Greaves also spoke of attempting to

Greaves also spoke of attempting to contact Bullock on numerous occasions and ask him to publicly condemn the threats of violence against the Satanic Temple. They were in vain, he said. “Pastor Bullock’s failure to condemn the violent threats being hurled at us, while he still promotes an organized protest against us, must surely be seen as a tacit endorsement of those threats.”

“Freedom of Speech, Freedom of Religion, and Freedom of Assembly mean nothing if we can not learn to accept their value in protecting even — perhaps especially — those views with which we disagree. While the modern Evangelical Right increasingly strives to deify the Founding Fathers, wrapping the cross in a flag and claiming the Constitution as Holy Writ, it takes but a lawful (though admittedly decadent, elaborate, and bizarre) Satanic celebration to strip away the cheap façade, revealing them for the stale theocratic oppressors they aspire to be.”

The location of the unveiling will remain a secret for the time being, as members of the Temple have no assurance of the statue’s, the venue’s, or for that matter, their own safety.
I already saw fire in Netanyahu’s eyes the following dawn after his plane landed at Washington’s Dulles Airport. He paused at the top of the stairs, glaring. In place of his usual wave and smile was a grim expression that barely disguised his fury. In the two years since my appointment, I had come to know that anger well—a monumental rage capable, it sounded, of cracking a telephone receiver. But I also gained a more intimate and nuanced perspective of Netanyahu. He is one of the world’s most complex, seasoned, divisive, and hounded leaders, and perhaps its loneliest.

His résumé reads more glowingly than even the most sterling of the Obama administration’s CVs. It includes Netanyahu’s service in Sayeret Matkal, the IDF’s equivalent of the Delta Force. The chances of making it into the Unit, as it is popularly known, much less completing its agonizing training, are exceedingly limited. Netanyahu not only finished the course, he became an officer. Once, during a television interview in Israel, the producer introduced himself to me as another Unit veteran. “I can’t stand Bibi,” he said. “But he was not only an exceptional officer, he was a courageous one.” Participating in numerous operations behind enemy lines, wounded in action, Netanyahu also fought in the Yom Kippur War and achieved the rank of captain.

Accepted at Yale and studying at Harvard, he graduated from MIT with an honors BA in architecture and a master’s degree in management. He became a successful analyst at the Boston Consulting Group and would remain, at heart, an economist. For a solid hour once, I listened nearly openmouthed as Netanyahu and Bill Clinton theorized about the mechanisms of markets. Next, Netanyahu became a statesman—first an eloquent deputy chief of mission at the Israeli embassy in Washington, and then a media-savvy ambassador to the UN. Returning to Israel in 1988, he entered politics. He distinguished himself as a foreign minister and finance minister, twice headed the government, and was now closing in on Ben-Gurion’s record as Israel’s longest-serving prime minister. All that, plus Netanyahu was a published author, a superb orator in Hebrew and English, conversant in French, a serious reader, and, in his heyday, famous for his good looks. Who would not be impressed by that résumé, if not intimidated?

And yet respect and fear were far from the only emotions the prime minister evoked. “Recalcitrant, myopic, reactionary, obtuse, blustering, pompous”—were just some of the adjectives that, according to journalist Jeffrey Goldberg, senior White House officials attached to Netanyahu. In the left-leaning Israeli press, especially, vilifying him was close to a national pastime. “He panics quickly in the face of every lurking shadow and every insinuated threat,” carped political columnist Ben Caspit. “He plays against himself and always ends in a tie.” For Netanyahu, TV analyst Raviv Druker observed, “it’s always the world against Netanyahu.” Nahum Barnea, Israel’s equivalent of Tom Friedman, wrote most cuttingly, “He’s not so big that he can afford to be so small.”

But the real Tom Friedman was no less censorious. For him, Netanyahu was “annoying” and “disconnected from reality” and, most commonly, “arrogant.” No less than their Israeli counterparts, American commentators—almost all of them Jewish—were fiercely indisposed toward Netanyahu. Joe Klein, of Time, decried him as “outrageous . . . cynical and brazen.” For The New Yorker’s David Remnick, Netanyahu was “smug and lacking diplomatic creativity,” a firebrand who posed a risk “to the future of his own country.” In The New Republic, Leon Wieseltier described him as a “gray, muddling, reactive figure . . . a creature of the bunker.” When I suggested to Leon that his hatred of Bibi had become pathological, he merely shrugged and admitted, “Yes, I know, it’s pathological.”

The antagonism sparked by Netanyahu, I gradually noticed, resembled that traditionally triggered by the Jews. We were always the ultimate Other—communists in the view of the capitalists and capitalists in communist eyes, nationalists for the cosmopolitans and, for jingoists, the International Jew. So, too, was Netanyahu declaimed as “reckless” by White House sources and incapable of decision making by many Israelis. He was branded intransigent by The New York Times, yet Haaretz faulted him for never taking a stand. Washington insiders assailed him for being out of touch with America, and the Tel Aviv branja—the intellectual elite—snubbed him for being too American. The Israeli right lambasted him for spinelessness, the left for intractability, the Ultra-Orthodox for heresy, and the secular for pandering to rabbis. All agreed in labeling Netanyahu disingenuous, imperious, and paralyzed by paranoia—qualities not uncommon among politicians.

Nevertheless, Netanyahu remained in office, virtually unopposed. In Israel’s often cutthroat political culture, that achievement would be remarkable enough, but was even more astounding in light of Israel’s precarious political system. Unlike the U.S. president’s four-year term, an Israeli prime minister’s can be ended at any time by a no-confidence vote. The commander in chief of the U.S. armed forces is the president, but the IDF’s commander is the Israeli government, which the prime minister has to persuade to act. “Your worst day in Washington is Bibi’s best day,” Ron Dermer periodically reminded me. In contrast to Obama’s cabinet, often described as a Lincoln-like “team of rivals,” Netanyahu’s contained multiple ministers actively seeking to unseat him.

For years, though, none succeeded. No other politician could engender the sense of security that Israelis, for all their grousing about Netanyahu, needed to feel at night when tucking in their children. The majority of Israelis still could not trust anybody else to manage a war, meet the Iranian nuclear threat, and prevent a Gaza-like Hamas state from arising in the West Bank. “One way or another,” one Israeli pundit told me, “every election for the past twenty years has been about Bibi.” And each time, he had won. Benjamin Netanyahu might not always be loved—not by his people, not even by his own party—but neither could he be replaced.

This was the Netanyahu I had come to know, a man of mighty contradictions. Less than a modern Jew, he reminded me of an ancient Hebrew, a biblical figure with biblical strengths, flaws, appetites, valor, and wrath, scything his foes with rhetorical and political jawbones. Uncannily robust, he retained in his sixties the physical heft and endurance of a Sayeret Matkal captain, only rarely revealing the depths of his exhaustion. Though he tried to get five hours of sleep each night—“Someone’s got to drive,” he said—Netanyahu rarely got more than four, and was frequently awakened by emergencies.

Pundits often tried to plumb the origins of Netanyahu’s outlook, especially the influence of his father, Benzion. A hard-line Zionist historian who nevertheless spent many of his 102 years in the United States, Benzion chronicled the racist roots of anti-Semitism from antiquity through the Inquisition and the Holocaust. That gloomy view of Jewish fate—to be hated for who we are irrespective of how we hide it—darkened the son’s worldview, analysts said. Though Netanyahu dismissed such insights as “psychobabble,” the images of Masada, Auschwitz, and looming Jewish apocalypses permeated his speeches and even our private talks. “The world sees Israel as the most powerful Middle Eastern state,” he once told me, “but that could change overnight, rendering us very vulnerable.”

Another influence on his life was his brother, Yoni, the dashing Sayeret Matkal commander who lost his life rescuing Jewish hostages hijacked by terrorists during the 1976 Entebbe Operation in Uganda. Yoni, who would remain young, handsome, and iconic, joined Benzion in setting another bar—the armchair therapists alleged—that Netanyahu could never reach. But no one swayed the prime minister more than his wife, Sara, so the papers claimed. Politically outspoken, a working child psychologist and mother of two, she might be expected to serve as an inspiration for Israelis, especially women. Instead, Sara supplied lurid headlines about her alleged mistreatment of staff members, her overspending, and undue influence on policy.

“Freedom of Speech, Freedom of Religion, and Freedom of Assembly mean nothing if we can not learn to accept their value in protecting even — perhaps especially — those views with which we disagree. While the modern Evangelical Right increasingly strives to deify the Founding Fathers, wrapping the cross in a flag and claiming the Constitution as Holy Writ, it takes but a lawful (though admittedly decadent, elaborate, and bizarre) Satanic celebration to strip away the cheap façade, revealing them for the stale theocratic oppressors they aspire to be.”

The location of the unveiling will remain a secret for the time being, as members of the Temple have no assurance of the statue’s, the venue’s, or for that matter, their own safety.
I already saw fire in Netanyahu’s eyes the following dawn after his plane landed at Washington’s Dulles Airport. He paused at the top of the stairs, glaring. In place of his usual wave and smile was a grim expression that barely disguised his fury. In the two years since my appointment, I had come to know that anger well—a monumental rage capable, it sounded, of cracking a telephone receiver. But I also gained a more intimate and nuanced perspective of Netanyahu. He is one of the world’s most complex, seasoned, divisive, and hounded leaders, and perhaps its loneliest.

His résumé reads more glowingly than even the most sterling of the Obama administration’s CVs. It includes Netanyahu’s service in Sayeret Matkal, the IDF’s equivalent of the Delta Force. The chances of making it into the Unit, as it is popularly known, much less completing its agonizing training, are exceedingly limited. Netanyahu not only finished the course, he became an officer. Once, during a television interview in Israel, the producer introduced himself to me as another Unit veteran. “I can’t stand Bibi,” he said. “But he was not only an exceptional officer, he was a courageous one.” Participating in numerous operations behind enemy lines, wounded in action, Netanyahu also fought in the Yom Kippur War and achieved the rank of captain.

Accepted at Yale and studying at Harvard, he graduated from MIT with an honors BA in architecture and a master’s degree in management. He became a successful analyst at the Boston Consulting Group and would remain, at heart, an economist. For a solid hour once, I listened nearly openmouthed as Netanyahu and Bill Clinton theorized about the mechanisms of markets. Next, Netanyahu became a statesman—first an eloquent deputy chief of mission at the Israeli embassy in Washington, and then a media-savvy ambassador to the UN. Returning to Israel in 1988, he entered politics. He distinguished himself as a foreign minister and finance minister, twice headed the government, and was now closing in on Ben-Gurion’s record as Israel’s longest-serving prime minister. All that, plus Netanyahu was a published author, a superb orator in Hebrew and English, conversant in French, a serious reader, and, in his heyday, famous for his good looks. Who would not be impressed by that résumé, if not intimidated?

And yet respect and fear were far from the only emotions the prime minister evoked. “Recalcitrant, myopic, reactionary, obtuse, blustering, pompous”—were just some of the adjectives that, according to journalist Jeffrey Goldberg, senior White House officials attached to Netanyahu. In the left-leaning Israeli press, especially, vilifying him was close to a national pastime. “He panics quickly in the face of every lurking shadow and every insinuated threat,” carped political columnist Ben Caspit. “He plays against himself and always ends in a tie.” For Netanyahu, TV analyst Raviv Druker observed, “it’s always the world against Netanyahu.” Nahum Barnea, Israel’s equivalent of Tom Friedman, wrote most cuttingly, “He’s not so big that he can afford to be so small.”

But the real Tom Friedman was no less censorious. For him, Netanyahu was “annoying” and “disconnected from reality” and, most commonly, “arrogant.” No less than their Israeli counterparts, American commentators—almost all of them Jewish—were fiercely indisposed toward Netanyahu. Joe Klein, of Time, decried him as “outrageous . . . cynical and brazen.” For The New Yorker’s David Remnick, Netanyahu was “smug and lacking diplomatic creativity,” a firebrand who posed a risk “to the future of his own country.” In The New Republic, Leon Wieseltier described him as a “gray, muddling, reactive figure . . . a creature of the bunker.” When I suggested to Leon that his hatred of Bibi had become pathological, he merely shrugged and admitted, “Yes, I know, it’s pathological.”

The antagonism sparked by Netanyahu, I gradually noticed, resembled that traditionally triggered by the Jews. We were always the ultimate Other—communists in the view of the capitalists and capitalists in communist eyes, nationalists for the cosmopolitans and, for jingoists, the International Jew. So, too, was Netanyahu declaimed as “reckless” by White House sources and incapable of decision making by many Israelis. He was branded intransigent by The New York Times, yet Haaretz faulted him for never taking a stand. Washington insiders assailed him for being out of touch with America, and the Tel Aviv branja—the intellectual elite—snubbed him for being too American. The Israeli right lambasted him for spinelessness, the left for intractability, the Ultra-Orthodox for heresy, and the secular for pandering to rabbis. All agreed in labeling Netanyahu disingenuous, imperious, and paralyzed by paranoia—qualities not uncommon among politicians.

Nevertheless, Netanyahu remained in office, virtually unopposed. In Israel’s often cutthroat political culture, that achievement would be remarkable enough, but was even more astounding in light of Israel’s precarious political system. Unlike the U.S. president’s four-year term, an Israeli prime minister’s can be ended at any time by a no-confidence vote. The commander in chief of the U.S. armed forces is the president, but the IDF’s commander is the Israeli government, which the prime minister has to persuade to act. “Your worst day in Washington is Bibi’s best day,” Ron Dermer periodically reminded me. In contrast to Obama’s cabinet, often described as a Lincoln-like “team of rivals,” Netanyahu’s contained multiple ministers actively seeking to unseat him.

For years, though, none succeeded. No other politician could engender the sense of security that Israelis, for all their grousing about Netanyahu, needed to feel at night when tucking in their children. The majority of Israelis still could not trust anybody else to manage a war, meet the Iranian nuclear threat, and prevent a Gaza-like Hamas state from arising in the West Bank. “One way or another,” one Israeli pundit told me, “every election for the past twenty years has been about Bibi.” And each time, he had won. Benjamin Netanyahu might not always be loved—not by his people, not even by his own party—but neither could he be replaced.

This was the Netanyahu I had come to know, a man of mighty contradictions. Less than a modern Jew, he reminded me of an ancient Hebrew, a biblical figure with biblical strengths, flaws, appetites, valor, and wrath, scything his foes with rhetorical and political jawbones. Uncannily robust, he retained in his sixties the physical heft and endurance of a Sayeret Matkal captain, only rarely revealing the depths of his exhaustion. Though he tried to get five hours of sleep each night—“Someone’s got to drive,” he said—Netanyahu rarely got more than four, and was frequently awakened by emergencies.

Pundits often tried to plumb the origins of Netanyahu’s outlook, especially the influence of his father, Benzion. A hard-line Zionist historian who nevertheless spent many of his 102 years in the United States, Benzion chronicled the racist roots of anti-Semitism from antiquity through the Inquisition and the Holocaust. That gloomy view of Jewish fate—to be hated for who we are irrespective of how we hide it—darkened the son’s worldview, analysts said. Though Netanyahu dismissed such insights as “psychobabble,” the images of Masada, Auschwitz, and looming Jewish apocalypses permeated his speeches and even our private talks. “The world sees Israel as the most powerful Middle Eastern state,” he once told me, “but that could change overnight, rendering us very vulnerable.”

Another influence on his life was his brother, Yoni, the dashing Sayeret Matkal commander who lost his life rescuing Jewish hostages hijacked by terrorists during the 1976 Entebbe Operation in Uganda. Yoni, who would remain young, handsome, and iconic, joined Benzion in setting another bar—the armchair therapists alleged—that Netanyahu could never reach. But no one swayed the prime minister more than his wife, Sara, so the papers claimed. Politically outspoken, a working child psychologist and mother of two, she might be expected to serve as an inspiration for Israelis, especially women. Instead, Sara supplied lurid headlines about her alleged mistreatment of staff members, her overspending, and undue influence on policy.

0/5000

จาก: -

เป็น: -

ผลลัพธ์ (ไทย) 1: [สำเนา]

คัดลอก!

