International Trade International T

International Trade
International Trade is seller and buyer with oversea, that included Export and Import may happen between government with private, government with government or private with private. International trade that have divide by factor of productivity, that is natural resource and capital was difference for compare about productivity.
International trade can divide as follows
- Private Trading is Capitalism or Free Enterprise System
- State Trading
- Mixed Trading
Thailand sustained a trade balance deficit from the early 1970s to the mid-1980s. Although the trade balance had improved during the first part of the 1970s, it worsened after the oil shocks of 1973 and 1979. In fact the net value of oil imports went from US$52.5 million in 1970 to US$684.7 million in 1982, with dependence on foreign oil reaching 75 percent in 1980 and declining to 50 percent by 1985. Although there was a general decline in the export performance of developing countries in the early 1980s, Thailand's recovery from the oil shock was further delayed by a loss in export competitiveness, a slowdown in the economies of major trading partners, and a growing debt service obligation resulting in part from rising interest rates. The current account balance deficits were not as severe as the trade deficits as a result of improving service balances. By 1986 the balance of payments had moved into surplus on current account. The major contribution to the service balance surplus was tourism, which increased from 630,000 tourists in 1970 to 2.6 million in 1986. Tourism was the top foreign exchange earner from 1981 to 1986. The trade deficit was caused in part by a decreasing growth rate of exports between 1980 and 1983, which improved slightly by 1985. The growth rate of imports also declined, but at a slower rate. Despite an increase in tourism, the trade deficit reached a peak in 1983 of US$3.9 billion. In 1985 exports totaled US$7.1 billion and imports US$9.2 billion, leaving an unfavorable trade balance of US$2.1 billion. By 1986 the deficit had decreased even further, with some of the reduction a result of the lower cost of imported oil.
The composition or structure of merchandise exports changed substantially between 1965 and 1985. Primary commodities accounted for 95 percent of Thailand's exports in 1965, and manufactured exports accounted for only 4 percent. By 1986 manufactured products comprised 55 percent of total exports, with textile products increasing from less than 1 percent in 1965 to 13 percent by 1986. Other major manufacturing exports in the mid-1980s included rubber products, processed foods, integrated circuits, metal products, jewelry, footwear, and furniture. Although agricultural exports as a percentage of total exports declined during this period, rice and other agricultural exports remained important for the Thai economy. By the mid-1980s, rice took the highest share of total agricultural exports. Cassava products, maize, sugar, rubber, fruit, and marine products were the other main exports in this category.
Between 1965 and 1985, the destinations of merchandise exports shifted from 54 percent of 1965 exports destined for developing countries to 56 percent of 1985 exports going to industrialized countries. This increase in the percentage of exports to industrialized countries, in combination with the changing structure of merchandise exports from predominantly agricultural to manufactured products, has fueled Thailand's economic growth. Thailand's major industrialized trading partners included the EEC, the United States, Japan, and the Netherlands. Furthermore, Thailand has developed significant trade relations with the newly industrializing countries (NICs) of Singapore, Hong Kong, the Republic of Korea (South Korea), and Taiwan. Additionally, Thailand has developed trade relations with Malaysia, the Philippines, Indonesia, and China.
Tariff barriers on imports from the developing countries had dropped with the implementation of the Tokyo Round (1973-79) of the General Agreement on Tariffs and Trade ( GATT--see Glossary). Rising nontariff barriers, resulting from domestic and international economic conditions in industrial countries, had more than offset the tariff reductions. In the United States the proportion of imports subject to such barriers more than doubled, and in the other industrial countries it rose by as much as 40 percent. Examples of nontariff barriers were quotas, voluntary exports restraints, the Multifiber Arrangements, sanitation rules, and subsidies.
Thai rice exports encountered the stiffest barriers in Japan, where the tariff rate was 15 percent and a global quota was in force. In the United States, tariff on rice was only 2.6 percent, and no explicit nontariff barriers existed except for stringent controls by the United States Food and Drug Administration. In the other industrialized countries, Thai rice exports faced varying levies. Thai agricultural exports to the developing countries met with stiff competition from subsidized United States cereal exports. Thailand entered into a voluntary export restraint with France for its cassava exports because of strong resistance to imports from the French producers of cereal-based animal feed. Rubber did not face major barriers except for quotas imposed by Japan. Maize exports did relatively poorly because of subsidized production and high tariffs in the industrialized countries. Sugar exports also faced subsidy problems in Western Europe and a 50 percent quota reduction by the United States. Despite nontariff barriers, Thai agricultural and manufactured exports faced less protectionism than the NICs in the early 1980s.
