive motivators. Hence, motivation increases and she tries harder in the future. As noted earlier, prior failure or nonreinforcement can have positive or negative future motivational consequences. (Weiner, 2010, p. 33)

As demonstrated from Weiner’s examples, the resulting affective responses lead to a sense of self-worth and self-efficacy. Independent theories for both of these concepts will be discussed next.

[1] In support of this statement Weiner cites the following idea expressed by Heider (Heider, 1958, p. 79):



We shall be concerned with the actions of another person, in particular with the basic constituents of an action sequence which lead us to know that another person is trying to do something, intends to do something, has the ability to do something, etc. The concepts also apply to one’s own actions, but our main emphasis will be on actions in interpersonal relations.

[2] Both Kelley (1973, p. 107) and Weiner (1972, p. 313; 1985, p. 551) recognize Heider as the founder of attribution theory.

[3] Weiner (1985, p. 554) also noted two other possible dimensions for the model, intentionality and globality, but did not add them to the model because of a philosophical problem in the case of the former, and lack of evidence in the case of the latter.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แสดงทฤษฎี (WEINER – 1971)ทฤษฎีแสดงเป็น "ทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีคนให้คำอธิบายเชิงสาเหตุ" (Kelley, 1973, p. 107) ทฤษฎีของวิธีสังเกต และตรวจสอบสาเหตุของผลลัพธ์ได้ แม้ว่าทฤษฎีแสดง "ถูกไม่สูตรเป็นทฤษฎีแรงจูงใจละ... [มัน] สามารถทำงาน ในการศึกษาของ self-perception และแบ่งทฤษฎีแรงจูงใจ" [1] (Weiner, 1972, p. 310) ใช้กับผู้เรียนแต่ละ แสดงทฤษฎีคือ ทฤษฎีของวิธีการที่ผู้เรียนกำหนดสาเหตุของ และจะมีผลต่อความสำเร็จและความล้มเหลวของตนเองสมมติฐานพื้นฐานของทฤษฎีที่แสดงที่มาคือ มนุษย์เป็นแรงจูงใจให้เข้าใจโครงสร้างเชิงสาเหตุของสภาพแวดล้อมของเขา รู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และแหล่งใดสามารถ ascribed เหตุการณ์ แม้ว่าจะมีหลายทฤษฎีที่อยู่ภายใต้ป้ายชื่อนี้ (Kelley และ Michela, 1980, p. 458), หนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าจะได้รับทั่วถึง และปรากฏให้ทราบกันอย่างแพร่หลายในการศึกษา เป็นของ Weiner แสดงตามทฤษฎีแรงจูงใจ (เป็นหลักฐาน โดยความครอบคลุมของทฤษฎีแสดงในข้อความเช่น: Bohlin et al. ปี 2009, 281-282 นำ Kauchak และ Eggen 1999 นำ 412-413 Al. ร้อยเอ็ด O'Donnell, 2007 นำ 150-151 Ormrod, 2003 นำ 409-412 Sternberg & วิลเลียมส์ 2010 นำ 376-377 Woolfolk, 2010 นำ 388-390)ทฤษฎีของ Weiner ได้รู้สึกในกรอบค่าเสถียรภาพ เสริม ด้วยส่วนประกอบของแรงจูงใจของเขาที่ปรึกษา จอห์นอันดับแรก (แรงจูงใจ x เดา x ค่า 1957) อย่างไรก็ตาม เกี่ยวข้องกับข้อจำกัดของการคาดคะเนที่นี่อันดับของทฤษฎี และ หน้าของสมมุติฐานที่ไม่ถูกยืนยัน โดยศึกษาทดลองเนื่องจากระยะเวลาที่ใช้ โดยการทดลองเรื่องเขาประเมิน (Weiner, 2010, p. 30), Weiner เริ่มหาอื่น ๆ predictors และ "มากประหยัดทดลองกระบวนการ" (p. 30) ประมาณ 1968 เขา "rediscovered ทฤษฎีที่แสดงที่มาและฟริทส์ Heider" (p. 30), และตามปี 1971 มี reconceptualized บนรากฐานที่รวมความคิดจาก Heider [2] และ Rotter:Heider และ Rotter ได้ไม่อ้างอิงกัน แม้ว่าทั้งสองไม่เกี่ยวข้องกับการรับรู้สาเหตุของความสำเร็จ และความล้มเหลว และการโลกัสโพล หรือตำแหน่ง Rotter ยอมรับหนึ่งภายในและภายนอกหนึ่ง ทำ ตามลำดับ ทักษะ (ความสามารถ) และโชค (โอกาส), โดย Heider intuited สามสาเหตุ (ความสามารถ ความพยายาม และงานยาก) ฉันรวมรายการเหล่านี้สอง และสี่หลักรับรู้สาเหตุของผลสำเร็จของการนำเสนอซึ่งความสามารถ ความพยายาม งานความยากลำบาก และโชค (ดู Weiner et al., 1971) ภายในบุคคล (ความสามารถและความพยายาม) และสองกำลังภายนอก (งานยากและโชค) มันก็นำผมประมาณ 3 ปีถึงกำหนดนี้ง่ายมาก (Weiner, 2010, p. 30)ด้วยความคิดนี้แข็งมาก เขายังสร้างภาพที่ให้คำแนะนำความคิด และเป็นพื้นฐานสำหรับทฤษฎีต่อมาอาคาร (Weiner, 2010, p. 31) แสดง 2 x 2 ของเขารวบรวมไว้ดีเทอร์มิแนนต์ (ก) สี่ของผลลัพธ์ของพฤติกรรม (ความสามารถ ความพยายาม งานยาก และโชค), (b) ของสองมิติเชิงสาเหตุ (โลกัสโพลและเสถียรภาพ), และ (c) ลิงค์ค่าโลกัสโพลสาเหตุ และเสถียรภาพเพื่อเสถียรภาพเชิงสาเหตุ สามารถพบภาพของ Weiner (2553, p. 32)รุ่นของ Weiner ได้ ในส่วน ส่วนขยายรุ่นของ Heider (1958) ของกองกำลังที่มีประสิทธิภาพ ที่ที่ผลการดำเนินการ x "ขึ้นอยู่ตามแรงมีประสิทธิภาพส่วนบุคคลและกองสิ่งแวดล้อมที่มีประสิทธิภาพ" (Heider, 1958, p. 58) ในคำอื่น ๆ หรือไม่คนทำ บางสิ่งบางอย่างขึ้นอยู่กับทั้ง "บุคคลอำนาจ" (p. 99) และ "ปัญหาสิ่งแวดล้อม" (p. 99) กับรุ่นนี้ คาดคะเนเกี่ยวกับความสำเร็จในอนาคตจะยึดเลย attributions:ลักษณะการดำเนินการ พร้อมอื่น ๆ "วัตถุดิบ" เป็น ข้อมูลที่ช่วยให้เรา ในแบบวิเคราะห์ปัจจัย การประเมินบทบาทของปัจจัยที่เอื้อต่อการสามารถ เราประเมินเมื่อเราแสดงผลการดำเนินการ เพื่อคนส่วนใหญ่ ส่วนใหญ่สิ่งแวดล้อม หรือใช้ทั้งสองอย่าง เราไม่เข้าใจเท่านั้น หลังจากนั้น ได้เราสามารถที่จะดำเนินการในอนาคต ทำนายสำหรับแม้ปัจจัยค่อนข้างอับทำให้การดำเนินการเป็นไปได้ โดย circumscribing ปัจจัยเหล่านี้ หนึ่งยอมรับว่า ดำรงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลงมากขึ้น และน่าเชื่อถือส่วนบุคคล และสิ่งแวดล้อมเงื่อนไข (Heider, 1958, p. 99)In Weiner’s model, Heider’s internal-external distinction was taken as the first of three dimensions to which an action result might be attributed. Weiner initially called this dimension locus of control after the use of Rotter (1954, 1966, as cited in Weiner, 1974), but later changed it to locus of causality (1985, p. 552). Locus of causality refers to the cause of the result of an action as being located either within the person, or outside in the environment. To this first dimension, Weiner, Frieze, Kukla, Reed, Rest, and Rosenbaum (1971, as cited in Weiner, 1974, p. 107) then added a second dimension of stability, to account for internal causal factors such as effort and mood, which are perceived of as being more variable than others, “changing from moment to moment or period to period” (Weiner, 1985, p. 551). Weiner (1979, as cited in Weiner, 1985) later added a third dimension, controllability, to account for factors that are under volition or optional control of the individual.[3] These three dimensions (internal versus external, stable versus unstable, and controllable versus uncontrollable), together with the possibility of success or failure of an action, result in sixteen possible attributions. For example, if a student received a good grade on a test, the student might conclude that the grade was a result of his innate intelligence. This attribution would be classified as a successful outcome due to an uncontrollable, internal, and stable factor of intelligence, reinforcing the student’s self-estimation that he is smart. Contrariwise, if the student received a bad grade on a test and concluded that the grade was a result of his innate intelligence, this would again attribute the failed outcome to an uncontrollable, internal, and stable factor of intelligence. However, in this case, it would reinforce a self-belief that the he is dumb.ทฤษฎีของ Weiner ได้แก้ไขเพิ่มเติมจนมาถึงความคิดสุดท้าย ภาพที่สามารถพบใน Weiner (2010, p. 34) Weiner แสดงลำดับชั่วคราวรุ่นตัวอย่างที่สอง:สมมติว่า นักเรียนไม่สามารถสอบเป็นสำคัญ ประสบการณ์ครั้งแรกที่ต่อความล้มเหลวเป็นทุกข์ แล้ว มีการค้นหา causality เหมาเอาว่าคนนี้ล้มเหลวในอดีตแม้เธอศึกษาหนัก ในขณะที่คนอื่นประสบความสำเร็จในการสอบนี้ นี้รูปแบบของข้อมูลก่อให้เกิดความเชื่อว่าความล้มเหลวในปัจจุบันที่มีความสามารถขาด ความสามารถเป็นสาเหตุภายใน มั่นคง uncontrollable ดังนั้นจึงเป็นการลดความนับถือตนเอง ต่ำเดาความสำเร็จในอนาคต หวัง helplessness และอับอาย และขายหน้า ต่ำเดา (หวัง) พร้อม ด้วยผลเสียเหล่านี้ส่งเสริมการตัดสินใจ ตัวอย่าง ปล่อยออกจากโรงเรียนตอนนี้ คิดว่า นักเรียนอื่นล้มสอบเดียวกัน คนนี้ยังเริ่มประสบทุกข์ แต่เธอได้ประสบความสำเร็จในอดีตและคืนก่อนการทดสอบเธอมีปาร์ตี้ มากกว่าเรียน ความล้มเหลวของเธอปัจจุบันจึงเป็น ascribed เพื่อความพยายามไม่เพียงพอ สาเหตุภายใน เสถียร และควบคุมนี้ออกเกี่ยวกับบุคคล แต่ยัง ก่อให้เกิดการรักษาเสถียรภาพ ความหวัง ความผิด และริเก ร็ต motivators บวกทั้งหมด ดังนั้น