Oh dear, what nonsense I’m talking!

Oh dear, what nonsense I’m talking!’
Just then her head struck against the roof of the hall: in fact she was now more than nine feet high, and she at once took up the little golden key and hurried off to the garden door.
Poor Alice! It was as much as she could do, lying down on one side, to look through into the garden with one eye; but to get through was more hopeless than ever: she sat down and began to cry again.
`You ought to be ashamed of yourself,’ said Alice, `a great girl like you,’ (she might well say this), `to go on crying in this way! Stop this moment, I tell you!’ But she went on all the same, shedding gallons of tears, until there was a large pool all round her, about four inches deep and reaching half down the hall.
After a time she heard a little pattering of feet in the distance, and she hastily dried her eyes to see what was coming. It was the White Rabbit returning, splendidly dressed, with a pair of white kid gloves in one hand and a large fan in the other: he came trotting along in a great hurry, muttering to himself as he came, `Oh! the Duchess, the Duchess! Oh! won’t she be savage if I’ve kept her waiting!’ Alice felt so desperate that she was ready to ask help of any one; so, when the Rabbit came near her, she began, in a low, timid voice, `If you please, sir–‘ The Rabbit started violently, dropped the white kid gloves and the fan, and scurried away into the darkness as hard as he could go.
Alice took up the fan and gloves, and, as the hall was very hot, she kept fanning herself all the time she went on talking: `Dear, dear! How queer everything is to-day! And yesterday things went on just as usual. I wonder if I’ve been changed in the night? Let me think: was I the same when I got up this morning? I almost think I can remember feeling a little different. But if I’m not the same, the next question is, Who in the world am I? Ah, that’s the great puzzle!’ And she began thinking over all the children she knew that were of the same age as herself, to see if she could have been changed for any of them.
`I’m sure I’m not Ada,’ she said, `for her hair goes in such long ringlets, and mine doesn’t go in ringlets at all; and I’m sure I can’t be Mabel, for I know all sorts of things, and she, oh! she knows such a very little! Besides, she’s she, and I’m I, and–oh dear, how puzzling it all is! I’ll try if I know all the things I used to know. Let me see: four times five is twelve, and four times six is thirteen, and four times seven is–oh dear! I shall never get to twenty at that rate! However, the Multiplication Table doesn’t signify: let’s try Geography. London is the capital of Paris, and Paris is the capital of Rome, and Rome–no, that’s all wrong, I’m certain! I must have been changed for Mabel! I’ll try and say “How doth the little–“‘ and she crossed her hands on her lap as if she were saying lessons, and began to repeat it, but her voice sounded hoarse and strange, and the words did not come the same as they used to do:–
`How doth the little crocodile
Improve his shining tail,
And pour the waters of the Nile
On every golden scale!
`How cheerfully he seems to grin,
How neatly spread his claws,
And welcome little fishes in
With gently smiling jaws!’
`I’m sure those are not the right words,’ said poor Alice, and her eyes filled with tears again as she went on, `I must be Mabel after all, and I shall have to go and live in that poky little house, and have next to no toys to play with, and oh! ever so many lessons to learn! No, I’ve made up my mind about it; if I’m Mabel, I’ll stay down here! It’ll be no use their putting their heads down and saying “Come up again, dear!” I shall only look up and say “Who am I then? Tell me that first, and then, if I like being that person, I’ll come up: if not, I’ll stay down here till I’m somebody else”–but, oh dear!’ cried Alice, with a sudden burst of tears, `I do wish they would put their heads down! I am so very tired of being all alone here!’
As she said this she looked down at her hands, and was surprised to see that she had put on one of the Rabbit’s little white kid gloves while she was talking. `How can I have done that?’ she thought. `I must be growing small again.’ She got up and went to the table to measure herself by it, and found that, as nearly as she could guess, she was now about two feet high, and was going on shrinking rapidly: she soon found out that the cause of this was the fan she was holding, and she dropped it hastily, just in time to avoid shrinking away altogether.
`That was a narrow escape!’ said Alice, a good deal frightened at the sudden change, but very glad to find herself still in existence; `and now for the garden!’ and she ran with all speed back to the little door: but, alas! the little door was shut again, and the little golden key was lying on the glass table as before, `and things are worse than ever,’ thought the poor child, `for I never was so small as this before, never! And I declare it’s too bad, that it is!’
