Figure 24.5 shows that the climbers

Figure 24.5 shows that the climbers in the 1981 expedition had VO2 max values at sea level that were higher than those of the 1960-1961 expedition. In fact, several of climbers had been competitive marathon runners (139), and, given the need to transport oxygen at these high altitudes to do work, having such a high V02 max would appear to be a prerequisite to success in climbing without oxygen. Subsequent measurements on other mountaineers who had scaled 8500 meters or more without oxygen confirmed this by showing them to possess primarily type 1 muscle fibers and to have an average V02 max of 60  6 ml  kg-1 min-1 (91). However, there was one notable exception: One of the subjects in this study was Messner, who had climbed Mount Everest without oxygen; his V02 max was 48.8 ml  kg-1  min-1 (91). West et al. (141) provide food for thought in this regard: “It remains for someone to elucidate the evolutionary processes re sponsible for man being just able to reach the highest point on Earth while breathing ambient air.” However, there is more to consider in climbing Mount Everest than a person’s V02 max.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รูป 24.5 แสดงว่า ไคล์มเบอร์สในเร่ง 1981 มี VO2 max ค่าระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นกว่าการเร่ง 1960-1961 ในความเป็นจริง หลายไคล์มเบอร์สได้มาราธอนแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ (139), แล้ว ให้ต้องขนส่งออกซิเจนในระดับสูงเหล่านี้ในการทำงาน มีเช่นความสูง V02 สูงสุดจะปรากฏ เป็นข้อกำหนดเบื้องต้นไปสู่ความสำเร็จในการปีนเขาโดยไม่มีออกซิเจน ต่อมาวัดอื่น ๆ mountaineers ที่มีปรับ 8500 เมตร หรือมากกว่า โดยไม่มีออกซิเจนยืนยันนี้ โดยการแสดงนั้น จะมีเส้นใยกล้ามเนื้อชนิดที่ 1 เป็นหลัก และมีการ V02 เฉลี่ย สูงสุด 60  6 ml กก.-1 min-1 (91) อย่างไรก็ตาม มีข้อยกเว้นหนึ่งที่โดดเด่น: หนึ่งหัวข้อในการศึกษานี้คือเมสเนอร์ ที่มีปีนยอดเขาเอเวอเรสต์ โดยออกซิเจน V02 เขาสูงสุดคือ 48.8 ml กก.-1 min-1 (91) ตะวันตกร้อยเอ็ด al. (141) ให้อาหารสำหรับความคิดในเรื่องนี้: "ยังคงต้อง elucidate กระบวนการวิวัฒนาการใหม่ sponsible สำหรับคนที่เพิ่งจะถึงจุดสูงสุดในโลกในขณะที่หายใจอากาศแวดล้อมด้วย" อย่างไรก็ตาม มีเพิ่มเติมต้องพิจารณาในการปีนเขาเอเวอเรสต์กว่า V02 บุคคลสูงสุด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รูปที่ 24.5 แสดงให้เห็นว่านักปีนเขาในการเดินทาง 1981 มี VO2 สูงสุดค่าที่ระดับน้ำทะเลที่สูงกว่าของ 1960-1961 การเดินทาง ในความเป็นจริงหลายนักปีนเขาได้รับนักวิ่งมาราธอนการแข่งขัน (139) และได้รับความจำเป็นในการขนส่งออกซิเจนในระดับสูงเหล่านี้จะทำผลงานที่มีเช่นสูงสุด V02 สูงจะปรากฏเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อความสำเร็จในการปีนเขาโดยไม่ใช้ออกซิเจน วัดต่อมาเมื่อวันที่ชำนาญอื่น ๆ ที่ได้ปรับ 8,500 เมตรหรือมากกว่าโดยไม่ใช้ออกซิเจนรับการยืนยันนี้ด้วยการแสดงที่จะมีพิมพ์ส่วนใหญ่ 1 เส้นใยกล้ามเนื้อและมี V02 สูงสุดเฉลี่ย 60  6 มล. กิโลกรัม 1 นาที-1 (91) แต่มีข้อยกเว้นที่โดดเด่น: หนึ่งในอาสาสมัครในการศึกษาครั้งนี้เมสเนอร์ที่ได้ปีนขึ้นภูเขาเอเวอร์เรสโดยไม่ใช้ออกซิเจน; V02 สูงสุดของเขาคือ 48.8 กก. มล. -1 นาทีที่ 1 (91) เวสต์, et al (141) จัดให้มีอาหารสำหรับความคิดในเรื่องนี้ว่า "มันยังคงอยู่สำหรับคนที่จะอธิบายกระบวนการวิวัฒนาการใหม่ sponsible หาคนเป็นเพียงแค่สามารถไปถึงจุดที่สูงที่สุดในโลกในขณะที่หายใจอากาศโดยรอบ." แต่มีมากขึ้นในการพิจารณาในการปีนเขา ภูเขาเอเวอร์เรกว่าบุคคล V02 สูงสุด

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

รูปที่ 3 แสดงให้เห็นว่าเลื้อยใน 2524 การเดินทางมีการใช้ออกซิเจนสูงสุดที่ค่าระดับน้ำทะเลที่สูงกว่าของ 1960-1961 สำรวจ ในความเป็นจริงหลายของนักปีนเขา เคยแข่งขันวิ่งมาราธอน ( 139 ) , และ ให้ต้องขนส่งออกซิเจนที่ระดับความสูงสูงเหล่านี้ในการทำงาน มี v02 สูงสูงสุดจะปรากฏเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อความสำเร็จในการปีนโดยไม่มีออกซิเจนวัดอื่น ๆ อีกหลายท่านที่ตามมาในขนาด 8 , 500 เมตรหรือมากกว่า โดยไม่มีออกซิเจนยืนยันนี้โดยการแสดงให้พวกเขาครอบครองหลัก 1 ชนิดเส้นใยกล้ามเนื้อและมี v02 เฉลี่ยสูงสุด 60  6 ml  kg-1 min-1 ( 91 ) อย่างไรก็ตาม มีข้อยกเว้นหนึ่งของกลุ่มตัวอย่างในการศึกษาครั้งนี้ คือ เมส เนอร์ ที่เคยปีนยอดเขาเอเวอเรสต์โดยไม่มีออกซิเจน ; v02 ของเขาสูงสุดคือ 488 ml  kg-1  min-1 ( 91 ) ตะวันตก et al . ( 141 ) ให้บริการอาหารสำหรับความคิดในเรื่องนี้ : " มันยังคงมีกลไกกระบวนการวิวัฒนาการอีกครั้ง sponsible สำหรับผู้ชายเป็นเพียงสามารถที่จะไปถึงจุดสูงสุดบนโลกขณะหายใจอากาศ อย่างไรก็ตาม มีเพิ่มเติมเพื่อพิจารณาในการปีนเขาเอเวอเรสต์กว่า v02 ของบุคคลสูงสุด