Of Thailand's manufactured exports, textiles were most affected by barriers because Thailand had to enter into bilateral agreements with industrial countries, which were similar to the voluntary export restraints under the Multifiber Arrangements. In addition, tariffs escalated with the degree of processing. For example, in the United States the average tariff for cotton fabrics was 9.6 percent, whereas it was 18 percent for garments. The United States imposed countervailing duties on Thai textile exports in protest against Thai government subsidies to textile exporters in the form of export packing credits, rediscount facilities for industrial bills, electricity discounts, and tax certificates.
Tariffs in Thailand before the 1970s were primarily used to generate revenues rather than to influence domestic production. The rates ranged from 15 to 30 percent, with higher rates applied to finished consumer goods imports. In the 1970s, however, tariff rates on finished consumer goods imports increased 30 to 50 percent. Rising protectionism continued in the late 1970s and early 1980s, with high tariff rates and the application of surcharges, quantitative restrictions, price controls, and domestic contents requirements.
Thailand has a long history of international trade. Beginning in the 15th to 18th centuries, during the reign of the Ayutthaya monarchy, foreign merchants who lived near the kingdom's capital conducted trade with foreigners. The country's first significant trade treaty was

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การค้าระหว่างประเทศ ค้าระหว่างประเทศเป็นผู้ขายและผู้ซื้อ ด้วยต่างประเทศ ที่รวมการส่งออก และนำเข้าอาจเกิดขึ้นระหว่างรัฐบาลกับเอกชน รัฐบาลกับรัฐบาลหรือเอกชนกับเอกชน ค้าระหว่างประเทศที่มีการแบ่งตามสัดส่วนของผลผลิต ทรัพยากรธรรมชาติและเงินทุน แตกต่างสำหรับการเปรียบเทียบเกี่ยวกับประสิทธิภาพการค้าระหว่างประเทศสามารถแบ่งออกเป็นดังนี้ -ส่วนตัวค้าขายเป็นทุนนิยมหรือระบบองค์กรอิสระ-สถานะการซื้อขาย-ผสมค้าขาย ประเทศไทยยั่งยืนการค้าดุลการขาดดุลจากสาว ๆ ช่วงกลางไฟต์ แม้ว่าดุลการค้าได้ดีขึ้นในระหว่างช่วงแรกของทศวรรษ 1970 มัน worsened หลังจากแรงกระแทกน้ำมันของ 1973 และ 1979 ในความเป็นจริงมูลค่าสุทธิของการนำเข้าน้ำมันไปจากสหรัฐฯ 52.5 ล้านเหรียญในปี 1970 สหรัฐอเมริกา $684.7 ล้านใน 1982 กับพึ่งน้ำมันต่างประเทศถึงร้อยละ 75 ในปี 1980 และลดลงร้อยละ 50 จากปี 1985 แม้จะลดลงทั่วไปประสิทธิภาพการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนาในต้นทศวรรษ 1980 ของไทยฟื้นตัวจากการไล่น้ำมันล่าช้า โดยเป็นการแพ้ในการแข่งขันส่งออก การชะลอตัวของเศรษฐกิจประเทศคู่ค้าสำคัญ และการเติบโตหนี้บริการข้อผูกมัดส่วนหนึ่งเกิดจากอัตราดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้นต่อไป