5THE INTERNATIONAL RESPONSE TO CLIM

5
THE INTERNATIONAL RESPONSE TO CLIMATE CHANGE
RICHARD DOUTHWAITE
The nations of the world have agreed that climate change is the most serious threat facing humankind. Before they can develop a joint plan to deal with the problem effectively, however, they must agree on the maximum level of greenhouse gases they should risk allowing in the atmosphere.
THE CHALLENGES WE FACE
The world has warmed by approximately 0.7 degree Celsius in the 200 years since fossil fuels began to be used on any significant scale—but the warming has not been uniform. The biggest temperature rises have been around the North Pole, and some worrying self-reinforcing feedbacks have already developed. For example, the Arctic ice has been melting unexpectedly rapidly, increasing the rate at which the planet is warming because the white ice that reflected solar energy back into space has been replaced by dark, heat-absorbing sea. Similarly, the melting of the permafrost in Russia is now releasing large amounts of methane, a powerful greenhouse gas, into the atmosphere.
Even if its concentration of greenhouse gases was stabilized at its current level, Earth's lower atmosphere would continue to warm by at least another 0.7 degree Celsius. This is because the full heating effect of increased carbon dioxide in the atmosphere—currently around 390 parts per million (ppm)—takes some years to overcome the considerable thermal inertia of Earth's climate system.
The leading American climate scientist, James Hansen of NASA's Goddard Space Institute, points out that the Arctic ice began to melt significantly in the 1970s and suggests that a concentration of 300–325 ppm of carbon dioxide might be necessary for the ice to increase again. Professor John Schellnhuber, the director of the Potsdam Institute for Climate Impact Research in Germany, thinks that almost any concentration above the pre-industrial level of 270 ppm might be too much. He told the Guardian in 2008 that even a small increase in temperature could trigger several climatic tipping points:
Nobody can say for sure that 330 ppm is safe. . . . Perhaps it will not matter whether we have 270 ppm or 320 ppm, but operating well outside the [historic] realm of carbon dioxide concentrations is risky as long as we have not fully understood the relevant feedback mechanisms.1
If these experts are right, two things must be done to stop runaway global warming. One is that every ton of carbon dioxide that humans release by burning fossil fuels and clearing forests from now on must be recovered from the air and sequestered safely in the ground. The other is that a lot of past emissions must be recovered too.
Let's put some figures on the size of this formidable task (figure 5.1). Fossil-fuel combustion currently releases about 29 billion tons of carbon dioxide a year: If that was phased out over forty years on a straight-line basis, a total of 580 billion tons would be released before emissions stopped completely by 2050. Deforestation is releasing 7 billion tons a year: If it proves possible to stop that in ten years, it will add 35 billion tons to the atmosphere by 2020. If we ignore other releases from the way we use and abuse the land, including the methane from the cattle we keep and the rice we grow, and the nitrous oxide from the fertilizers we apply, we look set to add 615 billion tons of carbon dioxide to the atmosphere by 2050—even with an incredibly aggressive emissions mitigation program. This 615 billion tons of carbon dioxide will have to be removed together with the excess carbon dioxide that's already in the air. Suppose we take 350 ppm as our initial target, as James Hansen and many others suggest. At present, 2,900 billion tons of carbon dioxide are in the air, so reducing its concentration from 390 ppm to 350 means we've got to take 300 billion tons out.

In total, then, saving life as we know it entails extracting between 900 and 1,000 billion tons of carbon dioxide from the atmosphere and locking it safely away. This amount of carbon dioxide contains about 250 billion tons of carbon—and the only place that carbon can be stored on the scale required is in plants and the soils. Land plants hold 600 billion tons of carbon at present and Earth's soil holds about three times that amount. So at a minimum, we need to find ways to increase the total amount of carbon held by plants and soils from 2,400 billion tons to 2,650, or just over 10 percent. That seems a feasible goal if the political will is there.
A FAILED APPROACH
But the political will is lacking, as the December 2009 United Nations (U.N.) climate conference in Copenhagen showed. The rich countries are not prepared to cut their fossil-fuel emissions by around 7 percent a year, the rate required to put them on track to phase them out completely by 2050. Unless at least 95 percent of every country's fossil-fuel emissions have ceased by then, achieving the 350-ppm target seems impossible. After all, the rough calculations we've just made show that two-thirds of the carbon that needs to be sequestered has yet to be released. Cutting emissions more slowly increases the amount of carbon needing to be recovered and allows the planet longer to warm up, thus increasing the risk that unstoppable feedbacks will develop.
Another problem in Copenhagen was that the rich countries were not prepared to pay countries like Brazil and Indonesia enough to stop cutting down their tropical forests and thus releasing the carbon they contain. This was despite a report in Nature earlier in the year showing that the world's remaining tropical forests are not only carbon stores but remove a massive 4.8 billion tons of carbon dioxide emissions from the atmosphere each year—about a fifth of that released by burning fossil fuels. The only proposals on the table at Copenhagen were about slowing the rate of deforestation rather than stopping it entirely.
For their part, the big developing countries—India and China—refused to accept any emissions limits at all, saying that it was up to the richer countries to make deeper cuts to allow them space to raise their people's incomes by increasing their fossil-fuel use. Only about eighty small, poor countries, including the small island states that will disappear under the waves because of rising sea levels, pressed for a 350-or-less target.
Copenhagen demonstrated that humanity may not be able to save itself for two reasons—both of which can be overcome. One is that our economies have no reverse gear. While people lived very well at much lower levels of energy use in the past, we cannot return to those levels now without an economic collapse because of the way our money system works.
The other is the way the U.N. process attempted to deal with a world problem on a nation-by-nation basis rather than on a whole-world basis. The process left it up to each nation—or each group of nations such as the European Union—to volunteer to do something to solve the crisis. It did not tell them what to do. As a result, it was scarcely surprising that the sum total of the offers was completely inadequate to reduce the risk that a tipping point will be passed and an unstoppable catastrophic series of changes will take off.
