- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
Literary Movements and PeriodsLiter
Literary Movements and Periods
Literature constantly evolves as new movements emerge to speak to the concerns of different groups of people and historical periods.
Absurd, literature of the (c. 1930–1970): A movement, primarily in the theater, that responded to the seeming illogicality and purposelessness of human life in works marked by a lack of clear narrative, understandable psychological motives, or emotional catharsis. Samuel Beckett’s Waiting for Godot is one of the most celebrated works in the theater of the absurd.
Aestheticism (c. 1835–1910): A late-19th-century movement that believed in art as an end in itself. Aesthetes such as Oscar Wilde and Walter Pater rejected the view that art had to posses a higher moral or political value and believed instead in “art for art’s sake.”
Angry Young Men (1950s–1980s): A group of male British writers who created visceral plays and fiction at odds with the political establishment and a self-satisfied middle class. John Osborne’s play Look Back in Anger (1957) is one of the seminal works of this movement.
Beat Generation (1950s–1960s): A group of American writers in the 1950s and 1960s who sought release and illumination though a bohemian counterculture of sex, drugs, and Zen Buddhism. Beat writers such as Jack Kerouac (On The Road) and Allen Ginsberg (Howl) gained fame by giving readings in coffeehouses, often accompanied by jazz music.
Bloomsbury Group (c. 1906–1930s): An informal group of friends and lovers, including Clive Bell, E. M. Forster, Roger Fry, Lytton Strachey, Virginia Woolf, and John Maynard Keynes, who lived in the Bloomsbury section of London in the early 20th century and who had a considerable liberalizing influence on British culture.
Commedia dell’arte (1500s–1700s): Improvisational comedy first developed in Renaissance Italy that involved stock characters and centered around a set scenario. The elements of farce and buffoonery in commedia dell’arte, as well as its standard characters and plot intrigues, have had a tremendous influence on Western comedy, and can still be seen in contemporary drama and television sitcoms.
Dadaism (1916–1922): An avant-garde movement that began in response to the devastation of World War I. Based in Paris and led by the poet Tristan Tzara, the Dadaists produced nihilistic and antilogical prose, poetry, and art, and rejected the traditions, rules, and ideals of prewar Europe.
Enlightenment (c. 1660–1790): An intellectual movement in France and other parts of Europe that emphasized the importance of reason, progress, and liberty. The Enlightenment, sometimes called the Age of Reason, is primarily associated with nonfiction writing, such as essays and philosophical treatises. Major Enlightenment writers include Thomas Hobbes, John Locke, Jean-Jacques Rousseau, René Descartes.
Elizabethan era (c. 1558–1603): A flourishing period in English literature, particularly drama, that coincided with the reign of Queen Elizabeth I and included writers such as Francis Bacon, Ben Jonson, Christopher Marlowe, William Shakespeare, Sir Philip Sidney, and Edmund Spenser.
Gothic fiction (c. 1764–1820): A genre of late-18th-century literature that featured brooding, mysterious settings and plots and set the stage for what we now call “horror stories.” Horace Walpole’s Castle of Otranto, set inside a medieval castle, was the first major Gothic novel. Later, the term “Gothic” grew to include any work that attempted to create an atmosphere of terror or the unknown, such as Edgar Allan Poe’s short stories.
Harlem Renaissance (c. 1918–1930): A flowering of African-American literature, art, and music during the 1920s in New York City. W. E. B. DuBois’s The Souls of Black Folk anticipated the movement, which included Alain Locke’s anthology The New Negro, Zora Neale Hurston’s novel Their Eyes Were Watching God, and the poetry of Langston Hughes and Countee Cullen.
Lost Generation (c. 1918–1930s): A term used to describe the generation of writers, many of them soldiers that came to maturity during World War I. Notable members of this group include F. Scott Fitzgerald, John Dos Passos, and Ernest Hemingway, whose novel The Sun Also Rises embodies the Lost Generation’s sense of disillusionment.
Magic realism (c. 1935–present): A style of writing, popularized by Jorge Luis Borges, Gabriel García Márquez, Günter Grass, and others, that combines realism with moments of dream-like fantasy within a single prose narrative.
Metaphysical poets (c. 1633–1680): A group of 17th-century poets who combined direct language with ingenious images, paradoxes, and conceits. John Donne and Andrew Marvell are the best known poets of this school.
Middle English (c. 1066–1500): The transitional period between Anglo-Saxon and modern English. The cultural upheaval that followed the Norman Conquest of England, in 1066, saw a flowering of secular literature, including ballads, chivalric romances, allegorical poems, and a variety of religious plays. Chaucer’s The Canterbury Tales is the most celebrated work of this period.
Modernism (1890s–1940s): A literary and artistic movement that provided a radical breaks with traditional modes of Western art, thought, religion, social conventions, and morality. Major themes of this period include the attack on notions of hierarchy; experimentation in new forms of narrative, such as stream of consciousness; doubt about the existence of knowable, objective reality; attention to alternative viewpoints and modes of thinking; and self-referentiality as a means of drawing attention to the relationships between artist and audience, and form and content.
High modernism (1920s): Generally considered the golden age of modernist literature, this period saw the publication of James Joyce’s Ulysses, T. S. Eliot’s The Waste Land, Virginia Woolf’s Mrs. Dalloway, and Marcel Proust’s In Search of Lost Time.
Naturalism (c. 1865–1900): A literary movement that used detailed realism to suggest that social conditions, heredity, and environment had inescapable force in shaping human character. Leading writers in the movement include Émile Zola, Theodore Dreiser, and Stephen Crane.
Neoclassicism (c. 1660–1798): A literary movement, inspired by the rediscovery of classical works of ancient Greece and Rome that emphasized balance, restraint, and order. Neoclassicism roughly coincided with the Enlightenment, which espoused reason over passion. Notable neoclassical writers include Edmund Burke, John Dryden, Samuel Johnson, Alexander Pope, and Jonathan Swift.
Nouveau Roman (“New Novel”) (c. 1955–1970): A French movement, led by Alain Robbe-Grillet, that dispensed with traditional elements of the novel, such as plot and character, in favor of neutrally recording the experience of sensations and things.
Postcolonial literature (c. 1950s–present): Literature by and about people from former European colonies, primarily in Africa, Asia, South America, and the Caribbean. This literature aims both to expand the traditional canon of Western literature and to challenge Eurocentric assumptions about literature, especially through examination of questions of otherness, identity, and race. Prominent postcolonial works include Chinua Achebe’s Things Fall Apart, V. S. Naipaul’s A House for Mr. Biswas, and Salman Rushdie’s Midnight’s Children. Edward Said’s Orientalism (1978) provided an important theoretical basis for understanding postcolonial literature.
Postmodernism (c. 1945–present): A notoriously ambiguous term, especially as it refers to literature, postmodernism can be seen as a response to the elitism of high modernism as well as to the horrors of World War II. Postmodern literature is characterized by a disjointed, fragmented pastiche of high and low culture that reflects the absence of tradition and structure in a world driven by technology and consumerism. Julian Barnes, Don DeLillo, Toni Morrison, Vladimir Nabokov, Thomas Pynchon, Salman Rushdie, and Kurt Vonnegut are among many who are considered postmodern authors.
Pre-Raphaelites (c. 1848–1870): The literary arm of an artistic movement that drew inspiration from Italian artists working before Raphael (1483–1520). The Pre-Raphaelites combined sensuousness and religiosity through archaic poetic forms and medieval settings. William Morris, Christina Rossetti, Dante Gabriel Rossetti, and Charles Swinburne were leading poets in the movement.
Realism (c. 1830–1900): A loose term that can refer to any work that aims at honest portrayal over sensationalism, exaggeration, or melodrama. Technically, realism refers to a late-19th-century literary movement—primarily French, English, and American—that aimed at accurate detailed portrayal of ordinary, contemporary life. Many of the 19th century’s greatest novelists, such as Honoré de Balzac, Charles Dickens, George Eliot, Gustave Flaubert, and Leo Tolstoy, are classified as realists. Naturalism ( see above ) can be seen as an intensification of realism.
Romanticism (c. 1798–1832): A literary and artistic movement that reacted against the restraint and universalism of the Enlightenment. The Romantics celebrated spontaneity, imagination, subjectivity, and the purity of nature. Notable English Romantic writers include Jane Austen, William Blake, Lord Byron, Samuel Taylor Coleridge, John Keats, Percy Bysshe Shelley, and William Wordsworth. Prominent figures in the American Romantic movement include Nathaniel Hawthorne, Herman Melville, Edgar Allan Poe, William Cullen Bryant, and John Greenleaf Whittier.
Sturm und Drang (1770s): German for “storm and stress,” this brief German literary movement advocated passionate individuality in the face of Neoclassical rationalism and restraint. Goethe’s The Sorrows of Young Werther is the most enduring work of this movement, which greatly influenced the Romantic movement (see above).
Literature constantly evolves as new movements emerge to speak to the concerns of different groups of people and historical periods.
Absurd, literature of the (c. 1930–1970): A movement, primarily in the theater, that responded to the seeming illogicality and purposelessness of human life in works marked by a lack of clear narrative, understandable psychological motives, or emotional catharsis. Samuel Beckett’s Waiting for Godot is one of the most celebrated works in the theater of the absurd.
Aestheticism (c. 1835–1910): A late-19th-century movement that believed in art as an end in itself. Aesthetes such as Oscar Wilde and Walter Pater rejected the view that art had to posses a higher moral or political value and believed instead in “art for art’s sake.”
Angry Young Men (1950s–1980s): A group of male British writers who created visceral plays and fiction at odds with the political establishment and a self-satisfied middle class. John Osborne’s play Look Back in Anger (1957) is one of the seminal works of this movement.
Beat Generation (1950s–1960s): A group of American writers in the 1950s and 1960s who sought release and illumination though a bohemian counterculture of sex, drugs, and Zen Buddhism. Beat writers such as Jack Kerouac (On The Road) and Allen Ginsberg (Howl) gained fame by giving readings in coffeehouses, often accompanied by jazz music.
Bloomsbury Group (c. 1906–1930s): An informal group of friends and lovers, including Clive Bell, E. M. Forster, Roger Fry, Lytton Strachey, Virginia Woolf, and John Maynard Keynes, who lived in the Bloomsbury section of London in the early 20th century and who had a considerable liberalizing influence on British culture.
Commedia dell’arte (1500s–1700s): Improvisational comedy first developed in Renaissance Italy that involved stock characters and centered around a set scenario. The elements of farce and buffoonery in commedia dell’arte, as well as its standard characters and plot intrigues, have had a tremendous influence on Western comedy, and can still be seen in contemporary drama and television sitcoms.
Dadaism (1916–1922): An avant-garde movement that began in response to the devastation of World War I. Based in Paris and led by the poet Tristan Tzara, the Dadaists produced nihilistic and antilogical prose, poetry, and art, and rejected the traditions, rules, and ideals of prewar Europe.
Enlightenment (c. 1660–1790): An intellectual movement in France and other parts of Europe that emphasized the importance of reason, progress, and liberty. The Enlightenment, sometimes called the Age of Reason, is primarily associated with nonfiction writing, such as essays and philosophical treatises. Major Enlightenment writers include Thomas Hobbes, John Locke, Jean-Jacques Rousseau, René Descartes.
Elizabethan era (c. 1558–1603): A flourishing period in English literature, particularly drama, that coincided with the reign of Queen Elizabeth I and included writers such as Francis Bacon, Ben Jonson, Christopher Marlowe, William Shakespeare, Sir Philip Sidney, and Edmund Spenser.
Gothic fiction (c. 1764–1820): A genre of late-18th-century literature that featured brooding, mysterious settings and plots and set the stage for what we now call “horror stories.” Horace Walpole’s Castle of Otranto, set inside a medieval castle, was the first major Gothic novel. Later, the term “Gothic” grew to include any work that attempted to create an atmosphere of terror or the unknown, such as Edgar Allan Poe’s short stories.
Harlem Renaissance (c. 1918–1930): A flowering of African-American literature, art, and music during the 1920s in New York City. W. E. B. DuBois’s The Souls of Black Folk anticipated the movement, which included Alain Locke’s anthology The New Negro, Zora Neale Hurston’s novel Their Eyes Were Watching God, and the poetry of Langston Hughes and Countee Cullen.
Lost Generation (c. 1918–1930s): A term used to describe the generation of writers, many of them soldiers that came to maturity during World War I. Notable members of this group include F. Scott Fitzgerald, John Dos Passos, and Ernest Hemingway, whose novel The Sun Also Rises embodies the Lost Generation’s sense of disillusionment.
Magic realism (c. 1935–present): A style of writing, popularized by Jorge Luis Borges, Gabriel García Márquez, Günter Grass, and others, that combines realism with moments of dream-like fantasy within a single prose narrative.
Metaphysical poets (c. 1633–1680): A group of 17th-century poets who combined direct language with ingenious images, paradoxes, and conceits. John Donne and Andrew Marvell are the best known poets of this school.
Middle English (c. 1066–1500): The transitional period between Anglo-Saxon and modern English. The cultural upheaval that followed the Norman Conquest of England, in 1066, saw a flowering of secular literature, including ballads, chivalric romances, allegorical poems, and a variety of religious plays. Chaucer’s The Canterbury Tales is the most celebrated work of this period.
Modernism (1890s–1940s): A literary and artistic movement that provided a radical breaks with traditional modes of Western art, thought, religion, social conventions, and morality. Major themes of this period include the attack on notions of hierarchy; experimentation in new forms of narrative, such as stream of consciousness; doubt about the existence of knowable, objective reality; attention to alternative viewpoints and modes of thinking; and self-referentiality as a means of drawing attention to the relationships between artist and audience, and form and content.
High modernism (1920s): Generally considered the golden age of modernist literature, this period saw the publication of James Joyce’s Ulysses, T. S. Eliot’s The Waste Land, Virginia Woolf’s Mrs. Dalloway, and Marcel Proust’s In Search of Lost Time.
Naturalism (c. 1865–1900): A literary movement that used detailed realism to suggest that social conditions, heredity, and environment had inescapable force in shaping human character. Leading writers in the movement include Émile Zola, Theodore Dreiser, and Stephen Crane.
Neoclassicism (c. 1660–1798): A literary movement, inspired by the rediscovery of classical works of ancient Greece and Rome that emphasized balance, restraint, and order. Neoclassicism roughly coincided with the Enlightenment, which espoused reason over passion. Notable neoclassical writers include Edmund Burke, John Dryden, Samuel Johnson, Alexander Pope, and Jonathan Swift.
Nouveau Roman (“New Novel”) (c. 1955–1970): A French movement, led by Alain Robbe-Grillet, that dispensed with traditional elements of the novel, such as plot and character, in favor of neutrally recording the experience of sensations and things.
Postcolonial literature (c. 1950s–present): Literature by and about people from former European colonies, primarily in Africa, Asia, South America, and the Caribbean. This literature aims both to expand the traditional canon of Western literature and to challenge Eurocentric assumptions about literature, especially through examination of questions of otherness, identity, and race. Prominent postcolonial works include Chinua Achebe’s Things Fall Apart, V. S. Naipaul’s A House for Mr. Biswas, and Salman Rushdie’s Midnight’s Children. Edward Said’s Orientalism (1978) provided an important theoretical basis for understanding postcolonial literature.
Postmodernism (c. 1945–present): A notoriously ambiguous term, especially as it refers to literature, postmodernism can be seen as a response to the elitism of high modernism as well as to the horrors of World War II. Postmodern literature is characterized by a disjointed, fragmented pastiche of high and low culture that reflects the absence of tradition and structure in a world driven by technology and consumerism. Julian Barnes, Don DeLillo, Toni Morrison, Vladimir Nabokov, Thomas Pynchon, Salman Rushdie, and Kurt Vonnegut are among many who are considered postmodern authors.
Pre-Raphaelites (c. 1848–1870): The literary arm of an artistic movement that drew inspiration from Italian artists working before Raphael (1483–1520). The Pre-Raphaelites combined sensuousness and religiosity through archaic poetic forms and medieval settings. William Morris, Christina Rossetti, Dante Gabriel Rossetti, and Charles Swinburne were leading poets in the movement.
Realism (c. 1830–1900): A loose term that can refer to any work that aims at honest portrayal over sensationalism, exaggeration, or melodrama. Technically, realism refers to a late-19th-century literary movement—primarily French, English, and American—that aimed at accurate detailed portrayal of ordinary, contemporary life. Many of the 19th century’s greatest novelists, such as Honoré de Balzac, Charles Dickens, George Eliot, Gustave Flaubert, and Leo Tolstoy, are classified as realists. Naturalism ( see above ) can be seen as an intensification of realism.
Romanticism (c. 1798–1832): A literary and artistic movement that reacted against the restraint and universalism of the Enlightenment. The Romantics celebrated spontaneity, imagination, subjectivity, and the purity of nature. Notable English Romantic writers include Jane Austen, William Blake, Lord Byron, Samuel Taylor Coleridge, John Keats, Percy Bysshe Shelley, and William Wordsworth. Prominent figures in the American Romantic movement include Nathaniel Hawthorne, Herman Melville, Edgar Allan Poe, William Cullen Bryant, and John Greenleaf Whittier.
Sturm und Drang (1770s): German for “storm and stress,” this brief German literary movement advocated passionate individuality in the face of Neoclassical rationalism and restraint. Goethe’s The Sorrows of Young Werther is the most enduring work of this movement, which greatly influenced the Romantic movement (see above).
0/5000
Literary Movements and PeriodsLiterature constantly evolves as new movements emerge to speak to the concerns of different groups of people and historical periods.Absurd, literature of the (c. 1930–1970): A movement, primarily in the theater, that responded to the seeming illogicality and purposelessness of human life in works marked by a lack of clear narrative, understandable psychological motives, or emotional catharsis. Samuel Beckett’s Waiting for Godot is one of the most celebrated works in the theater of the absurd.Aestheticism (c. 1835–1910): A late-19th-century movement that believed in art as an end in itself. Aesthetes such as Oscar Wilde and Walter Pater rejected the view that art had to posses a higher moral or political value and believed instead in “art for art’s sake.”Angry Young Men (1950s–1980s): A group of male British writers who created visceral plays and fiction at odds with the political establishment and a self-satisfied middle class. John Osborne’s play Look Back in Anger (1957) is one of the seminal works of this movement.Beat Generation (1950s–1960s): A group of American writers in the 1950s and 1960s who sought release and illumination though a bohemian counterculture of sex, drugs, and Zen Buddhism. Beat writers such as Jack Kerouac (On The Road) and Allen Ginsberg (Howl) gained fame by giving readings in coffeehouses, often accompanied by jazz music.Bloomsbury Group (c. 1906–1930s): An informal group of friends and lovers, including Clive Bell, E. M. Forster, Roger Fry, Lytton Strachey, Virginia Woolf, and John Maynard Keynes, who lived in the Bloomsbury section of London in the early 20th century and who had a considerable liberalizing influence on British culture.Commedia dell’arte (1500s–1700s): Improvisational comedy first developed in Renaissance Italy that involved stock characters and centered around a set scenario. The elements of farce and buffoonery in commedia dell’arte, as well as its standard characters and plot intrigues, have had a tremendous influence on Western comedy, and can still be