April 1, 20155It was the middle of Isaan winter, and a bite was still  การแปล - April 1, 20155It was the middle of Isaan winter, and a bite was still  ไทย วิธีการพูด

April 1, 20155It was the middle of

April 1, 2015
5

It was the middle of Isaan winter, and a bite was still in the air 15 minutes before noon when I told Ae, “No, you may not go outside,” for the third time. The class was loud, and as an English teacher with only two months of experience with these particular students, I had no way to control them. Ae was my loudest student, a “troublemaker” who refused to sit down, to stop hitting his fellows, to pay attention. And now he was asking to leave class early for lunch, as he did every class.

“No, you can wait a little bit. Please come sit down,” I said, turning to speak to the class at large. Ae yelled, opening and closing the door repeatedly until I finally broke.

“Fine, go.” He left with a smile on his face.

learning disablitiesIt was only later, in the teacher’s office, that my coworker informed me that Ae is learning disabled _ in fact, it turned out, the entire class had some form of learning disability (LD), and none of them could read or write in Thai, let alone English.

I sat, hands clenched in my lap, and asked what kind of disability Ae had. The diagnosis was general trouble with reading and writing in addition to ADHD, to the point where getting the 13-year-old to pay attention for more than a minute was considered a minor miracle. The fact that I was only just being informed of this was the most shocking part, considering I had been at the school going on three months. “Don’t worry,” my Thai coworker assured me. “I have to send him out of class sometimes, too.”

This is a scene too often repeated all over Thailand, as various foreign teachers come to the country to teach English and are confronted with LD students in the classroom and little to no support in teaching them. They ask what measures the school is taking to bolster their educations, and more likely than not the answer is, “Nothing.”

learning disabilities 2While 2009’s Quality of Life law recognises the existence of LD students and their rights to equal education and access, no measures have been put in place to prepare those with learning disabilities for normal education with their peers. As such, the large majority of schools have no special education materials for those who fall short of the “average” range. Educational institutions that do provide special education are mostly high-income and/or international schools in Bangkok and Chiang Mai, which is little help for children in Thailand’s less populous north and northeast regions.

Tools and textbooks have been provided by the Thai government to measure the IQ of children at every school in order to identify LD and other disabilities. As of 2006, the Thai national average IQ rests at 98 with the lowest-scoring northeast region at an average of 96 IQ points. Children with problems in school are given the test _ those that score lower than average are considered to have some degree of mental retardation, while children that score average or higher are considered to have a learning disorder that hinders their specific capabilities in math, reading, or writing.

Twenty years ago, the northern region of Thailand had the lowest IQ scores.

According to Dr. Samai Sirithongthaworn, Director of Chiang Mai’s Rajanagarindra Institute of Child Development (RICD), improvement in the north is a result of intervention programmes in Chiang Mai and surrounding areas to assist children during key stages of brain development.

“30 percent of Thai children have delayed development before school age,” Dr. Samai tells me after I tour RICD’s facility, the brand new piano-shaped building along Canal Road. He adds that 1.7 percent of Chiang Mai’s overall child population has mental disabilities.

learning disablities (2)

Children under age six fall under the jurisdiction of the Ministry of Public Health, which has many outreach programmes in Chiang Mai. However, after age six, any disabilities fall to the care of the Ministry of Education, which has no laws in place for special education.

“We cannot force them to give care to the children,” Dr. Samai says. “We can only give recommendations.”

According to the Ministry of Public Health, Thailand hosts an estimated four million children with LD nationwide. Something needs to be done. Overall education is suffering under the pressure.

“In Thailand, we are ranking as the worst country in caring, not only for LD, but for normal children too,” Dr. Samai adds.

The RICD has had a huge impact on test scores across Northern Thailand, using what they refer to as the Individual Education Program (IEP), which personalises learning for each student with LD or even autism. LD children are classified by their troubles with reading, writing, and mathematics, then separated according to age groups.

On my tour of the RICD facility, I spoke to special educator Kwanjai Santikul about IEP’s methodology. She informed me that LD children are assigned learning goals according to their age group, and each goal has several knowledge checkpoints. Each child works their way through a workbook at their own individual pace, learning and reinforcing key concepts in reading and writing or mathematics. When the child can grasp and utilise the skills for all the checkpoints in their age group, they are ready to integrate into the standard Thai classroom.

A programme like IEP has huge potential in standard Thai schools around the country, provided they receive the materials necessary to make it happen.

Dr. Brian Doberstyn, Chairman of the Dulabhatorn Foundation, agrees that LD students should be worked with on an individual basis to focus on what they can do, but thinks that children should not be treated only according to their diagnosis. “They want to be challenged…They want to say, ‘I can do it!'” Dr. Doberstyn says. “These kids have so much more potential than ever realised, and we’re trying to…bring out as much of that as possible.”

Dulabhatorn Foundation works specifically with disadvantaged children who have issues with intellectual development, including learning disabilities, ADHD, Down’s syndrome, and autism. They also work with children outside of the regular classroom, grouping them according to ability and interest as opposed to age or diagnosis.

“Your approach should be to treat them as you would any child. They’re going to have feelings, they’re going to have sensitivities, they’re going to have fears just like any child has,” says Marianne Doberstyn, Dr. Doberstyn’s sister and general secretary of the foundation. “Do you really want to have a preconceived idea of what to expect? You don’t want to have any biases.”

learning disablities (1)

I tell Dr. Doberstyn about my experiences in the Thai classroom. Nearly a third of my 700 students in Isaan have some form of developmental disability, and all are integrated into the regular classroom, receiving no extra time or help from the teachers or administration. The whole session comes down to one question: “How can we help them?”