เพิ่มแรงจูงใจและเธอพยายามหนักในอนาคต ตามที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้ ก่อนหน้านี้ล้มเหลวหรือ nonreinforcement ได้บวก หรือลบในอนาคตหัดผล (Weiner, 2010, p. 33)ดังจากตัวอย่างของ Weiner การตอบสนองผลที่ได้นำไปสู่ความรู้สึกตนเองประสิทธิภาพและ self-worth ทฤษฎีอิสระทั้งแนวคิดเหล่านี้จะกล่าวถึงต่อไป[1] ใน support ของนี้ Weiner สแตนดาร์ดชาร์เตอร์ดคิดต่อไปนี้ที่แสดง โดย Heider (Heider, 1958, p. 79): เราจะเกี่ยวข้องกับการกระทำของบุคคลอื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การพื้นฐาน constituents ลำดับการกระทำซึ่งทำให้รู้ว่าบุคคลอื่นกำลังพยายามทำบางสิ่งบางอย่าง บางสิ่งบางอย่างต้อง มีความสามารถในการทำบางสิ่งบางอย่าง ฯลฯ ยังใช้แนวความคิดการกระทำของตนเอง แต่ของเราเน้นหลักจะเป็นการดำเนินการความสัมพันธ์มนุษยสัมพันธ์[2] ทั้ง Kelley (1973, p. 107) และ Weiner (1972, p. 313; 1985, p. 551) รู้จัก Heider เป็นผู้ก่อตั้งทฤษฎีที่แสดงที่มา[3] Weiner (1985, p. 554) ยังไว้สองมิติอื่นได้ สำหรับรุ่น intentionality globality แต่ไม่ได้ออกแบบเนื่องจากปัญหาปรัชญาในกรณีของอดีต และการขาดหลักฐานในกรณีหลัง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทฤษฎีการอนุมานสาเหตุ (WEINER - 1971)
ทฤษฎีการแสดงที่มาคือ "ทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีการที่คนให้คำอธิบายสาเหตุ" (. เคลลี่, 1973, หน้า 107) มันเป็นทฤษฎีของวิธีการที่คนรับรู้และตรวจสอบสาเหตุของการเกิดผล แม้ว่าลักษณะทฤษฎี "ไม่ได้สูตรทฤษฎีของแรงจูงใจของแต่ละบุคคล ... . [มัน] สามารถใช้ในการศึกษาการรับรู้ของตนเองและในการกำหนดทฤษฎีของแรงจูงใจที่" [1] (เนอร์ 1972, น. 310) นำไปใช้กับผู้เรียนแต่ละทฤษฎีลักษณะเป็นทฤษฎีของวิธีการเรียนกำหนดสาเหตุของการเกิดและเป็นผลมาจากความสำเร็จของตัวเองและความล้มเหลวที่. สมมติฐานพื้นฐานของทฤษฎีการแสดงที่มาคือคนที่เป็นแรงบันดาลใจในการทำความเข้าใจโครงสร้างเชิงสาเหตุของสภาพแวดล้อมของเขา รู้ว่าทำไมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและสิ่งที่แหล่งที่มาของเหตุการณ์ที่สามารถกำหนด แม้ว่าจะมีหลายทฤษฎีที่ตกอยู่ภายใต้ชื่อนี้ (เคลลี่และ Michela, 1980, น. 458) หนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าจะได้รับส่วนใหญ่นำมาใช้กันทั่วไปและดูเหมือนจะเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในการศึกษาทฤษฎีแสดงที่มาตามเนอร์ของแรงจูงใจ ( เป็นหลักฐานจากการรายงานข่าวของทฤษฎีในตำราลักษณะเช่น.. Bohlin et al, 2009, หน้า 281-282; Eggen และ Kauchak 1999, หน้า 412-413; ดอนเนลล์, et al, 2007, หน้า 150... 151; Ormrod 2003, หน้า 409-412. สเติร์นและวิลเลียมส์, 2010, หน้า 376-377;... Woolfolk, 2010, หน้า 388-390) ทฤษฎีเนอร์เป็นช่วงแรกในแง่ของกรอบความคาดหวังมูลค่าเสริม ที่มีส่วนประกอบของแรงจูงใจที่ปรึกษาของเขาจอห์นแอตกินสัน (x ความคาดหวังในการสร้างแรงจูงใจค่า x, 1957) อย่างไรก็ตามความกังวลกับข้อ จำกัด ของการคาดการณ์ afforded โดยทฤษฎีแอตกินสันและในหน้าของสมมติฐานที่ไม่ได้รับการยืนยันจากการศึกษาทดลองอันเนื่องมาจากระยะเวลาที่กำหนดไว้ในเรื่องการทดลองเพื่อความสมบูรณ์ของการประเมินผลของเขา (เนอร์ 2010, น. 30), เนอร์ เริ่มมองหาทำนายอื่น ๆ และ "ขั้นตอนการทดลองที่ประหยัดมากขึ้น" (พี. 