ResultsParticipants reported a medi

Results
Participants reported a median sitting time during work of 2 hours (120 minutes), which accounted for 31.0 ±
24.9% of overall sitting time with no difference in gen- ders. The age group 30–45 years had the longest sitting times at work among both men and women. Overall, the median work-related sitting time increased from 1 hour for 10 years of education (22.5 ± 23.5%) to 5 hours (45.2 ±
22.4%) for participants with university degrees. Concern- ing the cognitive variables, we found one gender-specific difference: women who agreed with the belief ‘When I sit for hours, I feel uncomfortable’ (see Table 1) had longer work-related sitting times.
Bivariate correlations of the sitting- and PA-related be- havioural variables were calculated (data not shown), and most correlations were small. The highest correla- tions were observed between work-related sitting time
and work-related PA MET-minutes/day−1 with r = −.422
(p < .001) in men and r = −.321 (p < .001) in women. Multiple linear regression analyses in men showed that
model 1 with the PA-related behavioural correlates (18%)
and model 3 with the socio-demographic correlates (13%) explained most of the variance (R2) in work-related sitting times (see Table 2). Concerning PA behaviour, we found that sitting time during work was negatively correlated
with work-related PA (β = −.43), suggesting increased sit- ting durations with less PA during work. Leisure-time physical activity was not a significant correlate. ‘Education’ (β = .29) and ‘income’ (β = .17) were both positively associ- ated with ‘sitting time during work’, that is, increased edu- cation and income levels were positively associated with

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลลัพธ์ผู้เข้าร่วมรายงานค่ามัธยฐานที่นั่งระหว่างงาน 2 ชั่วโมง (120 นาที), ซึ่งคิดเป็น 31.0 ±24.9% ของทั้งหมดนั่งเวลา มีไม่ความแตกต่างใน gen-ders กลุ่มอายุ 30-45 ปีมีเวลานั่งที่ยาวที่สุดในการทำงานทั้งผู้ชายและผู้หญิง โดยรวม ค่ามัธยฐานที่เกี่ยวข้องกับงานนั่งเวลาที่เพิ่มขึ้นจาก 10 ปีของการศึกษา (22.5 ± 23.5%) 1 ชั่วโมง 5 ชั่วโมง (45.2 ±22.4%) สำหรับผู้เรียนที่มีศึกษามหาวิทยาลัย กำลังกังวลตัวแปรการรับรู้ เราพบความแตกต่างเฉพาะเพศหนึ่ง: ผู้หญิงที่ตกลงกับความเชื่อ 'เมื่อฉันนั่งชั่วโมง รู้สึกอึดอัด' (ดูตารางที่ 1) มีเวลานั่งทำงานที่เกี่ยวข้องอีกต่อไปBivariate ความสัมพันธ์ของตัวแปร havioural จะเกี่ยวกับนั่ง และ PA คำนวณได้ (ข้อมูลไม่แสดง), และความสัมพันธ์ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก สูงสุด correla tions สุภัคระหว่างเวลานั่งทำงานที่เกี่ยวข้องและที่เกี่ยวข้องกับงาน PA เม็ท นาที/day−1 กับ r = −.422(p < .001) ในผู้ชายและ r = −.321 (p < .001) ในผู้หญิง วิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้นต่าง ๆ ในผู้ชายพบว่ารุ่น 1 มีการเกี่ยวข้อง PA พฤติกรรมสัมพันธ์กับ (18%)รุ่น 3 ด้วยสัมพันธ์กับสังคมประชากร (13%) อย่างชัดเจนที่สุดของความแปรปรวน (R2) ในเวลานั่งทำงานที่เกี่ยวข้อง (ดูตารางที่ 2) เกี่ยวกับพฤติกรรม PA เราพบว่า นั่งระหว่างงานถูกส่ง correlatedมีป่าที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน (β = −.43), แนะนำระยะเวลาเพิ่มขึ้นนั่ง-ทิง มีป่าน้อยในระหว่างทำงาน เวลาว่างกิจกรรมทางกายภาพไม่ใช่การสร้างความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญ 'การศึกษา' (β =.29) และ 'รายได้' (β =.17) ทั้งบวกเส้น associ 'นั่งเวลาระหว่างทำงาน" นั่นคือ เพิ่ม edu cation และระดับรายได้มีสัมพันธ์เชิงบวกกับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลการ
เข้าร่วมรายงานแบ่งเวลานั่งอยู่ในระหว่างการทำงาน 2 ชั่วโมง (120 นาที) ซึ่งคิดเป็น 31.0 ±
24.9% ของเวลานั่งโดยรวมมีความแตกต่างในมหาบัณฑิต gen- ไม่มี กลุ่มอายุ 30-45 ปีมีความยาวที่สุดนั่งครั้งในการทำงานของทั้งชายและหญิง โดยรวมแล้วเฉลี่ยการทำงานที่เกี่ยวข้องเวลานั่งเพิ่มขึ้นจาก 1 ชั่วโมงเป็นเวลา 10 ปีของการศึกษา (22.5 ± 23.5%) ถึง 5 ชั่วโมง (45.2 ±
22.4%) สำหรับผู้เข้าร่วมที่มีองศามหาวิทยาลัย Concern- ไอเอ็นจีตัวแปรความรู้ความเข้าใจที่เราพบว่าหนึ่งความแตกต่างเฉพาะเพศ: ผู้หญิงที่เห็นด้วยกับความเชื่อ 'เมื่อผมนั่งเป็นชั่วโมงผมรู้สึกอึดอัด' (ดูตารางที่ 1) ได้อีกต่อไปทำงานที่เกี่ยวข้องกับการนั่งครั้ง.