การดุลขาดดุลอย่างรุนแรงที่ขาดดุลการค้าจากการปรับปรุงยอดดุลการบริการไม่ได้ โดย 1986 การชำระเงินของยอดดุลได้จัดย้ายเป็นส่วนเกินในบัญชีปัจจุบัน ส่วนใหญ่จะเกินดุลบริการท่องเที่ยว ซึ่งเพิ่มขึ้นจากนักท่องเที่ยว 630,000 ในปี 1970 เพื่อ 2.6 ล้านในปี 1986 ได้ ท่องเที่ยวถูก earner แลกสูงสุดจากปี 1981 ถึง 1986 ขาดดุลการค้าที่เกิดบางส่วนจากอัตราการเติบโตลดลงของการส่งออกระหว่าง 1980 1983 ซึ่งเพิ่มขึ้นเล็กน้อย โดยปี 1985 อัตราการเจริญเติบโตยัง ปฏิเสธการนำเข้า แต่ ในอัตราช้าลง แม้ มีการเพิ่มการท่องเที่ยว ขาดดุลการค้าถึงสูงสุดในปี 1983 ของ 3.9 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ ในปี 1985 ส่งออกรวม 7.1 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ และนำเข้า 9.2 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ ออกจากดุลการค้าเสียเปรียบของ 2.1 พันล้านเหรียญสหรัฐฯ โดย 1986 ดุลลดลงยิ่ง มีบางส่วนของผลลัพธ์ต้นทุนต่ำกว่าการลดนำเข้าน้ำมันองค์ประกอบหรือโครงสร้างของการส่งออกสินค้าที่เปลี่ยนแปลงมากระหว่างปี 1965 และปี 1985 สินค้าโภคภัณฑ์หลักคิดเป็นร้อยละ 95 ของการส่งออกของไทยในปี 1965 และผลิตส่งออกคิดเป็นร้อยละ 4 เท่านั้น โดย 1986 ผลิตผลิตภัณฑ์ประกอบด้วยร้อยละ 55 ของการส่งออกรวม ผลิตภัณฑ์สิ่งทอเพิ่มขึ้นจากน้อยกว่า 1 เปอร์เซ็นต์ในปี 1965 13 เปอร์เซ็นต์ โดย 1986 ส่งออกผลิตที่สำคัญอื่น ๆ ในกลางไฟต์รวมผลิตภัณฑ์ยาง การประมวลผลอาหาร รวมวงจร ผลิตภัณฑ์โลหะ เครื่องประดับ รองเท้า และเฟอร์นิเจอร์ แม้ว่าการส่งออกเกษตรเป็นเปอร์เซ็นต์ของการส่งออกรวมลดลงในช่วงเวลานี้ ข้าวและอื่น ๆ ส่งออกเกษตรยังคงสำคัญสำหรับเศรษฐกิจไทย ตามกลาง- ข้าวเอาส่วนแบ่งสูงสุดของการส่งออกเกษตรรวม ผลิตภัณฑ์มันสำปะหลัง ข้าวโพด น้ำตาล ยาง ผลไม้ และผลิตภัณฑ์ทางทะเลอื่น ๆ หลักส่งออกในหมวดหมู่นี้ระหว่างปี 1965 และปี 1985 จุดหมายปลายทางของการส่งออกสินค้าเปลี่ยนจาก 54 เปอร์เซ็นต์ของการส่งออก 1965 ที่กำหนดสำหรับประเทศกำลังพัฒนาร้อยละ 56 ของการส่งออกปี 1985 ไปกลุ่มประเทศอุตสาหกรรม เพิ่มเปอร์เซ็นต์ของการส่งออกไปยังประเทศอุตสาหกรรม ร่วมกับโครงสร้างการเปลี่ยนแปลงของสินค้าส่งออกจากเกษตรเป็นผลิตภัณฑ์ที่ผลิต มีเป็นเชื้อเพลิงการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของไทย ประเทศอุตสาหกรรมคู่ค้าสำคัญรวม EEC สหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่น และประเทศเนเธอร์แลนด์ นอกจากนี้ ประเทศไทยได้พัฒนาอย่างมีนัยสำคัญทางการค้าความสัมพันธ์กับประเทศใหม่ industrializing (NICs) สิงคโปร์ Hong Kong สาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้), และไต้หวัน นอกจากนี้ ประเทศไทยได้พัฒนาความสัมพันธ์ทางการค้ากับมาเลเซีย ฟิลิปปินส์ อินโดนีเซีย และจีนอุปสรรคภาษีนำเข้าจากประเทศกำลังพัฒนามีความเปลี่ยนแปลงกับการใช้โตเกียวรอบ (1973-79) ของข้อตกลงทั่วไปว่าด้วยภาษีศุลกากรและการค้า (แกตต์ - ดูศัพท์) เพิ่มขึ้น nontariff อุปสรรค เป็นผลมาจากสภาวะเศรษฐกิจภายในประเทศ และนานาชาติในประเทศอุตสาหกรรม มีมากกว่าตรงข้ามการลดภาษี