“It’s all in the attitude of people who are doing things… They have to be interested in doing it. The schools here? Teachers don’t give a damn. Special education classrooms are just a place to keep kids that are difficult for one reason or another,” Dr. Doberstyn sighs. “In Nong Pheung…the caregivers _ they call them babysitters _ they change every couple months. What they do, their idea is to keep these kids quiet, put them in front of the television or in front of the computer with YouTube or something.”

Marianne nods. “You’re fighting their traditional method, which is somebody stands in front and tells them and then they memorise,” she says. “It’s such a different approach which is centred on the child and not on the teacher. You’d have to start with a new teacher. I don’t think an experienced teacher would ever be able to make such a radical change.”

I ask them what could be done by teachers working now.

“There are simple things that can be done…and simple choices that a child could make in a classroom and right now I don’t see that they have any choices at all. It could be a choice of two things, which would you like to do: this or this?” Marianne replies. “Or working independently or working in small groups with their friends, not just everybody sitting down in front of the teacher. But it would be so alien to any teacher here _ I think it would be difficult,” she says.

Both Doberstyns emphasise that it’s not the teaching of LD students that’s difficult; RICD’s success with the Individual Education Program is proof enough of that. The biggest problem with Thailand’s current approach (or lack of) toward LD students is that they’re not encouraged to reach beyond what little they’ve been told they can do. “There’s just no stimulation, no stimulation of curiosity or no real desire,” Dr. Doberstyn says. “I think it’ll change, but it’ll take a lot of time.”

I think back to Ae in that small Isaan classroom. In the classes following my revelation, I have tried to exercise much more patience than before, shortening lecture time to a perfunctory ten minutes before moving on to games or art activities. My students have responded well, becoming more diligent in note-taking and calmer over the course of the lesson. Ae in particular has become more willing to sit in one place, even answering questions, volunteering to pass out papers, and other small tasks. Sometimes this is the best we can do, as teachers. A little understanding goes a long way.

“These kids live in such a small, small world. What they know is their home and their school,” Marianne adds. “We need to do something to expand their world, and I think they’re ready for it.”
0/5000
จาก: -
เป็น: -
ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]
คัดลอก!
1 เมษายน 20155มันหนาวอีสานกลาง และกัดได้ยังอยู่ในอากาศ 15 นาทีก่อนเที่ยงเมื่อฉันบอก Ae "ไม่ คุณจะไม่ไปนอก เป็นครั้งที่สามได้ ชั้นเสียงดัง และเป็นครูที่ภาษาอังกฤษมีประสบการณ์กับนักเรียนเฉพาะเพียงสองเดือน มีวิธีการควบคุมพวกเขา นักเรียนของฉันสะอาดทำเลสะดวก เป็น "troublemaker" ที่ปฏิเสธไปมา การหยุดกดปุ่มเขา fellows ใส่ Ae ได้ และตอนนี้ เขาถูกร้องขอให้ปล่อยชั้นต้นสำหรับอาหารกลางวัน ได้ทุกคลาส"ไม่ คุณสามารถรอหน่อย เชิญนั่งลง ฉันกล่าว เปิดพูดชั้นใหญ่ แอะ yelled เปิด และปิดประตูหลายครั้งจนในที่สุดก็ยากจน"ดี ไป" เขาทิ้งกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาเรียน disablitiesIt เป็นเฉพาะหลัง ในสำนักงานของครู การที่เพื่อนร่วมงานของฉันทราบฉันแอะว่า_เรียนปิดการใช้งานจริง จะเปิดออก คลาสทั้งมีรูปแบบของเรียนพิการ (LD), และไม่มีพวกเขาไม่สามารถอ่าน หรือเขียนไทย ประสาภาษาอังกฤษเสาร์ มือกัดในตักของฉัน และถามอะไรพิการ Ae ก็ การวินิจฉัยปัญหาทั่วไปกับการอ่าน และการเขียนนอกจากนี้การภาระผูกพัน ไปยังจุดที่ได้รับ 13 ปีใส่นาทีกว่าถือเป็นมิราเคิลรองได้ ความจริงที่ว่า ฉันเป็นเพียงแค่การทราบถึงนี้เป็นส่วนหนึ่งตะลึงมากที่สุด พิจารณาได้ที่โรงเรียนไปในสามเดือน "ไม่ต้องกังวล เพื่อนร่วมงานของฉันไทยมั่นใจฉัน "แล้วจะส่งเขาออกจากชั้นบาง เกินไป"นี่คือฉากบ่อยซ้ำทั่วไทย ต่าง ๆ ครูต่างประเทศสอนภาษาอังกฤษมา และเผชิญกับ LD นักเรียนในห้องเรียนและไม่มีการสนับสนุนในการสอนน้อย พวกเขาถามอะไรวัดโรงเรียนจะมีการส่งเสริมการศึกษา และยิ่งกว่าไม่ตอบ คือ "ไม่"เรียน 2While ความพิการพ.ศ. 2552 คุณภาพชีวิตกฎหมายตระหนักถึงการดำรงอยู่ของนักเรียน LD และสิทธิจะเท่ากับการศึกษาและการเข้าถึง มาตรการไม่ได้ย้ายเพื่อเตรียมผู้เรียนพิการเพื่อการศึกษาปกติกับเพื่อนของพวกเขา เช่น ใหญ่ของโรงเรียนมีวัสดุไม่มีการศึกษาพิเศษสำหรับผู้ที่หวังช่วง "เฉลี่ย" สถาบันการศึกษาที่ให้การศึกษาพิเศษเป็นส่วนใหญ่โรงเรียนที่ร่ำรวย และ/หรือนานาชาติในกรุงเทพฯ และเชียงใหม่ ซึ่งเป็นความช่วยเหลือเด็กเหนือมีประชากรน้อยและภูมิภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยเครื่องมือและตำราได้ถูกให้ โดยรัฐบาลไทยเพื่อวัด IQ ของเด็กทุกโรงเรียนเพื่อระบุ LD และความพิการอื่น ๆ 2549 ไทยชาติเฉลี่ยไอคิวอยู่ที่ 98 กับคะแนนต่ำสุดตะวันออกเฉียงเหนือภูมิภาคที่มีค่าเฉลี่ยของคะแนน IQ 96 เด็กที่ มีปัญหาในโรงเรียนได้_ทดสอบที่คะแนนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยถือว่าไม่มีปัญญา ในขณะที่เด็กที่คะแนนเฉลี่ย หรือสูงกว่าถือว่ามีความผิดปกติของการเรียนรู้ที่ทำความสามารถเฉพาะในคณิตศาสตร์ การอ่าน หรือเขียนบ้างยี่สิบปีที่ผ่านมา ภาคเหนือของประเทศไทยมีคะแนน IQ ต่ำตามดร.สมัย Sirithongthaworn กรรมการของเชียงใหม่ราชนครินทร์สถาบันของพัฒนาการเด็ก (RICD), ปรับปรุงในภาคเหนือเป็นผลของโครงการแทรกแซงในเชียงใหม่และพื้นที่โดยรอบเพื่อช่วยเด็กในระหว่างขั้นตอนสำคัญของการพัฒนาสมอง"30 เปอร์เซ็นต์ของเด็กไทยมีความล่าช้าพัฒนาก่อนอายุโรงเรียน ดร.สมัยบอกฉันหลังจากฉันทัวร์ RICD ของสิ่งอำนวยความสะดวก อาคารรูปเปียโนที่ใหม่บริเวณถนนคลอง เขาเพิ่มที่ 1.7 เปอร์เซ็นต์ของประชากรโดยรวมเด็กเชียงใหม่มีความพิการทางจิตใจเรียนรู้ disablities (2)เด็กอายุ 6 ตกอยู่ภายใต้การดูแลของกระทรวงสาธารณะสุข ซึ่งมีหลายภาคสนามโครงการเชียงใหม่ อย่างไรก็ตาม หลังจากอายุ 6 พิการใด ๆ อยู่การดูแลของกระทรวงศึกษาธิการ ซึ่งมีกฎหมายไม่มีสถานที่สำหรับการศึกษาพิเศษดร.