According to the procedure describe

According to the procedure described by Feltner and Dapena (4), the kicking leg was modeled as a three-link kinetic chain composed of the thigh, shank, and foot, in which the sum of all torques applied to each segment was set equal to the vector product of the segment’s moment inertia and angular acceleration. Segment mass, center of the mass
location, and moment of inertial values were derived from the data of young living Japanese athletes by Ae et al. (2) using a similar procedure first described by Jensen (7), which would be more appropriate for the participants in the present study. The mass of the shoe was 200 g, which was added to the foot mass, and its effect on the length of radius gyration of the foot segment was assumed to be small enough to be negligible. Using the methods similar to those reported by Sprigings et al. (15), the relative angular velocity vector of each joint was computed by subtracting its absolute angular velocity vector from that of the adjacent proximal segment. A reference frame was additionally defined at the center of trunk segment RTR to compute the relative angular velocity vector of the thigh. ZTR was a vector from the midpoint of a line segment between both hips to that between both shoulders, XTR was a vector from the left hip to the right hip, and YTR was the vector product of ZTR and XTR. All reference frame vectors were normalized to unit length. Thus, the absolute angular velocity vector of the trunk was calculated and then subtracted from that of the thigh.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตามขั้นตอนที่อธิบายไว้ โดย Feltner และ Dapena (4), ขาเตะถูกจำลองเป็นโซ่เดิม ๆ 3 เชื่อมโยงประกอบด้วยต้นขา จำพวก และ เท้า ซึ่งผลรวมของทั้งหมด torques กับแต่ละกลุ่มถูกตั้งเท่ากับคูณเวกเตอร์ของแรงเฉื่อยขณะของเซ็กเมนต์และความเร่งเชิงมุม ศูนย์กลางมวล เซ็กเมนต์ของมวลสถาน และเวลาค่า inertial ได้มาจากข้อมูลของชีวิตหนุ่มนักกีฬาญี่ปุ่นโดย Ae et al. (2) การใช้กระบวนงานคล้ายก่อน อธิบาย โดยเจนเซน (7), ซึ่งจะเป็นที่เหมาะสมสำหรับผู้เรียนในการศึกษาปัจจุบัน มวลของรองเท้าถูก 200 g ซึ่งเพิ่มเพื่อมวลชนเท้า และผลของความยาวของรัศมี gyration ของเซ็กเมนต์ที่เท้าถูกถือว่ามีขนาดเล็กพอที่จะเป็นระยะ เวกเตอร์ความเร็วเชิงมุมสัมพันธ์ของแต่ละบริษัทร่วมโดยใช้วิธีการคล้ายกับรายงานโดย Sprigings et al. (15), ถูกคำนวณ โดยการลบเวกเตอร์ของความเร็วเชิงมุมแน่นอนจากส่วน proximal ติด นอกจากนี้กรอบอ้างอิงถูกกำหนดที่ศูนย์กลางของลำตัวส่วน RTR การคำนวณเวกเตอร์ความเร็วเชิงมุมสัมพันธ์ของสะโพก ZTR คือ เวกเตอร์จากจุดกึ่งกลางของบรรทัดเซ็กเมนต์ระหว่างสะโพกทั้งสองที่ระหว่างไหล่ทั้งสอง XTR เป็นเวกเตอร์จากสะโพกซ้ายกับสะโพกขวา และ YTR ถูกคูณเวกเตอร์ของ ZTR และ XTR เวกเตอร์กรอบอ้างอิงทั้งหมดได้ตามปกติเพื่อความยาวหน่วย ดังนั้น เวกเตอร์ความเร็วเชิงมุมสัมบูรณ์ของลำต้นถูกคำนวณแล้ว หักออกจากที่ต้นขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตามขั้นตอนที่อธิบายโดย Feltner และ Dapena (4), ขาเตะก็ย่อมเป็นสามการเชื่อมโยงห่วงโซ่การเคลื่อนไหวประกอบด้วยต้นขา, ขาและเท้าซึ่งผลรวมของแรงบิดทั้งหมดนำไปใช้กับแต่ละกลุ่มได้รับการตั้งค่าเท่ากับ ผลิตภัณฑ์เวกเตอร์ของแรงเฉื่อยขณะที่ส่วนของการเร่งความเร็วเชิงมุม มวลส่วนจุดศูนย์กลางมวลสถานที่และช่วงเวลาของค่าเฉื่อยได้มาจากข้อมูลของการใช้ชีวิตหนุ่มนักกีฬาญี่ปุ่นโดย Ae et al,
(2) โดยใช้ขั้นตอนที่คล้ายกันครั้งแรกโดยเซ่น (7) ซึ่งจะมีความเหมาะสมมากขึ้นสำหรับผู้เข้าร่วมในการศึกษาครั้งนี้ มวลของรองเท้าเป็น 200 กรัมซึ่งถูกบันทึกอยู่ในมวลเท้าและผลกระทบต่อความยาวของรัศมีการหมุนของส่วนเท้าถูกสันนิษฐานว่าจะเป็นขนาดเล็กพอที่จะมีเพียงเล็กน้อย การใช้วิธีการคล้ายกับที่รายงานโดย Sprigings et al, (15), ความเร็วเชิงมุมญาติเวกเตอร์ของการร่วมทุนแต่ละคนถูกคำนวณโดยการลบเวกเตอร์ความเร็วเชิงมุมที่แน่นอนจากที่ส่วนที่ใกล้เคียงที่อยู่ติดกัน กรอบอ้างอิงถูกกำหนดนอกจากนี้ที่ศูนย์ของลำต้นส่วน RTR การคำนวณความเร็วเชิงมุมญาติเวกเตอร์ของต้นขา ZTR เป็นเวกเตอร์จากจุดกึ่งกลางของส่วนของเส้นตรงระหว่างสะโพกทั้งสองว่าระหว่างไหล่ทั้งสอง XTR เป็นเวกเตอร์จากสะโพกซ้ายสะโพกขวาและ YTR เป็นผลิตภัณฑ์เวกเตอร์ของ ZTR และ XTR เวกเตอร์กรอบอ้างอิงทุกคนปกติความยาวหน่วย ดังนั้นความเร็วเชิงมุมแน่นอนเวกเตอร์ของลำต้นที่คำนวณได้และหักออกแล้วจากที่ต้นขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตามขั้นตอนที่อธิบายโดย feltner และ dapena ( 4 ) , เตะขาเป็นแบบ 3 ทาง ประกอบด้วย การเชื่อมโยงโซ่ ต้นขา ขา และเท้า ซึ่งผลรวมของแรงบิดที่ใช้กับแต่ละกลุ่มถูกกำหนดให้เท่ากับเวกเตอร์ผลิตภัณฑ์ของความเฉื่อยช่วงเวลาของส่วนงานและความเร่งเชิงมุม . มวลส่วนศูนย์กลางของสถานที่มวล
,ช่วงเวลาของแรงเฉื่อยและค่าได้มาจากข้อมูลยังมีชีวิตอยู่นักกีฬาญี่ปุ่นโดยเอ et al . ( 2 ) การใช้ขั้นตอนแรกที่คล้ายกันอธิบายโดยเจนเซ่น ( 7 ) ซึ่งจะเหมาะสมสำหรับผู้เข้าร่วมในการศึกษาปัจจุบัน มวลของรองเท้า 200 กรัม ซึ่งถูกเพิ่มไปยังเท้าขนาดใหญ่และผลของความยาวของรัศมีไจเรชันของเท้าส่วนที่ถูกถือว่ามีขนาดเล็กพอที่จะเป็นกระจอก การใช้วิธีการคล้ายกับที่รายงานโดย sprigings et al . ( 15 ) , เทียบกับความเร็วเชิงมุมเวกเตอร์ของแต่ละข้อต่อถูกคำนวณโดยการลบเวกเตอร์ความเร็วเชิงมุมที่สมบูรณ์ของส่วนการทำงานที่อยู่ติดกันนอกจากนี้ยังกำหนดกรอบอ้างอิงที่ศูนย์ของลำต้นส่วน RTR คำนวณความเร็วเชิงมุมสัมพัทธ์เวกเตอร์ของต้นขา ztr เป็นเวกเตอร์จากจุดกึ่งกลางของส่วนของเส้นตรงทั้งสองสะโพกที่ระหว่างไหล่ xtr เป็นเวกเตอร์จากสะโพกซ้าย สะโพกขวา และ YTR เป็นเวกเตอร์ผลิตภัณฑ์ของ ztr และ xtr .ทั้งหมดเวกเตอร์กรอบอ้างอิงเป็นมาตรฐานกับความยาวหน่วย ดังนั้น แน่นอนความเร็วเชิงมุมเวกเตอร์ของลำตัวคำนวณแล้วหักออกจากที่ต้นขา