30) รอบ 1968 เขา "ค้นพบทฤษฎีการกำหนดลักษณะและฟริตซ์ Heider" (หน้า 30). และ 1971 ได้ reconceptualized บนพื้นฐานที่รวมความคิดจากทั้ง Heider a [2] และเอาถ่าน: Heider และไม่เอาถ่านไม่ได้กล่าวถึงอีกคนหนึ่งแม้ว่าทั้งสองมีความกังวล กับการรับรู้สาเหตุของความสำเร็จและความล้มเหลวของพวกเขาและสถานที่หรือสถานที่ เอาถ่านได้รับการยอมรับสาเหตุหนึ่งภายนอกภายในและหนึ่งตามลำดับทักษะ (ความสามารถ) และโชค (โอกาส) ในขณะที่ Heider สังหรณ์สามสาเหตุ (ความสามารถ, ความพยายามและความยากลำบากในงาน) ผมรวมทั้งสองรายการและเสนอสี่สาเหตุหลักของการรับรู้ของความสำเร็จผลความสามารถ, ความพยายาม, ความยากลำบากงานและโชค (ดูเนอร์ et al., 1971) สองคนนี้อยู่ภายในให้กับบุคคล (ความสามารถและความพยายาม) และสองภายนอก (งานความยากลำบากและความโชคดี) มันเอาฉันประมาณ 3 ปีถึงสูตรนี้ง่ายมาก! (เนอร์ 2010, น. 30) ด้วยความคิดนี้ที่มั่นคงมากขึ้นนอกจากนี้เขายังสร้างการแสดงกราฟิกที่ให้คำแนะนำสำหรับความคิดของเขาและทำหน้าที่เป็นรากฐานสำหรับการสร้างทฤษฎีที่ตามมา (เนอร์ 2010, น. 31) 2 x 2 เป็นตัวแทนของเขาเป็นตัวเป็นตน (ก) สี่ปัจจัยของผลพฤติกรรม (ความสามารถ, ความพยายาม, ความยากลำบากงานและโชค), (ข) สองมิติสาเหตุของพวกเขา (สถานที่และความมั่นคง) และ (ค) การเชื่อมโยงของมูลค่าให้กับสาเหตุสถานที่และ ของความคาดหวังต่อความมั่นคงสาเหตุ การแสดงกราฟิกของเนอร์สามารถพบได้ใน (2010, น. 32). รูปแบบเนอร์ก็คือในส่วนที่เป็นส่วนขยายของ Heider ของ (1958) รูปแบบของกองกำลังที่มีประสิทธิภาพซึ่งระบุว่าผลการดำเนินการ x คือ "ขึ้นอยู่กับการรวมกันของ แรงที่มีประสิทธิภาพส่วนบุคคลและสิ่งแวดล้อมที่มีประสิทธิภาพแรง "(Heider, 1958, น. 58) ในคำอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่เป็นคนที่สามารถทำสิ่งที่ขึ้นอยู่กับทั้งสองของเขา "อำนาจส่วนบุคคล" (พี. 99) และ "ความยากลำบากสิ่งแวดล้อม" (พี. 99) ด้วยรูปแบบนี้คาดการณ์เกี่ยวกับความสำเร็จในอนาคตจะมีการทำขึ้นอยู่กับการอ้างเหตุผลที่ผ่านมา: อาการการดำเนินการร่วมกันกับคนอื่น ๆ "วัตถุดิบ" กลายเป็นข้อมูลที่ช่วยให้เราในรูปแบบของการวิเคราะห์ปัจจัยหนึ่งในการประเมินบทบาทของปัจจัยที่เอื้อต่อการกระป๋อง . เราประเมินเมื่อเราแอตทริบิวต์ผลการดำเนินการส่วนใหญ่เป็นคนส่วนใหญ่ที่มีต่อสิ่งแวดล้อมหรือการรวมกันของทั้งสอง เท่านั้นแล้วเราจะเข้าใจ เท่านั้นแล้วเราสามารถที่จะดำเนินการในอนาคตคาดการณ์สำหรับแม้ในขณะที่ปัจจัยที่ค่อนข้างชั่วขณะทำให้การดำเนินการที่เป็นไปได้โดย circumscribing ปัจจัยเหล่านี้อย่างใดอย่างหนึ่งยอมรับการดำรงอยู่ของค่าคงที่มากขึ้นและเชื่อถือได้ส่วนบุคคลและสภาพสิ่งแวดล้อม (Heider, 1958, น. 99) ในรูปแบบของเนอร์ Heider ของความแตกต่างภายในภายนอกถูกนำมาเป็นครั้งแรกของสามมิติที่ผลการกระทำที่อาจนำมาประกอบ เนอร์ครั้งแรกเรียกว่าสถานที่มิติของการควบคุมหลังการใช้งานของเอาถ่าน (1954, 1966 ตามที่อ้างถึงในเนอร์, 1974) แต่ต่อมาเปลี่ยนไปยังสถานทีของเวรกรรม (1985, น. 552) สถานทีของเวรกรรมหมายถึงสาเหตุที่ผลการดำเนินการตามที่ถูกตั้งอยู่ทั้งในบุคคลหรือภายนอกในสภาพแวดล้อม มิติแรกเนอร์, ผ้าสักหลาด, Kukla กก, ส่วนที่เหลือและ Rosenbaum (1971 ตามที่อ้างถึงในเนอร์ 1974, น. 107) แล้วเพิ่มมิติที่สองของความมั่นคงในการบัญชีสำหรับปัจจัยที่เป็นสาเหตุภายในเช่นความพยายามและอารมณ์ ซึ่งมีการรับรู้ของเป็นตัวแปรมากขึ้นกว่าคนอื่น ๆ "เปลี่ยนจากขณะที่ช่วงเวลาหรือช่วงระยะเวลา" (เนอร์ 1985, น. 551) เนอร์ (1979 ตามที่อ้างถึงในเนอร์, 1985) ต่อมาเพิ่มมิติที่สามควบคุม, บัญชีสำหรับปัจจัยที่อยู่ภายใต้ความตั้งใจหรือการควบคุมตัวเลือกของแต่ละบุคคล. [3] เหล่านี้สามมิติ (ภายในกับภายนอกที่มีเสถียรภาพเมื่อเทียบกับความไม่แน่นอนและ เมื่อเทียบกับการควบคุมที่ไม่สามารถควบคุม) ร่วมกับความเป็นไปได้ของความสำเร็จหรือความล้มเหลวของการกระทำที่ส่งผลให้การอ้างเหตุผลที่เป็นไปได้สิบหก ตัวอย่างเช่นถ้าเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ได้รับการที่ดีในการทดสอบนักเรียนอาจสรุปได้ว่าคะแนนเป็นผลมาจากหน่วยสืบราชการลับโดยธรรมชาติของเขา ลักษณะนี้จะได้รับการจัดให้เป็นผลสำเร็จเกิดจากการที่ไม่สามารถควบคุมภายในและปัจจัยที่มีเสถียรภาพของหน่วยสืบราชการลับเสริมการประมาณค่าด้วยตนเองของนักศึกษาที่ว่าเขาเป็นสมาร์ท ตรงกันข้ามถ้านักเรียนได้รับเกรดไม่ดีในการทดสอบและสรุปได้ว่าชั้นเป็นผลมาจากหน่วยสืบราชการลับธรรมชาติของเขานี้อีกครั้งจะแอตทริบิวต์ผลล้มเหลวไปยังไม่สามารถควบคุมภายในและปัจจัยที่มีเสถียรภาพของปัญญา อย่างไรก็ตามในกรณีนี้ก็จะเสริมสร้างความเชื่อว่าเขาเป็นใบ้. ทฤษฎีเนอร์ได้รับการปรับปรุงต่อไปจนกว่าจะถึงความคิดสุดท้ายของการแสดงกราฟิกที่สามารถพบได้ในเนอร์ (2010, น. 34) เนอร์แสดงลำดับที่ขมับของรูปแบบที่มีสองตัวอย่าง: สมมตินักเรียนล้มเหลวในการสอบที่สำคัญ ประสบการณ์ครั้งแรกต่อไปนี้คือความล้มเหลวของความทุกข์ จากนั้นก็มีการค้นหาสาเหตุ เข้าใจคนนี้ล้มเหลวในอดีตที่ผ่านมาแม้ว่าเธอจะศึกษาอย่างหนักขณะที่คนอื่นประสบความสำเร็จในการสอบครั้งนี้ รูปแบบของข้อมูลนี้จะทำให้เกิดความเชื่อที่ว่าความล้มเหลวในปัจจุบันเกิดจากการขาดความถนัด ความถนัดเป็นภายในที่มีความเสถียร, สาเหตุที่ไม่สามารถควบคุมจึงมีการลดความนับถือตนเองต่ำของความคาดหวังในความสำเร็จในอนาคตความสิ้นหวังและทำอะไรไม่ถูกและความอับอายและความอัปยศอดสู ความคาดหวังต่ำ (สิ้นหวัง) พร้อมด้วยเหล่านี้ส่งผลกระทบเชิงลบส่งเสริมการตัดสินใจที่จะยกตัวอย่างเช่นที่ออกจากโรงเรียน. ตอนนี้คิดว่านักเรียนคนอื่นล้มเหลวในการสอบเหมือนกัน คนนี้ยังมีประสบการณ์ครั้งแรกทุกข์ แต่เธอได้รับความสำเร็จในอดีตและในคืนก่อนที่เธอจะถูกทดสอบปาร์ตี้มากกว่าการศึกษา ความล้มเหลวของเธอในปัจจุบันจึงมีการกำหนดความพยายามที่ไม่เพียงพอ นี้ภายในไม่แน่นอนและสามารถควบคุมสาเหตุที่ลดเรื่องส่วนตัว แต่ยังก่อให้เกิดความคาดหวังในการบำรุงรักษาของความหวัง, ความรู้สึกผิดและเสียใจทั้งหมดที่มีแรงจูงใจทางบวก ดังนั้นการเพิ่มแรงจูงใจและเธอพยายามหนักขึ้นในอนาคต ดังที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้ก่อนที่ความล้มเหลวหรือ nonreinforcement สามารถมีบวกหรือลบในอนาคตผลกระทบที่สร้างแรงบันดาลใจ (เนอร์ 2010, น. 33) แสดงให้เห็นจากตัวอย่างเนอร์, การตอบสนองอารมณ์ที่เกิดขึ้นนำไปสู่ความรู้สึกในคุณค่าของตนเองและการรับรู้ความสามารถของตนเอง ทฤษฎีอิสระทั้งสองแนวคิดเหล่านี้จะมีการหารือต่อไป. [1] ในการสนับสนุนของคำสั่งเนอร์นี้อ้างอิงความคิดต่อไปนี้แสดงโดย Heider (Heider, 1958, หน้า 79.) เราจะต้องกังวลกับการกระทำของคนอื่นใน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับองค์ประกอบพื้นฐานของลำดับการกระทำที่ทำให้เรารู้ว่าคนอื่นพยายามที่จะทำบางสิ่งบางอย่างมุ่งมั่นที่จะทำสิ่งที่มีความสามารถที่จะทำบางสิ่งบางอย่างเป็นต้นแนวคิดนี้ยังนำไปใช้กับการกระทำของตัวเองหนึ่ง แต่เน้นหลักของเรา จะมีการกระทำในความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล. [2] ทั้งเคลลี่ (1973, หน้า 107.) และเนอร์ (1972, หน้า 313.. 1985, หน้า 551). รับรู้ Heider ในฐานะผู้ก่อตั้งทฤษฎีกำหนดลักษณะ[3] เนอร์ (1985 พี. 554) ยังตั้งข้อสังเกตสองมิติที่เป็นไปได้อื่น ๆ สำหรับรูปแบบและ intentionality globality แต่ไม่ได้เพิ่มเข้าไปในรูปแบบเนื่องจากปัญหาปรัชญาในกรณีของอดีตและขาดหลักฐานในกรณีของหลัง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทฤษฎี ( Weiner – 1971 ) ทฤษฎี
ที่มาเป็น " ทฤษฎีเกี่ยวกับวิธีคนให้คำอธิบายสาเหตุ " ( เคลลี่ , 2516 , หน้า 107 ) มันเป็นทฤษฎีของวิธีการที่ผู้คนรับรู้และตรวจสอบสาเหตุของผลลัพธ์ แม้ว่าทฤษฎี " อ้างไม่ได้กำหนดเป็นทฤษฎีแรงจูงใจของแต่ละบุคคล . . . . . . .[ ] สามารถใช้ในการศึกษาการรับรู้ตนเองและในการกำหนดของทฤษฎีการจูงใจ " [ 1 ] ( ไวเนอร์ , 2515 , หน้า 310 ) ใช้กับผู้เรียนเป็นรายบุคคล ทฤษฎี คือ ทฤษฎีของวิธีการที่ผู้เรียนกำหนดสาเหตุและผลกระทบจากความสำเร็จของพวกเขาเอง

และความล้มเหลวสมมติฐานพื้นฐานของทฤษฎี คือ ผู้ชายคนนั้น คือ แรงจูงใจที่จะเข้าใจโครงสร้างความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของสภาพแวดล้อมของเขา ว่าทำไม เหตุการณ์ได้เกิดขึ้น และแหล่งเกิดเหตุการณ์สามารถใช้แทน . แม้ว่าจะมีหลายทฤษฎี ที่ตกอยู่ภายใต้ป้ายชื่อนี้ ( เคลลี่ &มิเชล่า , 1980 , หน้า 458 )หนึ่งซึ่งดูเหมือนว่าจะได้รับการยอมรับมากที่สุดและเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายมากที่สุดปรากฏในการศึกษาคือเนอร์ของที่มาจากทฤษฎีแรงจูงใจ ( เป็นหลักฐานโดยครอบคลุมลักษณะของทฤษฎีในตำรา เช่น bohlin et al . , 2009 , pp . 281-282 ; eggen & kauchak , 1999 , pp . 412-413 ; ดอนเนลล์ et al . , 2007 . 150-151 ; ormrod , 2003 , pp . 409-412 ; สเติร์นเบิร์ก &วิลเลียมส์ , 2553 .376-377 ; วูลโฟล์ก , 2010 , pp . 388-390 ) .

