The moral force of the sacred-profa

The moral force of the sacred-profane distinction Durkheim tends to equivocate
between religion and sacred in his texts. The religious is defined in terms of the
sacred, but he will often refer to the religious, rather than the sacred, as the
source of moral rules.
The sacred may be defined as those things set apart, and identified by taboos,
which set it apart from the profane. The profane, the opposite of the sacred, is
not a clear concept. Durkheim never defines it although commentators have
listed its characteristics as ‘ordinariness’, ‘work’, ‘individual’, or the ‘body’.
According to Durkheim, in both modern and pre-modern life, morality can be
defined by the interdictions of taboos around the sacred. ‘It is impossible to
imagine on the evidence,’ Durkheim states, ‘that morality should entirely sever
its unbroken historic association with religion without ceasing to be itself’.25
In Professional Ethics and Civic Morals he argues, ‘Man is a moral being only
because he lives within established societies. There are no morals without
discipline and authority…Morals do not seem like obligations to us, that is, they
do not seem like morals to us—and therefore we can have no sense of
duty—unless there exists about us and above us a power which gives them
sanction’.26 What is clear in this comment is that the moral injunctions are those
that preserve the sacred—and are based on a rules/duty model of morality. These
rules are the sanctions or taboos around the sacred. In a sense, the taboos maintain
and preserve the sacred. Durkheim goes on to acknowledge that individuals
develop their own image of God and spirituality, but this cannot be a source of
ethics for Durkheim. He argues that it is the authoritarian, and not the individual,
conception of the sacred that is the source of ethics on the grounds that if the
authority of the state is weakened, the sense of duty and therefore of ethics is
also weakened, and this leads to a general anarchy and immorality

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แรงแตกศักดิ์สิทธิ์หยาบคาย Durkheim คุณธรรมมีแนวโน้มที่ตอแหล
ระหว่างศาสนา และศักดิ์สิทธิ์ในข้อความของเขา ศาสนาถูกกำหนดในแง่ของการ
ศักดิ์สิทธิ์ แต่เขามักจะอ้างอิงถึงศาสนา แทนมงคล เป็น
แหล่งที่มาของกฎทางศีลธรรมได้
มงคลอาจจะเป็นสิ่งที่แยก และระบุ taboos,
ซึ่งตั้งจากศักดิ์สิทธิ์ได้ ศักดิ์สิทธิ์ เป็นตรงข้ามของศักดิ์สิทธิ์
แนวคิดชัดเจนไม่ Durkheim ไม่กำหนดมันแม้ว่าจะมีแสดง
แสดงลักษณะความ เป็น 'ordinariness' 'ทำงาน' 'ละ' 'ร่างกาย' .
ตาม Durkheim ในสมัยก่อน และสมัยใหม่ชีวิต ศีลธรรมสามารถ
กำหนด โดย interdictions ของ taboos สถานศักดิ์สิทธิ์ได้ ' เป็นไปไม่ได้
คิดหลักฐาน อเมริกา Durkheim ' ว่า ศีลธรรมควรทั้งตัด
เชื่อมโยงประวัติศาสตร์ไม่เสียหายกับศาสนาโดยไม่ต้องหยุดให้ตัวเอง ' 25
ในมรรยาทและคุณธรรมพลเมืองเขาจน, ' คน มีศีลธรรมเป็นการเฉพาะ
เพราะเขาอยู่ในสังคมขึ้น ไม่มีมารยาทไม่มี
วินัยและอำนาจ...ธรรมดูเหมือนไม่ข้อผูกมัดเรา ก็คือ
ไม่เหมือนธรรมเรา — และดังนั้น เราสามารถมีความรู้สึกไม่
ภาษี — ยกเว้นว่ามี เกี่ยวกับเรา และเหนือพลังที่ทำให้พวกเขา
ไป ' 26 คืออะไรในความคิดเห็นนี้ชัดเจนคือ injunctions คุณธรรมผู้
ที่รักษาความศักดิ์สิทธิ์ — และขึ้นอยู่กับรูปแบบกฎ/หน้าที่ศีลธรรม เหล่านี้
จะลงโทษหรือ taboos สถานศักดิ์สิทธิ์ ในความรู้สึก taboos รักษา
และรักษาความศักดิ์สิทธิ์ Durkheim ไปในการยอมรับบุคคลที่
พัฒนาภาพของพระเจ้าและจิตวิญญาณของตนเอง แต่ไม่สามารถเป็นแหล่งของ
จริยธรรมสำหรับ Durkheim เขาจนว่า เป็นประเทศ และไม่ละ,
ความคิดของมงคลที่เป็นมาของจริยธรรมจากว่าถ้าการ
หน่วยงานของรัฐจะลดลง ความรู้สึกของหน้าที่ และดังนั้น จริยธรรมเป็น
ยัง ลดลง และนี้นำไปสู่ทั่วไปอนาธิปไตยและศีลธรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พลังทางศีลธรรมของความแตกต่างที่ศักดิ์สิทธิ์-ดูหมิ่น Durkheim มีแนวโน้มที่จะหลีกเลี่ยง
ระหว่างศาสนาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในตำราของเขา ทางศาสนาที่กำหนดไว้ในเงื่อนไขของ
ศักดิ์สิทธิ์ แต่เขามักจะอ้างถึงศาสนามากกว่าที่ศักดิ์สิทธิ์ที่เป็น
แหล่งที่มาของกฎระเบียบทางศีลธรรม
ที่ศักดิ์สิทธิ์อาจจะกำหนดเป็นสิ่งที่แยกและระบุข้อห้าม
ที่กำหนด นอกเหนือจากการดูหมิ่น ดูหมิ่นตรงข้ามของศักดิ์สิทธิ์ที่เป็น
ไม่ได้แนวคิดที่ชัดเจน Durkheim ไม่เคยกำหนดไว้ถึงแม้จะแสดงความเห็นได้
แสดงลักษณะของเป็น 'ธรรมดา', 'งาน', 'บุคคล' หรือ 'ร่างกาย'
ตามที่ Durkheim ทั้งในปัจจุบันและการใช้ชีวิตก่อนที่ทันสมัยคุณธรรมสามารถ
กำหนดโดย interdictions ของ ข้อห้ามรอบศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะ
คิดเกี่ยวกับหลักฐาน 'รัฐDürkheim,' ศีลธรรมที่ทั้งหมดควรตัด
ความสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์ติดต่อกันกับศาสนาโดยไม่หยุดที่จะเป็นตัวเอง '.25
ในจริยธรรมวิชาชีพและ Civic คุณธรรมเขาระบุ 'มนุษย์เป็นคุณธรรมเป็นเพียง
เพราะเขามีชีวิตอยู่ในสังคมที่จัดตั้งขึ้น ไม่มีศีลธรรมจะไม่มี
ระเบียบวินัยและอำนาจ ... คุณธรรมไม่ดูเหมือนภาระหน้าที่ของเรานั่นคือพวกเขา
ไม่ได้ดูเหมือนศีลธรรมให้เราและดังนั้นเราจึงสามารถมีความรู้สึกของการไม่มี
หน้าที่จนกว่าจะมีอยู่เกี่ยวกับเราและอำนาจเหนือเรา ซึ่งทำให้พวกเขา
อนุมัติ '.26 สิ่งที่ชัดเจนในความคิดเห็นนี้คือคำสอนทางศีลธรรมเป็นผู้
ที่รักษาความศักดิ์สิทธิ์และจะขึ้นอยู่กับรูปแบบกฎ / หน้าที่ของศีลธรรม เหล่านี้
เป็นกฎลงโทษหรือข้อห้ามอันศักดิ์สิทธิ์รอบ ในความเป็นข้อห้ามในการรักษา
และรักษาศักดิ์สิทธิ์ Durkheim ไปรับทราบว่าบุคคลที่
พัฒนาภาพลักษณ์ของตัวเองของพระเจ้าและจิตวิญญาณ แต่นี้ไม่สามารถเป็นแหล่งที่มาของ
จริยธรรม Durkheim เขาระบุว่าเป็นเผด็จการและไม่แต่ละ
ความคิดของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นแหล่งที่มาของจริยธรรมในบริเวณที่หาก
ผู้มีอำนาจของรัฐอ่อนแอ, ความรู้สึกของหน้าที่และดังนั้นจึงของจริยธรรมที่
ลดลงด้วยและนี้ นำไปสู่ความโกลาหลทั่วไปและผิดศีลธรรม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พลังทางศีลธรรมของศาสนาคือความแตกต่างเดิร์กไฮม์มีแนวโน้มที่จะพลิกแพลง
ระหว่างศาสนาและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในข้อความของเขา ศาสนาที่กำหนดไว้ในแง่ของ
ศักดิ์สิทธิ์ แต่เขามักจะอ้างถึงศาสนามากกว่าความศักดิ์สิทธิ์ ที่เป็นแหล่งที่มาของกฎจริยธรรม
.