The artificial way the process divided the world into rich countries with responsibilities to act and poorer ones with no responsibilities was particularly unhelpful. Every country in the world has rich people enjoying more than their fair share of the benefits that flow from the use of fossil fuel, and it is these people who should share their benefits wherever they live.
What the U.N. failed to do was to look at the problem in the way we've just done and say: “This is a massive problem that needs a global rather than a piecemeal response. Here's what humanity needs to do to have a chance of survival. Now how can we share out the cost and the work fairly among us all?”
ONE SOLUTION: CAP AND SHARE
“Cap and share” is an attempt to share the cost and the work of fighting climate change among all the nations of the world. It proposes that a Global Atmosphere Trust should be set up to represent everyone's interests, not just those of powerful groups in powerful countries. The trust would cap fossil-fuel emissions at their current level. Then it would take the advice of leading climate scientists on how rapidly it should reduce that cap year by year. Political and economic considerations would have to be ignored as Earth's systems will not take these into account.
The rights to the capped emissions would be shared out around the world each year in three ways. Part (perhaps 15 percent) would be auctioned and the revenue would go to the governments of countries such as Bangladesh, which will be particularly badly hit by rising sea levels and by tropical storms as the planet warms—unless it can pay to strengthen its sea defenses. Another fraction would be sold to fund countries to maintain and increase their soil and biomass carbon stocks, absorbing old and new emissions. Most of the remaining tonnage would be distributed as paper emissions permits on an equal per capita basis to everyone on the planet.
When we get our individual permit—each of us might get the right to release 3 tons of carbon dioxide in the first year—we'd have to decide what to do with it. Do we really want to be responsible for our 3 tons being released? If we decide we do not, we'd just tear our permit up. However, if we decided that we couldn't afford the financial loss, we'd take it to a post office or bank and sell it for whatever the current market price of our tonnage was, just as if it were a foreign currency note.
The bank would then deposit the permits it had bought in its account with the Global Atmosphere Trust and sell the tonnage to companies producing fossil fuels. For example, the operators of a coal mine would need to buy permits to cover the emissions from every ton of coal they produced, and intern

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

5การตอบสนองระหว่างประเทศการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศริชาร์ด DOUTHWAITEประชาชาติของโลกได้ตกลงว่า สภาพภูมิอากาศเป็นภัยคุกคามอย่างร้ายแรงสุดที่มวลมนุษย์เผชิญ ก่อนที่พวกเขาสามารถพัฒนาแผนการร่วมในการจัดการกับปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม หากต้องการระดับสูงสุดของก๊าซเรือนกระจกควรเสี่ยงให้ในบรรยากาศ ความท้าทายเราเผชิญ โลกมี warmed โดยประมาณ 0.7 องศาเซลเซียสใน 200 ปีเนื่องจากเชื้อเพลิงฟอสซิลเริ่มที่จะใช้ในสเกลใด ๆ สำคัญ — แต่ร้อนได้ไม่สม่ำเสมอ เพิ่มขึ้นอุณหภูมิที่ใหญ่ที่สุดได้รับรอบขั้วโลกเหนือ และรู้สึกตนเองเสริมบางกังวลได้รับการพัฒนาแล้ว ตัวอย่าง น้ำแข็งขั้วโลกเหนือมีการละลายอย่างไม่คาดคิดอย่างรวดเร็ว เพิ่มอัตราการที่โลกร้อนขึ้นเนื่องจากน้ำแข็งสีขาวที่สะท้อนพลังงานแสงอาทิตย์กลับเข้าไปในพื้นที่ได้ถูกแทนที่ ด้วยทะเลมืด ดูดความร้อน ในทำนองเดียวกัน ละลาย permafrost รัสเซียกำลังขณะนี้ปล่อยจำนวนมากของมีเทน เป็นก๊าซเรือนกระจกที่มีประสิทธิภาพ บรรยากาศ แม้ว่าความเข้มข้นของก๊าซเรือนกระจกที่เสถียรในระดับปัจจุบัน บรรยากาศของโลกลดลงจะยังอบอุ่น ด้วยอีกอย่างน้อย 0.7 องศาเซลเซียส เนื่องจากผลร้อนเต็มเพิ่มคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศ — อยู่ประมาณ 390 ส่วนต่อล้าน (ppm) — ใช้บางปีจะเอาชนะความเฉื่อยความร้อนมากของระบบภูมิอากาศของโลก วิทยาศาสตร์อากาศอเมริกันชั้นนำ James แฮนเซ่นสถาบันของ NASA ก็อดเดิร์ดพื้นที่ จุดออกให้ น้ำแข็งขั้วโลกเหนือเริ่มละลายอย่างมากในทศวรรษ 1970 และแนะนำที่ ความเข้มข้นของ ppm 300-325 ของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อาจจะจำเป็นสำหรับน้ำแข็งเพิ่มอีก ศาสตราจารย์จอห์น Schellnhuber ผู้อำนวยการ สถาบันวิจัยผลกระทบต่อสภาพภูมิอากาศในเยอรมนี พอทสดัมคิดว่า ทุกความเข้มข้นระดับอุตสาหกรรม 270 ppm อาจมากเกินไป เขาบอกผู้ปกครองในปี 2008 ที่เพิ่มขนาดเล็กอุณหภูมิอาจทริกเกอร์หลาย climatic ทิปปิ้งพอยท์: ไม่มีใครสามารถพูดแน่นอนอยู่ที่ 330 ppm. ... บางทีมันจะไม่สำคัญว่าเรามี 270 ppm หรือ 320 ppm แต่ทำงานอยู่นอกขอบเขตของความเข้มข้นของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ [ประวัติศาสตร์] มีความเสี่ยงตราบใดที่เราได้ไม่เต็มที่เข้าใจ mechanisms.1 ความคิดเห็นที่เกี่ยวข้อง ถ้าผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้จะถูกต้อง ต้องทำสองสิ่งหยุดวิ่งหนีโลกร้อน หนึ่งคือ ทุก ๆ ตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่มนุษย์ปล่อยจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิล และการล้างป่าจากต้องกู้คืนจากอากาศ และนั้นถูกแยกอย่างปลอดภัยในพื้นดิน อื่น ๆ คือว่า ปล่อยมามากต้องกู้คืนเกินไป ลองใส่เลขบางขนาดของงานนี้น่ากลัว (รูป 5.1) เผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิลปัจจุบันออกประมาณ 29 ล้านตันคาร์บอนไดออกไซด์ต่อปี: ถ้าที่ถูกยุติสี่สิบปีในแบบเส้นตรง จำนวน 580 ล้านตันจะถูกปล่อยออกมาก่อนปล่อยหยุดอย่างสมบูรณ์ภายในปี 2050 ตัดไม้ทำลายป่าจะนำออกใช้ 7 ล้านตันต่อปี: ถ้ามันพิสูจน์ได้ไปหยุดที่สิบปี มันจะเพิ่ม 35 ล้านตันเพื่อบรรยากาศ โดย 2020 ถ้าเราไม่สนใจรุ่นอื่น ๆ จากทาง เราใช้ และละเมิดที่ดิน รวมถึงมีเทนจากวัวเราเก็บข้าวที่เราเติบโต และไนตรัสออกไซด์จากปุ๋ยที่เราใช้ เราดูการตั้งค่าเพิ่ม 615 ล้านตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์สู่บรรยากาศภายในปี 2050 — แม้ว่าจะ มีโปรแกรมลดปล่อยก้าวร้าวอย่างเหลือเชื่อ นี้ 615 ล้านตันคาร์บอนไดออกไซด์จะออกพร้อมกับคาร์บอนไดออกไซด์ส่วนเกินที่มีอยู่ในอากาศ สมมติว่า เราใช้ 350 ppm เป็นเป้าหมายแรกของเรา เป็น James แฮนเซ่นและอื่น ๆ อีกมากมาย ปัจจุบัน 2900 ล้านตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อยู่ในอากาศ เพื่อ ลดความเข้มข้นจาก 390 ppm 350 หมายความเราได้แกะ 300 ล้านตันทั้งหมด แล้ว บันทึกชีวิตเรารู้ก็มีการแยกระหว่าง 900 และ 1000 พันล้านตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากบรรยากาศ และล็อคปลอดภัยเก็บ ประมาณ 250 พันล้านตันคาร์บอนประกอบด้วยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จำนวนนี้ — และเดียวที่สามารถเก็บคาร์บอนในระดับที่จำเป็นในพืชและในดินเนื้อปูน ที่ดินพืชเก็บ 600 พันล้านตันคาร์บอนในปัจจุบัน และดินของโลกมีประมาณ 3 ครั้งจำนวนเงินที่ ดังนั้นอย่างน้อยที่สุด เราต้องหาวิธีที่จะเพิ่มจำนวนคาร์บอนที่จัดขึ้น โดยพืชและดินเนื้อปูนจาก 2400 ล้านตัน 2,650 หรือเพียงร้อยละ 10 ที่ดูเหมือนเป็นเป้าหมายที่เป็นไปได้ว่าการเมืองที่จะมี วิธีการล้มเหลวแต่การเมืองที่จะขาด เป็น 2552 ธันวาคม พบการประชุมสหประชาชาติ (U.N.) สภาพภูมิอากาศในโคเปนเฮเกน ประเทศรวยที่เตรียมตัดการปล่อยเชื้อเพลิงฟอสซิล โดยประมาณร้อยละ 7 ต่อปี อัตราจำเป็นเพื่อทำให้พวกเขาในการติดตามระยะที่พวกเขาออกทั้งหมดภายในปี 2050 เว้นแต่น้อยร้อยละ 95 ของทุกประเทศปล่อยก๊าซเชื้อเพลิงฟอสซิลได้หยุดลงแล้ว บรรลุเป้าหมาย 350 ppm ดูจะเป็นไปไม่ได้ หลังจากที่ทุก การคำนวณคร่าว ๆ ที่เราได้ทำแสดงว่า สองในสามของคาร์บอนที่ต้องการได้นั้นถูกแยกยังไม่ได้ออก ตัดปล่อยช้าเพิ่มจำนวนคาร์บอนต้องสามารถกู้คืน และทำให้โลกอุ่นขึ้น ต่อจึง เพิ่มความเสี่ยงที่จะพัฒนารู้สึกโจ๊ก ปัญหาอื่นในโคเปนเฮเกนได้ว่า ประเทศที่ร่ำรวยไม่เตรียมที่จะจ่ายประเทศเช่นบราซิลและอินโดนีเซียพอหยุดตัดลงของป่าเขตร้อน และจึง ปล่อยคาร์บอนที่ประกอบด้วย คือแม้มีรายงานในลักษณะปีแสดงว่า ป่าเขตร้อนของโลกเหลือไม่เท่าคาร์บอนเก็บ แต่เอาตัน 4.8 พันล้านตัวใหญ่ปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากบรรยากาศในแต่ละปีซึ่งประมาณหนึ่งในห้าของที่นำออกใช้ โดยการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิล ข้อเสนอเดียวบนตารางที่โคเปนเฮเกนได้เกี่ยวกับชะลออัตราการตัดไม้ทำลายป่า