สมัยกล่าวว่า "เราไม่สามารถบังคับให้ให้การดูแลเด็ก "เราสามารถเพียงแต่ให้คำแนะนำ"ตามกระทรวงสาธารณสุข ไทยโฮสต์เด็กล้านสี่การประเมิน LD ทั่วประเทศ สิ่งที่ต้องทำ การศึกษาโดยรวม เป็นความทุกข์ภายใต้ความดัน"ในประเทศไทย เรามีการจัดอันดับเป็นประเทศเลวร้ายที่สุดในการดูแล ไม่เพียงแต่ สำหรับ LD แต่ สำหรับเด็กปกติมากเกินไป ดร.สมัยเพิ่มขึ้นRICD ที่มีผลกระทบอย่างมากจากคะแนนสอบทั่วประเทศไทยภาคเหนือ ใช้อะไรพวกเขาถึงตามแต่ละการศึกษาโปรแกรม (IEP), ซึ่ง personalises เรียนรู้สำหรับนักเรียน LD หรือแม้แต่โรคออทิซึม ประเภทของปัญหาการอ่าน เขียน และคณิตศาสตร์ แล้ว แยกตามกลุ่มอายุเด็ก LDสิ่งอำนวยความสะดวก RICD ทัวร์ของฉัน ฉันได้พูดกับประวัติผู้สอนและพิเศษขวัญใจ Santikul เกี่ยวกับ IEP ของวิธีการ เธอทราบฉันว่า เด็ก LD มีกำหนดเป้าหมายตามวัยของการเรียนรู้ และเป้าหมายมีจุดตรวจรู้ต่าง ๆ เด็กแต่ละคนทำงานทางผ่านสมุดงานที่แต่ละตนก้าว เรียน และเสริมแนวคิดหลักในการอ่าน และเขียน หรือคณิตศาสตร์ เมื่อเด็กสามารถเข้าใจ และใช้ทักษะสำหรับจุดตรวจทั้งหมดในกลุ่มอายุของพวกเขา พวกเขาพร้อมที่จะรวมไว้ในห้องเรียนไทยมาตรฐานโปรแกรมเช่น IEP มีศักยภาพมากในประเทศไทยมาตรฐานทั่วประเทศ บริการรับวัสดุจำเป็นที่จะทำให้เกิดดร.ไบรอัน Doberstyn ประธานมูลนิธิ Dulabhatorn ตกลงว่า นักเรียน LD ควรทำกับพื้นฐานเป็นรายบุคคลให้ความสำคัญกับพวกเขาอย่างไร แต่คิดว่า เด็กควรไม่ได้รับเฉพาะตามวินิจฉัยของ "พวกเขาต้องการท้าทาย... พวกเขาต้องการพูดว่า "ฉันสามารถทำมัน '" ดร. Doberstyn กล่าวว่า "เด็กเหล่านี้มีมากมากศักยภาพกว่าเองก็ยังคิดเคย และเรากำลังพยายาม...นำออกมากที่สุด"Dulabhatorn มูลนิธิทำงานโดยเฉพาะกับเด็กผู้ด้อยโอกาสที่มีปัญหาเกี่ยวกับการพัฒนาทางปัญญา พิการทางการเรียน ภาระผูกพัน ดาวน์ และโรคออทิซึม พวกเขายังทำงานกับเด็กนอกห้องเรียนปกติ จัดตามความสามารถและสนใจจำกัดอายุหรือการวินิจฉัย"วิธีของคุณควรจะ คิดว่าจะมีลูก พวกเขากำลังจะมีความรู้สึก พวกเขากำลังจะมีรัฐ พวกเขากำลังจะมีความกลัวเหมือนเด็ก ๆ มี กล่าวว่า มาริแอน Doberstyn น้องสาวของดร. Doberstyn และเลขาธิการมูลนิธิทั่วไป "คุณจริง ๆ ต้องมีความเข้าใจสิ่งที่คาดหวังหรือไม่ คุณไม่ต้องการให้ยอมใด ๆ "disablities (1) การเรียนรู้ฉันบอกดร. Doberstyn เกี่ยวกับประสบการณ์ในห้องเรียนไทย เกือบสามนักเรียนของผม 700 ในอีสานมีรูปแบบของพัฒนาการพิการ และทั้งหมดถูกรวมอยู่ในห้องเรียนปกติ รับไม่มีเวลา หรือความช่วยเหลือจากครูหรือดูแล เซสชันทั้งหมดลงมาหนึ่งคำถาม: "เราช่วยได้""มันอยู่ในทัศนคติของคนที่จะทำสิ่งต่าง ๆ... พวกเขาต้องมีความสนใจในการทำ โรงเรียนนี่ ครูไม่ให้ไอ้ตัว การศึกษาพิเศษห้องเรียนเป็นเพียงการทำให้เด็กที่ยากสำหรับเหตุผลหนึ่งหรืออื่น ดร. Doberstyn sighs "ในหนอง Pheung..._เรื้อรังที่พวกเขาเรียกพวก_สโมสรจะเปลี่ยนทุกเดือนคู่ ทำ ความคิดของพวกเขาจะให้เด็กเหล่านี้มีความเงียบสงบ ใส่ หน้าโทรทัศน์ หรือ หน้าคอมพิวเตอร์กับ YouTube หรือบางสิ่งบางอย่าง"มาริแอน nods "คุณกำลังต่อสู้วิธีดั้งเดิมของพวกเขา ซึ่งเป็นคนยืนอยู่ด้านหน้า และบอกพวกเขาแล้ว พวกเขา memorise เธอกล่าวว่า "ได้เช่นมีวิธีแตกต่างกันซึ่งเป็นศูนย์กลาง ในเด็ก และไม่ครู คุณจะต้องเริ่มต้นกับครูใหม่ อย่าคิดว่า ครูที่มีประสบการณ์เคยจะสามารถทำการเปลี่ยนรุนแรง"ฉันถามพวกเขาที่ทำ โดยครูที่ทำงานตอนนี้"มีสิ่งง่าย ๆ ที่สามารถทำได้... และตัวอย่างที่ทำให้เด็ก ในห้องเรียน และขณะนี้ ฉันไม่เห็นว่า พวกเขามีทางเลือกใด ๆ เลย อาจเป็นทางเลือกของสองสิ่ง ที่คุณต้องการทำ: นี้หรือนี้? " มาริแอนตอบกลับ "หรือทำงานอิสระหรือทำงานในกลุ่มเล็ก ๆ กับเพื่อน ไม่เพียงแต่ทุกคนนั่งลงหน้าครู แต่จะมีคนต่างด้าวดังนั้นการมีครูที่นี่_คิดว่า มันจะยาก, "เธอกล่าวว่าทั้ง Doberstyns ย้ำว่าไม่ได้สอนนักเรียน LD ที่ยาก ความสำเร็จของ RICD กับแต่ละโปรแกรมการศึกษาเป็นหลักฐานเพียงพอที่ ปัญหาที่ใหญ่ที่สุด ด้วยวิธีการปัจจุบันของไทย (หรือขาด) ต่อนักเรียน LD คือ ว่า พวกเขาไม่ให้เข้าถึงนอกเหนือจากสิ่งเล็กน้อยพวกเขาได้รับการบอกสามารถทำ ดร. Doberstyn กล่าวว่า "มีเพียงกระตุ้นไม่ ไม่กระตุ้นความอยากรู้ หรือไม่มีความปรารถนาที่แท้จริง "ผมคิดว่า มันจะเปลี่ยนแปลง แต่มันจะมาก"คิดกลับไปแอะในห้องเรียนที่อีสานขนาดเล็ก ในชั้นเรียนที่ต่อการเปิดเผยของฉัน ฉันได้พยายามออกกำลังกายความอดทนมากขึ้นกว่าก่อน ลดเวลาในการบรรยายเพื่อขอไปที 10 นาทีก่อนที่จะย้ายในเกมหรือกิจกรรมศิลปะ นักเรียนของผมได้ตอบดี กลายเป็นขยันมากในบันทึกย่อ และน้องประสบการณ์บทเรียน แอะโดยเฉพาะอย่างยิ่งได้กลายเป็นเต็มใจที่จะนั่งในสถานที่หนึ่ง ได้ตอบคำถาม อาสาสมัครผ่านเอกสาร และงานอื่น ๆ ขนาดเล็ก บางครั้งนี้เป็นส่วนที่เราทำ เป็นครู ทำความเข้าใจเล็กน้อยออกแบบ"เด็กเหล่านี้อาศัยอยู่ในเช่นขนาดเล็ก ขนาดเล็กโลก มาริแอนเพิ่มสิ่งที่รู้คือ บ้านและโรงเรียนของพวกเขา "เราต้องทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อขยายโลกของพวกเขา และฉันคิดว่า พวกเขาพร้อมแล้วสำหรับมัน"
การแปล กรุณารอสักครู่..
ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]
คัดลอก!
1 เมษายน 2015
5 มันเป็นช่วงกลางของฤดูหนาวอีสานและกัดยังคงอยู่ในอากาศเป็นเวลา 15 นาทีก่อนเที่ยงเมื่อผมบอกแอะ "ไม่คุณอาจจะไม่ออกไปข้างนอก" เป็นครั้งที่สาม ชั้นดังและเป็นครูสอนภาษาอังกฤษที่มีเพียงสองเดือนของประสบการณ์กับนักเรียนเหล่านี้โดยเฉพาะผมมีวิธีที่จะควบคุมพวกเขาไม่มี แอะเป็นนักเรียนดังของฉัน "แสบ" ที่ปฏิเสธที่จะนั่งลงที่จะหยุดการกดปุ่มพวกเขาให้ความสนใจ และตอนนี้เขาถูกขอให้ออกจากชั้นเรียนในช่วงต้นสำหรับมื้อกลางวันขณะที่เขาทำทุกระดับ. "ไม่คุณสามารถรอนิด ๆ หน่อย ๆ กรุณามานั่งลง "ผมพูดว่าจะหันไปพูดในชั้นเรียนที่มีขนาดใหญ่ Ae ตะโกนเปิดและปิดประตูซ้ำ ๆ จนกระทั่งในที่สุดผมก็ยากจน. "วิจิตรไป." เขาออกด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก. disablitiesIt การเรียนรู้เป็นเพียงต่อมาในสำนักงานของครูที่ร่วมงานของฉันแจ้งผมว่าแอะคือการเรียนรู้สำหรับผู้พิการ _ ในความเป็นจริงมันปรากฏออกมาทั้งชั้นมีรูปแบบของความพิการการเรียนรู้ (LD) และไม่มีของพวกเขาสามารถอ่านหรือเขียนภาษาไทยให้อยู่คนเดียวภาษาอังกฤษ. ฉันนั่งมือกำแน่นอยู่บนตักของฉันและถามว่าสิ่งที่ชนิดของ แอะมีความพิการ การวินิจฉัยเป็นปัญหาทั่วไปที่มีการอ่านและการเขียนที่นอกเหนือไปจากสมาธิสั้นไปยังจุดที่ได้รับ 13 ปีให้ความสนใจมานานกว่านาทีก็ถือว่าเป็นความมหัศจรรย์เล็ก ๆ น้อย ๆ ความจริงที่ว่าผมก็แค่ได้รับแจ้งเรื่องนี้เป็นส่วนที่น่าตกใจที่สุดพิจารณาฉันได้ที่โรงเรียนที่เกิดขึ้นในสามเดือน "ไม่ต้องกังวล" ผู้ร่วมงานไทยของฉันมั่นใจฉัน "ผมต้องส่งเขาออกจากชั้นเรียนบางครั้งมากเกินไป." นี้เป็นฉากที่มากเกินไปมักจะซ้ำทั่วประเทศไทยเป็นครูชาวต่างประเทศต่างๆมาให้กับประเทศในการสอนภาษาอังกฤษและกำลังเผชิญหน้ากับนักเรียน LD ในห้องเรียนและน้อยมากที่จะไม่สนับสนุน ในการสอนพวกเขา พวกเขาขอให้สิ่งที่วัดโรงเรียนคือการที่จะหนุนการศึกษาของพวกเขาและมีโอกาสมากขึ้นกว่าไม่คำตอบคือ "ไม่มีอะไร." บกพร่องทางการเรียนรู้ 2While 2009 คุณภาพของกฎหมายชีวิตตระหนักถึงการดำรงอยู่ของนักเรียน LD และสิทธิของพวกเขาเพื่อการศึกษาที่เท่าเทียมกันและการเข้าถึงไม่ มาตรการที่ได้รับการวางในสถานที่เพื่อเตรียมความพร้อมผู้ที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้เพื่อการศึกษาปกติที่มีเพื่อนของพวกเขา เช่นนี้ส่วนใหญ่ของโรงเรียนไม่มีวัสดุการศึกษาพิเศษสำหรับผู้ที่ขาดของ "ค่าเฉลี่ย" ช่วง สถาบันการศึกษาที่จะให้การศึกษาพิเศษส่วนใหญ่มีรายได้สูงและ / หรือโรงเรียนนานาชาติในกรุงเทพฯและเชียงใหม่ซึ่งเป็นความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับเด็กในประเทศไทยทางทิศเหนือที่มีประชากรน้อยและภูมิภาคภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. เครื่องมือและตำราที่ได้รับการจัดไว้ให้โดยรัฐบาลไทยในการวัด ไอคิวเด็กที่โรงเรียนเพื่อที่จะระบุ LD และพิการอื่น ๆ ในฐานะของปี 2006 ค่าเฉลี่ยไอคิวสัญชาติไทยอยู่ที่ 98 มีคะแนนต่ำสุดภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่ค่าเฉลี่ยของ 96 จุด IQ เด็กที่มีปัญหาในโรงเรียนที่จะได้รับการทดสอบ _ ผู้ที่ได้คะแนนต่ำกว่าค่าเฉลี่ยจะถือว่ามีระดับของความปัญญาอ่อนบางอย่างในขณะที่เด็กที่ได้คะแนนเฉลี่ยหรือสูงกว่าจะถือว่ามีความผิดปกติของการเรียนรู้ที่เป็นอุปสรรคต่อความสามารถเฉพาะของพวกเขาในวิชาคณิตศาสตร์, การอ่าน, หรือการเขียน. ยี่สิบปีที่ผ่านมาภาคเหนือของประเทศไทยมีคะแนนต่ำสุด IQ. ตามที่ดรสมัย Sirithongthaworn ผู้อำนวยการเชียงใหม่ราชนครินทร์สถาบันพัฒนาเด็ก (RICD) การปรับปรุงในทิศตะวันตกเฉียงเหนือเป็นผลมาจากโปรแกรมการแทรกแซงในจังหวัด เชียงใหม่และพื้นที่โดยรอบที่จะช่วยให้เด็กในระหว่างขั้นตอนที่สำคัญของการพัฒนาสมอง. "ร้อยละ 30 ของเด็กไทยมีความล่าช้าในการพัฒนาก่อนวัยเรียน" ดรสมัยบอกผมหลังจากที่ผมเดินทางไปสถานที่ RICD ของแบรนด์ใหม่อาคารที่มีรูปทรงเปียโนไปตามถนนคลอง เขาเสริมว่าร้อยละ 1.7 ของประชากรโดยรวมของเด็กเชียงใหม่มีความพิการทางจิต. การเรียนรู้ disablities (2) หกเด็กอายุต่ำกว่าอยู่ภายใต้อำนาจของกระทรวงสาธารณสุขซึ่งมีหลายโปรแกรมขยายในจังหวัดเชียงใหม่ อย่างไรก็ตามหลังจากที่อายุหกขวบพิการใด ๆ ตกอยู่กับดูแลของกระทรวงศึกษาธิการซึ่งมีกฎหมายใดในสถานที่สำหรับการศึกษาพิเศษ. "เราไม่สามารถบังคับให้พวกเขาให้การดูแลให้กับเด็ก" ดร. สมัยกล่าวว่า "เราสามารถให้คำแนะนำ." ตามที่กระทรวงสาธารณสุขประเทศไทยเป็นเจ้าภาพจัดงานประมาณสี่ล้านเด็ก LD ทั่วประเทศ บางสิ่งบางอย่างที่ต้องทำ การศึกษาโดยรวมเป็นทุกข์ภายใต้ความกดดัน. "ในประเทศไทยเรามีการจัดอันดับเป็นประเทศที่เลวร้ายที่สุดในการดูแลไม่เพียง แต่สำหรับ LD แต่สำหรับเด็กปกติเกินไป" ดร. สมัยเพิ่ม. RICD ได้มีผลกระทบอย่างมากต่อคะแนนการทดสอบข้าม ภาคเหนือของประเทศไทยโดยใช้สิ่งที่พวกเขาจะเรียกว่าหลักสูตรการศึกษาส่วนบุคคล (IEP) ซึ่ง personalises การเรียนรู้สำหรับนักเรียนที่มี LD หรือออทิสติกแต่ละ เด็ก LD จำแนกตามปัญหาของพวกเขาด้วยการอ่านการเขียนและคณิตศาสตร์แล้วแยกตามกลุ่มอายุ. ในทัวร์ของฉันของสิ่งอำนวยความสะดวก RICD ผมพูดกับการศึกษาพิเศษขวัญใจสันติเกี่ยวกับวิธีการของ IEP เธอบอกผมว่าเด็ก LD ที่ได้รับมอบหมายเป้าหมายการเรียนรู้ตามกลุ่มอายุของพวกเขาและเป้าหมายของแต่ละคนมีความรู้หลายด่าน เด็กแต่ละคนทำงานในรูปแบบของพวกเขาผ่านสมุดงานที่ก้าวของตัวเองแต่ละการเรียนรู้และเสริมแนวคิดหลักในการอ่านและการเขียนหรือการคณิตศาสตร์ เมื่อเด็กสามารถเข้าใจและใช้ทักษะสำหรับจุดตรวจทั้งหมดในกลุ่มอายุของพวกเขาพวกเขาพร้อมที่จะรวมเข้ากับมาตรฐานห้องเรียนไทย. โปรแกรมเช่น IEP มีศักยภาพอย่างมากในโรงเรียนไทยมาตรฐานทั่วประเทศให้พวกเขาได้รับวัสดุที่จำเป็น ที่จะทำให้มันเกิดขึ้น. ดร. ไบรอัน Doberstyn ประธานมูลนิธิ Dulabhatorn เห็นว่านักเรียน LD ควรจะทำงานร่วมกับในแต่ละบุคคลให้ความสำคัญกับสิ่งที่พวกเขาสามารถทำ แต่คิดว่าเด็กไม่ควรได้รับการปฏิบัติตามเพียงการวินิจฉัยของพวกเขา "พวกเขาต้องการที่จะท้าทาย ... พวกเขาต้องการที่จะพูดว่า 'ฉันสามารถทำมัน!" ดร. Doberstyn กล่าวว่า "เด็กเหล่านี้มีมากขึ้นที่มีศักยภาพกว่าตระหนักเคยและเรากำลังพยายามที่จะ ... นำมาออกให้มากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้." Dulabhatorn มูลนิธิทำงานโดยเฉพาะกับเด็กด้อยโอกาสที่มีปัญหาเกี่ยวกับการพัฒนาทางปัญญารวมทั้งบกพร่องทางการเรียนรู้สมาธิสั้นลงของ ซินโดรมและออทิสติก พวกเขายังทำงานกับเด็กนอกห้องเรียนปกติการจัดกลุ่มพวกเขาตามความสามารถและความสนใจเมื่อเทียบกับอายุหรือการวินิจฉัย. "วิธีการของคุณควรจะปฏิบัติต่อพวกเขาเช่นเดียวกับเด็ก