เนอร์ของทฤษฎีก็เริ่มรู้สึกในแง่ของมูลค่าความคาดหวังและเสริมแรงจูงใจ ส่วนประกอบของพี่เลี้ยงของเขา จอห์น แอตกินสัน ( แรงจูงใจ x , x มูลค่า 2500 ) อย่างไรก็ตาม เกี่ยวข้องกับข้อ จำกัด ของการคาดการณ์ afforded โดยทฤษฎีแอ็ตคินสัน ,และในหน้าของสมมติฐานไม่ได้ถูกยืนยันโดยการศึกษาทดลอง เนื่องจากความยาวของเวลาที่จำเป็นโดยกลุ่มทดลองเพื่อให้การประเมินของเขา ( เนอร์ ) 30 หน้า ) , เนอร์เริ่มมองหาตัวอื่น ๆและ " ขั้นตอนการทดลองประหยัดมากขึ้น " ( 30 หน้า ) รอบปี 1968 เขาค้นพบทฤษฎี และฟริตซ์ไฮเดอร์ " ( 30 หน้า )และโดยปี 1971 มี reconceptualized บนรากฐานซึ่งรวมแนวคิดจากทั้งไฮเดอร์ [ 2 ] และชักกะเย่อ :

และไม่ได้อ้างถึง ไฮเดอร์ชักกะเย่อกัน แม้ว่าทั้งสองเกี่ยวข้องกับการรับรู้สาเหตุของความสำเร็จและความล้มเหลว และความเชื่อ หรือในสถานที่ของพวกเขา คนไม่ได้ความยอมรับภายในและภายนอกเพราะตามลำดับทักษะ ( ความสามารถ ) และ โชค ( โอกาส )ส่วน ไฮเดอร์ intuited สามสาเหตุ ( ความสามารถ ความพยายาม และงานยาก ) ผมรวมสองรายการและเสนอการรับรู้สาเหตุของผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ผลสี่หลักความสามารถ ความพยายาม ความยากของงานและโชค ( ดูเนอร์ et al . , 1971 ) สองเหล่านี้มีภายในบุคคล ( ความสามารถและความพยายาม ) และสองคือ ปัจจัยภายนอก ( ยากงานและโชค )มันเอาฉันประมาณ 3 ปีถึงสูตรนี้ง่ายมาก ! ( ไวเนอร์ , 2010 , 30 หน้า )

กับความคิดที่มั่นคงมากขึ้น เขายังสร้างกราฟิกแทน ที่ได้ให้คำแนะนำสำหรับการคิดของเขา และทำหน้าที่เป็นรากฐานสำหรับการสร้างทฤษฎีที่ตามมา ( เนอร์ ) , 31 หน้า ) ของเขา 2 x 2 ตัวแทนเป็นตัวเป็นตน ( ) สี่ปัจจัยของผลเชิงพฤติกรรม ( ความพยายาม , ความสามารถงานที่ยากและโชค ) , ( B ) สองมิติของความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ ( ความเชื่อมั่นและเสถียรภาพ ) , และ ( ค ) การเชื่อมโยงค่าความเชื่อและความคาดหวังของความสัมพันธ์เชิงสาเหตุ เนอร์ของกราฟิกที่แสดงสามารถพบได้ใน ( 2553 , หน้า 32 ) .

เนอร์ของแบบจำลองในส่วนที่เป็นส่วนขยายของ ไฮเดอร์ ( 1958 ) รูปแบบของกลไกที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งระบุว่า การกระทําผล , X" ขึ้นอยู่กับการรวมกันของประสิทธิภาพและมีประสิทธิภาพส่วนบุคคลบังคับบังคับสิ่งแวดล้อม” ( ไฮเดอร์ 1958 , 58 หน้า ) ในคำอื่น ๆหรือไม่ คนที่จะทำอะไรขึ้นอยู่กับทั้งสองของเขา " พลังงานส่วนบุคคล " ( หน้า 99 ) และ " ปัญหาสิ่งแวดล้อม " ( หน้า 99 ) ด้วยรูปแบบนี้ การคาดการณ์เกี่ยวกับความสำเร็จในอนาคตได้จากอดีตการกระทำโดย :

,