In this dissertation, I examine the

In this dissertation, I examine the role of population and transportation costs in determining agricultural expansion in 670 villages located in Forest Reserves of Thailand, over the period 1986-1996. Specifically, I examine the role of population and transportation costs as drivers of agricultural decisions regarding crop adoption and area planted, and in determining the intensity of cultivation and agricultural expansion. I also contrast the impact of these variables on two groups of villages in Forest Reserves---villages whose residents 'have no secure property rights' and those whose 'land rights are ambiguous'. I examine Feder et al.'s (1988) conclusions about the importance of property rights in Thai forest reserves and find that there is some evidence supporting their conclusions in this study. Differences in property rights account for some difference in the agricultural decisions of the two groups of villages, but that the nature of data does not allow a sharper distinction.

Results reported in the study are consistent with other studies of the area. The study suggests that decisions regarding crop adoption and crop area are sensitive to population but the magnitudes of impact are small. Lack of significance of transport costs in determining cropping decisions suggests that rural road building programs will not necessarily promote deforestation in the study area, contrary to evidence in other parts of the world. This is particularly important given the large number of Forest Reserve residents in Thailand, and the fact that, Forest Reserves are the last bastions of forests, and consequently of biodiversity, in Thailand. One policy implication of this is that investments in roads that help to increase access to markets and aid poverty alleviation may not have the deleterious effects on forests that would otherwise be expected.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในวิทยานิพนธ์นี้ ฉันตรวจสอบบทบาทของประชากรและการขนส่งต้นทุนในการกำหนดขยายเกษตรใน 670 หมู่บ้านอยู่ในป่าทุนสำรองของประเทศไทย ในช่วงปี 1986-1996 โดยเฉพาะ ฉันตรวจสอบบทบาทของประชากรและการขนส่งเป็นโปรแกรมควบคุมการตัดสินใจเกี่ยวกับการยอมรับพืชผลและพื้นที่ปลูก และในการกำหนดความเข้มของการเพาะปลูกและการขยายตัวด้านการเกษตรเกษตร ฉันยังความคมชัดผลกระทบของตัวแปรเหล่านี้ในกลุ่มที่สองของหมู่บ้านในป่าสำรอง--หมู่บ้านคนที่ 'ไม่มีคุณสมบัติทางสิทธิ' และผู้ที่ 'สิทธิที่ดินไม่ชัดเจน' ฉันตรวจสอบบทสรุป Feder et al. (1988) เกี่ยวกับความสำคัญของสิทธิในป่าไทยสำรองและพบว่า มีบางหลักฐานที่สนับสนุนข้อสรุปของพวกเขาในการศึกษานี้ ความแตกต่างในสิทธิบัญชีสำหรับบางความแตกต่างในการตัดสินใจด้านการเกษตรของหมู่บ้าน กลุ่มสองแต่ว่าลักษณะของข้อมูลอนุญาตพิเศษคมผลลัพธ์ที่รายงานในการศึกษาไม่สอดคล้องกับการศึกษาอื่น ๆ ของพื้นที่ การศึกษาแนะนำว่า ตัดสินใจเกี่ยวกับพื้นที่ยอมรับและการเพาะปลูกพืชที่มีความไวต่อประชากร แต่ magnitudes ของผลมีขนาดเล็ก ขาดความสำคัญของต้นทุนการขนส่งในการกำหนดตัดสินใจครอบแนะนำถนนชนบทที่สร้างโปรแกรมจะไม่จำเป็นต้องส่งเสริมการทำลายป่าในพื้นที่ศึกษา ขัดกับหลักฐานในส่วนอื่น ๆ ของโลก นี้มีความสำคัญอย่างยิ่งให้จำนวนมากอาศัยอยู่ในป่าในประเทศไทย ความจริง ป่าสำรอง bastions สุดท้ายของป่า และดังนั้นความหลากหลายทางชีวภาพ ในประเทศไทย หนึ่งนโยบายปริยายนี้ได้ว่า การลงทุนในถนนที่ช่วยเพิ่มการเข้าถึงตลาด และช่วยบรรเทาความยากจน อาจมีผลร้ายในป่าที่จะคาดหวังอย่างอื่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในวิทยานิพนธ์นี้ผมตรวจสอบบทบาทของประชากรและค่าขนส่งในการพิจารณาการขยายตัวทางการเกษตรใน 670 หมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในป่าสงวนแห่งประเทศไทยในช่วง 1986-1996 โดยเฉพาะฉันตรวจสอบบทบาทของประชากรและค่าขนส่งเป็นไดรเวอร์ของการตัดสินใจเกี่ยวกับการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมการเกษตรเพาะปลูกและพื้นที่เพาะปลูกและในการกำหนดความเข้มของการเพาะปลูกและการขยายตัวทางการเกษตร ฉันยังคมชัดผลกระทบของตัวแปรเหล่านี้ทั้งสองกลุ่มของหมู่บ้านในป่าสงวน --- หมู่บ้านที่มีผู้อยู่อาศัยไม่ได้มีสิทธิในทรัพย์สินที่มีความปลอดภัยและผู้ที่มีสิทธิในที่ดินไม่ชัดเจน ' ผมตรวจสอบ Feder et al. ของ (1988) ได้ข้อสรุปเกี่ยวกับความสำคัญของสิทธิในทรัพย์สินในป่าสงวนของไทยและพบว่ามีหลักฐานสนับสนุนข้อสรุปของพวกเขาในการศึกษานี้ ความแตกต่างในสิทธิในทรัพย์สินทางบัญชีสำหรับความแตกต่างในการตัดสินใจทางการเกษตรบางส่วนของทั้งสองกลุ่มของหมู่บ้าน แต่ที่ลักษณะของข้อมูลไม่อนุญาตให้มีความแตกต่างที่คมชัด. ผลรายงานในการศึกษามีความสอดคล้องกับการศึกษาอื่น ๆ ของพื้นที่ ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าการตัดสินใจเกี่ยวกับการยอมรับการเพาะปลูกและพื้นที่เพาะปลูกมีความไวต่อประชากร แต่ขนาดของผลกระทบที่มีขนาดเล็ก ขาดความสำคัญของค่าใช้จ่ายในการขนส่งในการพิจารณาตัดสินใจปลูกพืชแสดงให้เห็นว่าโปรแกรมการสร้างถนนในชนบทจะไม่จำเป็นต้องส่งเสริมการตัดไม้ทำลายป่าในพื้นที่ศึกษาที่ขัดต่อพยานหลักฐานในส่วนอื่น ๆ ของโลก นี้เป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ได้รับจำนวนมากของผู้อยู่อาศัยป่าสงวนในประเทศไทยและความจริงที่ว่าป่าสงวนเป็นปราการสุดท้ายของป่าไม้และผลของความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศไทย ความหมายหนึ่งของนโยบายนี้ก็คือการลงทุนในถนนที่ช่วยในการเพิ่มการเข้าถึงตลาดและช่วยบรรเทาความยากจนไม่อาจมีผลอันตรายในป่าที่คาดว่าจะเป็นอย่างอื่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในวิทยานิพนธ์นี้ผมตรวจสอบบทบาทของประชากรและการขนส่งค่าใช้จ่ายในการขยายการเกษตรใน 670 หมู่บ้านตั้งอยู่ในป่าสงวนของไทย ในช่วง 1986-1996 . โดยเฉพาะ ผมตรวจสอบบทบาทของต้นทุนประชากรและการขนส่งเป็นไดรเวอร์ของการตัดสินใจเกี่ยวกับการยอมรับและพื้นที่ปลูกพืชเกษตร ,และในการกำหนดความเข้มของการเพาะปลูกและการขยายตัวด้านการเกษตร ฉันยังคมชัดผลกระทบของตัวแปรสองกลุ่มของหมู่บ้านในป่าอนุรักษ์หมู่บ้าน --- ที่อยู่อาศัย ' มีความปลอดภัยไม่มีสิทธิทรัพย์สินและผู้ที่มีสิทธิในที่ดินจะคลุมเครือ ' ฉันตรวจสอบเฟดเดอร์ et al .' s ( 1988 ) สรุปเรื่องความสำคัญของสิทธิในทรัพย์สินในป่าอนุรักษ์ ภาษาไทย และพบว่า มีหลักฐานสนับสนุนข้อสรุปของพวกเขาในการศึกษานี้ บัญชีความแตกต่างในสิทธิในทรัพย์สินมีความแตกต่างในการตัดสินใจทางการเกษตรของกลุ่มที่สองของหมู่บ้าน แต่ธรรมชาติของข้อมูลที่ไม่อนุญาตให้ความแตกต่าง

ภาพที่คมชัดรายงานผลการศึกษาสอดคล้องกับการศึกษาอื่น ๆของพื้นที่ การศึกษาแสดงให้เห็นว่าการตัดสินใจเกี่ยวกับการปลูกพืช และพื้นที่ที่มีประชากร แต่ขนาดของผลมีขนาดเล็ก ไม่มีความสำคัญของต้นทุนในการขนส่งมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจปลูกแสดงให้เห็นว่าโปรแกรมอาคารถนนชนบทจะไม่ส่งเสริมการทำลายป่าไม้ในพื้นที่ศึกษาขัดกับหลักฐานในส่วนอื่น ๆของโลก นี้เป็นสิ่งสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งได้รับจำนวนมากของป่าสงวนที่อาศัยอยู่ในประเทศไทย และความจริงที่ว่า ป่าอนุรักษ์ เป็น bastions สุดท้ายของป่า ทำให้ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศไทยนัยหนึ่งของนโยบายนี้คือการลงทุนในถนนที่ช่วยเพิ่มการเข้าถึงตลาด และช่วยในการแก้ไขปัญหาความยากจน อาจไม่มีผลคงป่าที่มิฉะนั้นจะถูกคาดหวัง .