แทนที่หยุดทั้งหมด สำหรับส่วนของพวกเขา ประเทศกำลังพัฒนาขนาดใหญ่เช่นอินเดียและจีน — ปฏิเสธที่จะยอมรับการจำกัดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกทั้งหมด บอกว่า มันไม่ถึงประเทศดีขึ้นต้องตัดลึกไปยังพื้นที่เพื่อเพิ่มรายได้ของประชาชน โดยการเพิ่มการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลทำให้พวกเขา เพียงประมาณแปดขนาดเล็ก ดีประเทศ รวมทั้งอเมริกาเกาะเล็ก ๆ ซึ่งจะหายไปภายใต้คลื่นเนื่องจากระดับน้ำทะเลสูงขึ้น กดเป้าหมาย 350 หรือน้อย โคเปนเฮเกนแสดงว่า มนุษยชาติอาจไม่สามารถบันทึกตัวเองจากสาเหตุสองประการ — ซึ่งทั้งสองสามารถเอาชนะได้ หนึ่งคือเศรษฐกิจของเรามีเกียร์ถอยหลังไม่ ในขณะที่คนดีอยู่ในระดับต่ำกว่าปริมาณการใช้พลังงานในอดีต เราไม่สามารถกลับไปที่ระดับโดยเศรษฐกิจล่มเนื่องจากวิธีการทำงานของระบบการเงินของเรา อื่น ๆ เป็นวิธีการ U.N. พยายามจัดการกับปัญหาโลกตามประเทศชาติ มากกว่าในโลกทั้งหมด กระบวนการจากนั้นจึงขึ้นอยู่กับแต่ละชาติ — หรือแต่ละกลุ่มประเทศเช่นสหภาพยุโรปซึ่งอาสาสมัครจะทำการแก้วิกฤติ มันไม่ได้บอกพวกเขาจะทำอะไร ดังนั้น มันเป็นแทบน่าแปลกใจที่ผลรวมผลรวมของข้อเสนอที่สมบูรณ์ไม่เพียงพอเพื่อลดความเสี่ยงที่จะผ่านจุดทิปปิ้ง และการเปลี่ยนแปลงชุดรุนแรงเป็นโจ๊กจะถอด วิธีการประดิษฐ์การแบ่งโลกเป็นประเทศร่ำรวยกับความรับผิดชอบการกระทำและคนย่อม มีความรับผิดชอบไม่ได้โดยเฉพาะแอร์ คนรวยมากกว่าคนเหล่านี้ควรแบ่งปันประโยชน์ที่ใดก็ ตามที่พวกเขาอาศัยอยู่กันเป็นธรรมสวัสดิการที่ไหลจากการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิล และ เพลิดเพลินกับทุกประเทศในโลกได้ อะไร U.N. ล้มเหลวในการทำคือการ มองปัญหาแบบเราทำได้เพียง และพูดว่า: "นี่คือปัญหาใหญ่ที่ต้องสากลมากกว่าการตอบสนองดำเนินการ นี่คือมนุษย์สิ่งต้องทำให้มีโอกาสอยู่รอด ตอนนี้ วิธีสามารถเราใช้ร่วมกันออกค่าใช้จ่ายและการทำงานค่อนข้างระหว่างเราทั้งหมด" วิธีการแก้ไขปัญหา: หมวกและแบ่งปัน "ฝา และใช้ร่วมกัน" เป็นความพยายามในการแบ่งปันต้นทุนและการทำงานของการต่อสู้เปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศในหมู่ประชาชาติทั้งหมดของโลก มันเสนอว่า เป็นสากลบรรยากาศความน่าเชื่อถือควรตั้งค่าการแสดงของทุกคนสนใจ ไม่เพียงที่มีประสิทธิภาพกลุ่มในประเทศที่มีประสิทธิภาพ ความเชื่อมั่นจะฝาปล่อยเชื้อเพลิงฟอสซิลที่ระดับปัจจุบัน แล้ว มันจะมีคำแนะนำของนักวิทยาศาสตร์ภูมิอากาศชั้นนำในวิธีอย่างรวดเร็วจึงควรลดที่หมวกปี ข้อพิจารณาทางการเมือง และเศรษฐกิจจะต้องถูกละเว้น ตามระบบของโลกจะใช้เวลาเหล่านี้เป็นต้น สิทธิในการปล่อย capped จะใหม่ออกทั่วโลกแต่ละปีในสามวิธี จะ auctioned ส่วนหนึ่ง (อาจเป็น 15 เปอร์เซ็นต์) และรายได้จะไปรัฐบาลของประเทศต่าง ๆ เช่นบังคลาเทศ ซึ่งจะถูกโดยเฉพาะอย่างยิ่งเลวตี โดยระดับน้ำทะเลสูงขึ้น และพายุเขตร้อนเป็นดาวเคราะห์ warms — จนกว่าจะสามารถจ่ายเพื่อเสริมสร้างการป้องกันของทะเล ส่วนอื่นจะขายกองทุนประเทศเพื่อรักษา และเพิ่มพวกเขาดินและชีวมวลคาร์บอนหุ้น ดูดปล่อยเก่า และใหม่ Tonnage ที่เหลือส่วนใหญ่จะมีการแจกจ่ายเป็นใบอนุญาตปล่อยกระดาษบนพื้นฐานการต่อประชากรเท่ากับทุกคนบนโลก เมื่อเราได้รับใบอนุญาตของเราแต่ละตัวเราแต่ละคนอาจได้รับสิทธิในการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ 3 ตันในปีแรก — เราจะต้องตัดสินใจว่า จะทำอะไรกับมันได้ เราต้องไปรับผิดชอบของเราตัน 3 ที่นำออกใช้หรือไม่ ถ้าเราตัดสินใจเราไม่ เราเพียงต้องฉีกใบอนุญาตของเราขึ้น อย่างไรก็ตาม ถ้าเราตัดสินใจว่า เราไม่สามารถขาดทุนทางการเงิน เราจะนำไปที่ทำการไปรษณีย์หรือธนาคาร และขายสำหรับสิ่งราคาตลาดปัจจุบันของ tonnage ของเราถูก เพียงนั้นบันทึกสกุลเงินต่างประเทศ ธนาคารจะฝากใบอนุญาตก็ได้ซื้อมาในบัญชีของใจบรรยากาศโลกแล้ว และขาย tonnage ที่บริษัทผลิตเชื้อเพลิงฟอสซิล ตัวอย่าง ผู้ประกอบการถ่านหินที่เหมืองจะต้องซื้อใบอนุญาตการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากทุกต้นจะผลิตถ่านหิน และช่างเทคนิคฝึกหัด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

5
การตอบสนองระหว่างประเทศเพื่อเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ
RICHARD DOUTHWAITE
ประเทศของโลกที่มีความเห็นว่าการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเป็นภัยคุกคามที่ร้ายแรงที่สุดหันหน้าไปมนุษยชาติ ก่อนที่พวกเขาสามารถพัฒนาแผนร่วมกันเพื่อจัดการกับปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่พวกเขาต้องยอมรับในระดับสูงสุดของก๊าซเรือนกระจกที่พวกเขาควรจะช่วยให้ความเสี่ยงในบรรยากาศ.
ความท้าทายที่เราเผชิญ
โลกอุ่นขึ้นประมาณ 0.7 องศาเซลเซียสใน 200 ปีนับตั้งแต่เชื้อเพลิงฟอสซิลเริ่มที่จะใช้ในขนาดใด ๆ แต่มีความหมายภาวะโลกร้อนไม่ได้เหมือนกัน อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นที่ใหญ่ที่สุดได้รับรอบขั้วโลกเหนือและบางการตอบตัวเองเสริมกังวลได้พัฒนาแล้ว ตัวอย่างเช่นน้ำแข็งอาร์กติกได้รับการละลายอย่างรวดเร็วโดยไม่คาดคิดเพิ่มขึ้นอัตราที่โลกจะร้อนเพราะน้ำแข็งสีขาวที่สะท้อนพลังงานแสงอาทิตย์กลับเข้ามาในพื้นที่ได้รับการแทนที่ด้วยสีเข้มทะเลดูดซับความร้อน ในทำนองเดียวกันการละลายของ permafrost ในรัสเซียคือตอนนี้ปล่อยจำนวนมากของก๊าซมีเทนก๊าซเรือนกระจกที่มีประสิทธิภาพสู่ชั้นบรรยากาศ.
แม้ว่าความเข้มข้นของก๊าซเรือนกระจกที่มีเสถียรภาพในระดับปัจจุบันของบรรยากาศชั้นล่างของโลกจะยังคงอบอุ่นอย่างน้อย อีก 0.7 องศาเซลเซียส นี้เป็นเพราะผลกระทบที่เกิดความร้อนที่เต็มไปด้วยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่เพิ่มขึ้นในบรรยากาศปัจจุบันรอบ 390 ส่วนต่อล้านส่วน (ppm) -takes หลายปีที่จะเอาชนะแรงเฉื่อยความร้อนมากของระบบภูมิอากาศของโลก.
นักวิทยาศาสตร์ภูมิอากาศชั้นนำชาวอเมริกันเจมส์แฮนเซนของก็อดดาร์ดของนาซา สถาบันอวกาศชี้ให้เห็นว่าน้ำแข็งอาร์กติกเริ่มละลายอย่างมีนัยสำคัญในปี 1970 และแสดงให้เห็นว่ามีความเข้มข้นของ 300-325 ppm ก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อาจจะจำเป็นสำหรับน้ำแข็งที่จะเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ศาสตราจารย์จอห์น Schellnhuber, ผู้อำนวยการสถาบันเพื่อการวิจัยพอทสดัผลกระทบต่อสภาพภูมิอากาศในประเทศเยอรมนีคิดว่าเกือบเข้มข้นใด ๆ เหนือระดับก่อนยุคอุตสาหกรรม 270 ppm อาจจะมากเกินไป เขาบอกผู้ปกครองในปี 2008 ว่าแม้จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อยในอุณหภูมิอาจทำให้จุดให้ทิปภูมิอากาศหลาย
ไม่มีใครสามารถยืนยันได้ว่า 330 ppm มีความปลอดภัย . . . บางทีมันอาจจะไม่สำคัญว่าเรามี 270 ppm หรือ 320 ppm แต่การดำเนินงานดีนอก [ประวัติศาสตร์] ดินแดนของความเข้มข้นของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่มีความเสี่ยงตราบใดที่เรายังไม่เข้าใจอย่างเต็มที่ mechanisms.1 ข้อเสนอแนะที่เกี่ยวข้อง
หากผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้มีสิทธิที่สอง สิ่งที่ต้องทำเพื่อหยุดภาวะโลกร้อนหนี หนึ่งคือการที่ทุกตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่มนุษย์ปล่อยจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิลและการล้างป่าจากนี้ไปจะต้องมีการกู้คืนจากอากาศและแยกได้อย่างปลอดภัยในพื้นดิน อื่น ๆ ที่เป็นที่มากของการปล่อยก๊าซที่ผ่านมาจะต้องมีการกู้คืนด้วย.
ขอนำตัวเลขบางอย่างเกี่ยวกับขนาดของงานที่น่ากลัวนี้ (รูป 5.1) การเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิลในปัจจุบันออกประมาณ 29 พันล้านตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ปี: ถ้าที่จะค่อย ๆ ออกกว่าสี่สิบปีที่ผ่านมาโดยวิธีเส้นตรงรวม 580 พันล้านตันจะถูกปล่อยออกมาก่อนการปล่อยก๊าซหยุดสมบูรณ์ภายในปี 2050 จะปล่อยตัดไม้ทำลายป่า 7 พันล้านตันต่อปีหากจะพิสูจน์ความเป็นไปได้ที่จะหยุดที่ในรอบสิบปีก็จะเพิ่ม 35 พันล้านตันสู่ชั้นบรรยากาศในปี 2020 ถ้าเราไม่สนใจข่าวอื่น ๆ จากวิธีที่เราใช้และการละเมิดที่ดินรวมทั้งก๊าซมีเทนจากวัว เราให้และข้าวที่เราเติบโตและไนตรัสออกไซด์จากปุ๋ยที่เราใช้เรามองชุดเพื่อเพิ่ม 615,000,000,000 ตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศภายในปี 2050 แม้จะมี-ก้าวร้าวอย่างไม่น่าเชื่อการลดการปล่อยก๊าซโปรแกรม นี้ 615,000,000,000 ตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จะต้องถูกลบออกร่วมกับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ส่วนเกินที่มีอยู่แล้วในอากาศ สมมติว่าเราใช้เวลา 350 ppm เป็นเป้าหมายแรกของเราเป็นเจมส์แฮนเซนและอื่น ๆ มากมายขอแนะนำ ในปัจจุบัน 2,900 พันล้านตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์อยู่ในอากาศเพื่อลดความเข้มข้นจาก 390 ถึง 350 ppm หมายความว่าเราได้มีการใช้ 300,000,000,000 ตันออก. รวมแล้วการช่วยชีวิตที่เรารู้ว่ามัน entails การแยกระหว่าง 900 และ 1,000 พันล้านตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากบรรยากาศและล็อคมันออกไปได้อย่างปลอดภัย ปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์นี้มีประมาณ 250 พันล้านตันคาร์บอนและสถานที่เดียวที่คาร์บอนสามารถเก็บไว้ได้ในระดับที่ต้องมีในพืชและดิน พืชบกถือ 600,000,000,000 ตันคาร์บอนในปัจจุบันและดินของโลกถือประมาณสามครั้งจำนวนเงินที่ ดังนั้นอย่างน้อยที่สุดเราต้องการที่จะหาวิธีที่จะเพิ่มจำนวนของคาร์บอนที่จัดขึ้นโดยพืชและดินจาก 2,400 ล้านตันเป็น 2,650 หรือเพียงร้อยละ 10 ที่ดูเหมือนว่าเป็นเป้าหมายที่เป็นไปได้ถ้าเจตจำนงทางการเมืองที่จะมี. แนวทางล้มเหลวแต่เจตจำนงทางการเมืองที่ขาดเป็นธันวาคม 2009 สหประชาชาติ (UN) ประชุมสภาพภูมิอากาศที่กรุงโคเปนเฮเกนแสดงให้เห็นว่า ประเทศที่อุดมไปด้วยไม่ได้เตรียมที่จะลดการปล่อยก๊าซเชื้อเพลิงฟอสซิลของพวกเขาโดยประมาณร้อยละ 7 ต่อปี, อัตราที่จำเป็นในการทำให้พวกเขาในการติดตามขั้นตอนการให้พวกเขาออกอย่างสมบูรณ์ภายในปี 2050 ยกเว้นกรณีที่น้อยกว่าร้อยละ 95 ของการปล่อยก๊าซเชื้อเพลิงฟอสซิลประเทศทุกคนได้หยุด แล้วบรรลุเป้าหมาย 350 ppm ดูเหมือนว่าเป็นไปไม่ได้ หลังจากที่ทุกการคำนวณคร่าวๆเราได้ทำเพียงแค่การแสดงที่สองในสามของคาร์บอนที่ต้องการที่จะแยกยังไม่ได้รับการปล่อยตัว ตัดการปล่อยช้าเพิ่มปริมาณของคาร์บอนที่จะต้องกู้คืนและช่วยให้โลกใบนี้อีกต่อไปที่จะอุ่นขึ้นซึ่งจะเป็นการเพิ่มความเสี่ยงที่การตอบผ่านพ้นจะมีการพัฒนา. อีกปัญหาหนึ่งในโคเปนเฮเกนคือการที่ประเทศร่ำรวยไม่ได้เตรียมที่จะจ่ายประเทศเช่นบราซิลและ อินโดนีเซียเพียงพอที่จะหยุดการตัดลงป่าเขตร้อนของพวกเขาจึงปล่อยคาร์บอนที่พวกเขามี นี่คือแม้จะมีรายงานในวารสาร Nature ในช่วงต้นปีแสดงให้เห็นว่าป่าเขตร้อนที่เหลืออยู่ในโลกไม่เพียง แต่ร้านค้าคาร์บอน แต่เอาขนาดใหญ่ 4800000000 ตันของการปล่อยก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์จากบรรยากาศในแต่ละปีประมาณหนึ่งในห้าของที่ปล่อยออกมาจากการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิล . ข้อเสนอเพียงบนโต๊ะที่โคเปนเฮเกนกำลังชะลอตัวของอัตราการตัดไม้ทำลายป่ามากกว่าการหยุดมันทั้งหมด. สำหรับในส่วนของการพัฒนาขนาดใหญ่ที่ประเทศอินเดียและจีนปฏิเสธที่จะยอมรับข้อ จำกัด การปล่อยมลพิษใด ๆ ที่ทุกคนบอกว่ามันก็ขึ้นอยู่กับ ประเทศที่ดียิ่งขึ้นเพื่อให้ตัดลึกเพื่อช่วยให้พวกเขามีพื้นที่ที่จะยกระดับรายได้ของประชาชนโดยการเพิ่มการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลของพวกเขา เพียงประมาณแปดสิบขนาดเล็กประเทศยากจนรวมทั้งประเทศเกาะเล็ก ๆ ที่จะหายไปภายใต้คลื่นเพราะระดับน้ำทะเลที่เพิ่มสูงขึ้น, กดเป้าหมาย 350 หรือน้อย. โคเปนเฮเกนแสดงให้เห็นว่ามนุษย์อาจจะไม่สามารถที่จะบันทึกตัวเองสำหรับสอง reasons- ซึ่งทั้งสองจะสามารถเอาชนะ หนึ่งคือการที่เศรษฐกิจของเราไม่มีเกียร์ถอยหลัง ในขณะที่ผู้คนอาศัยอยู่ได้เป็นอย่างดีในระดับที่ต่ำกว่ามากของการใช้พลังงานในอดีตที่ผ่านมาเราไม่สามารถกลับไปยังระดับที่ตอนนี้ไม่มีล่มสลายทางเศรษฐกิจเนื่องจากวิธีการที่ระบบเงินของเราทำงาน. อื่น ๆ เป็นวิธีที่กระบวนการของสหประชาชาติพยายามที่จะจัดการกับโลก ปัญหาที่เกิดขึ้นบนพื้นฐานประเทศโดยประเทศมากกว่าบนพื้นฐานของทั้งโลก กระบวนการทิ้งมันขึ้นอยู่กับแต่ละประเทศหรือแต่ละกลุ่มประเทศเช่นสหภาพยุโรปจะเป็นอาสาสมัครที่จะทำบางสิ่งบางอย่างในการแก้วิกฤต มันไม่ได้บอกพวกเขาว่าจะทำอย่างไร ผลที่ตามมาก็คือแทบจะไม่น่าแปลกใจที่ยอดรวมของข้อเสนอที่สมบูรณ์ไม่เพียงพอที่จะลดความเสี่ยงที่จุดเปลี่ยนจะถูกส่งผ่านและผ่านพ้นภัยพิบัติชุดของการเปลี่ยนแปลงที่จะใช้เวลาปิด. วิธีเทียมกระบวนการแบ่งโลกออกเป็นที่อุดมไปด้วย ประเทศที่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่และคนยากจนที่มีความรับผิดชอบไม่ได้ช่วยเหลือโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประเทศในโลกที่ทุกคนมีความสุขกับคนที่รวยกว่าหุ้นยุติธรรมของผลประโยชน์ที่ไหลจากการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลและมันเป็นสิ่งที่คนเหล่านี้ควรจะแบ่งปันผลประโยชน์ของพวกเขาที่ใดก็ตามที่พวกเขาอาศัยอยู่. สิ่งที่สหประชาชาติล้มเหลวที่จะทำคือการมองไปที่ ปัญหาที่เกิดขึ้นในทางที่เราได้ทำเพียงแค่และกล่าวว่า "นี่เป็นปัญหาใหญ่ที่ต้องการทั่วโลกมากกว่าการตอบสนองทีละน้อย นี่คือสิ่งที่มนุษย์ต้องการที่จะทำที่จะมีโอกาสในการอยู่รอด ตอนนี้วิธีการที่เราสามารถแบ่งปันออกค่าใช้จ่ายและการทำงานอย่างเป็นธรรมในหมู่พวกเราทั้งหมดได้หรือไม่ " ทางออกหนึ่ง: CAP และแบ่งปัน"หมวกและหุ้น" เป็นความพยายามที่จะแบ่งปันค่าใช้จ่ายและการทำงานของการต่อสู้การเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศในหมู่ประชาชาติทั้งหมดของโลก มันแนะว่าบรรยากาศความน่าเชื่อถือระดับโลกควรได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของทุกคนไม่เพียง แต่ผู้ที่มีประสิทธิภาพของกลุ่มในประเทศที่มีประสิทธิภาพ ความไว้วางใจจะปล่อยก๊าซเรือนกระจกฝาเชื้อเพลิงฟอสซิลในระดับปัจจุบันของพวกเขา จากนั้นก็จะใช้คำแนะนำของนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำสภาพภูมิอากาศที่วิธีการอย่างรวดเร็วมันควรจะลดในปีหมวกว่าโดยปี พิจารณาทางการเมืองและเศรษฐกิจที่จะต้องมีการละเลยระบบของโลกจะไม่ใช้เวลาเหล่านี้เข้าบัญชี. สิทธิในการปล่อยก๊าซเรือนกระจกที่ปกคลุมจะใช้ร่วมกันจากทั่วโลกในแต่ละปีในสามวิธี ส่วนที่ (อาจจะร้อยละ 15) จะได้รับการประมูลและรายได้จะไปที่รัฐบาลของประเทศเช่นบังคลาเทศซึ่งจะได้รับผลกระทบอย่างหนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลและพายุโซนร้อนเป็นดาวเคราะห์อุ่น-เว้นแต่จะสามารถจ่ายเงินเพื่อเสริมสร้างทะเล การป้องกัน ส่วนอีกก็จะขายให้กับกองทุนประเทศเพื่อรักษาและเพิ่มดินและกักเก็บคาร์บอนชีวมวลของพวกเขาดูดซับเก่าและใหม่ที่ปล่อยก๊าซเรือนกระจก ส่วนใหญ่ของน้ำหนักที่เหลือจะได้รับการกระจายเป็นกระดาษใบอนุญาตปล่อยก๊าซเรือนกระจกบนพื้นฐานที่เท่าเทียมกันต่อหัวให้กับทุกคนในโลก. เมื่อเราได้รับใบอนุญาตของเราแต่ละ-เราแต่ละคนอาจได้รับสิทธิในการปล่อย 3 ตันของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในปีของแรก เราจะต้องตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรกับมัน เราต้องการที่จะเป็นผู้รับผิดชอบใน 3 ตันของเราถูกปล่อยออกมา? ถ้าเราตัดสินใจที่เราทำไม่ได้เราก็จะฉีกใบอนุญาตขึ้นของเรา แต่ถ้าเราตัดสินใจว่าเราไม่สามารถสูญเสียทางการเงินที่เราต้องการจะเอามันไปที่ทำการไปรษณีย์หรือธนาคารและขายสำหรับสิ่งที่ราคาในตลาดปัจจุบันของระวางบรรทุกของเราเช่นเดียวกับถ้ามันเป็นบันทึกที่เป็นเงินตราต่างประเทศธนาคารก็จะฝากใบอนุญาตที่ได้ซื้อในบัญชีที่มีความน่าเชื่อถือระดับโลกและบรรยากาศน้ำหนักขายให้กับ บริษัท ผลิตเชื้อเพลิงฟอสซิล ตัวอย่างเช่นผู้ประกอบการเหมืองถ่านหินจะต้องซื้อใบอนุญาตเพื่อให้ครอบคลุมการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากตันของทุกถ่านหินที่พวกเขาผลิตและฝึกงาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

5 การตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศระหว่างประเทศ

ริชาร์ด douthwaite
ประชาชาติของโลกได้ตกลงกันว่า การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเป็นภัยคุกคามที่ร้ายแรงที่สุดซึ่งมนุษย์ ก่อนที่พวกเขาสามารถพัฒนาแผนร่วมกัน เพื่อจัดการกับปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะต้องเห็นด้วยกับระดับสูงสุดของก๊าซเรือนกระจกที่ควรเสี่ยงให้อยู่ในบรรยากาศ ความท้าทายที่เราเผชิญ

โลกได้โดยอุ่นประมาณ 0.7 องศาเซลเซียสใน 200 ปี ตั้งแต่เริ่มมีการใช้เชื้อเพลิงฟอสซิลที่สำคัญใด ๆ ขนาด แต่ร้อนได้เหมือนกัน ที่ใหญ่ที่สุดได้เพิ่มขึ้นอุณหภูมิรอบๆขั้วโลกเหนือ และบางกังวลตนเองการตอบสนองได้พัฒนาแล้ว ตัวอย่างเช่น น้ำแข็งขั้วโลกเหนือได้ละลายอย่างรวดเร็วการเพิ่มอัตราการที่โลกจะร้อนเพราะน้ำแข็งสีขาวที่สะท้อนพลังงานแสงอาทิตย์กลับเข้าไปในพื้นที่ได้ถูกแทนที่ด้วยความมืด ดูดซับความร้อนของทะเล ส่วนการละลายของชั้นดินเยือกแข็งคงตัวในรัสเซียคือตอนนี้ปล่อยจำนวนมากของก๊าซมีเทนเป็นก๊าซเรือนกระจกที่มีประสิทธิภาพในชั้นบรรยากาศ
ถ้าความเข้มข้นของก๊าซเรือนกระจก คือทรงตัวในระดับปัจจุบันของโลกของชั้นบรรยากาศจะยังคงอบอุ่นด้วยอย่างน้อยอีก 0.7 องศาเซลเซียส นี้เป็นเพราะความร้อนที่เพิ่มขึ้นเต็มผลของคาร์บอนไดออกไซด์ในบรรยากาศปัจจุบันประมาณ 390 ส่วน ต่อล้านส่วน ( ppm ) จะต้องเอาชนะแรงเฉื่อยความร้อนมากของระบบภูมิอากาศของโลก บางปี
บรรยากาศนักวิทยาศาสตร์อเมริกันชั้นนํา เจมส์ แฮนเซน กอดดาร์ดของนาซาพื้นที่สถาบันชี้ให้เห็นว่าน้ำแข็งขั้วโลกเริ่มละลายอย่างมีนัยสำคัญในปี 1970 และแสดงให้เห็นว่าระดับความเข้มข้น 300 ppm ( 325 ของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่จำเป็นสำหรับน้ำแข็งเพิ่มอีก ศาสตราจารย์จอห์น schellnhuber ผู้อำนวยการสถาบันเพื่อการวิจัยผลกระทบภูมิอากาศใน พอทสดัม ประเทศเยอรมนี คิดว่าเกือบทุกระดับความเข้มข้นด้านบนก่อนอุตสาหกรรมระดับ 270 ppm อาจจะมากเกินไปเค้าบอกผู้ปกครองในปี 2551 ที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยในอุณหภูมิสามารถ ทริกเกอร์ หลายภูมิอากาศ tipping จุด :
ไม่มีใครสามารถพูดได้ว่า 330 ppm คือปลอดภัย . . . . . . . . บางทีมันอาจจะไม่สำคัญว่าเราได้ 270 ppm หรือ 320 ppm แต่ปฏิบัติดีภายนอก [ ประวัติศาสตร์ ] อาณาจักรของก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ความเข้มข้นเป็นเสี่ยง ตราบใดที่เรายังไม่เข้าใจกลไกความคิดเห็นที่เกี่ยวข้อง1
ถ้าผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้มีสิทธิสองสิ่งที่ต้องทำเพื่อหยุดหนีโลกร้อน หนึ่งคือทุกๆ ตันของคาร์บอนไดออกไซด์ที่มนุษย์ปล่อยโดยการเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิลและการล้างป่า จากนี้ไปคงจะหายจากอากาศ และแยกตัวออกมาอย่างปลอดภัยในพื้นดิน ตอนนั้นมากในอดีต การต้องคืนด้วย
ให้ใส่ตัวเลขขนาดของงานที่น่ากลัวนี้ ( รูปที่ 5.1 ) การเผาไหม้เชื้อเพลิงฟอสซิลในปัจจุบันออกประมาณ 29 ล้านตันคาร์บอนไดออกไซด์ต่อปี : ถ้าถูกแบ่งออกมากกว่าสี่สิบปี บนเส้นพื้นฐาน รวม 580 ล้านตัน จะออกก่อนการหยุดอย่างสมบูรณ์ภายในปี 2050 การตัดไม้ทำลายป่าจะปล่อย 7 พันล้านตันต่อปี :ถ้ามันพิสูจน์ได้ว่าเป็นไปได้ที่จะหยุดในสิบปี มันจะเพิ่ม 35 ล้านตัน เพื่อบรรยากาศภายในปี 2563 ถ้าเราไม่สนใจรุ่นอื่น ๆจากวิธีที่เราใช้และการละเมิดที่ดิน รวมถึงก๊าซมีเทนจากวัวที่เราเก็บไว้ และข้าวที่เราปลูก และไนตรัสออกไซด์จากปุ๋ยที่เราใช้