seen in contemporary drama and television sitcoms.Dadaism (1916–1922): An avant-garde movement that began in response to the devastation of World War I. Based in Paris and led by the poet Tristan Tzara, the Dadaists produced nihilistic and antilogical prose, poetry, and art, and rejected the traditions, rules, and ideals of prewar Europe.Enlightenment (c. 1660–1790): An intellectual movement in France and other parts of Europe that emphasized the importance of reason, progress, and liberty. The Enlightenment, sometimes called the Age of Reason, is primarily associated with nonfiction writing, such as essays and philosophical treatises. Major Enlightenment writers include Thomas Hobbes, John Locke, Jean-Jacques Rousseau, René Descartes.Elizabethan era (c. 1558–1603): A flourishing period in English literature, particularly drama, that coincided with the reign of Queen Elizabeth I and included writers such as Francis Bacon, Ben Jonson, Christopher Marlowe, William Shakespeare, Sir Philip Sidney, and Edmund Spenser.Gothic fiction (c. 1764–1820): A genre of late-18th-century literature that featured brooding, mysterious settings and plots and set the stage for what we now call “horror stories.” Horace Walpole’s Castle of Otranto, set inside a medieval castle, was the first major Gothic novel. Later, the term “Gothic” grew to include any work that attempted to create an atmosphere of terror or the unknown, such as Edgar Allan Poe’s short stories.Harlem Renaissance (c. 1918–1930): A flowering of African-American literature, art, and music during the 1920s in New York City. W. E. B. DuBois’s The Souls of Black Folk anticipated the movement, which included Alain Locke’s anthology The New Negro, Zora Neale Hurston’s novel Their Eyes Were Watching God, and the poetry of Langston Hughes and Countee Cullen.Lost Generation (c. 1918–1930s): A term used to describe the generation of writers, many of them soldiers that came to maturity during World War I. Notable members of this group include F. Scott Fitzgerald, John Dos Passos, and Ernest Hemingway, whose novel The Sun Also Rises embodies the Lost Generation’s sense of disillusionment.Magic realism (c. 1935–present): A style of writing, popularized by Jorge Luis Borges, Gabriel García Márquez, Günter Grass, and others, that combines realism with moments of dream-like fantasy within a single prose narrative.Metaphysical poets (c. 1633–1680): A group of 17th-century poets who combined direct language with ingenious images, paradoxes, and conceits. John Donne and Andrew Marvell are the best known poets of this school.Middle English (c. 1066–1500): The transitional period between Anglo-Saxon and modern English. The cultural upheaval that followed the Norman Conquest of England, in 1066, saw a flowering of secular literature, including ballads, chivalric romances, allegorical poems, and a variety of religious plays. Chaucer’s The Canterbury Tales is the most celebrated work of this period.Modernism (1890s–1940s): A literary and artistic movement that provided a radical breaks with traditional modes of Western art, thought, religion, social conventions, and morality. Major themes of this period include the attack on notions of hierarchy; experimentation in new forms of narrative, such as stream of consciousness; doubt about the existence of knowable, objective reality; attention to alternative viewpoints and modes of thinking; and self-referentiality as a means of drawing attention to the relationships between artist and audience, and form and content.High modernism (1920s): Generally considered the golden age of modernist literature, this period saw the publication of James Joyce’s Ulysses, T. S. Eliot’s The Waste Land, Virginia Woolf’s Mrs. Dalloway, and Marcel Proust’s In Search of Lost Time.Naturalism (c. 1865–1900): A literary movement that used detailed realism to suggest that social conditions, heredity, and environment had inescapable force in shaping human character. Leading writers in the movement include Émile Zola, Theodore Dreiser, and Stephen Crane.Neoclassicism (c. 1660–1798): A literary movement, inspired by the rediscovery of classical works of ancient Greece and Rome that emphasized balance, restraint, and order. Neoclassicism roughly coincided with the Enlightenment, which espoused reason over passion. Notable neoclassical writers include Edmund Burke, John Dryden, Samuel Johnson, Alexander Pope, and Jonathan Swift.Nouveau Roman (“New Novel”) (c. 1955–1970): A French movement, led by Alain Robbe-Grillet, that dispensed with traditional elements of the novel, such as plot and character, in favor of neutrally recording the experience of sensations and things.Postcolonial literature (c. 1950s–present): Literature by and about people from former European colonies, primarily in Africa, Asia, South America, and the Caribbean. This literature aims both to expand the traditional canon of Western literature and to challenge Eurocentric assumptions about literature, especially through examination of questions of otherness, identity, and race. Prominent postcolonial works include Chinua Achebe’s Things Fall Apart, V. S. Naipaul’s A House for Mr. Biswas, and Salman Rushdie’s Midnight’s Children. Edward Said’s Orientalism (1978) provided an important theoretical basis for understanding postcolonial literature.
Postmodernism (c. 1945–present): A notoriously ambiguous term, especially as it refers to literature, postmodernism can be seen as a response to the elitism of high modernism as well as to the horrors of World War II. Postmodern literature is characterized by a disjointed, fragmented pastiche of high and low culture that reflects the absence of tradition and structure in a world driven by technology and consumerism. Julian Barnes, Don DeLillo, Toni Morrison, Vladimir Nabokov, Thomas Pynchon, Salman Rushdie, and Kurt Vonnegut are among many who are considered postmodern authors.
Pre-Raphaelites (c. 1848–1870): The literary arm of an artistic movement that drew inspiration from Italian artists working before Raphael (1483–1520). The Pre-Raphaelites combined sensuousness and religiosity through archaic poetic forms and medieval settings. William Morris, Christina Rossetti, Dante Gabriel Rossetti, and Charles Swinburne were leading poets in the movement.
Realism (c. 1830–1900): A loose term that can refer to any work that aims at honest portrayal over sensationalism, exaggeration, or melodrama. Technically, realism refers to a late-19th-century literary movement—primarily French, English, and American—that aimed at accurate detailed portrayal of ordinary, contemporary life. Many of the 19th century’s greatest novelists, such as Honoré de Balzac, Charles Dickens, George Eliot, Gustave Flaubert, and Leo Tolstoy, are classified as realists. Naturalism ( see above ) can be seen as an intensification of realism.
Romanticism (c. 1798–1832): A literary and artistic movement that reacted against the restraint and universalism of the Enlightenment. The Romantics celebrated spontaneity, imagination, subjectivity, and the purity of nature. Notable English Romantic writers include Jane Austen, William Blake, Lord Byron, Samuel Taylor Coleridge, John Keats, Percy Bysshe Shelley, and William Wordsworth. Prominent figures in the American Romantic movement include Nathaniel Hawthorne, Herman Melville, Edgar Allan Poe, William Cullen Bryant, and John Greenleaf Whittier.
Sturm und Drang (1770s): German for “storm and stress,” this brief German literary movement advocated passionate individuality in the face of Neoclassical rationalism and restraint. Goethe’s The Sorrows of Young Werther is the most enduring work of this movement, which greatly influenced the Romantic movement (see above).
Postmodernism (c. 1945–present): A notoriously ambiguous term, especially as it refers to literature, postmodernism can be seen as a response to the elitism of high modernism as well as to the horrors of World War II. Postmodern literature is characterized by a disjointed, fragmented pastiche of high and low culture that reflects the absence of tradition and structure in a world driven by technology and consumerism. Julian Barnes, Don DeLillo, Toni Morrison, Vladimir Nabokov, Thomas Pynchon, Salman Rushdie, and Kurt Vonnegut are among many who are considered postmodern authors.
Pre-Raphaelites (c. 1848–1870): The literary arm of an artistic movement that drew inspiration from Italian artists working before Raphael (1483–1520). The Pre-Raphaelites combined sensuousness and religiosity through archaic poetic forms and medieval settings. William Morris, Christina Rossetti, Dante Gabriel Rossetti, and Charles Swinburne were leading poets in the movement.
Realism (c. 1830–1900): A loose term that can refer to any work that aims at honest portrayal over sensationalism, exaggeration, or melodrama. Technically, realism refers to a late-19th-century literary movement—primarily French, English, and American—that aimed at accurate detailed portrayal of ordinary, contemporary life. Many of the 19th century’s greatest novelists, such as Honoré de Balzac, Charles Dickens, George Eliot, Gustave Flaubert, and Leo Tolstoy, are classified as realists. Naturalism ( see above ) can be seen as an intensification of realism.
Romanticism (c. 1798–1832): A literary and artistic movement that reacted against the restraint and universalism of the Enlightenment. The Romantics celebrated spontaneity, imagination, subjectivity, and the purity of nature. Notable English Romantic writers include Jane Austen, William Blake, Lord Byron, Samuel Taylor Coleridge, John Keats, Percy Bysshe Shelley, and William Wordsworth. Prominent figures in the American Romantic movement include Nathaniel Hawthorne, Herman Melville, Edgar Allan Poe, William Cullen Bryant, and John Greenleaf Whittier.
Sturm und Drang (1770s): German for “storm and stress,” this brief German literary movement advocated passionate individuality in the face of Neoclassical rationalism and restraint. Goethe’s The Sorrows of Young Werther is the most enduring work of this movement, which greatly influenced the Romantic movement (see above).
การแปล กรุณารอสักครู่..
การเปลี่ยนแปลงของวรรณกรรมและระยะเวลา
วรรณคดีอย่างต่อเนื่องวิวัฒนาการการเคลื่อนไหวใหม่ที่ปรากฏที่จะพูดถึงความกังวลของกลุ่มที่แตกต่างกันของผู้คนและช่วงเวลาในประวัติศาสตร์. ไร้สาระวรรณกรรมของ (ค 1930-1970.) การเคลื่อนไหวส่วนใหญ่ในโรงละครที่ตอบสนองต่อ ดูเหมือนไม่สมเหตุผลและ purposelessness ของชีวิตมนุษย์ในการทำงานการทำเครื่องหมายโดยการขาดความชัดเจนของการเล่าเรื่องแรงจูงใจทางจิตวิทยาที่เข้าใจหรือท้องอารมณ์ . ซามูเอลของ Beckett รอ Godot เป็นหนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในโรงละครของบ้าบอคอแตกAestheticism (c 1835-1910.) การเคลื่อนไหวในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เชื่อกันว่าในงานศิลปะเป็นที่สิ้นสุดในตัวเอง aesthetes เช่นออสการ์ไวลด์และวอลเตอร์บิดาปฏิเสธมุมมองว่าศิลปะต้อง posses ค่าทางศีลธรรมหรือทางการเมืองที่สูงขึ้นและเชื่อว่าแทนใน "ศิลปะเพื่อศิลปะ." โกรธชายหนุ่ม (1950 1980) กลุ่มของนักเขียนชาวอังกฤษชายที่สร้าง บทละครที่เกี่ยวกับอวัยวะภายในและนิยายที่ขัดแย้งกับการจัดตั้งทางการเมืองและชนชั้นกลางที่มีความพึงพอใจในตัวเอง เล่นจอห์นอสบอร์หันกลับมามองด้วยความโกรธ (1957) เป็นหนึ่งในผลงานน้ำเชื้อของการเคลื่อนไหวนี้. ตี Generation (1950 1960): กลุ่มของนักเขียนชาวอเมริกันในปี 1950 และ 1960 ที่พยายามปล่อยและไฟส่องสว่างแม้ว่าวัฒนธรรมโบฮีเมียนของเพศ ยาเสพติดและพุทธศาสนานิกายเซน นักเขียนที่ตีเช่นแจ็ต (บนถนน) และอัลเลน Ginsberg (คำราม) ได้รับชื่อเสียงโดยให้อ่านในร้านกาแฟมักจะมาพร้อมดนตรีแจ๊ส. Bloomsbury กลุ่ม (ค 1906-1930s.) ทางการของกลุ่มเพื่อนและคนรักรวมทั้ง ไคลฟ์เบลล์ฟอสเตอร์อีเอ็มโรเจอร์ทอดลิตตัน Strachey, เวอร์จิเนียวูล์ฟและจอห์นเมย์นาร์ดเคนส์ที่อาศัยอยู่ในส่วน Bloomsbury ลอนดอนในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 และผู้ที่มีอิทธิพลต่อการเปิดเสรีมากในวัฒนธรรมอังกฤษ. Commedia dell'Arte (1500s -1700s): Improvisational ตลกพัฒนาครั้งแรกในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีที่เกี่ยวข้องกับตัวละครที่สต็อกและแน่นิ่งสถานการณ์ชุด องค์ประกอบของเรื่องตลกและตลกใน Commedia dell'Arte เช่นเดียวกับตัวละครมาตรฐานและแผนการพล็อตมีอิทธิพลอย่างมากต่อตลกตะวันตกและยังสามารถเห็นได้ในละครร่วมสมัยและโทรทัศน์ซิทคอม. Dadaism (1916-1922): การเคลื่อนไหวเปรี้ยวจี๊ดที่เริ่มต้นในการตอบสนองต่อการทำลายล้างของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอยู่ในกรุงปารีสและนำโดยกวีอุโมงค์ Tzara, Dadaists ผลิตร้อยแก้วและพวกทำลาย antilogical บทกวีและศิลปะและประเพณีปฏิเสธกฎและอุดมคติ . ของสงครามยุโรปตรัสรู้ (c 1660-1790.) การเคลื่อนไหวทางปัญญาในประเทศฝรั่งเศสและส่วนอื่น ๆ ของยุโรปที่เน้นความสำคัญของเหตุผลที่ความคืบหน้าและเสรีภาพ ตรัสรู้บางครั้งเรียกว่ายุคแห่งเหตุผลมีความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกับการเขียนสารคดีเช่นการเขียนเรียงความและบทความปรัชญา . นักเขียนตรัสรู้ที่สำคัญ ได้แก่ โทมัสฮอบส์, จอห์นล็อค, Jean-Jacques Rousseau, René Descartes ยุคลิซาเบ ธ (ค 1558-1603.) ระยะเวลาที่เจริญรุ่งเรืองในวรรณคดีอังกฤษโดยเฉพาะละครที่ใกล้เคียงกับรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบ I และรวมนักเขียน . เช่นฟรานซิสเบคอนเบ็น, คริสมาร์โลว์วิลเลียมเช็คสเปียร์เซอร์ฟิลิปซิดนีย์และเอ็ดมันด์สเปนเซอร์นิยายกอธิค (1764-1820 ค.) ประเภทของวรรณกรรมในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ที่เป็นจุดเด่นครุ่นคิด, ลึกลับและการตั้งค่าและแปลง ตั้งเวทีสำหรับสิ่งที่เราเรียกว่า "เรื่องราวสยองขวัญ." ปราสาทฮอเรซวอล์ทราน, ตั้งอยู่ภายในปราสาทยุคกลางเป็นนิยายกอธิคใหญ่ครั้งแรก ต่อมาคำว่า "กอธิค" ขึ้นไปรวมถึงการทำงานใด ๆ ที่พยายามที่จะสร้างบรรยากาศของความหวาดกลัวหรือไม่รู้จักเช่นเอ็ดการ์อัลลันโปเรื่องสั้น. ฮาร์เล็ม (c 1918-1930.) ออกดอกของวรรณคดีแอฟริกันอเมริกัน, ศิลปะและดนตรีในช่วงปี ค.ศ. 1920 ในนิวยอร์กซิตี้ เว็บบัวของวิญญาณของพื้นบ้านสีดำที่คาดว่าจะเคลื่อนไหวซึ่งรวมถึงกวีนิพนธ์ Alain ล็อคนิโกรใหม่, นวนิยาย Zora Neale Hurston ของตาเฝ้าพระเจ้าและบทกวีของแลงสตันฮิวจ์สและ Countee คัลเลน. Lost Generation (ค 1918-1930s.) คำที่ใช้อธิบายการสร้างนักเขียนจำนวนมากของทหารพวกเขาที่มาจนครบกำหนดในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสมาชิกที่โดดเด่นของกลุ่มนี้รวมถึงสกอตต์ฟิตซ์เจอรัลด์เอฟจอห์นดอส Passos และเออร์เนสเฮมมิงซึ่งเป็นนวนิยายอาทิตย์ยังเพิ่มขึ้นคาดเดา สูญเสียความรู้สึกรุ่นของความท้อแท้. สมจริงเมจิก (ค 1935 ปัจจุบัน.) รูปแบบของการเขียน, ความนิยมโดย Jorge Luis Borges, กาเบรียลการ์เซียมาร์เควGünterหญ้าและคนอื่น ๆ ที่รวมความสมจริงด้วยช่วงเวลาแห่งจินตนาการเหมือนฝันภายในเดียว . เรื่องเล่าร้อยแก้วกวีเลื่อนลอย (c 1633-1680.) กลุ่มของกวีสมัยศตวรรษที่ 17 ที่รวมภาษาโดยตรงกับภาพความคิดสร้างสรรค์, ความขัดแย้งและถือว่า จอห์นดอนน์และแอนดรู Marvell เป็นกวีที่รู้จักกันดีของโรงเรียนนี้. กลางอังกฤษ (1066-1500 ค.) ระยะเวลาการเปลี่ยนผ่านระหว่างแองโกลแซกซอนและภาษาอังกฤษที่ทันสมัย การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นตามนอร์แมนชัยชนะของอังกฤษใน 1066 เห็นการออกดอกของวรรณกรรมโลกรวมทั้งเพลงบัลลาด, อัศวินรักบทกวีเชิงเปรียบเทียบและความหลากหลายของละครทางศาสนา ชอเซอร์ของอังกฤษนิทานเป็นงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในช่วงเวลานี้. สมัย (1890 1940): การเคลื่อนไหววรรณกรรมและศิลปะที่ให้แบ่งรุนแรงด้วยโหมดแบบดั้งเดิมของศิลปะตะวันตกคิด, ศาสนา, การประชุมทางสังคมและศีลธรรม ประเด็นหลักของช่วงเวลานี้รวมถึงการโจมตีในความคิดของลำดับชั้น; การทดลองในรูปแบบใหม่ของการเล่าเรื่องเช่นกระแสสำนึก; ข้อสงสัยเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของ knowable ความเป็นจริงวัตถุประสงค์; ความสนใจไปที่มุมมองทางเลือกและรูปแบบของการคิด และตนเอง referentiality เป็นวิธีการดึงความสนใจไปความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินและผู้ชมและรูปแบบและเนื้อหา. สมัยมัธยม (ปี ค.ศ. 1920): โดยทั่วไปถือว่าเป็นยุคทองของวรรณคดีสมัยช่วงนี้เห็นประกาศของเจมส์จอยซ์ยูลิสซิทีของ . เสียดินแดน, เวอร์จิเนียวูล์ฟของนาง Dalloway และสต์ทรงผมของในการค้นหาของที่หายไปเวลาที่นิยม (c 1865-1900.) วรรณกรรมเคลื่อนไหวที่ใช้ความสมจริงรายละเอียดเพื่อชี้ให้เห็นว่าเงื่อนไขทางสังคม, การถ่ายทอดทางพันธุกรรมและสภาพแวดล้อมที่มีผลบังคับใช้หลีกเลี่ยงไม่ได้ในการสร้าง ตัวละครมนุษย์ . นักเขียนชั้นนำในการเคลื่อนไหวรวมถึงÉmile Zola, ทีโอดอร์ไดรเซอร์, และสตีเฟนเครนNeoclassicism (c 1660-1798.) วรรณกรรมเคลื่อนไหวแรงบันดาลใจจากการค้นพบผลงานคลาสสิกของกรีกโบราณและโรมที่เน้นความสมดุลความยับยั้งชั่งใจและการสั่งซื้อ Neoclassicism ประมาณใกล้เคียงกับการตรัสรู้ซึ่งดำเนินเหตุผลมากกว่าความรัก นักเขียนนีโอคลาสสิเด่น ได้แก่ เอ็ดมันด์เบิร์ก, จอห์นดรายเดนซามูเอลจอห์นสัน, อเล็กซานเดสมเด็จพระสันตะปาปาและโจนาธานสวิฟท์. นูโวโรมัน ("นวนิยายเรื่องใหม่") (1955-1970 ค.) การเคลื่อนไหวของฝรั่งเศสนำโดย Alain Robbe-Grillet ที่จ่ายด้วย องค์ประกอบแบบดั้งเดิมของนวนิยายเรื่องนี้เช่นพล็อตและตัวอักษรในความโปรดปรานของกลางบันทึกประสบการณ์ของความรู้สึกและสิ่งที่. วรรณกรรมวรรณคดี (ค 1950 ปัจจุบัน.) วรรณกรรมและเรื่องคนจากอาณานิคมของยุโรปในอดีตส่วนใหญ่ในทวีปแอฟริกาเอเชีย อเมริกาใต้และแคริบเบียน วรรณกรรมทั้งสองนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะขยายหลักการดั้งเดิมของวรรณคดีตะวันตกและท้าทายสมมติฐาน Eurocentric เกี่ยวกับวรรณคดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการตรวจสอบของคำถามข้อแตกต่างกันของตัวตนและการแข่งขัน ที่โดดเด่นรวมถึงผลงานวรรณคดี Chinua Achebe สิ่งที่ล้มเหลว, VS ปอลที่บ้านสำหรับนาย Biswas และเด็กของซัลแมนรัชเที่ยงคืน เอ็ดเวิร์ดพูดของ Orientalism (1978) ที่มีทฤษฎีพื้นฐานที่สำคัญสำหรับการทำความเข้าใจวรรณกรรมวรรณคดี. Postmodernism (ค 1945 ปัจจุบัน.) ระยะที่คลุมเครือฉาวโฉ่โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันหมายถึงวรรณกรรมลัทธิหลังสมัยใหม่สามารถมองเห็นได้เป็นคำตอบที่อภิสิทธิ์ของสมัยสูง เช่นเดียวกับความน่าสะพรึงกลัวของสงครามโลกครั้งที่สอง วรรณกรรมหลังสมัยใหม่เป็นลักษณะไม่ปะติดปะต่อ, ซีก pastiche ของวัฒนธรรมสูงและต่ำที่สะท้อนให้เห็นถึงตัวตนของประเพณีและโครงสร้างในโลกขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีและการคุ้มครองผู้บริโภค จูเลียนบาร์นส์ดอน DeLillo โทนีมอร์ริสัน, Vladimir Nabokov โทมัสโชนส์, ซัลแมนรัชและเคิร์ตวอนเนเกิตเป็นหนึ่งในหลายคนที่ได้รับการพิจารณาผู้เขียนหลังสมัยใหม่. Pre-Raphaelites (c 1848-1870.) แขนวรรณกรรมศิลปะการเคลื่อนไหวที่ดึง แรงบันดาลใจจากศิลปินชาวอิตาเลียนที่ทำงานก่อนที่ราฟาเอล (1483-1520) Pre-Raphaelites รวมประสาทสัมผัสและศาสนาผ่านรูปแบบบทกวีโบราณและการตั้งค่าในยุคกลาง . วิลเลียมมอร์ริส, คริสตินารอส, ดันเต้กาเบรียลรอสและชาร์ลส์วินเบิร์นนำกวีในการเคลื่อนไหวธรรมชาติ (c 1830-1900.) ระยะหลวมที่สามารถนำไปใช้งานใด ๆ ที่มีจุดมุ่งหมายในการวาดภาพของความซื่อสัตย์มากกว่าเห็นแก่ความรู้สึกพูดเกินจริงหรือโลก . เทคนิคสมจริงหมายถึงช่วงปลายศตวรรษที่ 19 วรรณกรรมเคลื่อนไหวส่วนใหญ่ฝรั่งเศส, อังกฤษและอเมริกันที่มุ่งเป้าไปที่การวาดภาพที่มีรายละเอียดที่ถูกต้องของธรรมดาชีวิตร่วมสมัย หลายของนักเขียนนวนิยายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษที่ 19 เช่นHonoréเดอบัลซัคชาร์ลส์ดิคเก้น, จอร์จเอเลียต, กุสตาฟลอว์และ Leo Tolstoy จัดประเภทเป็นแง่ นิยม (ดูด้านบน) สามารถมองเห็นเป็นแรงของจริง. ยวน (c 1798-1832.) เคลื่อนไหววรรณกรรมและศิลปะที่มีปฏิกิริยาตอบสนองกับความยับยั้งชั่งใจและสากลแห่งการตรัสรู้ โรแมนติกการเฉลิมฉลองความเป็นธรรมชาติจินตนาการส่วนตัวและความบริสุทธิ์ของธรรมชาติ โรแมนติกที่โดดเด่นนักเขียนภาษาอังกฤษรวมถึงเจนออสเตนวิลเลียมเบลคลอร์ดไบรอน, ซามูเอลเทย์เลอร์โคลริดจ์, จอห์นคีตส์, เพอร์ซี่ Bysshe เชลลีย์และวิลเลียมเวิร์ดสเวิร์ ตัวเลขที่โดดเด่นในการเคลื่อนไหวโรแมนติกอเมริกันรวมถึงนาธาเนียลฮอว์ ธ เฮอร์แมนเมลวิลล์, เอ็ดการ์อัลลันโปวิลเลียมคัลเลนไบรอันท์และจอห์นกรีนลีฟวิตทิเออ. พายุคาดไม่ถึงแด (1770): เยอรมันสำหรับ "พายุและความเครียด" สั้น ๆ นี้การเคลื่อนไหววรรณกรรมเยอรมันสนับสนุนความแตกต่างหลงใหล ในหน้าของนีโอคลาสสิ rationalism และความยับยั้งชั่งใจ เกอเธ่ดับทุกข์ของหนุ่ม Werther เป็นงานที่ยาวนานที่สุดของการเคลื่อนไหวนี้ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากการเคลื่อนไหวโรแมนติก (ดูด้านบน)
วรรณคดีอย่างต่อเนื่องวิวัฒนาการการเคลื่อนไหวใหม่ที่ปรากฏที่จะพูดถึงความกังวลของกลุ่มที่แตกต่างกันของผู้คนและช่วงเวลาในประวัติศาสตร์. ไร้สาระวรรณกรรมของ (ค 1930-1970.) การเคลื่อนไหวส่วนใหญ่ในโรงละครที่ตอบสนองต่อ ดูเหมือนไม่สมเหตุผลและ purposelessness ของชีวิตมนุษย์ในการทำงานการทำเครื่องหมายโดยการขาดความชัดเจนของการเล่าเรื่องแรงจูงใจทางจิตวิทยาที่เข้าใจหรือท้องอารมณ์ . ซามูเอลของ Beckett รอ Godot เป็นหนึ่งในผลงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในโรงละครของบ้าบอคอแตกAestheticism (c 1835-1910.) การเคลื่อนไหวในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 เชื่อกันว่าในงานศิลปะเป็นที่สิ้นสุดในตัวเอง aesthetes เช่นออสการ์ไวลด์และวอลเตอร์บิดาปฏิเสธมุมมองว่าศิลปะต้อง posses ค่าทางศีลธรรมหรือทางการเมืองที่สูงขึ้นและเชื่อว่าแทนใน "ศิลปะเพื่อศิลปะ." โกรธชายหนุ่ม (1950 1980) กลุ่มของนักเขียนชาวอังกฤษชายที่สร้าง บทละครที่เกี่ยวกับอวัยวะภายในและนิยายที่ขัดแย้งกับการจัดตั้งทางการเมืองและชนชั้นกลางที่มีความพึงพอใจในตัวเอง เล่นจอห์นอสบอร์หันกลับมามองด้วยความโกรธ (1957) เป็นหนึ่งในผลงานน้ำเชื้อของการเคลื่อนไหวนี้. ตี Generation (1950 1960): กลุ่มของนักเขียนชาวอเมริกันในปี 1950 และ 1960 ที่พยายามปล่อยและไฟส่องสว่างแม้ว่าวัฒนธรรมโบฮีเมียนของเพศ ยาเสพติดและพุทธศาสนานิกายเซน นักเขียนที่ตีเช่นแจ็ต (บนถนน) และอัลเลน Ginsberg (คำราม) ได้รับชื่อเสียงโดยให้อ่านในร้านกาแฟมักจะมาพร้อมดนตรีแจ๊ส. Bloomsbury กลุ่ม (ค 1906-1930s.) ทางการของกลุ่มเพื่อนและคนรักรวมทั้ง ไคลฟ์เบลล์ฟอสเตอร์อีเอ็มโรเจอร์ทอดลิตตัน Strachey, เวอร์จิเนียวูล์ฟและจอห์นเมย์นาร์ดเคนส์ที่อาศัยอยู่ในส่วน Bloomsbury ลอนดอนในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 และผู้ที่มีอิทธิพลต่อการเปิดเสรีมากในวัฒนธรรมอังกฤษ. Commedia dell'Arte (1500s -1700s): Improvisational ตลกพัฒนาครั้งแรกในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีที่เกี่ยวข้องกับตัวละครที่สต็อกและแน่นิ่งสถานการณ์ชุด องค์ประกอบของเรื่องตลกและตลกใน Commedia dell'Arte เช่นเดียวกับตัวละครมาตรฐานและแผนการพล็อตมีอิทธิพลอย่างมากต่อตลกตะวันตกและยังสามารถเห็นได้ในละครร่วมสมัยและโทรทัศน์ซิทคอม. Dadaism (1916-1922): การเคลื่อนไหวเปรี้ยวจี๊ดที่เริ่มต้นในการตอบสนองต่อการทำลายล้างของสงครามโลกครั้งที่หนึ่งอยู่ในกรุงปารีสและนำโดยกวีอุโมงค์ Tzara, Dadaists ผลิตร้อยแก้วและพวกทำลาย antilogical บทกวีและศิลปะและประเพณีปฏิเสธกฎและอุดมคติ . ของสงครามยุโรปตรัสรู้ (c 1660-1790.) การเคลื่อนไหวทางปัญญาในประเทศฝรั่งเศสและส่วนอื่น ๆ ของยุโรปที่เน้นความสำคัญของเหตุผลที่ความคืบหน้าและเสรีภาพ ตรัสรู้บางครั้งเรียกว่ายุคแห่งเหตุผลมีความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกับการเขียนสารคดีเช่นการเขียนเรียงความและบทความปรัชญา . นักเขียนตรัสรู้ที่สำคัญ ได้แก่ โทมัสฮอบส์, จอห์นล็อค, Jean-Jacques Rousseau, René Descartes ยุคลิซาเบ ธ (ค 1558-1603.) ระยะเวลาที่เจริญรุ่งเรืองในวรรณคดีอังกฤษโดยเฉพาะละครที่ใกล้เคียงกับรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบ I และรวมนักเขียน . เช่นฟรานซิสเบคอนเบ็น, คริสมาร์โลว์วิลเลียมเช็คสเปียร์เซอร์ฟิลิปซิดนีย์และเอ็ดมันด์สเปนเซอร์นิยายกอธิค (1764-1820 ค.) ประเภทของวรรณกรรมในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 ที่เป็นจุดเด่นครุ่นคิด, ลึกลับและการตั้งค่าและแปลง ตั้งเวทีสำหรับสิ่งที่เราเรียกว่า "เรื่องราวสยองขวัญ." ปราสาทฮอเรซวอล์ทราน, ตั้งอยู่ภายในปราสาทยุคกลางเป็นนิยายกอธิคใหญ่ครั้งแรก ต่อมาคำว่า "กอธิค" ขึ้นไปรวมถึงการทำงานใด ๆ ที่พยายามที่จะสร้างบรรยากาศของความหวาดกลัวหรือไม่รู้จักเช่นเอ็ดการ์อัลลันโปเรื่องสั้น. ฮาร์เล็ม (c 1918-1930.) ออกดอกของวรรณคดีแอฟริกันอเมริกัน, ศิลปะและดนตรีในช่วงปี ค.ศ. 1920 ในนิวยอร์กซิตี้ เว็บบัวของวิญญาณของพื้นบ้านสีดำที่คาดว่าจะเคลื่อนไหวซึ่งรวมถึงกวีนิพนธ์ Alain ล็อคนิโกรใหม่, นวนิยาย Zora Neale Hurston ของตาเฝ้าพระเจ้าและบทกวีของแลงสตันฮิวจ์สและ Countee คัลเลน. Lost Generation (ค 1918-1930s.) คำที่ใช้อธิบายการสร้างนักเขียนจำนวนมากของทหารพวกเขาที่มาจนครบกำหนดในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งสมาชิกที่โดดเด่นของกลุ่มนี้รวมถึงสกอตต์ฟิตซ์เจอรัลด์เอฟจอห์นดอส Passos และเออร์เนสเฮมมิงซึ่งเป็นนวนิยายอาทิตย์ยังเพิ่มขึ้นคาดเดา สูญเสียความรู้สึกรุ่นของความท้อแท้. สมจริงเมจิก (ค 1935 ปัจจุบัน.) รูปแบบของการเขียน, ความนิยมโดย Jorge Luis Borges, กาเบรียลการ์เซียมาร์เควGünterหญ้าและคนอื่น ๆ ที่รวมความสมจริงด้วยช่วงเวลาแห่งจินตนาการเหมือนฝันภายในเดียว . เรื่องเล่าร้อยแก้วกวีเลื่อนลอย (c 1633-1680.) กลุ่มของกวีสมัยศตวรรษที่ 17 ที่รวมภาษาโดยตรงกับภาพความคิดสร้างสรรค์, ความขัดแย้งและถือว่า จอห์นดอนน์และแอนดรู Marvell เป็นกวีที่รู้จักกันดีของโรงเรียนนี้. กลางอังกฤษ (1066-1500 ค.) ระยะเวลาการเปลี่ยนผ่านระหว่างแองโกลแซกซอนและภาษาอังกฤษที่ทันสมัย การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นตามนอร์แมนชัยชนะของอังกฤษใน 1066 เห็นการออกดอกของวรรณกรรมโลกรวมทั้งเพลงบัลลาด, อัศวินรักบทกวีเชิงเปรียบเทียบและความหลากหลายของละครทางศาสนา ชอเซอร์ของอังกฤษนิทานเป็นงานที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในช่วงเวลานี้. สมัย (1890 1940): การเคลื่อนไหววรรณกรรมและศิลปะที่ให้แบ่งรุนแรงด้วยโหมดแบบดั้งเดิมของศิลปะตะวันตกคิด, ศาสนา, การประชุมทางสังคมและศีลธรรม ประเด็นหลักของช่วงเวลานี้รวมถึงการโจมตีในความคิดของลำดับชั้น; การทดลองในรูปแบบใหม่ของการเล่าเรื่องเช่นกระแสสำนึก; ข้อสงสัยเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของ knowable ความเป็นจริงวัตถุประสงค์; ความสนใจไปที่มุมมองทางเลือกและรูปแบบของการคิด และตนเอง referentiality เป็นวิธีการดึงความสนใจไปความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินและผู้ชมและรูปแบบและเนื้อหา. สมัยมัธยม (ปี ค.ศ. 1920): โดยทั่วไปถือว่าเป็นยุคทองของวรรณคดีสมัยช่วงนี้เห็นประกาศของเจมส์จอยซ์ยูลิสซิทีของ . เสียดินแดน, เวอร์จิเนียวูล์ฟของนาง Dalloway และสต์ทรงผมของในการค้นหาของที่หายไปเวลาที่นิยม (c 1865-1900.) วรรณกรรมเคลื่อนไหวที่ใช้ความสมจริงรายละเอียดเพื่อชี้ให้เห็นว่าเงื่อนไขทางสังคม, การถ่ายทอดทางพันธุกรรมและสภาพแวดล้อมที่มีผลบังคับใช้หลีกเลี่ยงไม่ได้ในการสร้าง ตัวละครมนุษย์ . นักเขียนชั้นนำในการเคลื่อนไหวรวมถึงÉmile Zola, ทีโอดอร์ไดรเซอร์, และสตีเฟนเครนNeoclassicism (c 1660-1798.) วรรณกรรมเคลื่อนไหวแรงบันดาลใจจากการค้นพบผลงานคลาสสิกของกรีกโบราณและโรมที่เน้นความสมดุลความยับยั้งชั่งใจและการสั่งซื้อ Neoclassicism ประมาณใกล้เคียงกับการตรัสรู้ซึ่งดำเนินเหตุผลมากกว่าความรัก นักเขียนนีโอคลาสสิเด่น ได้แก่ เอ็ดมันด์เบิร์ก, จอห์นดรายเดนซามูเอลจอห์นสัน, อเล็กซานเดสมเด็จพระสันตะปาปาและโจนาธานสวิฟท์. นูโวโรมัน ("นวนิยายเรื่องใหม่") (1955-1970 ค.) การเคลื่อนไหวของฝรั่งเศสนำโดย Alain Robbe-Grillet ที่จ่ายด้วย องค์ประกอบแบบดั้งเดิมของนวนิยายเรื่องนี้เช่นพล็อตและตัวอักษรในความโปรดปรานของกลางบันทึกประสบการณ์ของความรู้สึกและสิ่งที่. วรรณกรรมวรรณคดี (ค 1950 ปัจจุบัน.) วรรณกรรมและเรื่องคนจากอาณานิคมของยุโรปในอดีตส่วนใหญ่ในทวีปแอฟริกาเอเชีย อเมริกาใต้และแคริบเบียน วรรณกรรมทั้งสองนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะขยายหลักการดั้งเดิมของวรรณคดีตะวันตกและท้าทายสมมติฐาน Eurocentric เกี่ยวกับวรรณคดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการตรวจสอบของคำถามข้อแตกต่างกันของตัวตนและการแข่งขัน ที่โดดเด่นรวมถึงผลงานวรรณคดี Chinua Achebe สิ่งที่ล้มเหลว, VS ปอลที่บ้านสำหรับนาย Biswas และเด็กของซัลแมนรัชเที่ยงคืน เอ็ดเวิร์ดพูดของ Orientalism (1978) ที่มีทฤษฎีพื้นฐานที่สำคัญสำหรับการทำความเข้าใจวรรณกรรมวรรณคดี. Postmodernism (ค 1945 ปัจจุบัน.) ระยะที่คลุมเครือฉาวโฉ่โดยเฉพาะอย่างยิ่งมันหมายถึงวรรณกรรมลัทธิหลังสมัยใหม่สามารถมองเห็นได้เป็นคำตอบที่อภิสิทธิ์ของสมัยสูง เช่นเดียวกับความน่าสะพรึงกลัวของสงครามโลกครั้งที่สอง วรรณกรรมหลังสมัยใหม่เป็นลักษณะไม่ปะติดปะต่อ, ซีก pastiche ของวัฒนธรรมสูงและต่ำที่สะท้อนให้เห็นถึงตัวตนของประเพณีและโครงสร้างในโลกขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีและการคุ้มครองผู้บริโภค จูเลียนบาร์นส์ดอน DeLillo โทนีมอร์ริสัน, Vladimir Nabokov โทมัสโชนส์, ซัลแมนรัชและเคิร์ตวอนเนเกิตเป็นหนึ่งในหลายคนที่ได้รับการพิจารณาผู้เขียนหลังสมัยใหม่. Pre-Raphaelites (c 1848-1870.) แขนวรรณกรรมศิลปะการเคลื่อนไหวที่ดึง แรงบันดาลใจจากศิลปินชาวอิตาเลียนที่ทำงานก่อนที่ราฟาเอล (1483-1520) Pre-Raphaelites รวมประสาทสัมผัสและศาสนาผ่านรูปแบบบทกวีโบราณและการตั้งค่าในยุคกลาง . วิลเลียมมอร์ริส, คริสตินารอส, ดันเต้กาเบรียลรอสและชาร์ลส์วินเบิร์นนำกวีในการเคลื่อนไหวธรรมชาติ (c 1830-1900.) ระยะหลวมที่สามารถนำไปใช้งานใด ๆ ที่มีจุดมุ่งหมายในการวาดภาพของความซื่อสัตย์มากกว่าเห็นแก่ความรู้สึกพูดเกินจริงหรือโลก . เทคนิคสมจริงหมายถึงช่วงปลายศตวรรษที่ 19 วรรณกรรมเคลื่อนไหวส่วนใหญ่ฝรั่งเศส, อังกฤษและอเมริกันที่มุ่งเป้าไปที่การวาดภาพที่มีรายละเอียดที่ถูกต้องของธรรมดาชีวิตร่วมสมัย หลายของนักเขียนนวนิยายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษที่ 19 เช่นHonoréเดอบัลซัคชาร์ลส์ดิคเก้น, จอร์จเอเลียต, กุสตาฟลอว์และ Leo Tolstoy จัดประเภทเป็นแง่ นิยม (ดูด้านบน) สามารถมองเห็นเป็นแรงของจริง. ยวน (c 1798-1832.) เคลื่อนไหววรรณกรรมและศิลปะที่มีปฏิกิริยาตอบสนองกับความยับยั้งชั่งใจและสากลแห่งการตรัสรู้ โรแมนติกการเฉลิมฉลองความเป็นธรรมชาติจินตนาการส่วนตัวและความบริสุทธิ์ของธรรมชาติ โรแมนติกที่โดดเด่นนักเขียนภาษาอังกฤษรวมถึงเจนออสเตนวิลเลียมเบลคลอร์ดไบรอน, ซามูเอลเทย์เลอร์โคลริดจ์, จอห์นคีตส์, เพอร์ซี่ Bysshe เชลลีย์และวิลเลียมเวิร์ดสเวิร์ ตัวเลขที่โดดเด่นในการเคลื่อนไหวโรแมนติกอเมริกันรวมถึงนาธาเนียลฮอว์ ธ เฮอร์แมนเมลวิลล์, เอ็ดการ์อัลลันโปวิลเลียมคัลเลนไบรอันท์และจอห์นกรีนลีฟวิตทิเออ. พายุคาดไม่ถึงแด (1770): เยอรมันสำหรับ "พายุและความเครียด" สั้น ๆ นี้การเคลื่อนไหววรรณกรรมเยอรมันสนับสนุนความแตกต่างหลงใหล ในหน้าของนีโอคลาสสิ rationalism และความยับยั้งชั่งใจ เกอเธ่ดับทุกข์ของหนุ่ม Werther เป็นงานที่ยาวนานที่สุดของการเคลื่อนไหวนี้ซึ่งมีอิทธิพลอย่างมากการเคลื่อนไหวโรแมนติก (ดูด้านบน)
การแปล กรุณารอสักครู่..
ความเคลื่อนไหวของวรรณกรรมและวรรณคดีคาบ
อย่างต่อเนื่องวิวัฒนาการตามการเคลื่อนไหวใหม่โผล่ออกมาพูดกับความกังวลของกลุ่มที่แตกต่างกันของผู้คนและยุคสมัย .
ไร้สาระ วรรณกรรมของ ( C . 1930 – 1970 ) : เคลื่อนไหวหลักในโรงหนัง ที่ตอบสนองต่อ illogicality ที่ purposelessness และชีวิตของมนุษย์ในงานหมายไว้โดย การขาดความชัดเจนการเล่าเรื่องแรงจูงใจทางจิตวิทยาเข้าใจหรือปล่อยอารมณ์ทางอารมณ์ ซามูเอล Beckett รอเป็นหนึ่งในผลงานที่โด่งดังที่สุดในโรงละครแห่งความไร้สาระ
สุนทรียนิยม ( C . 1835 – 1910 ) : late-19th-century เคลื่อนไหวที่เชื่อในศิลปะเป็นจุดสิ้นสุดในตัวเองเช่น ออสการ์ ไวลด์ และ aesthetes วอลเทอร์เพเทอร์ปฏิเสธมุมมองว่า ศิลปะต้องมีจริยธรรมสูงกว่าหรือคุณค่าทางการเมืองและเชื่อว่าแทนใน " ศิลปะเพื่อศิลปะ "
โกรธชายหนุ่ม ( 1950 – 1960 ) : กลุ่มของชายชาวอังกฤษนักเขียนที่สร้างจากนิยายบทละครและหมางเมินกับสถานประกอบการทางการเมืองและ ที่ตนเองพอใจชั้นกลางจอห์นออสบอร์นเล่นมองย้อนกลับไปในความโกรธ ( 1957 ) เป็นหนึ่งในงานสร้างของการเคลื่อนไหวนี้ .
สร้างจังหวะ ( 1950 – 1960 ) : กลุ่มของนักเขียนอเมริกันใน 1950s และ 1960s ที่ถูกปล่อยและส่องสว่างแม้วัฒนธรรมต่อต้านโบฮีเมียของเพศ ยาเสพติด และศาสนาพุทธนิกายเซนตีนักเขียนเช่นแจ็ต ( บนถนน ) และ อัลเลน กินส์เบิร์ก ( หอน ) ได้รับชื่อเสียงโดยให้อ่านในร้านกาแฟ มักจะมาพร้อมกับเพลงแจ๊ส
Bloomsbury กลุ่ม ( C . 1906 – 1930 ) : กลุ่มไม่เป็นทางการของเพื่อนและคนรัก รวมทั้งเจมี่ เบลล์ อี. เอ็ม. ฟอร์สเตอร์ โรเจอร์ ฟรายสเตรชีย์ลิตตัน , เวอร์จิเนีย วูล์ฟ และ จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ,ที่อาศัยอยู่ในส่วนของ Bloomsbury ลอนดอนในต้นศตวรรษที่ 20 และมีเสรีมากอิทธิพลวัฒนธรรมอังกฤษ
commedia dell'arte ( 1480 ) 1680 ) : improvisational ตลกการพัฒนาครั้งแรกในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีที่เกี่ยวข้องกับหุ้นอักขระและศูนย์กลางรอบชุดเหตุการณ์ องค์ประกอบของการแสดงตลกเรื่องตลกใน dell'arte และ commedia ,เช่นเดียวกับมาตรฐานของตัวละครและพล็อต intrigues , มีอิทธิพลอย่างมากในตะวันตก ตลก และยังสามารถเห็นได้ในละครร่วมสมัยและบทละครโทรทัศน์ .
ลัทธิดาดา ( 1916 – 1922 ) : เปรี้ยวจี๊ด - การเคลื่อนไหวที่เริ่มขึ้นในการตอบสนองต่อการทำลายของสงครามโลกครั้งที่ผมอยู่ในปารีสและนำโดยกวี ตริสตาน ซารา , dadaists ผลิตคนที่เชื่อใน nihilism antilogical ร้อยแก้ว และร้อยกรองและศิลปะ และปฏิเสธประเพณี ระเบียบ และอุดมคติของสงครามยุโรป
ตรัสรู้ ( C . 1660 – 1790 ) : ปัญญาเคลื่อนไหวในฝรั่งเศสและส่วนอื่น ๆของยุโรป ที่เน้นความสำคัญของเหตุผล ความก้าวหน้า และเสรีภาพ การตรัสรู้ บางครั้งเรียกว่าอายุของเหตุผล เป็นหลักที่เกี่ยวข้องกับการเขียนบทความและสารคดี เช่น ปรัชญา บทความ .นักเขียนธรรมหลัก ได้แก่ โทมัส ฮอบส์ , จอห์น ล็อค , Jean Jacques Rousseau , Ren é Descartes .
ทวีปอเมริกาใต้ ( C . 1237 – 1603 ) : ช่วงเวลาที่เฟื่องฟูในวรรณคดี ภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะละคร ซึ่งประจวบเหมาะกับรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธฉันคือนักเขียน เช่น ฟรานซิส เบคอน เบน จอนสัน คริสโตเฟอร์ มาร์โลว์ วิลเลี่ยม เช็คสเปียร์ เซอร์ฟิลิปซิดนีย์และเอ็ดมันด์สเปนเซอร์ .
นวนิยายกอธิค ( C . 1459 – 1820 ) : ประเภทของ late-18th-century วรรณกรรมที่โดดเด่นหรูหรา ลึกลับ และแปลงการตั้งค่าและตั้งเวทีสำหรับสิ่งที่เราเรียก " สยองขวัญ " ของฮอเรซ Walpole ปราสาทของโอตรันโต่ ชุดข้างในปราสาทยุคกลาง เป็นครั้งแรกที่สําคัญ โกธิค นวนิยาย ต่อมาคำว่า " กอธิค " ขยายตัวเพื่อรวมงานใด ๆที่พยายามที่จะสร้างบรรยากาศของความหวาดกลัว หรือ ไม่รู้จัก เช่น Edgar Allan Poe เรื่องสั้น
Harlem Renaissance ( C . 1918 – 1930 ) : การออกดอกของวรรณกรรมแอฟริกันอเมริกันศิลปะ และดนตรี ในช่วงปี ค.ศ. 1920 ในเมือง New York W . E . B . ดูบอยส์เป็นวิญญาณของชาวสีดำ คาดว่าจะเคลื่อนไหวซึ่งรวมลนล็อคกวีนิพนธ์นิโกรใหม่ของโซระ นีล hurston นวนิยายตาดู พระเจ้า และ บทกวี ของ แลงสตันฮิวจ์ส และ countee คัลเลน
แพ้รุ่น ( C . 1918 – 1930 ) เป็นคำที่ใช้อธิบายการสร้างนักเขียน หลายของพวกเขาทหาร ที่เข้ามาชื่นชมวุฒิภาวะช่วงสงครามโลกครั้งที่ สมาชิกในกลุ่มนี้ ได้แก่ เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์ จอห์น ดอส แพ็สโซส ,และ เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ ซึ่งนวนิยายพระอาทิตย์ยังขึ้น embodies รุ่นที่หายไปความรู้สึกของความท้อแท้
สัจนิยมเวทมนตร์ ( C . 1935 –ปัจจุบัน ) : รูปแบบการเขียน popularized โดย Jorge Luis Borges , กาเบรียล กาโอ การ์ซีอา มาร์เกซ , G ü nter หญ้า และคนอื่น ๆที่ผสมผสานธรรมชาติกับช่วงเวลาแห่งความฝัน ชอบแฟนตาซีภายในเรื่องเล่าร้อยแก้วเดียว
( C . 1633 กวีเลื่อนลอย ( 1680 )กวีในศตวรรษที่ 17 ซึ่งรวมโดยตรงภาษา ด้วยความคิดสร้างสรรค์ภาพความขัดแย้ง และ conceits . จอห์นดอนน์ และแอนดรูว์ มาร์เวล เป็นกวีที่รู้จักกันดีที่สุดของโรงเรียนนี้
ภาษาอังกฤษยุคกลาง ( C . 1066 – 1500 ) : ระยะเวลาการเปลี่ยนผ่านระหว่างแองโกล แซกซัน และภาษาอังกฤษที่ทันสมัย วัฒนธรรมการเปลี่ยนแปลงที่ติดตามการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันในปี 1066 , เห็นดอกของวรรณกรรมทางโลกรวมทั้งบัลลาด อัศวินเปรียบเทียบความรักบทกวี , ละคร , และความหลากหลายของศาสนา ชอเซอร์ของตำนานเก็นจิเป็นผลงานที่โด่งดังที่สุดของช่วงเวลานี้
สมัย ( ยุค 1890 – 1940 ) : วรรณกรรมและศิลปะเคลื่อนไหวที่ให้รากแบ่งกับโหมดแบบดั้งเดิมของศิลปะตะวันตก ความคิด ศาสนา สังคม การประชุม และมีคุณธรรมแนวคิดสำคัญของช่วงเวลานี้รวมถึงการโจมตีในความคิดของลำดับชั้น ; การทดลองในรูปแบบใหม่ของการเล่าเรื่อง เช่น กระแสสำนึกของ ; ข้อสงสัยเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของที่เรียนรู้ได้จริง วัตถุประสงค์ , ความสนใจ มุมมองทางเลือกและโหมดของการคิด และตนเอง referentiality เป็นวิธีการดึงความสนใจไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินและผู้ชม และแบบฟอร์ม
และเนื้อหา
อย่างต่อเนื่องวิวัฒนาการตามการเคลื่อนไหวใหม่โผล่ออกมาพูดกับความกังวลของกลุ่มที่แตกต่างกันของผู้คนและยุคสมัย .
ไร้สาระ วรรณกรรมของ ( C . 1930 – 1970 ) : เคลื่อนไหวหลักในโรงหนัง ที่ตอบสนองต่อ illogicality ที่ purposelessness และชีวิตของมนุษย์ในงานหมายไว้โดย การขาดความชัดเจนการเล่าเรื่องแรงจูงใจทางจิตวิทยาเข้าใจหรือปล่อยอารมณ์ทางอารมณ์ ซามูเอล Beckett รอเป็นหนึ่งในผลงานที่โด่งดังที่สุดในโรงละครแห่งความไร้สาระ
สุนทรียนิยม ( C . 1835 – 1910 ) : late-19th-century เคลื่อนไหวที่เชื่อในศิลปะเป็นจุดสิ้นสุดในตัวเองเช่น ออสการ์ ไวลด์ และ aesthetes วอลเทอร์เพเทอร์ปฏิเสธมุมมองว่า ศิลปะต้องมีจริยธรรมสูงกว่าหรือคุณค่าทางการเมืองและเชื่อว่าแทนใน " ศิลปะเพื่อศิลปะ "
โกรธชายหนุ่ม ( 1950 – 1960 ) : กลุ่มของชายชาวอังกฤษนักเขียนที่สร้างจากนิยายบทละครและหมางเมินกับสถานประกอบการทางการเมืองและ ที่ตนเองพอใจชั้นกลางจอห์นออสบอร์นเล่นมองย้อนกลับไปในความโกรธ ( 1957 ) เป็นหนึ่งในงานสร้างของการเคลื่อนไหวนี้ .
สร้างจังหวะ ( 1950 – 1960 ) : กลุ่มของนักเขียนอเมริกันใน 1950s และ 1960s ที่ถูกปล่อยและส่องสว่างแม้วัฒนธรรมต่อต้านโบฮีเมียของเพศ ยาเสพติด และศาสนาพุทธนิกายเซนตีนักเขียนเช่นแจ็ต ( บนถนน ) และ อัลเลน กินส์เบิร์ก ( หอน ) ได้รับชื่อเสียงโดยให้อ่านในร้านกาแฟ มักจะมาพร้อมกับเพลงแจ๊ส
Bloomsbury กลุ่ม ( C . 1906 – 1930 ) : กลุ่มไม่เป็นทางการของเพื่อนและคนรัก รวมทั้งเจมี่ เบลล์ อี. เอ็ม. ฟอร์สเตอร์ โรเจอร์ ฟรายสเตรชีย์ลิตตัน , เวอร์จิเนีย วูล์ฟ และ จอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ,ที่อาศัยอยู่ในส่วนของ Bloomsbury ลอนดอนในต้นศตวรรษที่ 20 และมีเสรีมากอิทธิพลวัฒนธรรมอังกฤษ
commedia dell'arte ( 1480 ) 1680 ) : improvisational ตลกการพัฒนาครั้งแรกในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาอิตาลีที่เกี่ยวข้องกับหุ้นอักขระและศูนย์กลางรอบชุดเหตุการณ์ องค์ประกอบของการแสดงตลกเรื่องตลกใน dell'arte และ commedia ,เช่นเดียวกับมาตรฐานของตัวละครและพล็อต intrigues , มีอิทธิพลอย่างมากในตะวันตก ตลก และยังสามารถเห็นได้ในละครร่วมสมัยและบทละครโทรทัศน์ .
ลัทธิดาดา ( 1916 – 1922 ) : เปรี้ยวจี๊ด - การเคลื่อนไหวที่เริ่มขึ้นในการตอบสนองต่อการทำลายของสงครามโลกครั้งที่ผมอยู่ในปารีสและนำโดยกวี ตริสตาน ซารา , dadaists ผลิตคนที่เชื่อใน nihilism antilogical ร้อยแก้ว และร้อยกรองและศิลปะ และปฏิเสธประเพณี ระเบียบ และอุดมคติของสงครามยุโรป
ตรัสรู้ ( C . 1660 – 1790 ) : ปัญญาเคลื่อนไหวในฝรั่งเศสและส่วนอื่น ๆของยุโรป ที่เน้นความสำคัญของเหตุผล ความก้าวหน้า และเสรีภาพ การตรัสรู้ บางครั้งเรียกว่าอายุของเหตุผล เป็นหลักที่เกี่ยวข้องกับการเขียนบทความและสารคดี เช่น ปรัชญา บทความ .นักเขียนธรรมหลัก ได้แก่ โทมัส ฮอบส์ , จอห์น ล็อค , Jean Jacques Rousseau , Ren é Descartes .
ทวีปอเมริกาใต้ ( C . 1237 – 1603 ) : ช่วงเวลาที่เฟื่องฟูในวรรณคดี ภาษาอังกฤษ โดยเฉพาะละคร ซึ่งประจวบเหมาะกับรัชสมัยของสมเด็จพระราชินีเอลิซาเบธฉันคือนักเขียน เช่น ฟรานซิส เบคอน เบน จอนสัน คริสโตเฟอร์ มาร์โลว์ วิลเลี่ยม เช็คสเปียร์ เซอร์ฟิลิปซิดนีย์และเอ็ดมันด์สเปนเซอร์ .
นวนิยายกอธิค ( C . 1459 – 1820 ) : ประเภทของ late-18th-century วรรณกรรมที่โดดเด่นหรูหรา ลึกลับ และแปลงการตั้งค่าและตั้งเวทีสำหรับสิ่งที่เราเรียก " สยองขวัญ " ของฮอเรซ Walpole ปราสาทของโอตรันโต่ ชุดข้างในปราสาทยุคกลาง เป็นครั้งแรกที่สําคัญ โกธิค นวนิยาย ต่อมาคำว่า " กอธิค " ขยายตัวเพื่อรวมงานใด ๆที่พยายามที่จะสร้างบรรยากาศของความหวาดกลัว หรือ ไม่รู้จัก เช่น Edgar Allan Poe เรื่องสั้น
Harlem Renaissance ( C . 1918 – 1930 ) : การออกดอกของวรรณกรรมแอฟริกันอเมริกันศิลปะ และดนตรี ในช่วงปี ค.ศ. 1920 ในเมือง New York W . E . B . ดูบอยส์เป็นวิญญาณของชาวสีดำ คาดว่าจะเคลื่อนไหวซึ่งรวมลนล็อคกวีนิพนธ์นิโกรใหม่ของโซระ นีล hurston นวนิยายตาดู พระเจ้า และ บทกวี ของ แลงสตันฮิวจ์ส และ countee คัลเลน
แพ้รุ่น ( C . 1918 – 1930 ) เป็นคำที่ใช้อธิบายการสร้างนักเขียน หลายของพวกเขาทหาร ที่เข้ามาชื่นชมวุฒิภาวะช่วงสงครามโลกครั้งที่ สมาชิกในกลุ่มนี้ ได้แก่ เอฟ. สกอตต์ ฟิตซ์เจอรัลด์ จอห์น ดอส แพ็สโซส ,และ เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ ซึ่งนวนิยายพระอาทิตย์ยังขึ้น embodies รุ่นที่หายไปความรู้สึกของความท้อแท้
สัจนิยมเวทมนตร์ ( C . 1935 –ปัจจุบัน ) : รูปแบบการเขียน popularized โดย Jorge Luis Borges , กาเบรียล กาโอ การ์ซีอา มาร์เกซ , G ü nter หญ้า และคนอื่น ๆที่ผสมผสานธรรมชาติกับช่วงเวลาแห่งความฝัน ชอบแฟนตาซีภายในเรื่องเล่าร้อยแก้วเดียว
( C . 1633 กวีเลื่อนลอย ( 1680 )กวีในศตวรรษที่ 17 ซึ่งรวมโดยตรงภาษา ด้วยความคิดสร้างสรรค์ภาพความขัดแย้ง และ conceits . จอห์นดอนน์ และแอนดรูว์ มาร์เวล เป็นกวีที่รู้จักกันดีที่สุดของโรงเรียนนี้
ภาษาอังกฤษยุคกลาง ( C . 1066 – 1500 ) : ระยะเวลาการเปลี่ยนผ่านระหว่างแองโกล แซกซัน และภาษาอังกฤษที่ทันสมัย วัฒนธรรมการเปลี่ยนแปลงที่ติดตามการพิชิตอังกฤษของชาวนอร์มันในปี 1066 , เห็นดอกของวรรณกรรมทางโลกรวมทั้งบัลลาด อัศวินเปรียบเทียบความรักบทกวี , ละคร , และความหลากหลายของศาสนา ชอเซอร์ของตำนานเก็นจิเป็นผลงานที่โด่งดังที่สุดของช่วงเวลานี้
สมัย ( ยุค 1890 – 1940 ) : วรรณกรรมและศิลปะเคลื่อนไหวที่ให้รากแบ่งกับโหมดแบบดั้งเดิมของศิลปะตะวันตก ความคิด ศาสนา สังคม การประชุม และมีคุณธรรมแนวคิดสำคัญของช่วงเวลานี้รวมถึงการโจมตีในความคิดของลำดับชั้น ; การทดลองในรูปแบบใหม่ของการเล่าเรื่อง เช่น กระแสสำนึกของ ; ข้อสงสัยเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของที่เรียนรู้ได้จริง วัตถุประสงค์ , ความสนใจ มุมมองทางเลือกและโหมดของการคิด และตนเอง referentiality เป็นวิธีการดึงความสนใจไปที่ความสัมพันธ์ระหว่างศิลปินและผู้ชม และแบบฟอร์ม
และเนื้อหา
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- Das Geld, dass Sie Senden ist nicht genu
- Some Physicochemical Properties of Jackf
- ผลลัพธ์ (ภาษาตุรกี) 2:Şimdi serbest zama
- She understood the question wrong.
- It wasn't my fault,Nsomething happened w
- Retailing (Distributors,internet and cat
- ศุภโชคจิสัณทนนท์
- In the past, no one I have ever since.
- เสีย
- วันนี้อากาศดี
- ฉันชอบใส่เสื้อแขนสั้นเพราะใส่แล้วมันสบาย
- Požadovaná stránka nebyla nenalezenaLitu
- But you're tired of working so much I do
- สถานที่อาคารสิ่งก่อสร้างและธรรมชาติ
- ส่วนประกอบของโซบะ คือ แป้ง น้ำซุป สาหร่า
- pond filled with natural spring water
- Rob,it's been a long time,how are you ma
- Calculate the kinetic energy of the rock
- อย่าโกหกใคร ถ้่าคุณไม่อยากให้เค้า...โกหก
- Calculate the kinetic energy of the rock
- Retailing (Distributors,internet and cat
- ทำงานในออฟฟิต งานซ้ำๆเดิมน่าเบื่อ
- Some Physicochemical Properties of Jackf
- ลานเทควันโด