ความสัมพันธ์ของทวินั่ง - และ PA ที่เกี่ยวข้องโดยสลับตัวแปร havioural ถูกคำนวณ (ไม่ได้แสดงข้อมูล) และความสัมพันธ์ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก tions correla- สูงสุดถูกตั้งข้อสังเกตระหว่างการทำงานที่เกี่ยวข้องนั่งเวลา
และการทำงานที่เกี่ยวข้อง PA MET นาที / วัน-1 กับ r = -.422
(p <0.001) ในผู้ชายและ r = -.321 (p <0.001 ) ในผู้หญิง การถดถอยเชิงเส้นหลายวิเคราะห์ในผู้ชายพบว่า
รูปแบบที่ 1 ที่มีสัมพันธ์พฤติกรรม PA ที่เกี่ยวข้อง (18%)
และรูปแบบที่ 3 มีความสัมพันธ์ทางสังคมและประชากร (13%) อธิบายที่สุดของความแปรปรวน (R2) ในการทำงานที่เกี่ยวข้องนั่งครั้ง (ดู ตารางที่ 2) เกี่ยวกับพฤติกรรม PA เราพบว่าเวลานั่งอยู่ในระหว่างการทำงานมีความสัมพันธ์ทางลบ
กับการทำงานที่เกี่ยวข้องกับ PA (β = -.43) บอกระยะเวลาทิ้ง Sit- เพิ่มขึ้นด้วย PA น้อยในระหว่างการทำงาน เวลาสันทนาการการออกกำลังกายก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญ 'การศึกษา' (β = 0.29) และ 'รายได้' (β = 0.17) มีทั้งบวก associ- ated กับเวลานั่งอยู่ในระหว่างการทำงาน ', ที่อยู่, ไอออนบวกเพิ่มขึ้น edu- และระดับรายได้มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผู้เข้าร่วมรายงานผลมัธยฐานนั่งเวลาระหว่างทำงาน 2 ชั่วโมง ( 120 นาที ) ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 31.0 ±
24.9 โดยการนั่งเวลาไม่ต่างกับใน Gen - ders . กลุ่ม อายุ 30 - 45 ปี มีความยาว เวลานั่งทำงาน ทั้งในหมู่ผู้ชายและผู้หญิง โดยรวมงานนั่งเวลาเฉลี่ยเพิ่มขึ้นจาก 1 ชั่วโมง 10 ปีของการศึกษา ( ± 22.5 23.5 % ) 5 ชั่วโมง ( 452 ±
ร้อยละ 22.4 ) สำหรับผู้ที่มีองศามหาวิทยาลัย ความห่วงใย - อิงตัวแปรการรับรู้ เราพบความแตกต่างเฉพาะเพศ : ผู้หญิงที่เห็นด้วยกับความเชื่อ ' เมื่อฉันนั่งเป็นชั่วโมง ผมรู้สึกอึดอัด ' ( ดู ตารางที่ 1 ) มีความยาวน้อยนั่งครั้ง โดยใช้ความสัมพันธ์ของ
นั่ง - และป่าที่เกี่ยวข้อง - ตัวแปร havioural คำนวณ ( ข้อมูลไม่แสดง ) ,และความสัมพันธ์ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก การ correla สูงสุด - ใช้งานได้ระหว่างเรื่องงานและเวลาในงาน PA เจอนั่ง
นาที / วัน = −− 1 . 422
( p < . 001 ) ในผู้ชายและ r = − . 321 ( P < . 001 ) ในผู้หญิง การวิเคราะห์สมการถดถอยพหุคูณในผู้ชาย พบว่าแบบจำลองที่เกี่ยวข้องกับ PA
1
( 18 % ) มีพฤติกรรมและ 3 รูปแบบกับข้อมูลประชากรที่เกี่ยวข้อง ( 13% ) ที่สุดของความแปรปรวน ( R2 ) ในการทำงานที่เกี่ยวข้องกับการนั่งครั้ง ( ดูตารางที่ 2 ) เกี่ยวกับพฤติกรรมป่า เราจะพบว่า เวลานั่งทำงาน มีความสัมพันธ์เชิงลบกับการ
PA ( บีตา = − 43 ) แนะนำเพิ่มนั่ง - ติงระยะเวลาน้อยกว่าป่าในระหว่างทำงาน เวลายามว่าง กิจกรรมทางกายไม่พบความสัมพันธ์ .' การศึกษา ' ( บีตา = . 29 ) และ ' รายได้ ' ( บีตา = 17 ) มีทั้งบวก ( พ่อพันธุ์ - ated กับ ' นั่งในงาน ' ที่เป็นบวกเพิ่มขึ้น Edu - และระดับรายได้มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับ