The learning theory underlying the

The learning theory underlying the Audiolingual Method is behaviorism, a prominent school of psychological thought in the first half of the twentieth century. Behaviorism posits that all learning occurs as humans respond to external stimuli and their response is either rewarded or punished, which serves to increase or decrease the behavior. Psychologist B. F. Skinner, in his 1957 book Verbal Behavior, included language among the behaviors that are learned through this type of conditioning. Brooks (1964) explained how behaviorist theory was to be applied in the classroom, with teachers providing linguistic stimuli in the form of dialogues and drills," reinforcing students" correct responses, and correcting their errors. Brooks summarized the application of behaviorist theory to language learning as follows: "The single paramount fact about language learning is that it concerns, not problem solving, but the formation and performance of habits" (p. 49).

Because the formation of correct linguistic habits is paramount, great emphasis is placed on proper pronunciation, intonation, and grammar usage. Students are discouraged from using language to create their own meaning due to the potential for making errors, which may potentially become ingrained habits.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทฤษฎีการเรียนรู้ต้นแบบวิธี Audiolingual behaviorism โรงเรียนเด่นความคิดจิตใจในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ยี่สิบได้ Behaviorism posits ที่ เรียนทั้งหมดเกิดขึ้นเป็นมนุษย์ตอบสนองต่อสิ่งเร้าภายนอก และตอบสนองรับรางวัล หรือการลง โทษ ซึ่งทำหน้าที่เพิ่ม หรือลดการทำงาน สกินเนอร์ F. B. จิตวิทยา ในหนังสือของเขา 1957 พฤติกรรมวาจา รวมภาษาระหว่างพฤติกรรมที่เรียนรู้ผ่านห้องชนิดนี้ บรู๊คส์ (1964) อธิบายว่า ทฤษฎี behaviorist ถูกใช้ในห้องเรียน กับครูผู้สอนให้สิ่งเร้าภาษาศาสตร์ในประเด็นและฝึกซ้อม เสริมศึกษา "ตอบสนอง และแก้ไขข้อผิดพลาดของพวกเขา บรู๊คส์สรุปการประยุกต์ทฤษฎี behaviorist ภาษาที่เรียนเป็นดังนี้: "ความจริงสิ่งเดียวเกี่ยวกับการเรียนภาษาคือ ว่า มันเกี่ยวข้องกับ ไม่ปัญหา แต่ที่ก่อตัว และประสิทธิภาพของพฤติกรรม" (p. 49) เนื่องจากการก่อตัวของภาษาศาสตร์นิสัยถูกต้องเป็นที่หนึ่ง ดีเน้นออกเสียงที่เหมาะสม ข้อมูล และการใช้ไวยากรณ์ นักเรียนจะใช้ภาษาสร้างความหมายของตนเองเนื่องจากศักยภาพในการทำข้อผิดพลาด ซึ่งอาจอาจกลายเป็นนิสัย ingrained ท้อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทฤษฎีการเรียนรู้พื้นฐานวิธี Audiolingual เป็นพฤติกรรมโรงเรียนที่โดดเด่นของความคิดทางจิตวิทยาในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ยี่สิบ พฤติกรรม posits ว่าการเรียนรู้ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับมนุษย์ตอบสนองต่อสิ่งเร้าภายนอกและการตอบสนองของพวกเขาจะได้รับรางวัลอย่างใดอย่างหนึ่งหรือลงโทษซึ่งทำหน้าที่เพื่อเพิ่มหรือลดพฤติกรรม นักจิตวิทยา BF หนังในปี 1957 หนังสือของเขาพฤติกรรมทางวาจารวมถึงภาษาในหมู่พฤติกรรมที่มีการเรียนรู้ผ่านประเภทของเครื่องนี้ บรูคส์ (1964) อธิบายว่าทฤษฎี behaviorist จะถูกนำไปใช้ในห้องเรียนกับครูให้สิ่งเร้าทางภาษาในรูปแบบของการหารือและการฝึกซ้อม "เสริมนักเรียน" การตอบสนองที่ถูกต้องและแก้ไขข้อผิดพลาดของพวกเขา บรูคส์สรุปประยุกต์ทฤษฎี behaviorist การเรียนรู้ภาษาดังนี้. "ความจริงที่ยิ่งใหญ่เพียงครั้งเดียวเกี่ยวกับการเรียนภาษาเป็นกังวลว่ามันไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่การก่อตัวและประสิทธิภาพของนิสัย" (p. 49) เนื่องจากการก่อตัวของภาษาศาสตร์ที่ถูกต้อง นิสัยเป็นสิ่งสำคัญยิ่งเน้นที่ดีวางอยู่บนออกเสียงที่ถูกต้องน้ำเสียงและการใช้ไวยากรณ์ นักเรียนจะได้รับกำลังใจจากการใช้ภาษาในการสร้างความหมายของตัวเองเนื่องจากการที่มีศักยภาพสำหรับการทำข้อผิดพลาดที่อาจกลายเป็นนิสัยติดตัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การเรียนรู้ทฤษฎีพื้นฐานวิธี audiolingual คือพฤติกรรมนิยม โรงเรียนที่โดดเด่นของความคิดทางจิตวิทยาในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่ยี่สิบ พฤติกรรมนิยม posits ที่การเรียนรู้เกิดขึ้นเป็นมนุษย์ตอบสนองต่อสิ่งเร้าภายนอกและการตอบสนองของพวกเขาเป็นรางวัลหรือการลงโทษ ซึ่งทำหน้าที่ในการเพิ่ม หรือลดพฤติกรรม นักจิตวิทยา บี เอฟ สกินเนอร์ในหนังสือของเขา 1957 วาจา พฤติกรรม รวมถึงภาษาของพฤติกรรมที่เรียนรู้ผ่านเครื่องปรับอากาศชนิดนี้ บรูคส์ ( 1964 ) ได้อธิบายว่า ทฤษฎี behaviorist ที่จะนํามาใช้ในห้องเรียน กับครู การให้สิ่งเร้าทางภาษาในรูปแบบของบทสนทนา และเจาะ " เสริมนักเรียนที่ถูกต้อง " การตอบสนอง และแก้ไขข้อผิดพลาดของพวกเขาบรูคส์ได้ใช้ behaviorist ทฤษฎีเพื่อการเรียนรู้ภาษาดังต่อไปนี้ : " เดี่ยวมหาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับการเรียนรู้ภาษา มันกังวล ไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่การสร้างและการทำงานของนิสัย " ( หน้า 49 )

เพราะการแก้ไขภาษานิสัยมหา เน้นวางอยู่บนที่เหมาะสม การออกเสียง น้ำเสียง และการใช้ไวยากรณ์นักเรียนจะท้อจากการใช้ภาษาในการสร้างความหมายของตนเอง เนื่องจากมีศักยภาพสำหรับการทำข้อผิดพลาดซึ่งอาจเป็นนิสัยติดตัว

.