As she

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โอ้ ที่รัก ฉันพูดเหลวไหลอะไร!'แล้ว หัวของเธอชนกับหลังคาของห้องโถง: ในความเป็นจริงเธอตอนนี้มากกว่าเก้าฟุตสูง และเธอขึ้นกุญแจทองน้อยทันที และรีบออกไปประตูสวนอลิซไม่ดี มันเป็นมากที่สุดเท่าที่เธอสามารถทำ นอนลงบนสองด้าน มองผ่านเข้าไปในสวนกับตา แต่ผ่านได้สิ้นหวังมากขึ้นกว่าที่เคย: เธอนั่งลง และเริ่มร้องอีก'คุณควรละอายใจตัวเอง กล่าวว่า 'สาวเช่นคุณ Alice (เธออาจดีพูดแบบนี้), ' จะไปร้องไห้บนวิธีนี้ หยุดช่วงเวลานี้ ผมบอกคุณ!' แต่เธอก็เหมือน แกลลอนน้ำตาไหล จนกว่าจะมีสระน้ำขนาดใหญ่ทั้งหมด รอบเธอ ลึกประมาณ 4 นิ้ว และจะครึ่งอยู่ห้องโถงหลังจากเวลาเธอได้ยินเล็กน้อย pattering ฟุตในระยะไกล และเธอรีบแห้งดวงตาของเธอเพื่อดูสิ่งที่กำลังมา มันเป็นกระต่ายขาวกลับ เพียบแต่งตัว กับคู่ kid gloves สีขาวในมือข้างหนึ่งและพัดลมขนาดใหญ่ในอื่น ๆ: เขามาหลั่นตามดีรีบเร่ง muttering กับตัวเอง ตามเขามา, ' Oh ดัชเชส ดัชเชส โอ้ เธอจะอำมหิตถ้าฉันได้เก็บรอเธอ!' อลิซรู้สึกหมดหวังว่า เธอก็พร้อมที่จะขอความช่วยเหลือของหนึ่ง ดังนั้น เมื่อกระต่ายเข้ามาใกล้เธอ เธอเริ่ม ในต่ำ เสียงขี้ 'ถ้าคุณโปรด รัก –' กระต่ายที่เริ่มอย่างรุนแรง หลุดเด็กถุงมือสีขาวและพัดลม และ scurried ออกไปในความมืดเป็นยากที่เขาจะไปอลิซเอาพัดลมและถุงมือ และ เป็นร้อนมาก เธอเก็บแฟนนิงตัวเองตลอดเวลาที่เธอไปบนพูด: ' รัก ที่รัก วิธีแปลก ๆ ทุกอย่างวันนี้ และวันนี้สิ่งที่ไปเพียงตามปกติ ผมสงสัยว่า ถ้า ฉันถูกเปลี่ยนแปลงในเวลากลางคืน ผมคิดว่า: ได้เหมือนกันเมื่อฉันตื่นเช้านี้ ผมเกือบจะคิดว่า ฉันสามารถจำความรู้สึกที่แตกต่างกันเล็กน้อย แต่หากไม่เหมือนกัน มีคำถามต่อไป ในโลกที่ฉัน อา เป็นปริศนาดี!' และเธอก็เริ่มคิดมากกว่าเด็กเธอรู้ที่วัยเดียวกันเป็นตัวเอง เพื่อดูว่า เธออาจมีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ของพวกเขาเธอบอก 'แน่ฉันไม่ Ada , ' สำหรับผมของเธอไปในเกลียวยาวดังกล่าว และฉันไม่ไปในเกลียวที่ และผมแน่ใจว่า ไม่ Mabel สำหรับฉันรู้ทุกสิ่ง และเธอ โอ้ เธอรู้ดังกล่าวมีน้อยมาก นอกเหนือจาก เธอเป็นเธอ และฉัน และ – โอ้ รัก วิธีทำให้งงทั้งหมดเป็น ฉันจะพยายามถ้าฉันรู้ว่าทุกสิ่งที่เคยรู้ ให้ฉันดู: สี่ครั้งที่ห้าคือสิบสอง และครั้งที่สี่หกสิบสาม และสี่ครั้งที่เจ็ดคือ – โอ้ รัก ฉันจะไม่เคยได้รับ-20 ในอัตราที่ อย่างไรก็ตาม ไม่แสดงตารางสูตรคูณ: ลองภูมิศาสตร์ ลอนดอนเป็นเมืองหลวงของปารีส ปารีสเป็นเมืองหลวงของกรุงโรม และโรม – ไม่มี ที่ถูกต้องทั้งหมด ผมบาง ฉันต้องมีการเปลี่ยนแปลงสำหรับ Mabel ฉันจะพยายาม และพูด "วิธีละทิ้งน้อย – "' และเธอข้ามมือของเธอบนตักของเธอราวกับว่าเธอบอกว่า เรียน และเริ่มที่จะทำซ้ำ แต่เสียงของเธอไพเราะแหบ และแปลก และคำที่ไม่ได้มาเหมือนกันพวกเขาใช้การทำ: -' วิธีละทิ้งจระเข้น้อยหางของเขาส่องแสง การปรับปรุงและเทน้ำของแม่น้ำไนล์ในทุก ๆ ระดับทอง' วิธีซึ่งเขาน่าจะยิ้มวิธีอย่างประณีตประดับเล็บของเขาและปลาเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการต้อนรับด้วยเบา ๆ ยิ้มขากรรไกร!'`I’m sure those are not the right words,’ said poor Alice, and her eyes filled with tears again as she went on, `I must be Mabel after all, and I shall have to go and live in that poky little house, and have next to no toys to play with, and oh! ever so many lessons to learn! No, I’ve made up my mind about it; if I’m Mabel, I’ll stay down here! It’ll be no use their putting their heads down and saying “Come up again, dear!” I shall only look up and say “Who am I then? Tell me that first, and then, if I like being that person, I’ll come up: if not, I’ll stay down here till I’m somebody else”–but, oh dear!’ cried Alice, with a sudden burst of tears, `I do wish they would put their heads down! I am so very tired of being all alone here!’As she said this she looked down at her hands, and was surprised to see that she had put on one of the Rabbit’s little white kid gloves while she was talking. `How can I have done that?’ she thought. `I must be growing small again.’ She got up and went to the table to measure herself by it, and found that, as nearly as she could guess, she was now about two feet high, and was going on shrinking rapidly: she soon found out that the cause of this was the fan she was holding, and she dropped it hastily, just in time to avoid shrinking away altogether.`That was a narrow escape!’ said Alice, a good deal frightened at the sudden change, but very glad to find herself still in existence; `and now for the garden!’ and she ran with all speed back to the little door: but, alas! the little door was shut again, and the little golden key was lying on the glass table as before, `and things are worse than ever,’ thought the poor child, `for I never was so small as this before, never! And I declare it’s too bad, that it is!’As she

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โอ้ที่รักสิ่งที่ไร้สาระผมพูด '
เพียงแค่นั้นหัวของเธอกระแทกเข้ากับหลังคาของห้องโถง: ในความเป็นจริงเธอเป็นตอนนี้มากกว่าเก้าฟุตสูงและเธอได้ในครั้งเดียวเอาขึ้นกุญแจสีทองเล็ก ๆ น้อย ๆ และรีบออกไปที่สวน ประตู.
น่าสงสารอลิซ! มันเป็นมากที่สุดเท่าที่เธอจะทำนอนลงในอีกด้านหนึ่งที่จะมองผ่านเข้าไปในสวนด้วยตาข้างเดียว; แต่จะได้รับผ่านมีความหวังมากขึ้นกว่าเดิม. เธอนั่งลงและเริ่มร้องไห้อีกครั้ง
`คุณควรจะละอายใจของตัวเอง 'อลิซ' เป็นสาวที่ดีเหมือนที่คุณพูดว่า '(เธอดีอาจจะบอกว่านี้)` เพื่อ ไปในการร้องในทางนี้! หยุดเวลานี้ผมบอกคุณ! แต่เธอก็เดินขึ้นไปบนเหมือนกันทั้งหมดไหลแกลลอนน้ำตาจนมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ตลอดทั้งเธอประมาณสี่นิ้วลึกและเข้าถึงครึ่งลงศาลา.