ในสหรัฐอเมริกาสัดส่วนของการนำเข้าอาจมีอุปสรรคดังกล่าวมากกว่าสองเท่า และในประเทศอุตสาหกรรมอื่น มันกุหลาบมากถึง 40 เปอร์เซ็นต์ ตัวอย่างของอุปสรรค nontariff ได้โควต้า ความสมัครใจส่ง restraints จัด Multifiber สุขาภิบาลกฎ และเงินอุดหนุนส่งออกข้าวไทยพบอุปสรรค stiffest ในญี่ปุ่น ที่อัตราภาษีร้อยละ 15 และโควต้าส่วนกลางที่ถูกบังคับ ในสหรัฐอเมริกา ภาษีข้าวเพียงร้อยละ 2.6 และอุปสรรค nontariff ชัดเจนไม่อยู่ยกเว้นตัวควบคุมที่เข้มงวดโดยสหรัฐอเมริกาอาหารและยา ประเทศที่อุตสาหกรรม การส่งออกข้าวไทยเผชิญ levies แตกต่างกัน เกษตรไทยส่งออกไปยังประเทศกำลังพัฒนาพบกับการแข่งขันจากการส่งออกธัญพืชสหรัฐอเมริกาทดแทนกันได้แข็ง เข้าอั้นสมัครใจส่งออกกับประเทศฝรั่งเศสสำหรับมันสำปะหลังของไทยส่งออกเนื่องจากแรงต้านทานการนำเข้าจากผู้ผลิตฝรั่งเศสของตามธัญพืชอาหารสัตว์ ยางไม่ได้เผชิญกับอุปสรรคสำคัญยกเว้นโควตาที่กำหนด โดยประเทศญี่ปุ่น ส่งออกข้าวโพดไม่ค่อนข้างไม่ดีเนื่องจากภาษีสูงในประเทศอุตสาหกรรมและผลิตทดแทนกันได้ ส่งออกน้ำตาลยังต้องเผชิญกับปัญหาเงินสมทบในยุโรปตะวันตกและลดโควต้า 50 เปอร์เซ็นต์ โดยสหรัฐอเมริกา แม้ มีอุปสรรค nontariff เกษตร และผลิตส่งออกไทยต้องเผชิญกับปกป้องน้อยลงกว่า Nic ในต้นทศวรรษ 1980ส่งออกผลิตในประเทศไทย สิ่งทอสุดถูกกระทบจากอุปสรรคเนื่องจากประเทศไทยได้เข้าสู่ข้อตกลงทวิภาคีกับประเทศอุตสาหกรรม ซึ่งคล้ายกับ restraints ส่งสมัครใจภายใต้จัด Multifiber นอกจากนี้ ภาษีศุลกากรเลื่อนระดับ ด้วยระดับการประมวลผล ตัวอย่าง ในสหรัฐอเมริกา อัตราภาษีเฉลี่ยสำหรับผ้าฝ้ายได้ร้อยละ 9.6 ในขณะที่มันเป็นร้อยละ 18 สำหรับเสื้อผ้า สหรัฐอเมริกากำหนด countervailing หน้าที่ส่งออกสิ่งทอไทยในการประท้วงกับเงินอุดหนุนของรัฐบาลให้ผู้ส่งออกสิ่งทอในรูปแบบของการส่งออกบันทึกเครดิต rediscount ตั๋วอุตสาหกรรม ลดไฟฟ้า และใบรับรองภาษีภาษีศุลกากรในประเทศไทยก่อนปี 1970 ถูกใช้ เพื่อสร้างรายได้แทนที่มีผลต่อการผลิตภายในประเทศหลัก ราคาอยู่ในช่วง 15 ถึง 30 เปอร์เซ็นต์ ด้วยราคาที่สูงกว่ากับเสร็จสิ้นการนำเข้าสินค้าอุปโภคบริโภค ในทศวรรษ 1970 อย่างไรก็ตาม อัตราภาษีศุลกากรในสินค้าอุปโภคบริโภคสำเร็จรูปนำเข้าเพิ่มขึ้น 30 50 เปอร์เซ็นต์ ปกป้องเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในปลายทศวรรษที่ 1970 และต้นทศวรรษ 1980 อัตราภาษีสูงและแอพลิเคชันเพิ่มเติม ข้อจำกัดเชิงปริมาณ ควบคุมราคาสินค้า และความต้องการเนื้อหาภายในประเทศ ประเทศไทยมีประวัติศาสตร์ยาวนานของการค้าระหว่างประเทศ พ่อค้าต่างชาติที่อาศัยอยู่ใกล้เมืองหลวงของราชอาณาจักรเริ่มต้นในศตวรรษ 15-18 ในรัชสมัยของพระมหากษัตริย์อยุธยา ดำเนินการค้ากับชาวต่างชาติ เป็นสนธิสัญญาทางการค้าที่สำคัญครั้งแรกของประเทศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การค้าระหว่างประเทศการค้าระหว่างประเทศเป็นผู้ซื้อและผู้ขายกับต่างประเทศซึ่งรวมถึงการส่งออกและนำเข้าอาจจะเกิดขึ้นระหว่างภาครัฐกับภาคเอกชนรัฐบาลกับรัฐบาลหรือเอกชนกับเอกชน การค้าระหว่างประเทศที่มีการหารด้วยปัจจัยการผลิตที่เป็นทรัพยากรธรรมชาติและทุนเป็นความแตกต่างสำหรับเปรียบเทียบเกี่ยวกับการผลิต.
การค้าระหว่างประเทศสามารถแบ่งได้ดังนี้
- เทรดดิ้งเอกชนทุนนิยมหรือฟรีระบบเอ็นเตอร์ไพรส์
- เทรดดิ้งรัฐ
-
ผสมเทรดดิ้งประเทศไทยอย่างยั่งยืนรัฐบาลขาดดุลการค้าจากต้นปี 1970 กับช่วงกลางทศวรรษ 1980 แม้ว่ายอดการค้าได้ดีขึ้นในช่วงแรกของปี 1970 ที่มันแย่ลงหลังจากที่แรงกระแทกน้ำมันของปี 1973 และปี 1979 ในความเป็นจริงมูลค่าสุทธิของการนำเข้าน้ำมันไปเริ่มต้นที่ US $ 52,500,000 ในปี 1970 เป็น US $ 684,700,000 ในปี 1982 ที่มีการพึ่งพา น้ำมันจากต่างประเทศถึงร้อยละ 75 ในปี 1980 และลดลงถึงร้อยละ 50 จากปี 1985 ถึงแม้จะมีการลดลงทั่วไปในการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนาในช่วงต้นปี 1980 การฟื้นตัวของไทยจากการกระแทกน้ำมันถูกเลื่อนออกไปอีกจากการสูญเสียในการแข่งขันการส่งออกเป็น การชะลอตัวของเศรษฐกิจของประเทศคู่ค้าที่สำคัญและการชำระหนี้ที่เพิ่มขึ้นส่งผลให้ภาระผูกพันในส่วนหนึ่งจากการเพิ่มขึ้นของอัตราดอกเบี้ย ขาดดุลปัจจุบันยอดเงินในบัญชีไม่รุนแรงเท่าขาดดุลการค้าเป็นผลมาจากการปรับปรุงยอดคงเหลือบริการ โดย 1986 ความสมดุลของการชำระเงินได้ย้ายเข้ามาเกินดุลในบัญชีปัจจุบัน ผลงานที่สำคัญในการดุลบริการคือการท่องเที่ยวที่เพิ่มขึ้นจาก 630,000 นักท่องเที่ยวใน 1970-2600000 ในปี 1986 การท่องเที่ยวเป็นรายได้เงินตราต่างประเทศชั้นนำจากปี 1981 ที่จะปี 1986 การขาดดุลการค้าที่เกิดในส่วนของอัตราการเติบโตที่ลดลงของการส่งออก ระหว่างปี 1980 และปี 1983 ที่ปรับตัวดีขึ้นจากปี 1985 อัตราการขยายตัวของการนำเข้าก็ลดลง แต่ในอัตราที่ช้าลง แม้จะมีการเพิ่มขึ้นของการท่องเที่ยว, การขาดดุลการค้าถึงจุดสูงสุดในปี 1983 ของสหรัฐ 3900000000 $ ในปี 1985 การส่งออกมีมูลค่ารวม US $ 7100000000 และนำเข้าสหรัฐ 9200000000 $ ออกจากเสียเปรียบดุลการค้าของสหรัฐ 2100000000 $ โดยปี 1986 ขาดดุลลดลงยิ่งขึ้นกับบางส่วนของการลดลงเป็นผลมาจากค่าใช้จ่ายที่ต่ำกว่าของนำเข้าอย.