ๆ พวกเขากำลังจะมีความรู้สึกที่พวกเขากำลังจะมีความเปราะบางพวกเขากำลังจะมีความกลัวเช่นเดียวกับเด็ก ๆ มี "หญิง Doberstyn ดรน้องสาว Doberstyn และเลขาธิการทั่วไปของมูลนิธิกล่าวว่า "คุณต้องการที่จะมีความคิดอุปาทานของสิ่งที่คาดหวัง? คุณไม่ต้องการที่จะมีอคติใด ๆ . "disablities การเรียนรู้ (1) ผมบอกดร. Doberstyn เกี่ยวกับประสบการณ์ของฉันในห้องเรียนไทย เกือบหนึ่งในสามของ 700 นักเรียนของฉันในภาคอีสานมีรูปแบบของการพัฒนาความพิการบางส่วนและทั้งหมดจะถูกรวมอยู่ในห้องเรียนปกติไม่ได้รับการต่อเวลาพิเศษหรือความช่วยเหลือจากครูหรือการบริหาร เซสชั่นทั้งลงมาหนึ่งคำถาม: "วิธีที่เราสามารถช่วยให้พวกเขา" "ทุกอย่างในทัศนคติของผู้ที่จะทำสิ่งที่ ... พวกเขาจะต้องมีความสนใจในการทำมัน โรงเรียนที่นี่? ครูไม่ให้ด่า ห้องเรียนการศึกษาพิเศษเป็นเพียงสถานที่ที่จะให้เด็กที่มีความยากลำบากสำหรับหนึ่งหรือเหตุผลอื่น "ดร Doberstyn ถอนหายใจ "ในหนองผึ้ง ... ผู้ดูแล _ ที่พวกเขาเรียกพวกเขาพี่เลี้ยง _ พวกเขาเปลี่ยนทุกเดือนคู่ สิ่งที่พวกเขาทำคิดของพวกเขาคือการให้เด็กเหล่านี้ที่เงียบสงบใส่ไว้ในหน้าโทรทัศน์หรือในด้านหน้าของคอมพิวเตอร์กับ YouTube หรือบางสิ่งบางอย่าง. "หญิงพยักหน้า "คุณกำลังต่อสู้วิธีการแบบดั้งเดิมของพวกเขาซึ่งเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าและบอกพวกเขาและพวกเขาก็จดจำ" เธอกล่าว "มันเป็นเช่นวิธีการที่แตกต่างกันซึ่งเป็นศูนย์กลางในเด็กและไม่ได้อยู่ที่ครู คุณจะต้องเริ่มต้นด้วยการเป็นครูใหม่ ฉันไม่คิดว่าครูที่มีประสบการณ์เคยจะสามารถที่จะทำเช่นการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรง. "ผมขอให้พวกเขาสิ่งที่สามารถทำได้โดยครูที่ทำงานในขณะนี้." มีสิ่งที่ง่ายที่สามารถทำได้ ... และทางเลือกง่ายๆที่เด็กจะทำให้มี ในห้องเรียนและตอนนี้ผมไม่เห็นว่าพวกเขามีทางเลือกใด ๆ เลย มันอาจจะเป็นทางเลือกของสองสิ่งที่คุณต้องการจะทำ: หรือนี้ "หญิงตอบ "หรือที่ทำงานอิสระหรือทำงานในกลุ่มเล็ก ๆ กับเพื่อนของพวกเขาไม่เพียง แต่ทุกคนนั่งลงในด้านหน้าของครู แต่มันจะเป็นคนต่างด้าวเพื่อให้ครูที่นี่ _ ผมคิดว่ามันจะเป็นเรื่องยาก "เธอกล่าว. ทั้งสอง Doberstyns เน้นว่ามันไม่ใช่การเรียนการสอนของนักเรียน LD ที่ยาก; ความสำเร็จ RICD กับหลักสูตรการศึกษาส่วนบุคคลเป็นหลักฐานเพียงพอว่า ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดด้วยวิธีการของไทยในปัจจุบัน (หรือขาด) ต่อนักเรียน LD คือการที่พวกเขาไม่ได้รับการสนับสนุนในการเข้าถึงเกินกว่าสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่พวกเขาได้รับการบอกว่าพวกเขาสามารถทำ "มีเพียงไม่มีการกระตุ้นไม่มีการกระตุ้นความอยากรู้หรือไม่มีความปรารถนาที่แท้จริง" ดร. Doberstyn กล่าวว่า "ผมคิดว่ามันจะเปลี่ยนแปลง แต่มันจะใช้เวลามากเวลา." ผมคิดว่ากลับไปแอะในห้องเรียนอีสานที่มีขนาดเล็ก ในชั้นเรียนต่อไปนี้การเปิดเผยของฉันฉันได้พยายามที่จะออกกำลังกายความอดทนมากขึ้นกว่าก่อนที่จะถึงเวลาบรรยายไปทำลวก ๆ สิบนาทีก่อนที่จะย้ายไปเล่นเกมหรือกิจกรรมศิลปะ นักเรียนของฉันมีการตอบสนองที่ดีกลายเป็นขยันมากขึ้นในการจดบันทึกและเงียบสงบในช่วงเวลาของบทเรียน Ae โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้กลายเป็นความเต็มใจที่จะนั่งอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งแม้การตอบคำถามอาสาสมัครที่จะผ่านออกมาจากเอกสารและงานขนาดเล็กอื่น ๆ บางครั้งนี้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้ในขณะที่ครูผู้สอน ความเข้าใจที่เล็ก ๆ น้อย ๆ ไปทางยาว. "เด็กเหล่านี้อาศัยอยู่ในดังกล่าวมีขนาดเล็กโลกเล็ก ๆ สิ่งที่พวกเขารู้คือบ้านและโรงเรียนของพวกเขา "Marianne เพิ่ม "เราจำเป็นต้องทำอะไรบางอย่างที่จะขยายโลกของพวกเขาและผมคิดว่าพวกเขาก็พร้อมสำหรับมัน."






























