หลังจากนั้นไม่นานเธอได้ยิน pattering เล็ก ๆ น้อย ๆ ของเท้าในระยะทางและเธอ แห้งรีบดวงตาของเธอจะเห็นสิ่งที่กำลังจะมาถึง มันเป็นกระต่ายขาวกลับมาผงาดแต่งตัวคู่กับถุงมือเด็กสีขาวในมือข้างหนึ่งและพัดลมขนาดใหญ่ในอื่น ๆ : เขามาวิ่งเหยาะ ๆ พร้อมรีบร้อนที่ดีพึมพำกับตัวเองในขณะที่เขามา `Oh! ดัชเชส, ดัชเชส! Oh! จะไม่ได้เธอจะโหดถ้าเราได้เก็บไว้รอเธอ! ' อลิซรู้สึกหมดหวังว่าเธอก็พร้อมที่จะขอความช่วยเหลือจากคนใดคนหนึ่ง; ดังนั้นเมื่อกระต่ายเข้ามาใกล้เธอเธอเริ่มในต่ำเสียงขี้อาย, `ถ้าคุณกรุณา sir- 'กระต่ายเริ่มรุนแรงลดลงถุงมือเด็กสีขาวและพัดลมและ scurried ไปในความมืดเป็นเรื่องยากที่ . เขาอาจจะไป
อลิซหยิบพัดลมและถุงมือและเป็นฮอลล์เป็นร้อนมากเธอก็ยังคงพัดตัวเองตลอดเวลาเธอเดินพูดคุย: `รักที่รัก! วิธีการทุกอย่างเป็นเกย์ต่อวัน! และสิ่งที่เมื่อวานนี้ไปเพียงตามปกติ ฉันสงสัยว่าฉันได้รับการเปลี่ยนแปลงในคืนหรือไม่ ให้ฉันคิดว่า: ผมเดียวกันเมื่อฉันตื่นเช้าวันนี้? ฉันเกือบจะคิดว่าฉันสามารถจำความรู้สึกแตกต่างกันเล็กน้อย แต่ถ้าฉันไม่เหมือนกันคำถามต่อไปคือใครในโลกที่ฉัน? โอ้ว่าเป็นปริศนาที่ดี! และเธอก็เริ่มคิดมากกว่าเด็กทุกคนรู้ว่าเธออยู่ในวัยเดียวกับตัวเองเพื่อดูว่าเธอจะได้รับการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ของพวกเขา.
`ฉันแน่ใจว่าฉันไม่ Ada 'เธอกล่าวว่า` สำหรับเธอ ผมจะไปผมลอนยาวดังกล่าวและเหมืองไม่ได้ไปในผมลอนที่ทุก และฉันแน่ใจว่าฉันไม่สามารถจะมาเบลสำหรับฉันรู้ว่าทุกประเภทของสิ่งและเธอ Oh! เธอรู้ดังกล่าวน้อยมาก! นอกจากนี้เธอเธอและฉันฉันและ-Oh dear วิธีงงมันทั้งหมดเป็น! ผมจะพยายามถ้าฉันรู้ว่าทุกสิ่งที่ฉันเคยรู้จัก ให้ฉันดู: ครั้งที่สี่ห้าสิบสองและครั้งที่สี่หกสิบสามและสี่คูณเจ็ดเป็น-โอ้! ฉันไม่เคยจะได้รับถึงยี่สิบในอัตราที่! อย่างไรก็ตามตารางสูตรคูณไม่ได้มีความหมาย: ลองภูมิศาสตร์ ลอนดอนเป็นเมืองหลวงของกรุงปารีสและปารีสเป็นเมืองหลวงของกรุงโรมและกรุงโรมไม่มีที่ผิดทั้งหมดผมบาง! ฉันจะต้องได้รับการเปลี่ยนแปลงสำหรับเบล! ผมจะพยายามและพูดว่า "วิธีที่ไม่ค่อยทรงว่า" 'และเธอข้ามมือของเธอบนตักของเธอราวกับว่าเธอกำลังพูดบทเรียนและเริ่มที่จะทำซ้ำได้ แต่เสียงของเธอฟังเสียงแหบและแปลกและคำพูดไม่ได้มา เช่นเดียวกับที่พวกเขาใช้ในการทำ: -
`วิธีใดจระเข้เล็ก ๆ น้อย ๆ
ในการปรับปรุงหางส่องแสงของเขา
และเทน้ำของแม่น้ำไนล์
ในระดับทองทุก!
` วิธีเริงร่าดูเหมือนว่าเขาจะยิ้ม
วิธีเรียบร้อยแพร่กระจายกรงเล็บของเขา
และยินดีต้อนรับปลาน้อยใน
ด้วยขากรรไกรเบา ๆ ยิ้ม! '
`ฉันแน่ใจว่าผู้ที่ไม่ได้เป็นคำพูดที่เหมาะสม" กล่าวว่าน่าสงสารอลิซและดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาอีกครั้งขณะที่เธอไปใน `ฉันจะต้องมาเบลหลังจากทั้งหมดและฉันจะต้องไปและ อาศัยอยู่ในบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่คับแคบและมีการติดกับของเล่นไม่มีที่จะเล่นกับและ Oh! เคยบทเรียนมากมายให้เรียนรู้! ไม่ฉันได้ขึ้นใจของฉันเกี่ยวกับมัน หากฉันมาเบล, ฉันจะอยู่ที่นี่! มันจะใช้ไม่ได้ของพวกเขาวางหัวของพวกเขาลงและพูดว่า "ขึ้นมาอีกครั้งที่รัก!" ผมเพียง แต่จะมองขึ้นและพูดว่า "ฉันเป็นใครแล้ว? บอกว่าเป็นครั้งแรกแล้วถ้าผมชอบเป็นคนที่ฉันจะเกิดขึ้น: ถ้าไม่ฉันจะอยู่ที่นี่จนกว่าฉันคนอื่น "-but, โอ้ '! ร้องอลิซกับระเบิดอย่างฉับพลันของน้ำตา `ฉันไม่ต้องการพวกเขาจะใส่หัวของพวกเขาลง! ผมเหนื่อยมากอยู่คนเดียวทั้งหมดที่นี่! '
ขณะที่เธอกล่าวว่าเธอมองลงไปที่มือของเธอและรู้สึกประหลาดใจที่จะเห็นว่าเธอได้วางอยู่บนหนึ่งในถุงมือเด็กสีขาวกระต่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ในขณะที่เธอได้พูดคุย `ฉันจะได้ทำอย่างนั้น? ' เธอคิดว่า. `ฉันจะต้องได้รับการเจริญเติบโตขนาดเล็กอีกครั้ง. เธอลุกขึ้นและเดินไปที่โต๊ะเพื่อวัดตัวเองด้วยการนั้นและพบว่าเกือบขณะที่เธอสามารถคาดเดาเธอตอนนี้ประมาณสองฟุตสูงและเป็นไปได้ที่หดตัวได้อย่างรวดเร็ว: ไม่ช้าเธอก็พบว่าสาเหตุของเรื่องนี้ก็คือ แฟนคลับที่เธอถูกจับและเธอก็รีบลดลงเพียงในเวลาที่จะหลีกเลี่ยงการหดตัวออกไปโดยสิ้นเชิง.
`นั่นคือหวุดหวิด! กล่าวว่าอลิซการจัดการที่ดีที่กลัวการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน แต่ดีใจมากที่พบว่าตัวเองยังคงมีอยู่; `และตอนนี้สำหรับสวน! และเธอก็วิ่งด้วยความเร็วทั้งหมดกลับไปที่ประตูเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่อนิจจา! ประตูเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ปิดอีกครั้งและกุญแจสีทองเล็ก ๆ น้อย ๆ กำลังนอนอยู่บนโต๊ะกระจกเป็นก่อน `และสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าที่เคย 'คิดว่าเด็กยากจน` เพราะเราไม่เคยเป็นขนาดเล็กเช่นนี้มาก่อนไม่เคย! และผมประกาศมันเลวร้ายเกินไปว่ามันเป็น '
ขณะที่เธอ