lao Turning Land into Capital, Turn

lao
Turning Land into Capital, Turning People into Labour: Primitive Accumulation and the Arrival of Large-Scale Economic Land Concessions in the Lao People’s Democratic Republic Ian G. Baird University of Wisconsin-Madison ABSTRACT: In recent years the government of Laos has provided many foreign investors with large-scale economic land concessions to develop plantations. These concessions have resulted in significant alterations of landscapes and ecological processes, greatly reduced local access to resources through enclosing common areas, and have ultimately led to massive changes in the livelihoods of large numbers of mainly indigenous peoples living near these concessions. Many have lost their agricultural and forest lands, or conditions of production, making it difficult to maintain their former semi-subsistence livelihoods, and thus compelling many to take up employment on the same plantations that displaced them, despite frequently having to work for low wages and under poor conditions. Using two case studies involving large economic land concessions in southern Laos, I argue that applying the theoretical concept of primitive accumulation is useful for better understanding the political processes and motivations of government officials, including justifications for the rural dispossession that is occurring in a nominally ‘socialist’ country. Keywords: capitalism, socialism, primitive accumulation, labour, land concessions, land grabbing New Proposals: Journal of Marxism and Interdisciplinary Inquiry Vol. 5, No. 1 (November 2011) Pp. 10-26 Introduction I n 2007, Michael Perelman wrote an article entitled, “Primitive Accumulation from Feudalism to Neoliberalism,” in which he argued that Karl Marx’s concept of primitive accumulation1 continues to be important, but only in a partial way. Explaining that primitive accumulation involves the direct expropriation of people’s conditions of production, the purposeful forcing of people into wage labour, and the intentional manipulation of the social division of labour, Perelman wrote that “it is not likely that 1 Karl Marx described the process of forced proletarization as “primitive accumulation,” which can be translated as “previous” or “original” accumulation from the original German, ursprunglich (Grandia 2007). we will see all these conditions met very often in the contemporary economy, one ominous exception is expropriation” (Perelman 2007:59). Perelman’s view is understandable, considering that his focus was on the United States of America, where much of the population has long been highly integrated into a wage-labour economy. For Perelman, the example of the USA is best suited for considering the role of multinational corporations in taking control over resources, including water, forests, and land for mining in ways that he links to primitive accumulation. His interest is thus on the ways that privatization has facilitated expropriation of resources. TURNING LAND INTO CAPITAL, TURNING PEOPLE INTO LABOUR • 11 Perelman is certainly not alone in tending to view full-fledged primitive accumulation as something that occurred in Britain in the eighteenth and nineteenth centuries, and is unlikely to fully manifest itself at present. Ellen Wood (2002), for example, implies that capitalism can move ahead of political authority and develop elsewhere without the particular forms of violence through state involvement that occurred as a result of the primitive accumulation in Britain during the eighteenth and nineteenth centuries. As Liza Grandia (2007:11) puts it, “many strict Marxists treat primitive accumulation as a closed, historical accident – therefore of little theoretical interest.” In geography and related disciplines, however, this is increasingly not seen to be the case, and there has been a significant revival of interest in primitive accumulation in recent years, especially as a result of the work of David Harvey (2003), and since then by others, such as David Moore (2004), Jim Glassman (2006), Gillian Hart (2006), Chris Sneddon (2007), and Michael Webber (2008), just to name a few. Crucially, most geographers now consider that primitive accumulation is continuing to commonly occur, especially in the Global South, but also in the Global North (Harvey 2003). As Glassman puts it, Though primitive accumulation is a process that some have considered a historical phase through which societies pass on the way to more fully proletarianized social structures based on expanded reproduction, the current state of global affairs makes it evident that primitive accumulation has maintained or even increased its salience, meaning either that it is in fact central to capitalist accumulation in general or else has a much longer period of historical ‘dissolution’ than previously imagined. [2006:621-622] Here I wish to contribute to this literature by arguing that the concept of primitive accumulation is useful for understanding how the development of large-scale economic land concessions are impacting on rural peoples, and particularly ‘indigenous peoples’2 2 Here, I use the term ‘indigenous peoples’ to refer to the various groups of largely upland ethnic minorities in Laos, even though the concept is not well recognized in Laos, including amongst these people themselves. I do not see the concept of indigenous peoples as being static or easy to understand, but as being a part of a socially constructed in the Lao People’s Democratic Republic (Lao PDR or Laos). In particular, I want to highlight that one of the main motivations of the government of Laos in granting large-scale land concessions is to remove peasants, and particularly indigenous peoples, from their conditions of production because they are seen as making unproductive use of resources and as being resistant to fully integrating into the market economy. Indeed, in Laos most indigenous peoples have, until quite recently, been heavily reliant on mixed subsistence and semi-subsistence agriculture in which a large portion of the food consumed has been obtained through family farm agriculture, as well as hunting, fishing, and the gathering of a wide variety of non-timber forest products (NTFPs) from the commons. Crucially, these peoples have not become embedded in the wage-labour economy like most rural populations in the USA, Western Europe or other industrialized parts of the world. This does not mean that indigenous peoples in Laos do not, at times, depend on wage labour, especially during the agricultural off-season. Moreover, as Rigg (2005) and Shoemaker et al. (2001) have pointed out, wagelabour is becoming increasingly important in rural Laos, even without the introduction of large-scale economic land concessions. The degree of importance is, however, geographically uneven, with some regions, villages and peoples engaging much more in wagelabour than others, and indigenous peoples tending to rely less on it than others. Thus, while the role of subsistence agriculture in rural Laos should not be overemphasized or romanticized; neither should we underappreciate nor deny the continued importance of subsistence and semi-subsistence agriculture for large portions of the population, at least for the timebeing, and especially for upland indigenous peoples whose livelihoods are particularly linked to the land. Still, many indigenous farmers are rapidly being propelled into wage-labour markets in ways that cannot be considered voluntary, and since this is the focus here, I will not dwell on less coercive transformations of labour that are occurring simultaneously, although I do recognize their importance. I wish to demonstrate that the policy of the government of emancipatory political project designed to support disadvantaged and marginalized ethnic groups (For a fuller explanation, see Baird 2011). 12 • I. G. BAIRD Laos to ‘turn land into capital’ is crucially intertwined with another important aspect, ‘turning people into labour’ (even if it is not directly referred to as such). Thus, the system of issuing large-scale economic land concessions to foreign investors from other Asian countries such as Vietnam, China, Thailand and others, constitutes, I believe, a much more comprehensive form of primitive accumulation than what Perelman argued is occurring in the USA. It not only involves the expropriation and enclosure of land and resources – considered by many to be the key point of primitive accumulation (Moore 2004) – but also driving semi-subsistence farmers into labour markets. This transformation of semi-subsistence farmers into people highly dependent on wage-labour is sometimes – but not always – important to the investors themselves, but crucially for this article, drawing the Lao labour force into the market economy is, for many reasons, one of the key justifications amongst officials in Laos for the present land concession system. Entering into agreements that disempower indigenous peoples and even the state is frequently accepted due to the belief that such sacrifices are at worst, a necessary evil, something that is needed to propel Laos into the modern world and eventually out of poverty. Much like Marx, whose ideas were paraphrased by Glassman (2006:611), many officials believe that “primitive accumulation, however loathsome in its violence and hypocrisy, is a necessary step in the direction of fuller human development.” In this article, I start off by very briefly explaining relevant aspects of recent Lao history, including the gradual expansion of large-scale economic land concessions, in order to historicize the present circumstances. I then present two case studies, both based on research I conducted during the 1990s and 2000s in southern Laos. The first, in Paksong District, Champasak Province, is short and illustrates how the development of one of the first large land concessions in southern Laos was attempted in the 1990s, and how it led to considerable

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ลาว Turning Land into Capital, Turning People into Labour: Primitive Accumulation and the Arrival of Large-Scale Economic Land Concessions in the Lao People’s Democratic Republic Ian G. Baird University of Wisconsin-Madison ABSTRACT: In recent years the government of Laos has provided many foreign investors with large-scale economic land concessions to develop plantations. These concessions have resulted in significant alterations of landscapes and ecological processes, greatly reduced local access to resources through enclosing common areas, and have ultimately led to massive changes in the livelihoods of large numbers of mainly indigenous peoples living near these concessions. Many have lost their agricultural and forest lands, or conditions of production, making it difficult to maintain their former semi-subsistence livelihoods, and thus compelling many to take up employment on the same plantations that displaced them, despite frequently having to work for low wages and under poor conditions. Using two case studies involving large economic land concessions in southern Laos, I argue that applying the theoretical concept of primitive accumulation is useful for better understanding the political processes and motivations of government officials, including justifications for the rural dispossession that is occurring in a nominally ‘socialist’ country. Keywords: capitalism, socialism, primitive accumulation, labour, land concessions, land grabbing New Proposals: Journal of Marxism and Interdisciplinary Inquiry Vol. 5, No. 1 (November 2011) Pp. 10-26 Introduction I n 2007, Michael Perelman wrote an article entitled, “Primitive Accumulation from Feudalism to Neoliberalism,” in which he argued that Karl Marx’s concept of primitive accumulation1 continues to be important, but only in a partial way. Explaining that primitive accumulation involves the direct expropriation of people’s conditions of production, the purposeful forcing of people into wage labour, and the intentional manipulation of the social division of labour, Perelman wrote that “it is not likely that 1 Karl Marx described the process of forced proletarization as “primitive accumulation,” which can be translated as “previous” or “original” accumulation from the original German, ursprunglich (Grandia 2007). we will see all these conditions met very often in the contemporary economy, one ominous exception is expropriation” (Perelman 2007:59). Perelman’s view is understandable, considering that his focus was on the United States of America, where much of the population has long been highly integrated into a wage-labour economy. For Perelman, the example of the USA is best suited for considering the role of multinational corporations in taking control over resources, including water, forests, and land for mining in ways that he links to primitive accumulation. His interest is thus on the ways that privatization has facilitated expropriation of resources. TURNING LAND INTO CAPITAL, TURNING PEOPLE INTO LABOUR • 11 Perelman is certainly not alone in tending to view full-fledged primitive accumulation as something that occurred in Britain in the eighteenth and nineteenth centuries, and is unlikely to fully manifest itself at present. Ellen Wood (2002), for example, implies that capitalism can move ahead of political authority and develop elsewhere without the particular forms of violence through state involvement that occurred as a result of the primitive accumulation in Britain during the eighteenth and nineteenth centuries. As Liza Grandia (2007:11) puts it, “many strict Marxists treat primitive accumulation as a closed, historical accident – therefore of little theoretical interest.” In geography and related disciplines, however, this is increasingly not seen to be the case, and there has been a significant revival of interest in primitive accumulation in recent years, especially as a result of the work of David Harvey (2003), and since then by others, such as David Moore (2004), Jim Glassman (2006), Gillian Hart (2006), Chris Sneddon (2007), and Michael Webber (2008), just to name a few. Crucially, most geographers now consider that primitive accumulation is continuing to commonly occur, especially in the Global South, but also in the Global North (Harvey 2003). As Glassman puts it, Though primitive accumulation is a process that some have considered a historical phase through which societies pass on the way to more fully proletarianized social structures based on expanded reproduction, the current state of global affairs makes it evident that primitive accumulation has maintained or even increased its salience, meaning either that it is in fact central to capitalist accumulation in general or else has a much longer period of historical ‘dissolution’ than previously imagined. [2006:621-622] Here I wish to contribute to this literature by arguing that the concept of primitive accumulation is useful for understanding how the development of large-scale economic land concessions are impacting on rural peoples, and particularly ‘indigenous peoples’2 2 Here, I use the term ‘indigenous peoples’ to refer to the various groups of largely upland ethnic minorities in Laos, even though the concept is not well recognized in Laos, including amongst these people themselves. I do not see the concept of indigenous peoples as being static or easy to understand, but as being a part of a socially constructed in the Lao People’s Democratic Republic (Lao PDR or Laos). In particular, I want to highlight that one of the main motivations of the government of Laos in granting large-scale land concessions is to remove peasants, and particularly indigenous peoples, from their conditions of production because they are seen as making unproductive use of resources and as being resistant to fully integrating into the market economy. Indeed, in Laos most indigenous peoples have, until quite recently, been heavily reliant on mixed subsistence and semi-subsistence agriculture in which a large portion of the food consumed has been obtained through family farm agriculture, as well as hunting, fishing, and the gathering of a wide variety of non-timber forest products (NTFPs) from the commons. Crucially, these peoples have not become embedded in the wage-labour economy like most rural populations in the USA, Western Europe or other industrialized parts of the world. This does not mean that indigenous peoples in Laos do not, at times, depend on wage labour, especially during the agricultural off-season. Moreover, as Rigg (2005) and Shoemaker et al. (2001) have pointed out, wagelabour is becoming increasingly important in rural Laos, even without the introduction of large-scale economic land concessions. The degree of importance is, however, geographically uneven, with some regions, villages and peoples engaging much more in wagelabour than others, and indigenous peoples tending to rely less on it than others. Thus, while the role of subsistence agriculture in rural Laos should not be overemphasized or romanticized; neither should we underappreciate nor deny the continued importance of subsistence and semi-subsistence agriculture for large portions of the population, at least for the timebeing, and especially for upland indigenous peoples whose livelihoods are particularly linked to the land. Still, many indigenous farmers are rapidly being propelled into wage-labour markets in ways that cannot be considered voluntary, and since this is the focus here, I will not dwell on less coercive transformations of labour that are occurring simultaneously, although I do recognize their importance. I wish to demonstrate that the policy of the government of emancipatory political project designed to support disadvantaged and marginalized ethnic groups (For a fuller explanation, see Baird 2011). 12 • I. G. BAIRD Laos to ‘turn land into capital’ is crucially intertwined with another important aspect, ‘turning people into labour’ (even if it is not directly referred to as such). Thus, the system of issuing large-scale economic land concessions to foreign investors from other Asian countries such as Vietnam, China, Thailand and others, constitutes, I believe, a much more comprehensive form of primitive accumulation than what Perelman argued is occurring in the USA. It not only involves the expropriation and enclosure of land and resources – considered by many to be the key point of primitive accumulation (Moore 2004) – but also driving semi-subsistence farmers into labour markets. This transformation of semi-subsistence farmers into people highly dependent on wage-labour is sometimes – but not always – important to the investors themselves, but crucially for this article, drawing the Lao labour force into the market economy is, for many reasons, one of the key justifications amongst officials in Laos for the present land concession system. Entering into agreements that disempower indigenous peoples and even the state is frequently accepted due to the belief that such sacrifices are at worst, a necessary evil, something that is needed to propel Laos into the modern world and eventually out of poverty. Much like Marx, whose ideas were paraphrased by Glassman (2006:611), many officials believe that “primitive accumulation, however loathsome in its violence and hypocrisy, is a necessary step in the direction of fuller human development.” In this article, I start off by very briefly explaining relevant aspects of recent Lao history, including the gradual expansion of large-scale economic land concessions, in order to historicize the present circumstances. I then present two case studies, both based on research I conducted during the 1990s and 2000s in southern Laos. The first, in Paksong District, Champasak Province, is short and illustrates how the development of one of the first large land concessions in southern Laos was attempted in the 1990s, and how it led to considerable

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ลาวเปิดที่ดินออกเป็นทุนเปิดคนเข้าแรงงาน: การสะสมดั้งเดิมและการมาถึงของสัมปทานขนาดใหญ่ทางเศรษฐกิจที่ดินในลาวสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเอียนจีแบร์ดมหาวิทยาลัยวิสคอนซินแมดิสันบทคัดย่อ: ในปีที่ผ่านมารัฐบาลลาวได้จัดให้มีจำนวนมาก นักลงทุนต่างชาติที่มีสัมปทานที่ดินทางเศรษฐกิจขนาดใหญ่ในการพัฒนาพื้นที่เพาะปลูก
สัมปทานเหล่านี้ได้ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญของภูมิทัศน์และกระบวนการทางนิเวศวิทยาลดลงอย่างมากในท้องถิ่นเพื่อการเข้าถึงทรัพยากรผ่านการปิดล้อมพื้นที่ที่พบบ่อยและได้ในที่สุดนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ในการดำรงชีวิตของจำนวนมากส่วนใหญ่เป็นชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ใกล้สัมปทานเหล่านี้ หลายคนต้องสูญเสียพื้นที่ทางการเกษตรและป่าไม้ของพวกเขาหรือเงื่อนไขของการผลิตทำให้มันยากที่จะรักษาวิถีชีวิตกึ่งการดำรงชีวิตของพวกเขาในอดีตและทำให้น่าสนใจมากที่จะใช้การจ้างงานในสวนเดียวกันที่ย้ายพวกเขาแม้จะมีบ่อยครั้งที่มีการทำงานสำหรับค่าจ้างต่ำ และภายใต้สภาพที่น่าสงสาร ใช้สองการศึกษาที่เกี่ยวข้องกับกรณีสัมปทานที่ดินทางเศรษฐกิจที่มีขนาดใหญ่ในภาคใต้ของลาวที่ผมยืนยันว่าการประยุกต์ใช้แนวคิดทางทฤษฎีของสะสมโบราณจะเป็นประโยชน์สำหรับการทำความเข้าใจที่ดีกว่ากระบวนการทางการเมืองและแรงจูงใจของเจ้าหน้าที่ของรัฐรวมทั้งเหตุผลสำหรับการไล่ชนบทที่เกิดขึ้นในนาม ' สังคมนิยมของประเทศ คำสำคัญ: ทุนนิยมสังคมนิยมสะสมดั้งเดิมแรงงานสัมปทานที่ดินที่ดินโลภข้อเสนอใหม่: วารสารมาร์กซ์และสหวิทยาการสอบถามฉบับ 5, ฉบับที่ 1 (พฤศจิกายน 2011) Pp 10-26 บทนำฉัน n 2007 ไมเคิล Perelman เขียนบทความเรื่อง "การสะสมดั้งเดิมจากระบบศักดินาที่จะลัทธิเสรีนิยมใหม่" ซึ่งเขาอ้างว่าแนวคิด Karl Marx ของ accumulation1 ดั้งเดิมยังคงมีความสำคัญ แต่ในทางที่บางส่วน อธิบายว่าการสะสมดั้งเดิมที่เกี่ยวข้องกับการเวนคืนโดยตรงของเงื่อนไขของผู้คนในการผลิตที่มุ่งบังคับให้คนเป็นแรงงานค่าจ้างและการจัดการตามความมุ่งหมายของการแบ่งสังคมของแรงงาน Perelman เขียนว่า "มันไม่ได้เป็นไปได้ว่าอธิบาย 1 คาร์ลมาร์กซ์กระบวนการของ proletarization บังคับให้เป็น "สะสมโบราณ" ซึ่งสามารถแปลว่า "ก่อนหน้านี้" หรือ "ต้นฉบับ" สะสมจากเดิมเยอรมัน, ursprunglich (Grandia 2007) เราจะเห็นเงื่อนไขเหล่านี้ทั้งหมดพบบ่อยมากในระบบเศรษฐกิจในปัจจุบันซึ่งเป็นหนึ่งในข้อยกเว้นเป็นลางไม่ดีคือการเวนคืน "(Perelman 2007: 59) มุมมองของ Perelman เป็นที่เข้าใจพิจารณาว่าโฟกัสของเขาอยู่ในสหรัฐอเมริกาที่มากของประชากรมีความยาวได้อย่างบูรณาการเข้าสู่เศรษฐกิจที่ค่าจ้างแรงงาน สำหรับ Perelman ตัวอย่างของประเทศสหรัฐอเมริกาเหมาะที่สุดสำหรับการพิจารณาบทบาทของ บริษัท ข้ามชาติในการควบคุมทรัพยากรรวมทั้งน้ำป่าไม้และที่ดินสำหรับการทำเหมืองในรูปแบบที่เขาเชื่อมโยงไปยังการสะสมดั้งเดิม ความสนใจของเขาจึงเป็นวิธีการแปรรูปที่ได้อำนวยความสะดวกการเวนคืนของทรัพยากร TURNING ที่ดินเป็นทุนเปลี่ยนคนเข้าแรงงาน• 11 Perelman แน่นอนไม่ได้คนเดียวในการพุ่งไปดูการสะสมโบราณที่เต็มเปี่ยมเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในสหราชอาณาจักรในศตวรรษที่สิบเก้าและไม่น่าจะประจักษ์อย่างเต็มที่ตัวเองในปัจจุบัน เอลเลนวู้ด (2002) ตัวอย่างเช่นหมายความว่าทุนนิยมสามารถย้ายไปข้างหน้าของผู้มีอำนาจทางการเมืองและอื่น ๆ โดยไม่ต้องพัฒนาในรูปแบบของความรุนแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการมีส่วนร่วมของรัฐที่เกิดขึ้นเป็นผลมาจากการสะสมดั้งเดิมในสหราชอาณาจักรในช่วงศตวรรษที่สิบเก้า ในฐานะที่เป็นลิซ่า Grandia (2007: 11) ทำให้มัน "Marxists เข้มงวดหลายรักษาสะสมดั้งเดิมเป็นปิดอุบัติเหตุทางประวัติศาสตร์ - จึงสนใจทฤษฎีเล็ก ๆ น้อย ๆ ." ในสาขาวิชาภูมิศาสตร์และที่เกี่ยวข้อง แต่นี้ไม่เห็นมากขึ้นที่จะเป็นกรณีที่ และได้มีการฟื้นตัวอย่างมีนัยสำคัญที่น่าสนใจในการสะสมดั้งเดิมในปีที่ผ่านมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นผลมาจากการทำงานของเดวิดฮาร์วีย์ (2003) และตั้งแต่นั้นมาโดยคนอื่น ๆ เช่นเดวิดมัวร์ (2004), จิม Glassman (2006) กิลเลียนฮาร์ท (2006), คริสเนดดอน (2007) และไมเคิลเว็บเบอร์ (2008) เพียงเพื่อชื่อไม่กี่ ขับเคลื่อนภูมิศาสตร์มากที่สุดตอนนี้พิจารณาว่าการสะสมดั้งเดิมยังคงมักเกิดขึ้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในภาคใต้ทั่วโลก แต่ยังอยู่ในนอร์ททั่วโลก (ฮาร์วีย์ 2003) ในฐานะที่เป็น Glassman ที่วางไว้แม้ว่าการสะสมดั้งเดิมเป็นกระบวนการที่บางคนได้รับการพิจารณาเป็นขั้นตอนทางประวัติศาสตร์ผ่านที่สังคมผ่านในทางที่จะมากขึ้น proletarianized อย่างเต็มที่โครงสร้างทางสังคมบนพื้นฐานของการทำสำเนาขยายสถานะปัจจุบันของกิจการระดับโลกทำให้เห็นได้ชัดว่าการสะสมดั้งเดิมยังคง หรือแม้กระทั่งการเพิ่มขึ้นนูนความหมายทั้งที่ในความเป็นจริงการสะสมกลางทุนนิยมทั่วไปหรืออื่น ๆ ที่มีระยะเวลานานมากในประวัติศาสตร์ 'สลาย' กว่าที่คิดก่อนหน้านี้ [2006: 621-622] นี่ฉันต้องการที่จะมีส่วนร่วมในวรรณกรรมเรื่องนี้โดยให้เหตุผลว่าแนวคิดของการสะสมดั้งเดิมจะเป็นประโยชน์สำหรับการทำความเข้าใจวิธีการพัฒนาของสัมปทานที่ดินทางเศรษฐกิจขนาดใหญ่ที่จะส่งผลกระทบต่อประชาชนในชนบทและโดยเฉพาะอย่างยิ่ง 'peoples'2 พื้นเมือง 2 นี่ผมใช้คำว่า "ชนพื้นเมือง 'เพื่ออ้างถึงกลุ่มต่าง ๆ ของชนกลุ่มน้อยชาติพันธุ์บนพื้นที่สูงส่วนใหญ่ในประเทศลาวแม้ว่าแนวความคิดไม่เป็นที่รู้จักกันดีในประเทศลาวรวมทั้งในหมู่คนเหล่านี้เอง ฉันไม่เห็นแนวคิดของชนพื้นเมืองที่เป็นแบบคงที่หรือง่ายต่อการเข้าใจ แต่ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสังคมในของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว (สปปลาว) โดยเฉพาะอย่างยิ่งผมต้องการที่จะเน้นว่าหนึ่งในแรงจูงใจหลักของรัฐบาลลาวในการให้สัมปทานที่ดินขนาดใหญ่คือการลบชาวนาและชนพื้นเมืองโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากสภาพของการผลิตเพราะพวกเขาถูกมองว่าเป็นการใช้อุดมสมบูรณ์ของทรัพยากร และในฐานะที่เป็นทนต่ออย่างบูรณาการเข้ากับเศรษฐกิจตลาด อันที่จริงในประเทศลาวชนพื้นเมืองส่วนใหญ่ได้จนค่อนข้างเมื่อเร็ว ๆ นี้ได้รับอย่างมากพึ่งพาการดำรงชีวิตผสมและการเกษตรกึ่งการดำรงชีวิตซึ่งส่วนใหญ่มาจากอาหารที่บริโภคได้รับได้รับผ่านทางการเกษตรฟาร์มของครอบครัวเช่นเดียวกับการล่าสัตว์ตกปลาและ การชุมนุมของความหลากหลายของที่ไม่ใช่ผลิตภัณฑ์จากป่าไม้ (NTFPs) จากคอมมอนส์ ขับเคลื่อนผู้คนเหล่านี้ยังไม่เป็นที่ฝังตัวอยู่ในเศรษฐกิจค่าจ้างแรงงานเช่นประชากรในชนบทส่วนใหญ่ในประเทศสหรัฐอเมริกา, ยุโรปตะวันตกหรือส่วนอุตสาหกรรมอื่น ๆ ของโลก นี้ไม่ได้หมายความว่าชนพื้นเมืองในประเทศลาวไม่ได้ในบางครั้งขึ้นอยู่กับค่าจ้างแรงงานโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงการเกษตรนอกฤดู นอกจากนี้ยังเป็น Rigg (2005) และเท้า et al, (2001) ได้ชี้ wagelabour จะทวีความสำคัญมากขึ้นในชนบทของประเทศลาวได้โดยไม่ต้องแนะนำของสัมปทานที่ดินทางเศรษฐกิจขนาดใหญ่ การศึกษาระดับปริญญาที่มีความสำคัญเป็น แต่ไม่สม่ำเสมอทางภูมิศาสตร์ที่มีพื้นที่บางหมู่บ้านและประชาชนมีส่วนร่วมมากขึ้นในการ wagelabour กว่าคนอื่นและชนพื้นเมืองพุ่งไปอาศัยอยู่กับมันน้อยกว่าคนอื่น ๆ ดังนั้นในขณะที่บทบาทของการดำรงชีวิตการเกษตรในประเทศลาวในชนบทไม่ควรที่จะเน้นหรือโรแมนติก; ทั้งที่เราควร underappreciate หรือปฏิเสธความสำคัญอย่างต่อเนื่องของการดำรงชีวิตและการเกษตรกึ่งยังชีพสำหรับส่วนใหญ่ของประชากรอย่างน้อยสำหรับ timebeing และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับชนพื้นเมืองที่สูงที่ดำรงชีวิตโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีการเชื่อมโยงไปยังดินแดน ยังเกษตรกรพื้นเมืองหลายอย่างรวดเร็วถูกขับเคลื่อนเข้าสู่ตลาดแรงงานรับจ้างในรูปแบบที่ไม่สามารถได้รับการพิจารณาความสมัครใจและตั้งแต่นี้เป็นจุดสำคัญที่นี่ฉันจะไม่อาศัยอยู่ในแปลงบีบบังคับน้อยของการใช้แรงงานที่เกิดขึ้นพร้อม ๆ กัน แต่ผมไม่รู้จักพวกเขา ความสำคัญ ฉันต้องการที่จะแสดงให้เห็นว่านโยบายของรัฐบาลของโครงการทางการเมืองปลดปล่อยได้รับการออกแบบเพื่อสนับสนุนผู้ด้อยโอกาสและด้อยกลุ่มชาติพันธุ์ (สำหรับคำอธิบายฟูลเลอร์ให้ดูบาร์ด 2011) 12 • IG BAIRD ลาว 'เปิดที่ดินเป็นทุน' เป็นพันขับเคลื่อนด้วยอีกหนึ่งที่สำคัญ 'เปลี่ยนคนเป็นแรงงาน (แม้ว่ามันจะไม่ได้เรียกโดยตรงเช่นนี้) ดังนั้นระบบการออกสัมปทานที่ดินทางเศรษฐกิจขนาดใหญ่ให้กับนักลงทุนต่างประเทศจากประเทศในเอเชียอื่น ๆ เช่นเวียดนามจีนไทยและคนอื่น ๆ ถือว่าผมเชื่อว่าเป็นรูปแบบที่ครอบคลุมมากขึ้นของการสะสมดั้งเดิมกว่าสิ่งที่ Perelman แย้งที่เกิดขึ้นใน สหรัฐอเมริกา. ไม่เพียง แต่เกี่ยวข้องกับการเวนคืนและสิ่งที่แนบมาของที่ดินและทรัพยากร - การพิจารณาโดยมากจะเป็นจุดสำคัญของการสะสมดั้งเดิม (มัวร์ 2004) - แต่ยังขับรถเกษตรกรกึ่งยังชีพเข้าสู่ตลาดแรงงาน การเปลี่ยนแปลงของเกษตรกรกึ่งยังชีพนี้ในคนสูงขึ้นอยู่กับค่าจ้างแรงงานเป็นบางครั้ง - แต่ไม่เสมอไป - สิ่งสำคัญที่นักลงทุนเอง แต่ขับเคลื่อนสำหรับบทความนี้, การวาดภาพแรงงานลาวเข้าสู่เศรษฐกิจตลาดสำหรับเหตุผลที่หลายคนหนึ่ง ของเหตุผลที่สำคัญในหมู่เจ้าหน้าที่ในประเทศลาวสำหรับระบบสัมปทานที่ดินในปัจจุบัน เข้าสู่ข้อตกลงที่ disempower ชนพื้นเมืองและแม้กระทั่งรัฐเป็นที่ยอมรับกันบ่อยเพราะเชื่อว่าการเสียสละดังกล่าวเป็นที่เลวร้ายที่สุดที่ชั่วร้ายที่จำเป็นบางสิ่งบางอย่างที่จำเป็นในการขับเคลื่อนประเทศลาวเข้าสู่โลกสมัยใหม่และในที่สุดก็ออกจากความยากจน เหมือนมาร์กซ์ที่มีความคิดที่ถูกถอดความโดย Glassman (2006: 611) เจ้าหน้าที่หลายคนเชื่อว่า "การสะสมดั้งเดิม แต่ที่น่าขยะแขยงในความรุนแรงและความเจ้าเล่ห์ของมันเป็นขั้นตอนที่จำเป็นในทิศทางของฟูลเลอร์การพัฒนามนุษย์." ในบทความนี้ผม เริ่มต้นปิดโดยมากสั้น ๆ อธิบายแง่มุมที่เกี่ยวข้องของประวัติศาสตร์ลาวผ่านมารวมทั้งการขยายตัวทีละน้อยของสัมปทานที่ดินทางเศรษฐกิจขนาดใหญ่เพื่อที่จะ historicize สถานการณ์ปัจจุบัน จากนั้นผมก็นำเสนอสองกรณีศึกษาทั้งจากการวิจัยที่ผมดำเนินการในช่วงปี 1990 และ 2000 ในภาคใต้ของลาว ครั้งแรกใน Paksong อำเภอจำปาสักเป็นระยะสั้นและแสดงให้เห็นว่าการพัฒนาของหนึ่งในสัมปทานที่ดินผืนใหญ่ครั้งแรกในภาคใต้ของลาวพยายามในปี 1990 และวิธีการที่จะนำไปสู่การเป็นจำนวนมาก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ลาว
เปลี่ยนที่ดินเป็นทุน เปลี่ยนคนเป็นแรงงาน : ของสะสมโบราณและการมาถึงของขนาดเศรษฐกิจใหญ่สัมปทานที่ดินในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว มหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน เอียน . Baird นามธรรม ใน ปี ล่าสุด รัฐบาลลาวได้ให้นักลงทุนต่างประเทศมีการสัมปทานที่ดินเศรษฐกิจขนาดใหญ่ที่จะพัฒนาสวนสัมปทานเหล่านี้มีผลในการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญของภูมิประเทศและระบบนิเวศกระบวนการลดลงอย่างมากภายในการเข้าถึงทรัพยากรผ่านการปิดล้อมพื้นที่ทั่วไป และในที่สุดนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของตัวเลขขนาดใหญ่ของส่วนใหญ่เป็นชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่ใกล้สัมปทานเหล่านี้ หลายคนต้องสูญเสียที่ดินทางการเกษตรและป่าไม้ของพวกเขา หรือเงื่อนไขของการผลิตทำให้ยากที่จะรักษาตนเองอดีตกึ่งยังชีพวิถีชีวิต จึงน่าสนใจมากที่จะใช้งานบนต้นไม้เดียวกันที่เมื่อพวกเขา แม้บ่อยครั้งที่ต้องทำงานเพื่อค่าจ้างต่ำและภายใต้เงื่อนไขที่ไม่ดี โดยใช้กรณีศึกษาที่เกี่ยวข้องกับสัมปทานที่ดินเศรษฐกิจขนาดใหญ่ในภาคใต้ของลาว ,ผมยืนยันว่าใช้แนวคิดเชิงทฤษฎีของดั้งเดิมที่สะสมจะเป็นประโยชน์สำหรับความเข้าใจกระบวนการทางการเมืองและแรงจูงใจของข้าราชการ รวมทั้งเหตุผลใน dispossession ชนบทที่เกิดขึ้นในนาม ' สังคมนิยม ' ประเทศ คำสำคัญ : ทุนนิยม สังคมนิยม การตรวจสอบ การสะสม แรงงาน การสัมปทานที่ดินคว้าข้อเสนอใหม่ที่ดินวารสารสหวิทยาการมาร์กซิสม์ และสอบถาม เล่มที่ 5 , ฉบับที่ 1 ( พฤศจิกายน 2554 ) . 10-26 แนะนำผม 2007 ไมเคิล เพเรลแมน เขียนบทความเรื่อง " การสะสมจากระบบศักดินาดั้งเดิมเพื่อ neoliberalism " ที่เขาแย้งว่า เป็นแนวคิดของคาร์ล มาร์กซ์ดั้งเดิม accumulation1 ยังคงเป็นสำคัญ แต่ในทางบางส่วนอธิบายว่า การเกี่ยวข้องกับการตรวจสอบของประชาชนโดยตรง เงื่อนไขการผลิต หน้าที่บังคับคนเป็นแรงงานรับจ้าง และจงใจจัดการของฝ่ายสังคมของแรงงาน , เพเรลมานเขียนว่า " มันไม่น่าที่ 1 คาร์ลมาร์กซ์อธิบายกระบวนการของการบังคับ proletarization เป็น " ดั้งเดิมของสะสม" ซึ่งสามารถแปลเป็น " หน้าที่ " หรือ " ต้นฉบับ " ที่สะสมจากเยอรมันเดิม ursprunglich ( แกรนเดีย 2007 ) เราจะเห็นเงื่อนไขทั้งหมดเหล่านี้พบบ่อยมากในเศรษฐกิจปัจจุบัน หนึ่งข้อยกเว้นเป็นลางร้ายเวนคืน " ( เพเรลมาน 2007:59 ) มุมมองของเพเรลแมนเป็นที่เข้าใจ , พิจารณาว่าโฟกัสของเขาในสหรัฐอเมริกาที่มากของประชากรที่ได้รับค่าจ้างแรงงานสูงรวมอยู่ในระบบเศรษฐกิจ สำหรับเพเรลมาน , ตัวอย่างของประเทศสหรัฐอเมริกาเหมาะที่สุดกับการพิจารณาบทบาทของบรรษัทข้ามชาติในการควบคุมทรัพยากร ได้แก่ น้ำ ป่าไม้ และที่ดินเหมืองแร่ในวิธีที่เขาเชื่อมโยงกับดั้งเดิมสะสม .ความสนใจของเขา จึงเป็นวิธีที่สะดวกในการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ การมีทรัพยากร เปลี่ยนที่ดินเป็นทุน เปลี่ยนคนเป็นแรงงาน - 11 เพเรลมานอย่างแน่นอนไม่ได้คนเดียวในพุ่งไปดูเพียบดั้งเดิมสะสมเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในอังกฤษในศตวรรษที่ 18 และ 19 และไม่น่าจะเต็มประจักษ์เองในปัจจุบัน เอลเลน ( 2002 ) , ไม้ตัวอย่างเช่น หมายความว่าทุนนิยมสามารถย้ายไปข้างหน้าของผู้มีอำนาจทางการเมืองและการพัฒนาอื่น ๆโดยไม่มีรูปแบบเฉพาะของความรุนแรงโดยรัฐมีส่วนร่วมที่เกิดขึ้นเป็นผลมาจากการสะสมดั้งเดิมในอังกฤษในช่วงคริสตศตวรรษที่ 18 และ 19 ศตวรรษ ขณะที่ลิซ่า แกรนเดียร์ ( 2007:11 ) ใส่มัน " สาธารณรัฐอินเดียที่เข้มงวดมากกับการสะสมเป็นแบบปิดประวัติศาสตร์และทฤษฎีอุบัติเหตุจึงสนใจน้อย " ในภูมิศาสตร์และสาขาวิชาที่เกี่ยวข้อง อย่างไรก็ตาม นี้มากขึ้น ไม่ เห็น จะเป็นกรณี และมีการฟื้นฟูความสนใจในการสะสมความดั้งเดิมในปีที่ผ่านมา โดยเป็นผลงานของเดวิดฮาร์วีย์ ( 2003 ) และตั้งแต่นั้น โดยผู้อื่น เช่น เดวิด มัวร์ ( 2004 ) , จิม กลาสแมน ( 2006 )Gillian Hart ( 2006 ) , คริส พัฒนา ( 2007 ) , และไมเคิล เวบเบอร์ ( 2008 ) , เพียงชื่อไม่กี่ crucially , นักภูมิศาสตร์ที่สุดตอนนี้พิจารณาว่าดั้งเดิมสะสมอย่างต่อเนื่องจะมักเกิดขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งในโลกใต้ แต่ยังในภาคเหนือของโลก ( ฮาร์วีย์ 2003 ) เช่น กลาสแมนใส่มันแต่ดั้งเดิม สมุทัย คือ กระบวนการที่ต้องถือว่าเป็นประวัติศาสตร์ช่วงที่สังคมผ่านทางอย่างเต็มที่ proletarianized โครงสร้างทางสังคมตามขยายการสืบพันธุ์ สถานะปัจจุบันของโลกทำให้มันเห็นได้ชัดว่าดั้งเดิมสะสมยังคงเพิ่มขึ้นแม้ความเด่นของมัน ,ความหมายเหมือนกันว่ามันเป็นในความเป็นจริงกลางเพื่อสะสมทุนนิยมในทั่วไปหรืออื่นมีระยะเวลานานของประวัติศาสตร์ ' ยุบสภา ' กว่าที่คิดเอาไว้ซะอีก [ 2006 :621-622 ] ที่นี่ฉันต้องการมีส่วนร่วมวรรณกรรมนี้โดยให้เหตุผลว่า แนวคิดดั้งเดิมของการสะสมจะเป็นประโยชน์สำหรับการทำความเข้าใจวิธีการพัฒนาสัมปทานที่ดินเศรษฐกิจขนาดใหญ่จะส่งผลกระทบต่อประชาชนในชนบท และโดยเฉพาะ ' ' ซิวิไลเซชัน 2 ที่นี่ ผมใช้คำว่า " ชนพื้นเมือง " อ้างถึงกลุ่มของชนกลุ่มน้อยต่าง ๆส่วนใหญ่เป็นไร่ ในลาวแม้ว่าแนวคิดจะไม่รู้จักดีในลาว รวมทั้งในหมู่คนเหล่านี้เอง ฉันไม่เห็นแนวคิดของชนพื้นเมืองที่เป็นแบบคงที่หรือเข้าใจได้ง่าย แต่เป็นส่วนหนึ่งของการสร้างสังคมในสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว ( สปป. ลาว หรือ ประเทศลาว ) โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉันต้องการที่จะเน้นว่าหนึ่งในแรงจูงใจหลักของรัฐบาลลาวให้สัมปทานที่ดินขนาดใหญ่คือการเอาชาวบ้าน และโดยเฉพาะชนพื้นเมือง จากเงื่อนไขของการผลิตเพราะพวกเขาจะเห็นการใช้ทรัพยากร และ เป็น ไม่ ทนต่อการบูรณาการอย่างเต็มที่ในตลาดเศรษฐกิจ ที่จริงในลาวพื้นเมืองส่วนใหญ่ประชาชนมีจนกระทั่งเมื่อเร็วๆนี้ , ถูกหนักพึ่งพาผสมยังชีพและกึ่งยังชีพเกษตรกรรมซึ่งส่วนใหญ่ของอาหารที่บริโภคได้จากเกษตรกรรม ฟาร์มของครอบครัว รวมทั้งตกปลา ล่าสัตว์ และการรวมของหลากหลายของผลิตภัณฑ์ที่ไม่ใช่ไม้ป่า ( ntfps ) จากคอมมอน crucially ,คนเหล่านี้ได้กลายเป็นที่ฝังอยู่ในระบบเศรษฐกิจ เช่น ค่าจ้างแรงงานในชนบทส่วนใหญ่ประชากรในสหรัฐอเมริกา ยุโรปตะวันตก หรือส่วนอื่น ๆ อุตสาหกรรมของโลก นี้ไม่ได้หมายความ ว่า ชนพื้นเมืองในลาวไม่ได้ในบางครั้ง ขึ้นอยู่กับค่าจ้างแรงงาน โดยเฉพาะช่วงนอกฤดูการเกษตร ยิ่งกว่านั้น ริก ( 2005 ) และช่างทำรองเท้า et al . ( 2001 ) ได้ชี้ให้เห็นว่าwagelabour เป็นสำคัญยิ่งขึ้นในลาวในชนบท แม้ไม่มีการสัมปทานที่ดินเศรษฐกิจขนาดใหญ่ ระดับความสำคัญทางภูมิศาสตร์ ซึ่งไม่เท่ากัน บางพื้นที่ หมู่บ้าน และประชาชนมีส่วนร่วมมากขึ้นใน wagelabour มากกว่าผู้อื่น และชนพื้นเมืองพุ่งอาศัยน้อยลงในมันกว่าคนอื่น ๆ ดังนั้นในขณะที่บทบาทของการดำรงชีวิตการเกษตรในประเทศลาวในชนบทไม่ควร overemphasized หรือโรแมนติก หรือเราควรจะ underappreciate หรือปฏิเสธต่อความสำคัญของความเป็นอยู่และกึ่งยังชีพเกษตรกรรม สำหรับส่วนใหญ่ของประชากร อย่างน้อยเพื่อ timebeing และโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับชนพื้นเมืองที่ดอนที่มีวิถีชีวิตโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับที่ดิน ยังคงเกษตรกรท้องถิ่นหลายอย่างรวดเร็วถูกขับเคลื่อนในตลาด ค่าจ้างแรงงานในวิธีการที่ไม่สามารถโดยสมัครใจ และตั้งแต่นี้จะเน้นตรงนี้ ผมจะไม่ได้อาศัยอยู่บนน้อยกว่าการบังคับแรงงานที่เกิดขึ้นพร้อมกัน แต่ผมจำความสำคัญของพวกเขาฉันต้องการที่จะแสดงให้เห็นว่า นโยบายของรัฐบาลในโครงการทางการเมือง emancipatory ได้รับการออกแบบมาเพื่อสนับสนุนผู้ด้อยโอกาสและกลุ่มชายขอบชาติพันธุ์ ( สำหรับคำอธิบาย สัมผัสดู Baird 2011 ) 12 - G . Baird ลาว ' เปิด ' ที่ดินเป็นทุนสำพันกับอีกหนึ่งที่สำคัญ ด้าน ' เปลี่ยนคนเป็นแรงงาน ' ( แม้ว่าจะไม่ได้โดยตรง เรียกว่า เช่น ) ดังนั้นระบบการออกสัมปทานที่ดินเศรษฐกิจขนาดใหญ่ของนักลงทุนต่างชาติจากประเทศอื่นๆ ในเอเชีย เช่น เวียดนาม จีน ไทย และ อื่นๆ นั้น ผมเชื่อว่า มีมากที่ครอบคลุมมากขึ้นแบบดั้งเดิมการสะสมมากกว่าสิ่งที่เพเรลมานแย้งเกิดขึ้นในสหรัฐอเมริกามันไม่เพียง แต่เกี่ยวข้องกับการเวนคืนและกรงของที่ดินและทรัพยากร และการพิจารณาโดยมากจะเป็นจุดสำคัญของการสะสมดั้งเดิม ( มัวร์ 2547 ) –แต่ยังขับรถกึ่งยังชีพเกษตรกรเข้าสู่ตลาดแรงงาน นี้การเปลี่ยนแปลงของกึ่งยังชีพเกษตรกรเป็นคนสูง ขึ้นอยู่กับค่าจ้างแรงงานเป็นบางครั้ง ( แต่ไม่เสมอ ) ที่สำคัญสำหรับนักลงทุนเองแต่ส่วนใหญ่ สำหรับบทความนี้ เขียนแบบลาว แรงงานในเศรษฐกิจตลาด , สำหรับหลายเหตุผล หนึ่งในเหตุผลสำคัญในหมู่ข้าราชการ ในลาว เพื่อปัจจุบันที่ดินสัมปทานระบบ ป้อนเข้าไปในข้อตกลงที่ disempower ชนพื้นเมืองและแม้แต่รัฐมักยอมรับ เนื่องจากความเชื่อที่ว่า การเสียสละ เช่น ที่เลวร้ายที่สุด เป็นความชั่วร้ายที่จำเป็นสิ่งที่จำเป็นเพื่อขับเคลื่อนลาวเข้าสู่โลกสมัยใหม่ และในที่สุดก็ออกจากความยากจน เหมือน มาร์ค ที่ความคิดถูกถอดความโดย Glassman ( 2006:611 ) , เจ้าหน้าที่หลายคนเชื่อว่า " การสะสมดั้งเดิม แต่ในความรุนแรงและความเจ้าเล่ห์ขี้โกง เป็นขั้นตอนที่จำเป็นในทิศทางของฟูลเลอร์พัฒนามนุษย์ " ในบทความนี้ผมเริ่มโดยมากสั้น ๆอธิบายแง่มุมที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์ ลาว รวมทั้งการขยายตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไปของการสัมปทานที่ดินเศรษฐกิจขนาดใหญ่ เพื่อ historicize สถานการณ์ปัจจุบัน ผมก็มีอยู่ 2 กรณีศึกษา ทั้งตามการวิจัยดำเนินการระหว่างปี 1990 และยุค 2000 ในลาวใต้ ครั้งแรกในมาฮิแคน ครั้งที่จังหวัดสั้นและแสดงให้เห็นถึงวิธีการพัฒนาของหนึ่งในที่ดินสัมปทานขนาดใหญ่แห่งแรกในภาคใต้ของลาวได้พยายามในปี 1990 และวิธีการทำให้มาก