องค์ประกอบหรือโครงสร้างของการส่งออกสินค้าที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญระหว่างปี 1965 และปี 1985 สินค้าหลักคิดเป็นร้อยละ 95 ของการส่งออกของไทยในปี 1965 และผลิตการส่งออกคิดเป็นเพียงร้อยละ 4 โดยสินค้าที่ผลิต 1986 ประกอบด้วย 55 เปอร์เซ็นต์ของการส่งออกรวมกับผลิตภัณฑ์สิ่งทอเพิ่มขึ้นจากน้อยกว่าร้อยละ 1 ในปี 1965 ถึงร้อยละ 13 จากปี 1986 การส่งออกอื่น ๆ การผลิตที่สำคัญในช่วงกลางทศวรรษที่ 1980 รวมผลิตภัณฑ์ยาง, อาหารแปรรูป, แผงวงจรไฟฟ้า, ผลิตภัณฑ์โลหะ เครื่องประดับรองเท้าและเฟอร์นิเจอร์ แม้ว่าจะส่งออกสินค้าเกษตรเป็นร้อยละของการส่งออกรวมลดลงในช่วงเวลานี้ข้าวและส่งออกสินค้าเกษตรอื่น ๆ ยังคงเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเศรษฐกิจไทย โดยในช่วงกลางทศวรรษที่ 1980 ข้าวเอาส่วนแบ่งสูงสุดของการส่งออกสินค้าเกษตรรวม ผลิตภัณฑ์มันสำปะหลัง, ข้าวโพด, น้ำตาล, ยางผลไม้และผลิตภัณฑ์ทางทะเลเป็นสินค้าส่งออกหลักอื่น ๆ ในหมวดหมู่นี้.
ระหว่าง 1965 และ 1985 ปลายทางของการส่งออกสินค้าขยับตัวจากร้อยละ 54 ปี 1965 การส่งออก destined สำหรับประเทศกำลังพัฒนาถึงร้อยละ 56 ของ 1985 การส่งออก จะไปประเทศอุตสาหกรรม การเพิ่มขึ้นนี้ในอัตราร้อยละของการส่งออกไปยังประเทศที่พัฒนาแล้วในการรวมกันกับโครงสร้างที่เปลี่ยนแปลงไปของการส่งออกสินค้าเกษตรส่วนใหญ่ให้กับสินค้าที่ผลิตได้มีการผลักดันการเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศไทย ไทยคู่ค้าอุตสาหกรรมที่สำคัญรวมถึงประชาคมเศรษฐกิจยุโรปสหรัฐอเมริกาญี่ปุ่นและเนเธอร์แลนด์ นอกจากนี้ประเทศไทยได้มีการพัฒนาความสัมพันธ์ทางการค้าที่สำคัญกับประเทศอุตสาหกรรมใหม่ (NICs) สิงคโปร์, ฮ่องกง, สาธารณรัฐเกาหลี (เกาหลีใต้) และไต้หวัน นอกจากนี้ประเทศไทยได้มีการพัฒนาความสัมพันธ์ทางการค้ากับมาเลเซีย, ฟิลิปปินส์, อินโดนีเซียและจีน.
อุปสรรคภาษีในการนำเข้าจากประเทศกำลังพัฒนาได้ลดลงกับการดำเนินงานของโตเกียวกลม (1973-1979) ของความตกลงทั่วไปว่าด้วยภาษีศุลกากรและการค้า (GATT คำศัพท์ --see) Rising อุปสรรค nontariff เป็นผลมาจากภาวะเศรษฐกิจในประเทศและระหว่างประเทศในประเทศอุตสาหกรรมมีมากกว่าชดเชยการลดภาษี ในสหรัฐอเมริกามีสัดส่วนของการนำเข้าภายใต้อุปสรรคดังกล่าวเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัวและในประเทศอุตสาหกรรมอื่น ๆ ก็เพิ่มขึ้นมากที่สุดเท่าที่ร้อยละ 40 ตัวอย่างของอุปสรรค nontariff เป็นโควต้าการส่งออกโดยสมัครใจพันธนาการที่จัด Multifiber กฎสุขาภิบาลและเงินอุดหนุน.
