In the late nineteenth century, a German biochemist found the nucleic acids, long-chain polymers of nucleotides, were made up of sugar, phosphoric acid, and several nitrogen-containing bases. Later it was found that the sugar in nucleic acid can be ribose or deoxyribose, giving two forms: RNA and DNA. In 1943, American Oswald Avery proved that DNA carries genetic information. He even suggested DNA might actually be the gene. Most people at the time thought the gene would be protein, not nucleic acid, but by the late 1940s, DNA was largely accepted as the genetic molecule. Scientists still needed to figure out this molecule's structure to be sure, and to understand how it worked.
In 1948, Linus Pauling discovered that many proteins take the shape of an alpha helix, spiraled like a spring coil. In 1950, biochemist Erwin Chargaff found that the arrangement of nitrogen bases in DNA varied widely, but the amount of certain bases always occurred in a one-to-one ratio. These discoveries were an important foundation for the later description of DNA.
In the early 1950s, the race to discover DNA was on. At Cambridge University, graduate student Francis Crick and research fellow James Watson (b. 1928) had become interested, impressed especially by Pauling's work. Meanwhile at King's College in London, Maurice Wilkins (b. 1916) and Rosalind Franklin were also studying DNA. The Cambridge team's approach was to make physical models to narrow down the possibilities and eventually create an accurate picture of the molecule. The King's team took an experimental approach, looking particularly at x-ray diffraction images of DNA.
In 1951, Watson attended a lecture by Franklin on her work to date. She had found that DNA can exist in two forms, depending on the relative humidity in the surrounding air. This had helped her deduce that the phosphate part of the molecule was on the outside. Watson returned to Cambridge with a rather muddy recollection of the facts Franklin had presented, though clearly critical of her lecture style and personal appearance. Based on this information, Watson and Crick made a failed model. It caused the head of their unit to tell them to stop DNA research. But the subject just kept coming up.
Franklin, working mostly alone, found that her x-ray diffractions showed that the "wet" form of DNA (in the higher humidity) had all the characteristics of a helix. She suspected that all DNA was helical but did not want to announce this finding until she had sufficient evidence on the other form as well. Wilkins was frustrated. In January, 1953, he showed Franklin's results to Watson, apparently without her knowledge or consent. Crick later admitted, "I'm afraid we always used to adopt -- let's say, a patronizing attitude towards her."
Watson and Crick took a crucial conceptual step, suggesting the molecule was made of two chains of nucleotides, each in a helix as Franklin had found, but one going up and the other going down. Crick had just learned of Chargaff's findings about base pairs in the summer of 1952. He added that to the model, so that matching base pairs interlocked in the middle of the double helix to keep the distance between the chains constant.
Watson and Crick showed that each strand of the DNA molecule was a template for the other. During cell division the two strands separate and on each strand a new "other half" is built, just like the one before. This way DNA can reproduce itself without changing its structure -- except for occasional errors, or mutations.
The structure so perfectly fit the experimental data that it was almost immediately accepted. DNA's discovery has been called the most important biological work of the last 100 years, and the field it opened may be the scientific frontier for the next 100. By 1962, when Watson, Crick, and Wilkins won the Nobel Prize for physiology/medicine, Franklin had died. The Nobel Prize only goes to living recipients, and can only be shared among three winners. Were she alive, would she have been included in the prize?
In the late nineteenth century, a German biochemist found the nucleic acids, long-chain polymers of nucleotides, were made up of sugar, phosphoric acid, and several nitrogen-containing bases. Later it was found that the sugar in nucleic acid can be ribose or deoxyribose, giving two forms: RNA and DNA. In 1943, American Oswald Avery proved that DNA carries genetic information. He even suggested DNA might actually be the gene. Most people at the time thought the gene would be protein, not nucleic acid, but by the late 1940s, DNA was largely accepted as the genetic molecule. Scientists still needed to figure out this molecule's structure to be sure, and to understand how it worked.
In 1948, Linus Pauling discovered that many proteins take the shape of an alpha helix, spiraled like a spring coil. In 1950, biochemist Erwin Chargaff found that the arrangement of nitrogen bases in DNA varied widely, but the amount of certain bases always occurred in a one-to-one ratio. These discoveries were an important foundation for the later description of DNA.
In the early 1950s, the race to discover DNA was on. At Cambridge University, graduate student Francis Crick and research fellow James Watson (b. 1928) had become interested, impressed especially by Pauling's work. Meanwhile at King's College in London, Maurice Wilkins (b. 1916) and Rosalind Franklin were also studying DNA. The Cambridge team's approach was to make physical models to narrow down the possibilities and eventually create an accurate picture of the molecule. The King's team took an experimental approach, looking particularly at x-ray diffraction images of DNA.
In 1951, Watson attended a lecture by Franklin on her work to date. She had found that DNA can exist in two forms, depending on the relative humidity in the surrounding air. This had helped her deduce that the phosphate part of the molecule was on the outside. Watson returned to Cambridge with a rather muddy recollection of the facts Franklin had presented, though clearly critical of her lecture style and personal appearance. Based on this information, Watson and Crick made a failed model. It caused the head of their unit to tell them to stop DNA research. But the subject just kept coming up.
Franklin, working mostly alone, found that her x-ray diffractions showed that the "wet" form of DNA (in the higher humidity) had all the characteristics of a helix. She suspected that all DNA was helical but did not want to announce this finding until she had sufficient evidence on the other form as by AllCheapPrice"> well. Wilkins was frustrated. In January, 1953, he showed Franklin's results to Watson, apparently without her knowledge or consent. Crick later admitted, "I'm afraid we always used to adopt -- let's say, a patronizing attitude towards her."
Watson and Crick took a crucial conceptual step, suggesting the molecule was made of two chains of nucleotides, each in a helix as Franklin had found, but one going up and the other going down. Crick had just learned of Chargaff's findings about base pairs in the summer of 1952. He added that to the model, so that matching base pairs interlocked in the middle of the double helix to keep the distance between the chains constant.
Watson and Crick showed that each strand of the DNA molecule was a template for the other. During cell division the two strands separate and on each strand a new "other half" is built, just like the one before. This way DNA can reproduce itself without changing its structure -- except for occasional errors, or mutations.
The structure so perfectly fit the experimental data that it was almost immediately accepted. DNA's discovery has been called the most important biological work of the last 100 years, and the field it opened may be the scientific frontier for the next 100. By 1962, when Watson, Crick, and Wilkins won the Nobel Prize for physiology/medicine, Franklin had died. The Nobel Prize only goes to living recipients, and can only be shared among three winners. Were she alive, would she have been included in the prize?
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)
ในศตวรรษที่สิบเก้าปลายเป็นนักชีวเคมีชาวเยอรมันพบกรดนิวคลีอิกเคลือบโซ่พอลิเมอร์ , ขนาด , ถูกสร้างขึ้นจากน้ำตาล , กรดฟอสฟอริค และหลาย nitrogen-containing ฐาน ต่อมาพบว่า น้ำตาลในกรดนิวคลีอิกสามารถหน้าตัวเมียหรือการปรับปรุงซอฟต์แวร์ให้สองรูปแบบ : RNA และ DNA ในปี 1943 อเมริกัน ออสวอลด์ เอเวอรี่ พิสูจน์แล้วว่า ดีเอ็นเอมีข้อมูลทางพันธุกรรมเขาพบดีเอ็นเอจริงอาจเป็นยีน คนส่วนใหญ่เวลาที่คิดว่ายีนจะเป็นโปรตีน กรดนิวคลีอิก ไม่ได้ แต่โดยปลายทศวรรษที่ 1940 , ดีเอ็นเอส่วนใหญ่ยอมรับเป็นโมเลกุลพันธุกรรม นักวิทยาศาสตร์ยังจำเป็นต้องเข้าใจโครงสร้างโมเลกุลนี้เพื่อให้แน่ใจว่าและเข้าใจวิธีการทำงาน
ใน 1948 , ไลนัสพอลิงค้นพบว่าโปรตีนส่วนใหญ่ใช้รูปร่างของเกลียวอัลฟา ,spiraled เหมือนขดลวดสปริง ในปี 1950 นักชีวเคมีเออร์วินชาร์กาฟฟ์ พบว่า การจัดเรียงตัวของไนโตรเจนเบสใน DNA แตกต่างกันอย่างกว้างขวาง แต่จํานวนหนึ่งฐานที่เกิดขึ้นเสมอในแบบอัตราส่วน การค้นพบเหล่านี้เป็นรากฐานที่สําคัญสําหรับคําอธิบายทีหลังของ ดีเอ็นเอ
ในช่วงต้นทศวรรษ 1950 , การแข่งขันการค้นพบดีเอ็นเอคือ ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์นักศึกษาบัณฑิตศึกษา นักวิจัย เจมส์ วัตสัน และฟรานซิส คริก ( B . 1928 ) ได้กลายเป็นที่สนใจ ประทับใจโดยเฉพาะอย่างยิ่งพอลิงทำงาน ขณะ ที่คิงส์คอลเลจในลอนดอน มัวริสวิลกินส์ ( B . 1916 ) และโรสลินด์ แฟรงคลินยังได้ศึกษาดีเอ็นเอ วิธีการเคมบริดจ์ทีมคือสร้างแบบจำลองทางกายภาพให้แคบลง ความเป็นไปได้ และในที่สุดสร้าง ภาพที่ชัดเจนของโมเลกุลทีมของ คิง ใช้วิธีทดลองมองหาเฉพาะที่ภาพการเลี้ยวเบนของรังสีเอกซ์ของดีเอ็นเอ
ในพ.ศ. 2494 วัตสันเข้าร่วมการบรรยายโดยแฟรงคลินในงานวันที่ เธอได้พบว่าดีเอ็นเอสามารถอยู่ในสองรูปแบบ ขึ้นอยู่กับความชื้นในอากาศโดยรอบ นี้ได้ช่วยเธออนุมานว่าฟอสเฟตเป็นส่วนหนึ่งของโมเลกุลอยู่ด้านนอกวัตสันกลับไป Cambridge กับความทรงจำค่อนข้างเป็นโคลนของข้อเท็จจริง แฟรงคลิน ได้นำเสนอ แต่ชัดเจน มีลักษณะการบรรยายของเธอ และลักษณะส่วนบุคคล จากข้อมูลนี้ , Watson และคริกทำล้มเหลวในรุ่น มันทำให้หัวหน้าหน่วยของพวกเขาจะบอกพวกเขาที่จะหยุดการวิจัยดีเอ็นเอ แต่เรื่องก็มาถึง
แฟรงคลิน ทำงานส่วนใหญ่คนเดียวพบว่า diffractions เอกซเรย์เธอพบว่า " รูปแบบเปียก " ดีเอ็นเอ ( สูงกว่าความชื้น ) มีทั้งลักษณะของสิ่งที่เป็นเกลียว เธอสงสัยว่าดีเอ็นเอเกลียว แต่ไม่ต้องประกาศหา จนมีหลักฐานเพียงพอในรูปแบบอื่น ๆเช่นกัน วิลกิ้นส์ผิดหวัง . ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2496 เขาพบแฟรงคลินผล วัตสันเห็นได้ชัดว่าเธอโดยไม่รู้หรือยินยอม ปวดภายหลังเข้ารับการรักษา " ผมเกรงว่าเรามักจะใช้ -- สมมติว่าอุปการะ , อุปถัมภ์ทัศนคติที่มีต่อเธอ "
Watson และคริกเอาแนวคิดขั้นตอนสำคัญ จะทำสองโซ่โมเลกุลของนิวคลีโอไทด์ในแต่ละเกลียวเป็น แฟรงคลิน ได้พบ แต่คนที่จะขึ้นและอื่น ๆ ไป ลงคริกได้เรียนรู้ของชาร์กาฟฟ์ค้นพบเกี่ยวกับคู่เบสในฤดูร้อนของปี 1952 . เขา กล่าวว่า สำหรับรูปแบบ เพื่อให้ตรงกับฐานคู่ประสานกันตรงกลางของเกลียวคู่เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างโซ่ อย่างต่อเนื่อง
Watson และคริก พบว่า แต่ละเส้นของโมเลกุล DNA เป็นแม่แบบสำหรับอื่น ๆในระหว่างการแบ่งเซลล์สองเส้น แยกในแต่ละกลุ่มสาระการเรียนรู้ใหม่ " ครึ่งหนึ่ง " ถูกสร้างขึ้น เหมือนกับคนก่อน ๆ วิธีนี้โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างดีเอ็นเอสามารถทำซ้ำตัวเอง . . ยกเว้นสำหรับข้อผิดพลาดเป็นครั้งคราวหรือการกลายพันธุ์
โครงสร้างเพื่อให้พอดีกับข้อมูลการทดลองที่ได้รับการยอมรับเกือบจะทันทีการค้นพบดีเอ็นเอถูกเรียกงานทางชีวภาพที่สำคัญที่สุดในช่วง 100 ปี และสนามเปิดอาจเป็นพรมแดนวิทยาศาสตร์สำหรับถัดไป 100 โดยปี 1962 เมื่อวัตสันและคริกวิลกินส์ , ชนะรางวัลโนเบลในสาขาสรีรวิทยา / ยา แฟรงคลินเสียชีวิต รางวัลโนเบลไปในชีวิตผู้รับและสามารถใช้ร่วมกันระหว่างผู้ชนะ 3 คน ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่เธอจะได้รับการรวมอยู่ในรางวัล
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)