ยังพูด greaves ของพยายามติดต่อ Bullock ในโอกาสมากมาย และขอเขาประณามเผยภัยคุกคามความรุนแรงกับ Satanic วัด พวกเขาสู้ เขากล่าวว่า "ความล้มเหลวของศิษยาภิบาล Bullock ประณามการคุกคามรุนแรงที่กำลังอัปปางที่เรา ในขณะที่เขายังคงส่งเสริมการประท้วงการจัดเรา ต้องย่อมถือเป็นการสลักหลัง tacit ของภัยคุกคามเหล่านั้น""เสรีภาพในการพูด เสรีภาพศาสนา และเสรีภาพของแอสเซมบลีหมายถึงอะไรถ้าเราไม่เรียนรู้การยอมรับค่าของพวกเขาในการปกป้องแม้ — บางทีโดยเฉพาะซึ่งมุมมองเหล่านั้นที่เราไม่เห็นด้วย ในขณะที่ด้านขวา Evangelical ทันสมัยมากขึ้นพยายาม deify บรรพบุรุษสถาปนา ตัดไม้กางเขนในธง และอ้างว่า รัฐธรรมนูญเป็น Writ บริสุทธิ์ ใช้แต่แบบถูกกฎหมาย (แต่เป็นที่ยอมรับชมวิว ประณีต และแปลกประหลาด) อำมหิตฉลองเพิกกระจกราคาถูก เปิดเผยพวกเขาสำหรับที่เก่า theocratic สู่เประเทศพวกเขาคาดหวังที่จะเป็น "ตำแหน่งของการฯ ยังคง เป็นความลับ ใน เป็นสมาชิกของวัดจะไม่มั่นใจของรูปปั้นของ สถานของ หรือ สำหรับ เรื่องที่ ความปลอดภัยของตนเองแล้วเห็นไฟในของ Netanyahu ดวงตาดังนี้รุ่งหลังจากเครื่องบินของเขาที่ดินที่สนามบินของวอชิงตันดัลเลส เขาที่ด้านบนของบันได แกลริงหยุดไว้ชั่วคราว แทนคลื่นปกติและรอยยิ้มของเขามีนิพจน์ grim ที่ปลอมแปลงแทบไม่ให้เขาโกรธ ในปีสองตั้งแต่การนัดหมายของฉัน ฉันมารู้ความโกรธที่ดี — อนุสาวรีย์ความโกรธสามารถ ได้แต่เพียงแห่ง ของแตกรับโทรศัพท์ แต่ยังได้มุมมองที่ใกล้ชิดมากขึ้น และฉับของ Netanyahu เขาเป็นหนึ่งในโลกซับซ้อนมากที่สุด ปรุงรส divisive และ hounded ผู้นำ และบางทีของ loneliestประวัติย่อของเขาอ่าน glowingly กว่าแม้สเตอร์ลิงส่วนใหญ่ของ CVs ของบริหาร Obama รวมบริการของ Netanyahu ใน Sayeret Matkal เทียบเท่ากับเดลตาฟอร์ซของ IDF โอกาสทำในหน่วย เป็นมันเป็นรู้จัก มากน้อยดำเนินการฝึกอบรมของเจ็บ จะไปจำกัด Netanyahu ไม่จบหลักสูตร เขากลายเป็นนาย ครั้ง ในช่วงสัมภาษณ์โทรทัศน์ในอิสราเอล ผู้ผลิตแนะนำตัวเองผมเป็นทหารผ่านศึกของหน่วยอื่น "ฉันไม่สามารถยืนบีบี เขากล่าวว่า "แต่เขาไม่ได้เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษเฉพาะ เขาเป็นคนกล้าหาญ" มีส่วนร่วมในการดำเนินงานมากมายอยู่เบื้องหลังเส้นศัตรู การได้รับบาดเจ็บในการกระทำ Netanyahu ยังสู้ในสงครามยม Kippur กรับตำแหน่งกัปตันยอมรับที่เยล และเรียนที่ฮาร์วาร์ด จบจาก MIT ด้วยเกียรตินิยม BA ในสถาปัตยกรรมและปริญญาในการจัดการ เขากลายเป็น นักวิเคราะห์ที่ประสบความสำเร็จใน กลุ่มที่ปรึกษาบอสตัน และจะยังคง อยู่ ที่พัก เป็นนักเศรษฐศาสตร์ แบบทึบชั่วโมงครั้ง ฉันฟัง openmouthed เกือบเป็น Netanyahu และบิลคลินตัน theorized เกี่ยวกับกลไกของตลาด ถัดไป Netanyahu กลายเป็น รัฐบุรุษเป็นตัวแรกหัวหน้ารอง eloquent มีภารกิจที่สถานทูตอิสราเอลในวอชิงตัน และแอมบาสเดอร์สื่อเข้าใจการสหประชาชาติ เขาป้อนเมืองเด่นของอิสราเอลในปี 1988 เขาโดดเด่นตัวเองเป็นรัฐมนตรีต่างประเทศและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการเงิน สองหัวรัฐบาล และถูกปิดทันทีในระเบียนเบนกูเรียนเป็นนายกฯ อิสราเอลที่ให้บริการ ที่ บวก Netanyahu มีผู้เขียนเผยแพร่ orator เยี่ยมในภาษาฮิบรูและภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส อ่านอย่างจริงจัง คุ้น และ ในเขามั่งคั่ง เรื่องดีของเขาดู ที่จะไม่ประทับใจที่ประวัติ ถ้าไม่ได้อีกหรือไม่และยังเคารพ และกลัวได้จากอารมณ์เพียง evoked นายกรัฐมนตรี "Recalcitrant, myopic ในเชิง obtuse, blustering, pompous" ซึ่งมีเพียงบางส่วนของคำคุณศัพท์ที่ ตามนักข่าวที่เจฟฟรีย์ Goldberg เจ้าหน้าที่ระดับสูงทำเนียบขาวกับ Netanyahu ในลำซ้ายอิสราเอล โดยเฉพาะ vilifying เขาได้ใกล้กับงานอดิเรกชาติ "เขามิใช่อย่างรวดเร็วหน้าเงาทุก lurking และคุกคามทุก insinuated," carped เมือง columnist Ben Caspit "เขาเล่นกับตัวเอง และมักจะสิ้นสุดในผูก" สำหรับ Netanyahu, Raviv Druker สังเกต วิเคราะห์ทีวี "ได้เสมอโลกกับ Netanyahu" เขียนพวก Nahum อิสราเอลที่เทียบเท่ากับของฟรีดแมนทอม สุด cuttingly "เขาไม่ได้เลยว่า เขาสามารถจะเล็กไปหน่อย"แต่ฟรีดแมนทอมจริงถูก censorious ไม่น้อย สำหรับเขา Netanyahu ถูก "น่ารำคาญ" และ "การเชื่อมต่อจากความเป็นจริง" และ ส่วนใหญ่ทั่วไป "ยศฐาบรรดาศักดิ์" ไม่น้อยกว่าคู่ของพวกเขาอิสราเอล อเมริกันแสดง — เกือบทั้งหมดของพวกเขาชาวยิวซึ่งได้ถึงพริกถึงขิง indisposed ไปทาง Netanyahu โจ Klein เวลา decried เขาเป็น "แขก...ลลด และบรา" สำหรับ The New Yorker ของ David Remnick, Netanyahu ถูก "smug และขาดทางการทูตสร้างสรรค์ firebrand ที่ทำให้เกิดความเสี่ยง"เพื่ออนาคตของประเทศของตน" ในสาธารณรัฐใหม่ ลีออน Wieseltier อธิบายเขาเป็น "สีเทา muddling ปฏิกิริยาคิด...สิ่งมีชีวิตของบังเกอร์" เมื่อผมแนะนำให้ Leon ว่า ความเกลียดชังของเขาของบีบีได้กลายเป็นทางพยาธิวิทยา เขายักไหล่ และยอม รับ เพียง ฉันรู้ ทำได้ทางพยาธิวิทยา"Antagonism ที่จุดประกาย โดย Netanyahu ฉันค่อย ๆ สังเกต คล้ายกับที่ถูกทริกเกอร์ โดยชาวยิวดั้งเดิม เราก็ซื้อที่ดีสุดอื่น ๆ — คอมมิวนิสต์ในมุมมองของนายทุนและนายทุนตาคอมมิวนิสต์ nationalists cosmopolitans การ และ jingoists รอดนานาชาติ ดังนั้น เกินไป ถูก Netanyahu declaimed "เสี่ยง" โดยไวท์เฮ้าส์แหล่ง และหมันตัดสิน โดย Israelis หลาย เขาถูกตรา intransigent โดย The New York Times ยัง Haaretz เกิดความผิดพร่องเขาสำหรับการยืนไม่ บุคคลภายในวอชิงตัน assailed เขาสำหรับการ out of touch with อเมริกา และ branja เทล — ยอดปัญญา — snubbed เขาเป็นอเมริกันมากเกินไปอย่างนั้น ด้านขวาอิสราเอล lambasted เขา spinelessness ซ้าย intractability คีย์บอร์ดไร้สายดั้งเดิมสำหรับคอก และเกี่ยวกับฆราวาสสำหรับ pandering การ rabbis ตกลงทั้งหมดในการติดฉลาก Netanyahu แสดงออกไม่ตรง imperious และอัมพาต โดยทโป — ไม่ใช่ระหว่างนักการเมืองคุณภาพอย่างไรก็ตาม Netanyahu ยังคงใน office, unopposed แทบ ในอิสราเอลมักฆาตกรทางการเมืองวัฒนธรรม ความสำเร็จที่โดดเด่นพอจะ แต่ยิ่งน่าตกใจเมื่อระบบการเมืองล่อแหลมของอิสราเอล ซึ่งแตกต่างจากระยะเวลาสี่ปีของประธานาธิบดีสหรัฐ สามารถจบตลอดเวลาอิสราเอลนายกรัฐมนตรีตั้งวิชิต บัญชาการของกองทัพสหรัฐอเมริกาประธานาธิบดี แต่ผู้บัญชาการของ IDF รัฐบาลอิสราเอล ซึ่งนายกรัฐมนตรีได้โน้มน้าวใจทำ "วันเลวร้ายที่สุดในวอชิงตันเป็นวันดีที่สุดของบีบี Ron Dermer เป็นระยะ ๆ นึกถึงฉัน ตรงข้ามของ Obama ตู้ อธิบายมักจะเป็นเช่นลินคอล์น "ทีมคู่แข่ง ของ Netanyahu ประกอบด้วยรัฐมนตรีหลายที่กำลังมองหาเพื่อ unseat เขาปี แม้ว่า ไม่ประสบความสำเร็จ นักการเมืองอื่น ๆ ไม่อาจ engender ความรู้สึกที่ Israelis ทั้งหมดของ grousing เกี่ยวกับ Netanyahu ต้องใจยามค่ำคืนเมื่อ tucking ในเด็กได้ ส่วนใหญ่ Israelis ยังสามารถไว้ใจใครอื่นเพื่อจัดการสงคราม ตอบสนองภัยคุกคามนิวเคลียร์อิหร่าน และป้องกันไม่ให้เกิดขึ้นในเวสต์แบงค์รัฐ Hamas เหมือนฉนวนกาซา "ทางเดียวหรืออื่น ธุรกิจบัณฑิตย์อิสราเอลหนึ่งบอก "ทุกตั้งยี่สิบปีแล้วเกี่ยวกับบีบี" และแต่ละครั้ง เขาชนะ เบนจามิน Netanyahu อาจไม่เสมอรัก — ไม่คนของเขา ไม่แม้ โดยพรรคของเขา — แต่ไม่สามารถเขาไม่ได้นี้ Netanyahu ฉันมารู้ ชายที่มีความยิ่งใหญ่กันก็ได้ น้อยกว่ารอดทันสมัย เขาเตือนฉันของเป็นภาษาฮิบรูโบราณ รูปพระคัมภีร์ไบเบิล กับคัมภีร์จุดแข็ง ข้อบกพร่อง โลภมากเห็นแก่ อาจหาญ อาชญา scything ของพระองค์ให้สำเร็จกับ jawbones rhetorical และการเมือง Uncannily แข็งแกร่ง เขาสะสมในอายุของเขา heft ทางกายภาพและความอดทนของ Sayeret Matkal กัปตัน เดียวเผยให้เห็นความลึกของจุดประสงค์ของเขาไม่ค่อย แม้ว่าเขาพยายามจะนอนหลับคืนละ 5 ชั่วโมงซึ่ง "คนมีขับ เขากล่าว — Netanyahu ไม่ค่อยมีมากกว่า 4 และมักจะมีการตื่นตัว โดยฉุกเฉินPundits มักพยายาม plumb กำเนิดของ Netanyahu ของ outlook โดยเฉพาะอย่างยิ่งอิทธิพลของบิดาของเขา Benzion การ hard-line Zionist นักประวัติศาสตร์ที่ใช้เวลาหลายปีที่ 102 ของเขาอย่างไรก็ตาม ในสหรัฐอเมริกา Benzion chronicled Semitism ป้องกันรากเหยียดสีผิวจากโบราณผ่านการ Inquisition ฮอโลคอสต์ ดูที่มืดมนของชะตากรรมของชาวยิว — การถูกเกลียดชังสำหรับเราเป็นใคร ไม่ว่าเราซ่อน — มืดมัวไปลูกของโลกทัศน์ของ นักวิเคราะห์กล่าวว่า การ แม้ Netanyahu ไล่ความเข้าใจดังกล่าวเป็น "psychobabble" ภาพของ Masada, Auschwitz และ apocalypses ชาวยิวปรากฏ permeated สุนทรพจน์ของเขาและแม้กระทั่งเจรจาส่วนตัวของเรา "โลกเห็นอิสราเอลเป็นรัฐตะวันออกกลางมีประสิทธิภาพมากที่สุด เขาเคยบอกฉัน "แต่ที่ไม่สามารถเปลี่ยนข้ามคืน แสดงเราเสี่ยงมาก"อิทธิพลอื่นในชีวิตของเขาเป็นพี่ชายของเขา โยนี ผู้บัญชาการ Sayeret Matkal สำรองที่เสียชีวิตช่วยชาวยิวควบคุมจี้ โดยผู้ก่อการร้ายระหว่างการ Entebbe 1976 ในยูกันดา โยนี ที่จะยังคงมีหนุ่ม หล่อ และสัญลักษณ์ เข้าร่วม Benzion ในแถบอื่น — บำบัดพนักถูกกล่าว — ที่ Netanyahu สามารถเข้าถึงไม่ แต่ไม่ swayed นายกรัฐมนตรีมากกว่าภรรยา ซาร่า เพื่ออ้างเอกสาร เปิดเผยทางการเมือง ทำงานจิตวิทยาเด็กและแม่ของเธอ สองอาจคาดหวังเพื่อใช้เป็นแรงบันดาลใจสำหรับ Israelis โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิง แทน ซาร่าใส่ lurid พาดหัวเกี่ยวกับ mistreatment ของเธอถูกกล่าวหาของพนักงาน เธอ overspending และอิทธิพลไม่ครบกำหนดชำระในนโยบาย

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:[สำเนา]

คัดลอก!

นับยังพูดถึงความพยายามที่จะติดต่อวัวในหลายโอกาสและขอให้เขาต่อสาธารณชนประณามการคุกคามของการใช้ความรุนแรงกับนรกวัด พวกเขาอยู่ในไร้สาระเขากล่าวว่า "ความล้มเหลวหลวงพ่อวัวที่จะประณามการคุกคามความรุนแรงที่ถูกโยนมาที่พวกเราในขณะที่เขายังคงส่งเสริมการประท้วงกับเราก็ต้องได้รับการมองว่าเป็นรับรองโดยปริยายของภัยคุกคามเหล่านั้น." "เสรีภาพในการพูดเสรีภาพในการนับถือศาสนาและเสรีภาพในการชุมนุม ไม่มีความหมายอะไรถ้าเราไม่สามารถเรียนรู้ที่จะยอมรับค่าของพวกเขาในการปกป้องแม้ - อาจจะโดยเฉพาะอย่างยิ่ง - ผู้ที่มีมุมมองที่เราไม่เห็นด้วย ในขณะที่พระเยซูขวาที่ทันสมัยมากขึ้นมุ่งมั่นที่จะยกขึ้นเป็นพระเจ้าพ่อห่อข้ามในธงและอ้างว่ารัฐธรรมนูญเป็นพระคำสั่งก็จะใช้เวลา แต่ถูกต้องตามกฎหมาย (แต่เสื่อมยอมรับซับซ้อนและแปลกประหลาด) เฉลิมฉลองนรกที่จะตัดออกไปด้านหน้าราคาถูก เผยให้เห็นพวกเขาสำหรับการกดขี่ theocratic เก่าที่พวกเขาปรารถนาที่จะเป็น. " สถานที่ตั้งของการเปิดตัวจะยังคงเป็นความลับในขณะนี้เป็นสมาชิกของวัดมีความเชื่อมั่นของรูปปั้นที่ไม่มีสถานที่จัดงานหรือสำหรับเรื่องที่พวกเขาเอง ความปลอดภัย. ฉันได้เห็นไฟในสายตาของเนทันยาฮูรุ่งอรุณต่อไปนี้หลังจากเครื่องบินของเขาลงจอดที่สนามบินดัลเลสวอชิงตัน เขาหยุดที่ด้านบนของบันไดที่จ้องมอง ในสถานที่ของคลื่นตามปกติและรอยยิ้มของเขาคือการแสดงออกที่น่ากลัวที่แทบจะปลอมตัวความโกรธของเขา ในช่วงสองปีนับตั้งแต่ได้รับการแต่งตั้งของฉันฉันได้มารู้จักกับความโกรธที่ดีโกรธอนุสาวรีย์ที่มีความสามารถก็เป่าของการแตกตัวรับสัญญาณโทรศัพท์ แต่ผมก็ยังได้รับมุมมองที่ใกล้ชิดมากขึ้นและเหมาะสมยิ่งของเนทันยาฮู เขาเป็นหนึ่งในที่สุดของโลกที่ซับซ้อนเก๋าแตกแยกและไล่ล่าผู้นำและบางทีอาจจะเปล่าเปลี่ยวของ. กลับมาของเขาอ่านเพิ่มเติมเร่าร้อนกว่าแม้ส่วนใหญ่ของสเตอร์ลิงประวัติการบริหารของโอบามา ซึ่งจะรวมถึงการบริการของเนทันยาฮูใน Sayeret Matkal เทียบเท่า IDF ของ Delta Force โอกาสในการทำให้เป็นหน่วยที่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายมากน้อยเสร็จสิ้นการฝึกที่ทนทุกข์ทรมานของมันจะถูก จำกัด เหลือเกิน เนทันยาฮูไม่เพียง แต่เสร็จแน่นอนเขากลายเป็นเจ้าหน้าที่ เมื่อในระหว่างการสัมภาษณ์ทางโทรทัศน์ในอิสราเอลซึ่งเป็นผู้ผลิตแนะนำตัวเองให้ฉันเป็นอีกหน่วยเก๋า "ผมไม่สามารถยืน Bibi" เขากล่าว "แต่เขาก็ไม่เพียง แต่เจ้าหน้าที่พิเศษเขาเป็นหนึ่งในความกล้าหาญ." มีส่วนร่วมในการดำเนินงานจำนวนมากของศัตรูได้รับบาดเจ็บในการดำเนินการเนทันยาฮูยังต่อสู้ในถือศีลสงครามและประสบความสำเร็จยศร้อยเอก. ได้รับการยืนยันที่มหาวิทยาลัยเยลและกำลังศึกษาอยู่ที่ ฮาร์วาร์เขาจบการศึกษาจากเอ็มไอทีกับปริญญาตรีเกียรตินิยมสาขาสถาปัตยกรรมและการศึกษาระดับปริญญาโทในการบริหารจัดการ เขาได้กลายเป็นนักวิเคราะห์ที่ประสบความสำเร็จที่ Boston Consulting Group และยังคงอยู่ในหัวใจของนักเศรษฐศาสตร์ สำหรับชั่วโมงของแข็งครั้งผมฟังเกือบ openmouthed เป็นเนทันยาฮูและบิลคลินตันมหาเศรษฐีเกี่ยวกับกลไกของตลาด ถัดไปเนทันยาฮูกลายเป็นรัฐบุรุษแรกรองหัวหน้าฝีปากของภารกิจที่สถานทูตอิสราเอลในกรุงวอชิงตันแล้วทูตสื่อเข้าใจในการสหประชาชาติ กลับไปยังอิสราเอลในปี 1988 เขาเข้ามาเล่นการเมือง เขาประสบความสำเร็จในฐานะที่เป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศและกระทรวงการคลังนำเป็นครั้งที่สองรัฐบาลและตอนนี้ปิดในบันทึกของเบนกูเรียนเป็นของอิสราเอลนานที่สุดนายกรัฐมนตรี ทั้งหมดที่บวกเนทันยาฮูเป็นนักเขียนที่ตีพิมพ์นักพูดที่ยอดเยี่ยมในภาษาฮิบรูและภาษาอังกฤษคุ้นเคยในฝรั่งเศส, อ่านอย่างจริงจังและในความมั่งคั่งของเขาที่มีชื่อเสียงสำหรับรูปลักษณ์ที่ดีของเขา ใครจะไม่ต้องประทับใจกลับมาว่าถ้าไม่ได้ข่มขู่? และยังเคารพและความกลัวอยู่ไกลจากอารมณ์เพียงนายกรัฐมนตรีปรากฏ "พยศ, สายตาสั้น, อนุรักษ์, ป้านพูดวางโต, ผึ่งผาย" -were เพียงบางส่วนของคำคุณศัพท์ว่าตามที่นักข่าวเจฟฟรีย์โกลด์เบิร์ก, เจ้าหน้าที่อาวุโสของทำเนียบขาวที่แนบมากับเนทันยาฮู ซ้ายพิงกดอิสราเอลโดยเฉพาะอย่างยิ่งประณามเขาได้ใกล้เคียงกับกีฬาแห่งชาติ "เขาตื่นตกใจอย่างรวดเร็วในใบหน้าของทุกเงาที่ซุ่มซ่อนและภัยคุกคามทุกเปรียบเปรย" carped คอลัมเบนทางการเมือง Caspit "เขาเล่นกับตัวเองและมักจะจบลงด้วยการเสมอกัน." สำหรับเนทันยาฮูนักวิเคราะห์ทีวี Raviv Druker สังเกต "มันเสมอโลกกับเนทันยาฮู." นาฮูมบารเนียเทียบเท่าอิสราเอลทอมฟรีดแมนเขียนมากที่สุดแปล๊บ "เขาไม่ได้ดังนั้นใหญ่ที่ เขาสามารถที่จะมีขนาดเล็กดังนั้น. " แต่จริงทอมฟรีดแมนก็ไม่หาเรื่องน้อย สำหรับเขาเนทันยาฮูก็คือ "น่ารำคาญ" และ "ตัดการเชื่อมต่อจากความเป็นจริง" และมากที่สุด "หยิ่ง." ไม่น้อยกว่าคู่ของอิสราเอลของพวกเขาแสดงความเห็นของชาวอเมริกันเกือบทั้งหมดของพวกเขาถูกชาวยิวไม่พอใจอย่างรุนแรงที่มีต่อเนทันยาฮู โจไคลน์ของเวลาประณามว่าเขาเป็น "อุกอาจ . . เหยียดหยามและหน้าด้าน. "สำหรับชาวนิวยอร์กเดวิด Remnick, เนทันยาฮูก็คือ" พอใจในตัวเองและขาดความคิดสร้างสรรค์ทางการทูต "ปลุกระดมที่เกิดความเสี่ยง" เพื่ออนาคตของประเทศของเขาเอง. "ในสาธารณรัฐใหม่ Leon Wieseltier อธิบายว่าเขาเป็น" สีเทา, สี muddling ตัวเลขปฏิกิริยา . . สิ่งมีชีวิตของบังเกอร์. "เมื่อฉันแนะนำให้ลีออนที่เกลียดชังของเขา Bibi ได้กลายเป็นทางพยาธิวิทยาเขายักไหล่เพียงและยอมรับว่า" ใช่ฉันรู้ว่ามันเป็นทางพยาธิวิทยา. " การเป็นปรปักษ์กันจุดประกายโดยเนทันยาฮูผมค่อยๆสังเกตเห็นคล้ายกับว่าเป็นประเพณี เรียกโดยชาวยิว เราได้เสมอที่ดีที่สุดคอมมิวนิสต์อื่น ๆ ในมุมมองของนายทุนและนายทุนในสายตาคอมมิวนิสต์นัลสำหรับหลากหลายนิยมและสำหรับ jingoists, ยิวนานาชาติ ดังนั้นเกินไปเป็น declaimed เนทันยาฮูว่า "ประมาท" โดยแหล่งที่มาของบ้านสีขาวและความสามารถในการตัดสินใจโดยอิสราเอลจำนวนมาก เขาถูกตราหน้ายอมโดยนิวยอร์กไทม์สยังเร็ตซ์โทษฐานที่เขาไม่เคยการยืน ภายในวอชิงตันถาโถมเข้าใส่เขาสำหรับการออกจากการสัมผัสกับอเมริกาและเทลอาวี branja-ทางปัญญายอด-ปฏิเสธเขาถูกเกินไปอเมริกัน สิทธิอิสราเอลหุ้นเขาการไม่มีกระดูกสันหลังซ้ายสำหรับ intractability, อัลตร้าออร์โธดอกบาปและฆราวาสสำหรับพระแกว่งเท้าหาเสี้ยน ทุกคนเห็นในการติดฉลากเนทันยาฮูมีเลศนัย, เผด็จการและอัมพาตโดยคุณภาพ-หวาดระแวงไม่ใช่เรื่องผิดปกติในหมู่นักการเมือง. อย่างไรก็ตามเนทันยาฮูยังคงอยู่ในสำนักงานจริงค้าน ในอิสราเอลมักวัฒนธรรมทางการเมืองฆาตกรสำเร็จที่จะเป็นที่โดดเด่นพอ แต่ก็ยิ่งน่าประหลาดใจมากขึ้นในแง่ของระบบการเมืองของอิสราเอลล่อแหลม ซึ่งแตกต่างจากคำของประธานาธิบดีสี่ปีสหรัฐนายกรัฐมนตรีอิสราเอลสามารถจบลงในเวลาใดก็ได้โดยการลงคะแนนไม่ไว้วางใจ ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของกองทัพสหรัฐเป็นประธาน แต่ผู้บัญชาการทหาร IDF เป็นรัฐบาลอิสราเอลซึ่งนายกรัฐมนตรีมีการชักชวนให้ทำหน้าที่ "วันที่เลวร้ายที่สุดของคุณในวอชิงตันเป็นวันที่ดีที่สุดของลาก่อน" รอน Dermer เป็นระยะ ๆ ทำให้ผมนึกถึง ในทางตรงกันข้ามกับตู้ของโอบามาอธิบายมักจะเป็นเหมือนลิงคอล์น "ทีมงานของคู่แข่ง" เนทันยาฮูของมีรัฐมนตรีหลายกระตือรือร้นขอให้ขับไล่เขา. ปีที่ผ่านมาแม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จ ไม่มีนักการเมืองอื่น ๆ อาจทำให้เกิดความรู้สึกของการรักษาความปลอดภัยที่อิสราเอลสำหรับการบ่นของพวกเขาทั้งหมดเกี่ยวกับเนทันยาฮูจำเป็นที่จะรู้สึกในเวลากลางคืนเมื่อ tucking ในเด็กของพวกเขา ส่วนใหญ่ของอิสราเอลยังไม่สามารถไว้วางใจใครอื่นที่จะจัดการกับสงครามที่ตอบสนองภัยคุกคามนิวเคลียร์ของอิหร่านและป้องกันไม่ให้ฉนวนกาซาเหมือนรัฐฮามาจากที่เกิดขึ้นในเวสต์แบงก์ "หรืออีกวิธีหนึ่ง" หนึ่งปัญญาชนอิสราเอลบอกผมว่า "การเลือกตั้งที่ผ่านมายี่สิบปีที่ผ่านมาทุกคนได้รับเกี่ยวกับ Bibi." และในแต่ละครั้งที่เขาได้รับรางวัล เบนจามินเนทันยาฮูอาจจะไม่ได้รับความรักมักจะไม่โดยคนของเขาไม่ได้โดยพรรคของตัวเอง แต่ทั้งเขาและจะถูกแทนที่. นี้เป็นเนทันยาฮูที่ฉันได้มารู้ว่าคนที่มีความขัดแย้งอันยิ่งใหญ่ น้อยกว่าชาวยิวที่ทันสมัยเขาทำให้ผมนึกถึงโบราณภาษาฮิบรูเป็นตัวเลขที่มีจุดแข็งในพระคัมภีร์ไบเบิลพระคัมภีร์ข้อบกพร่องเรียกน้ำย่อย, ความกล้าหาญและความโกรธ, scything ศัตรูของเขากับสะโพกวาทศิลป์และการเมือง ที่แข็งแกร่งอย่างแปลกประหลาดเขายังคงอยู่ในวัยหกสิบของเขายกนำ้หนักทางกายภาพและความอดทนของกัปตัน Sayeret Matkal เท่านั้นไม่ค่อยเผยให้เห็นความลึกของความอ่อนล้าของเขา แม้ว่าเขาจะพยายามที่จะได้รับห้าชั่วโมงของการนอนหลับแต่ละกลางคืน "ใครบางคนที่มีการขับรถ" เขากล่าว-เนทันยาฮูไม่ค่อยมีมากกว่าสี่และถูกปลุกให้ตื่นขึ้นบ่อยครั้งโดยกรณีฉุกเฉิน. เกจิมักจะพยายามที่จะตรงกับต้นกำเนิดของแนวโน้มเนทันยาฮูของโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่มีอิทธิพลต่อ ของพ่อ Benzion สายแข็งประวัติศาสตร์นิสม์ที่ยังคงใช้เวลาหลาย 102 ปีที่ผ่านมาในประเทศสหรัฐอเมริกา, Benzion ลงมือชนชั้นรากของการต่อต้านชาวยิวจากสมัยโบราณที่ผ่านการสืบสวนและความหายนะ มุมมองที่มืดมนของชาวยิวชะตากรรมเพื่อจะเกลียดเราเป็นใครโดยไม่คำนึงถึงวิธีการที่เราซ่อนมันมืดมุมมองบุตรชายของนักวิเคราะห์กล่าวว่า แม้ว่าเนทันยาฮูออกข้อมูลเชิงลึกเช่น "psychobabble" ภาพ Masada, Auschwitz และ looming apocalypses ยิวเต็มไปกล่าวสุนทรพจน์และแม้กระทั่งการเจรจาส่วนตัวของเราของเขา "โลกเห็นอิสราเอลในฐานะที่ทรงพลังที่สุดในตะวันออกกลางรัฐ" เขาเคยบอกผมว่า "แต่ที่อาจมีการเปลี่ยนแปลงในชั่วข้ามคืน, การแสดงผลให้เรามีช่องโหว่มาก." อิทธิพลอีกในชีวิตของเขาเป็นพี่ชายของเขาโยนีผู้บัญชาการทหารห้าว Sayeret Matkal ที่หายสาบสูญไป ชีวิตของเขาช่วยตัวประกันชาวยิวที่ถูกแย่งชิงโดยผู้ก่อการร้ายในช่วง 1976 Entebbe การดำเนินงานในยูกันดา โยนีที่จะยังคงเป็นหนุ่มหล่อและเป็นสัญลักษณ์ร่วม Benzion ในการตั้งค่าอื่นบาร์บำบัดเก้าอี้ที่ถูกกล่าวหาที่เนทันยาฮูไม่สามารถเข้าถึง แต่ไม่มีใครแกว่งนายกรัฐมนตรีได้มากกว่าที่ภรรยาซาร่าดังนั้นเอกสารที่อ้างว่า เปิดเผยปราดเปรื่องนักจิตวิทยาเด็กที่ทำงานและแม่ของทั้งสองเธออาจจะคาดหวังว่าจะเป็นแรงบันดาลใจสำหรับอิสราเอลโดยเฉพาะผู้หญิง แต่ซาร่าจัดมาพาดหัวน่ากลัวเกี่ยวกับการกระทำผิดของเธอที่ถูกกล่าวหาจากพนักงานฟุ้งเฟ้อของเธอและอิทธิพลเกี่ยวกับนโยบาย

การแปล กรุณารอสักครู่..

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:[สำเนา]

คัดลอก!

กริฟส์ยังได้พยายามติดต่อกับวัวในโอกาสมากมาย และถามเขาต่อหน้าสาธารณชนประณามการคุกคามของความรุนแรงต่อพระวิหาร ซาตาน พวกเขาในไร้สาระ , เขากล่าวว่า . " บาทหลวงวัวความล้มเหลวประณามความรุนแรง คุกคาม ถูกโยนใส่เรา ขณะที่เขายังคงส่งเสริมการจัดประท้วงต่อต้านเรา คงเห็นเป็นเครื่องส่อภัยคุกคามเหล่านั้น . "

" เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น เสรีภาพในศาสนา และเสรีภาพในการชุมนุม ไม่ได้มีความหมายอะไรเลย ถ้าเราไม่เรียนรู้ที่จะยอมรับค่าของพวกเขาในการปกป้องแม้บางทีโดยเฉพาะ -- มุมมองเหล่านั้นซึ่งเราไม่เห็นด้วย ในขณะที่ถูกศาสนาสมัยใหม่มากขึ้นมุ่งมั่นที่จะทำให้เป็นพระเจ้าหรือเทวดาบรรพบุรุษผู้ก่อตั้ง ตัดครอสในธงและอ้างว่าเป็นคัมภีร์ไบเบิ้ลฉบับ ,มันต้องใช้เวลา แต่กฎหมาย ( แต่ยอมรับว่าเสื่อม , ซับซ้อนและแปลก ) ซาตานการเฉลิมฉลองที่จะตัดออกไป 5 เอฟเอ ADE ถูกเปิดเผยพวกเขาค้าง theocratic กดขี่พวกเขาปรารถนาที่จะเป็น "

ที่ตั้งของเมืองจะยังคงเป็นความลับสำหรับเวลานี้ เป็นสมาชิกของวัดไม่มีประกันของ ของรูปปั้น ของสถานที่หรือสำหรับเรื่องที่ตู้ของตัวเอง
ผมเห็นไฟในดวงตาของนาทานนาฮูรุ่งอรุณหลังจากเครื่องบินของเขาลงจอดที่สนามบินวอชิงตันดัลเลส ดังต่อไปนี้ เขาหยุดอยู่ที่ด้านบนของบันไดที่แจ๋ . ในสถานที่ของคลื่นปกติของเขา และยิ้มได้น่ากลัวแบบนี้แทบจะปลอมตัวความโกรธของเขา ในช่วงสองปีตั้งแต่การนัดหมายของฉัน ฉันก็มารู้ว่าความโกรธ well-a อนุสาวรีย์ความโกรธความสามารถ เสียงของแตกหูโทรศัพท์แต่ผมยังได้รับมากขึ้นและใกล้ชิด โดยมุมมองของนาทานนาฮู . เขาเป็นหนึ่งของโลกที่ซับซ้อนมากที่สุดเก๋า divisive และไล่ล่าผู้นำ และบางทีที่ .

ของเขาแอร์เชอ่านเพิ่มเติม glowingly กว่าแม้ที่สุดสเตอร์ลิงของ Obama CVS มีบริการใน sayeret matkal นาทานนาฮู , เทียบเท่าของ IDF ของ Delta forceโอกาสของการเป็นหน่วย ตามที่มันเป็นที่รู้จักกันแพร่หลายมากน้อยกว่าการทนทุกข์ทรมานของการฝึกอบรมเป็นยิ่งนัก ) นาทานนาฮูไม่เพียงจบหลักสูตร เขากลายเป็นเจ้าหน้าที่ ครั้งหนึ่ง ในระหว่างการสัมภาษณ์ในโทรทัศน์อิสราเอลผู้ผลิตแนะนำตัวกับฉันเป็นอีกหน่วยทหารผ่านศึก " ฉันไม่สามารถยืนบีบี้ " เขากล่าว " แต่มันไม่เพียง แต่เป็นเจ้าหน้าที่พิเศษเขาเป็นคนกล้าหาญ . " มีส่วนร่วมในการดำเนินการหลายหลังแนวข้าศึกบาดเจ็บ ใน การ กระทำ นาทานนาฮูยังต่อสู้ในสงครามถือศีล และได้รับยศกัปตัน

รับเยลและศึกษาอยู่ที่ฮาร์วาร์ด เขาจบจาก MIT ด้วยเกียรตินิยมสาขาสถาปัตยกรรมศาสตร์และปริญญาโทในการจัดการ เขาเป็นนักวิเคราะห์ที่ประสบความสำเร็จที่กลุ่มที่ปรึกษาบอสตันและจะยังคงที่หัวใจ , นักเศรษฐศาสตร์ เพื่อชั่วโมงแข็งเมื่อผมฟังเกือบ openmouthed เป็นนาทานนาฮูและบิลคลินตัน theorized เกี่ยวกับกลไกของตลาด ถัดไป , นาทานนาฮูเป็นรัฐบุรุษแรกมีวาทศิลป์ รองหัวหน้าคณะผู้แทนที่สถานทูตอิสราเอลในกรุงวอชิงตัน และเป็นสื่อที่เข้าใจทูตยูเอ็น กลับมาที่อิสราเอลในปี 1988 เขาเข้าสู่การเมืองเขาโดดเด่นตัวเองเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ครั้งที่สองไปที่รัฐบาล และตอนนี้กำลังปิดลง เบน กูเรี่ยนบันทึกของอิสราเอลที่ให้นายกรัฐมนตรี ทั้งหมดที่บวกนาทานนาฮูถูกตีพิมพ์ผู้เขียนเป็นนักพูดที่ยอดเยี่ยมในภาษาฮิบรูและภาษาอังกฤษ สามารถสนทนาภาษาฝรั่งเศส , ผู้อ่านที่ร้ายแรงและในความมั่งคั่งของเขามีชื่อเสียงที่ดูดีของเขาใครที่ไม่ประทับใจที่แอร์เช ถ้าไม่กลัว ?

และยังเคารพและยำเกรงห่างไกลจากอารมณ์เพียงนายกรัฐมนตรีที่เกิด . " หัวดื้ออยู่เสมอนะ ว่า , , , blustering อลังการ " - เป็นเพียงบางส่วนของคำคุณศัพท์ที่ตามนักข่าวเจฟฟรีย์โกลด์เบิร์กอาวุโส , เจ้าหน้าที่ประจำทำเนียบขาว นาทานนาฮู . ในด้านซ้ายเอียงกดอิสราเอล โดยเฉพาะvilifying เขาใกล้จะดังไปทั่วประเทศ " เขาตกใจได้อย่างรวดเร็วในใบหน้าของทุกคนและทุกคำแนะนำซ่อนเงาคุกคาม " carped คอลัมนิสต์การเมืองเบน caspit . " เขาเล่นกับตัวเองและมักจะจบลงที่เสมอกัน " นาทานนาฮู ทีวี นักวิเคราะห์ raviv ดรูเกอร์ว่า " มันเสมอโลกกับนาทานนาฮู " นา ม barnea ของอิสราเอลเทียบเท่าของทอมฟรีดแมน , เขียน cuttingly ที่สุด ,

การแปล กรุณารอสักครู่..

ภาษาอื่น ๆ

การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.