การส่งออกข้าวไทยพบอุปสรรค stiffest ในประเทศญี่ปุ่นที่มีอัตราภาษีร้อยละ 15 และโควต้าทั่วโลกอยู่ในบังคับ ในประเทศสหรัฐอเมริกา, ภาษีศุลกากรข้าวเป็นเพียงร้อยละ 2.6 และไม่มีอุปสรรค nontariff อย่างชัดเจนอยู่ยกเว้นสำหรับการควบคุมที่เข้มงวดโดยสหรัฐอเมริกาอาหารและยา ในประเทศอุตสาหกรรมอื่น ๆ การส่งออกข้าวไทยต้องเผชิญกับครัวเรือนที่แตกต่างกัน ส่งออกสินค้าเกษตรของไทยให้ประเทศกำลังพัฒนาได้พบกับการแข่งขันแข็งจากเงินอุดหนุนสหรัฐอเมริกาส่งออกธัญพืช ประเทศไทยได้ลงนามในความยับยั้งชั่งใจการส่งออกโดยสมัครใจกับฝรั่งเศสเพื่อการส่งออกมันสำปะหลังเพราะของความต้านทานที่แข็งแกร่งที่จะนำเข้าจากฝรั่งเศสผู้ผลิตอาหารสัตว์ธัญพืชตาม ยางไม่ต้องเผชิญกับปัญหาและอุปสรรคที่สำคัญยกเว้นโควต้าที่กำหนดโดยประเทศญี่ปุ่น การส่งออกข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ได้ค่อนข้างไม่ดีเพราะการอุดหนุนการผลิตและอัตราภาษีที่สูงในประเทศอุตสาหกรรม น้ำตาลส่งออกยังต้องเผชิญกับปัญหาเงินอุดหนุนในยุโรปตะวันตกและลดโควต้าร้อยละ 50 โดยสหรัฐอเมริกา แม้จะมีอุปสรรค nontariff ไทยทางการเกษตรและการผลิตการส่งออกต้องเผชิญกับการปกป้องน้อยกว่านิคส์ในช่วงต้นปี 1980.
การผลิตการส่งออกของไทย, สิ่งทอได้รับผลกระทบมากที่สุดโดยอุปสรรคเพราะประเทศไทยต้องเข้าสู่ข้อตกลงทวิภาคีกับประเทศอุตสาหกรรมที่มีความคล้ายคลึงกับการส่งออกโดยสมัครใจ พันธนาการภายใต้การจัดการ Multifiber นอกจากนี้อัตราภาษีที่เพิ่มขึ้นกับระดับของการประมวลผล ยกตัวอย่างเช่นในประเทศสหรัฐอเมริกาเฉลี่ยภาษีสำหรับผ้าฝ้ายเป็นร้อยละ 9.6 ในขณะที่มันเป็นร้อยละ 18 สำหรับเสื้อผ้า สหรัฐอเมริกากำหนด countervailing หน้าที่ในการส่งออกสิ่งทอของไทยในการประท้วงต่อต้านเงินอุดหนุนจากรัฐบาลไทยในการส่งออกสิ่งทอในรูปแบบของสินเชื่อบรรจุส่งออกสิ่งอำนวยความสะดวก rediscount สำหรับค่าอุตสาหกรรมส่วนลดไฟฟ้าและใบรับรองภาษี.
ภาษีศุลกากรในประเทศไทยก่อนปี 1970 ถูกนำมาใช้เป็นหลักในการ สร้างรายได้มากกว่าที่จะมีอิทธิพลต่อการผลิตในประเทศ ราคาตั้งแต่ 15 ถึงร้อยละ 30 ที่มีอัตราที่สูงขึ้นนำไปใช้ดำเนินการเสร็จสิ้นการนำเข้าสินค้าอุปโภคบริโภค ในปี 1970 แต่อัตราภาษีศุลกากรในการนำเข้าสินค้าอุปโภคบริโภคที่เพิ่มขึ้นเสร็จ 30 ถึง 50 เปอร์เซ็นต์ การปกป้องที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในช่วงปลายปี 1970 และต้นปี 1980 ที่มีอัตราภาษีสูงและการประยุกต์ใช้คิดค่าข้อ จำกัด เชิงปริมาณการควบคุมราคาและความต้องการภายในประเทศเนื้อหา.
ประเทศไทยมีประวัติศาสตร์อันยาวนานของการค้าระหว่างประเทศ จุดเริ่มต้นในวันที่ 15 ถึงศตวรรษที่ 18 ในรัชสมัยของพระมหากษัตริย์อยุธยาพ่อค้าต่างชาติที่อาศัยอยู่ใกล้กับเมืองหลวงของอาณาจักรดำเนินการค้ากับชาวต่างชาติ ประเทศแรกของการเจรจาการค้าที่สำคัญคือ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การค้าระหว่างประเทศ
การค้าระหว่างประเทศผู้ซื้อและผู้ขายกับต่างประเทศที่มีการส่งออกและนำเข้าอาจเกิดขึ้นระหว่างรัฐบาลกับเอกชน รัฐบาลกับรัฐบาล หรือ เอกชนกับเอกชน การค้าระหว่างประเทศ ที่หาร ด้วยปัจจัยของผลผลิตที่เป็นทรัพยากรธรรมชาติ และเงินทุนสำหรับเปรียบเทียบความแตกต่างเกี่ยวกับผลผลิต การค้าระหว่างประเทศ แบ่งได้ดังนี้

- การซื้อขายส่วนบุคคลเป็นทุนนิยมหรือระบบองค์กรของรัฐ
-
- ซื้อขายฟรีซื้อขายผสม
ประเทศไทยยั่งยืนสมดุลการขาดดุลการค้าจากปี 1970 ถึงช่วงกลางทศวรรษที่ 1980 แม้ว่าดุลการค้าดีขึ้นในระหว่างส่วนแรกของทศวรรษ มันแย่ลงหลังจากน้ำมันกระแทกของปี 1973 และ 1979 ในความเป็นจริงมูลค่าสุทธิของการนำเข้าน้ำมันไปจาก 52.5 ล้านเหรียญสหรัฐในปี 1970 684.7 ล้านเหรียญสหรัฐในปี 1982กับการพึ่งพาน้ำมันจากต่างประเทศถึงร้อยละ 75 ในปี 1980 และลดลงถึงร้อยละ 50 โดย 1985 แม้จะมีการลดลงทั่วไปในการส่งออกของประเทศกำลังพัฒนาในต้นทศวรรษ 1980 , การฟื้นตัวของประเทศไทยจากช็อกน้ำมันยังล่าช้าจากการสูญเสียในการแข่งขันส่งออก การชะลอตัวของเศรษฐกิจของประเทศคู่ค้าหลักและการพักหนี้ภาระผูกพันเป็นผลส่วนหนึ่งจากอัตราดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้น ดุลบัญชีเดินสะพัดขาดดุลไม่รุนแรงเท่าการค้าขาดดุลเป็นผลมาจากการปรับปรุงยอดดุลบริการ โดย 1986 ดุลการชําระเงิน ได้ ไปเป็นส่วนเกินในบัญชีปัจจุบัน ผลงานที่สำคัญบริการยอดส่วนเกินคือการท่องเที่ยว ซึ่งเพิ่มขึ้นจาก 630 , 000 นักท่องเที่ยวในปี 1970 ที่จะ 26 ล้านในปี 1986 การท่องเที่ยวเป็นยอดรายได้จากการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศในปี 1986 การขาดดุลทางการค้าที่เกิดขึ้นในส่วนของการลดอัตราการเติบโตของการส่งออกระหว่างปี 1980 และ 1983 ซึ่งปรับตัวดีขึ้นเล็กน้อยโดย 1985 อัตราการเติบโตของการนำเข้าก็ลดลง แต่ในอัตราที่ช้าลง แม้จะมีการเพิ่มขึ้นในการท่องเที่ยว การขาดดุลการค้าถึงจุดสูงสุดในปี 1983 ที่ US $ 3.9 พันล้าน ในปี 1985 ส่งออกมีมูลค่ารวม US $ 71 พันล้านและนำเข้า US $ 9.2 พันล้านบาท ทำให้มียอดการค้าที่เสียเปรียบของ US $ 2.1 พันล้าน โดย 1986 การขาดดุลลดลงยิ่งขึ้นกับบางส่วนของการลดผลจากต้นทุนการนำเข้าน้ำมัน .
องค์ประกอบหรือโครงสร้างของการส่งออกสินค้าที่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมากระหว่าง 1965 และ 1985 สินค้าโภคภัณฑ์หลักคิดเป็น 95 เปอร์เซ็นต์ของการส่งออกของไทยในปี 1965ผลิตและส่งออกคิดเป็นเพียง 4 เปอร์เซ็นต์ ผลิตผลิตภัณฑ์ โดย 1986 ประกอบด้วย 55 เปอร์เซ็นต์ของการส่งออกทั้งหมด กับผลิตภัณฑ์สิ่งทอเพิ่มขึ้นจากน้อยกว่าร้อยละ 1 ในปี 1965 ถึง 13 เปอร์เซ็นต์ โดย 1986 ผลิตส่งออกหลักๆ ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1980 - รวมยางผลิตภัณฑ์ , อาหารแปรรูป , วงจรรวม , ผลิตภัณฑ์โลหะ , เครื่องประดับ , รองเท้า , และเฟอร์นิเจอร์