ศักดิ์สิทธิ์อาจจะหมายถึงสิ่งเหล่านั้นแยกตั้งไว้ และระบุข้อห้าม
, ซึ่งตั้งนอกเหนือจากสามัญ โดยสามัญตรงข้ามของศักดิ์สิทธิ์ คือ
ไม่ใช่แนวคิดที่ชัดเจน เดิร์กไฮม์ไม่เคยกำหนดมันถึงจะแสดงความเห็นได้
จดทะเบียนลักษณะเป็น ' ธรรมดา ' ' งาน ' , ' บุคคล ' หรือ ' ร่างกาย ' .
ตามเดิร์กไฮม์ ใน ทันสมัย และพื้นฐานชีวิตสมัยใหม่ มีคุณธรรมสามารถ
ที่กำหนดโดย interdictions ข้อห้ามบริเวณศักดิ์สิทธิ์ ' มันเป็นไปไม่ได้

จินตนาการบนหลักฐาน ' เดิร์กไฮม์ , สหรัฐอเมริกา' จริยธรรมควรทั้งหมดตัด
สมาคมประวัติศาสตร์ของทิวกับศาสนาไม่หยุดหย่อนให้ตัวเอง ' 25
ในจรรยาบรรณของวิชาชีพ และ พลเมือง ศีลธรรมว่า ' มนุษย์ คือ ศีลธรรมถูกเพียง
เพราะเขาอาศัยอยู่ภายในก่อตั้งสังคม ไม่มีศีลธรรมโดยไม่
วินัยและอำนาจ . . . . คุณธรรมไม่ได้ดูเหมือนภาระผูกพันกับเรา นั่นคือพวกเขา
ไม่เหมือนศีลธรรมให้เรา ดังนั้นเราจึงสามารถมีไม่มีความรู้สึก
หน้าที่นอกจากมีอยู่เรื่องเราขึ้นไปเราพลังซึ่งช่วยให้พวกเขา
ลงโทษ ' 26 มีอะไรชัดเจนในความคิดเห็นนี้ก็คือคำสอนจริยธรรมเหล่านั้น
ที่รักษาศักดิ์สิทธิ์และยึดกฎหน้าที่รูปแบบของศีลธรรม . กฎเหล่านี้
เป็นลงโทษหรือห้ามบริเวณศักดิ์สิทธิ์ ในความรู้สึก ห้ามรักษา
และรักษาอันศักดิ์สิทธิ์ เดิร์กไฮม์ไปยอมรับว่าบุคคล
พัฒนารูปของตัวเองของพระเจ้าและจิตวิญญาณ แต่ไม่ได้เป็นแหล่งของ
จริยธรรมสำหรับเดิร์กไฮม์ . เขาแย้งว่า มันเป็นเผด็จการ และไม่ใช่บุคคล
ความคิดของศักดิ์สิทธิ์ ที่เป็นแหล่งที่มาของจริยธรรมในพื้นที่ที่หน่วยงานของรัฐจะลดลง
,ความรู้สึกของหน้าที่และจริยธรรมคือ
ยังลดลงและนี้นำไปสู่ความโกลาหลทั่วไป และการผิดศีลธรรม