การแปล กรุณารอสักครู่..
ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]
คัดลอก!
1 เมษายน 2015
5

มันกลางอีสานหนาวและกัดอยู่ในอากาศ 15 นาทีก่อนเที่ยง ผมบอกเอว่า " ไม่ เธออาจจะไปข้างนอก " ครั้งที่ 3 เรียนที่ดัง และเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษ มีเพียงสองเดือนของประสบการณ์กับนักเรียนพวกนี้โดยเฉพาะ แต่ก็ไม่มีทางที่จะควบคุมพวกเขา เอเป็นนักเรียนดังของฉันเป็น " ตัวป่วน " ที่ปฏิเสธที่จะนั่งลงหยุดตีเพื่อนของเขาสนใจ และตอนนี้ เขาก็ถามว่าไปเรียนก่อนมื้อเที่ยง เขาทำทุกระดับ

" ไม่ คุณจะรออีกสักหน่อย กรุณานั่งลงก่อน " ผมพูด และหันไปพูดกับห้องที่มีขนาดใหญ่ เอก็เปิดและปิดประตูซ้ำๆ จนในที่สุดผมก็แตก

" ก็ได้ ไป " เขาจากไปด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา disablitiesit การเรียนรู้

เพิ่งต่อมาในสำนักงานของอาจารย์ ที่เพื่อนร่วมงานทราบว่า เอ คือการเรียนรู้พิการ _ ในความเป็นจริงกลับกลายเป็นว่า ทั้งชั้นมีบางรูปแบบของการบกพร่องทางการเรียนรู้ ( LD ) และไม่มีของพวกเขาสามารถอ่านหรือเขียนภาษาไทยให้อยู่คนเดียวภาษาอังกฤษ

ผมนั่งอยู่ มือ clenched ในตักของฉันและ ถามว่าประเภทของความพิการ เอ มี การวินิจฉัยเป็นปัญหาทั่วไปกับการอ่านและการเขียนนอกจากอาการสมาธิสั้นไปยังจุดที่ได้รับ 13 ปีสนใจมากกว่า 1 นาทีก็ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์เล็ก ๆน้อย ความจริงที่ว่าฉันเป็นเพียงแค่การแจ้งข้อมูลนี้เป็นส่วนที่น่าตกใจที่สุด เมื่อพิจารณาจากที่ผมได้เรียนไปสามเดือน " อย่ากังวลไปเลย " ผู้ร่วมงานไทยของฉันมั่นใจฉัน " ฉันต้องส่งเขาไปเรียนบ้างเหมือนกันนะ

"นี่เป็นฉากซ้ำบ่อยเกินไป ทั่วประเทศไทย เป็นครูต่างชาติต่างเข้ามาประเทศเพื่อสอนภาษาอังกฤษ และเผชิญหน้ากับนักเรียน LD ในชั้นเรียนและไม่มีการสนับสนุนน้อยในการสอนพวกเขา พวกเขาถามว่ามาตรการที่โรงเรียนใช้เพื่อหนุนการศึกษาของพวกเขาและมีโอกาสมากขึ้นกว่าไม่ตอบคือ " อะไร "

การแปล กรุณารอสักครู่..
 
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.

Copyright ©2024 I Love Translation. All reserved.

E-mail: