Sometimes, as I visited the warehou

Sometimes, as I visited the warehouse, I met other people there. Usually they were vagabonds, staying for a couple of days before moving ahead, or seasonal workers traveling across the entire country further to the West. When this happened, I behaved like a cautious animal, and fortunately I never had problems with them. If they stayed long enough, I would bring them some canned food, and in exchange they told me their stories, or joked with me. I heard stories of loneliness and long railway trails; unpaid labor and failed marriages; crashed hopes and vehement dreams. In their voices I could hear the wisdom and the ignorance of the world. They shared their fears, their grief, or their joy with a 13-year-old kid from an American no-name remoteness, knowing that he will not spill the beans. Or even if I would (though I never did)—still they saw me for the first and last time in their lives.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บางครั้ง เป็นเยี่ยมคลังสินค้า ฉันไปตามคนอื่น โดยปกติแล้วพวก vagabonds พักอยู่สองสามวันก่อนที่จะย้ายแรงงานล่วงหน้า หรือตามฤดูกาลเดินทางทั่วประเทศทั้งหมดติดกับทิศตะวันตก เมื่อนี้เกิดขึ้น ฉันประพฤติตัวเช่นสัตว์ระมัดระวัง และโชคดีผมไม่เคยมีปัญหากับพวกเขา ถ้าพวกเขาอยู่นานพอ ฉันจะนำพวกเขาอาหารกระป๋อง และแลกเปลี่ยนเล่าเรื่องราวของพวกเขา หรือพูดติดตลกกับฉัน ผมได้ยินเรื่องราวของความเหงาและเส้นทางรถไฟยาว แรงงานที่ยังไม่ได้ชำระและชีวิตสมรสล้มเหลว ล้มเหลวความหวังและความฝัน vehement ในเสียงของพวกเขา สามารถฟังภูมิปัญญาและความไม่รู้ของโลก พวกเขาร่วมของความกลัว ความเศร้าโศกของพวกเขา หรือความสุขของพวกเขากับเด็กอายุ 13 ปีจาก remoteness ไม่มีชื่อเป็นอเมริกัน รู้ว่า เขาจะไม่หกถั่ว หรือ แม้ว่าจะ (แม้ว่าฉันไม่ได้) ซึ่งยัง เห็นฉันเป็นครั้งแรก และสุดท้ายในชีวิตของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บางครั้งที่ผมเข้าเยี่ยมชมคลังสินค้าผมได้พบกับคนอื่น ๆ ที่มี พวกเขามักจะเป็นพเนจรอยู่สองสามวันก่อนที่จะย้ายไปข้างหน้าหรือแรงงานตามฤดูกาลการเดินทางข้ามทั้งประเทศต่อไปทางทิศตะวันตก เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้นผมทำตัวเหมือนสัตว์ที่ระมัดระวังและโชคดีที่ผมไม่เคยมีปัญหากับพวกเขา ถ้าพวกเขาอยู่นานพอที่ผมจะนำพวกเขาบางส่วนอาหารกระป๋องและในการแลกเปลี่ยนพวกเขาบอกผมเรื่องราวของพวกเขาหรือพูดติดตลกกับฉัน ผมได้ยินเรื่องราวของความเหงาและเส้นทางรถไฟยาว ค่าจ้างแรงงานและการแต่งงานที่ล้มเหลว ชนหวังและความฝันดุดัน ในเสียงของพวกเขาผมได้ยินสติปัญญาและความไม่รู้ของโลก พวกเขาได้ร่วมกลัวของพวกเขา, ความเศร้าโศกของพวกเขาหรือความสุขของพวกเขากับเด็ก 13 ปีจากความห่างไกลชาวอเมริกันไม่มีชื่อรู้ว่าเขาจะไม่ปูด หรือแม้กระทั่งถ้าฉันจะ (แต่ผมไม่เคยทำ) ภาพนิ่งที่พวกเขาเห็นฉันเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บางครั้งที่ผมเข้าเยี่ยมชมคลังสินค้า ผมเจอคน ๆนั้น ปกติพวกพเนจร อยู่ 2-3 วัน ก่อนที่จะย้ายไปข้างหน้าหรือตามฤดูกาลแรงงานเดินทางข้ามประเทศจากตะวันตก เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น ผมทำตัวเหมือนสัตว์ ระมัดระวัง และโชคดีที่ผมไม่เคยมีปัญหากับพวกเขา ถ้าพวกเขาจะอยู่ได้นานพอ ผมจะพาพวกเขาบางกระป๋องอาหารและในการแลกเปลี่ยนพวกเขาบอกเรื่องราวของพวกเขา , หรือเล่นตลกกับผม ผมเคยได้ยินเรื่องราวของความเหงาและเส้นทางรถไฟยาว ค่าจ้างแรงงาน และล้มเหลวในการแต่งงาน ; ชนหวังอย่างยิ่งและความฝัน ในเสียงของพวกเขาได้ยินภูมิปัญญาและความโง่ ของโลก พวกเขาใช้ร่วมกันของพวกเขา ความกลัว ความเศร้า หรือความสุขกับเด็กอายุ 13 ปี จากอเมริกา ไม่มีการชื่อ ,ไม่รู้ว่าเขาจะไม่ถั่วหก หรือแม้ว่าฉันจะ ( ผมไม่เคยทำ ) - ยังเห็นผมครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิต