Pat spoke passionately about the cr

Pat spoke passionately about the crisis in the workplace. Work isn’t making us
happy. It is making us unhealthy. He asked, ‘Why believe in work if it doesn’t
believe in you?’ He argued further that, ‘play is much more than you think it
is’. He claimed that, ‘to be literate in play, its forms and traditions is to widen
our frameworks of perception’. My experience affirms Pat’s contention that
‘play is a way of framing what is true’. Important for this chapter is Pat’s question:
‘Why must we, at a certain point, put childish things behind us?’

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พูด Pat ศิลปเกี่ยวกับวิกฤติในทำงาน งานไม่ทำให้เรามีความสุข มันจะทำให้เราไม่แข็งแรง เขาถาม, "ทำไมต้องเชื่อในการทำงานถ้าไม่เชื่อในตัวคุณ? " เขาโต้เถียงต่อว่า, ' เล่นเป็นมากกว่าที่คุณคิดเป็น ' เขาอ้างว่า ที่, ' จะ literate ในเล่น ฟอร์มความประเพณีจะขยายกรอบของการรับรู้ของเรา ' ช่วงชิงงานบนของ Pat affirms ประสบการณ์ที่'เล่นได้แบบของเฟรมที่เป็นจริง' สำคัญสำหรับบทนี้เป็นคำถามที่ท่าแพ:'ทำไมต้องเรา แบบ ใส่สิ่งพูดแบบเด็กหลังเรา"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แพ็ตพูดจู๋จี๋เกี่ยวกับวิกฤติที่เกิดขึ้นในสถานที่ทำงาน การทำงานไม่ได้ทำให้เรามีความสุข
มันเป็นเรื่องที่ทำให้เราไม่แข็งแรง เขาถามว่า
'ทำไมเชื่อมั่นในการทำงานถ้าไม่เชื่อในตัวคุณ? เขาอ้างต่อไปว่า
'การเล่นมากขึ้นกว่าที่คุณคิดว่ามันคือ' เขาอ้างว่า
"การรู้หนังสือในการเล่นรูปแบบและประเพณีของตนคือการขยายกรอบของเราของการรับรู้' ประสบการณ์ของผมยืนยันการต่อสู้ของแพทว่าการเล่นเป็นวิธีการกรอบสิ่งที่เป็นจริง '
สิ่งสำคัญสำหรับบทนี้เป็นคำถามแพท:
'ทำไมเราต้องที่จุดหนึ่งที่นำสิ่งที่หน่อมแน้มอยู่ข้างหลังเรา?

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แพทพูดด้วยความรักเกี่ยวกับวิกฤตในที่ทำงาน ไม่ได้ทำงานให้เรา
มีความสุข มันทำให้เราไม่แข็งแรง เขาถาม ' ทำไมเชื่อในงานถ้าไม่
เชื่อในคุณ ' เขาแย้งอีกว่า " เล่นเป็นมากขึ้นกว่าที่คุณคิดว่ามัน
' เขาอ้างว่า ' รู้หนังสือในการเล่นรูปแบบและประเพณี คือขยาย
กรอบของการรับรู้ของเรา 'ประสบการณ์ของผมจากการต่อสู้ที่แพท
'play เป็นวิธีใส่ร้ายอะไรจริง ' ที่สำคัญสำหรับบทนี้เป็นคำถามที่ Pat ' s :
'why ต้องเรา ตอนนั้นใส่เด็กๆไว้ข้างหลังเรา '