My mother drove me to the airport w

My mother drove me to the airport with the windows rolled down. It was seventy-five degrees in Phoenix, the sky a perfect, cloudless blue. I was wearing my favorite shirt — sleeveless, white eyelet lace; I was wearing it as a farewell gesture. My carry-on item was a parka. In the Olympic Peninsula of northwest Washington State, a small town named Forks exists under a near-constant cover of clouds. It rains on this inconsequential town more than any other place in the United States of America. It was from this town and its gloomy, omnipresent shade that my mother escaped with me when I was only a few months old. It was in this town that I'd been compelled to spend a month every summer until I was fourteen. That was the year I finally put my foot down; these past three summers, my dad, Charlie, vacationed with me in California for two weeks instead. It was to Forks that I now exiled myself— an action that I took with great horror. I detested Forks. I loved Phoenix. I loved the sun and the blistering heat. I loved the vigorous, sprawling city. "Bella," my mom said to me — the last of a thousand times — before I got on the plane. "You don't have to do this." My mom looks like me, except with short hair and laugh lines. I felt a spasm of panic as I stared at her wide, childlike eyes. How could I leave my loving, erratic, harebrained mother to fend for herself? Of course she had Phil now, so the bills would probably get paid, there would be food in the refrigerator, gas in her car, and someone to call when she got lost, but still... "I want to go," I lied. I'd always been a bad liar, but I'd been saying this lie so frequently lately that it sounded almost convincing now. "Tell Charlie I said hi." "I will.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม่ขับรถผมไปสนามบิน ด้วย windows รีดลง เจ็ดสิบห้าองศาในฟีนิกซ์ สมบูรณ์ ไม่มีเมฆฟ้าท้องฟ้าได้ ผมสวมเสื้อของฉันชื่นชอบ — ถักแขนกุด สีขาวตาไก่ ผมสวมมันเป็นท่าทางอำลา สินค้าของฉันขึ้นแก้ไขแบบเสื้อ ในคาบสมุทรโอลิมปิคของรัฐวอชิงตันตะวันตกเฉียงเหนือ เมืองเล็ก ๆ ชื่อส้อมอยู่ภายใต้ฝาปิดใกล้คงเมฆ ฝนตกในเมือง inconsequential นี้มากกว่าสถานที่อื่น ๆ ในสหรัฐอเมริกา จากความมืดมน เกือบทุกสีที่แม่หนีไปกับฉันเมื่อฉันอายุเพียงไม่กี่เดือน และเมืองนี้ได้ มันเป็นในเมืองนี้ที่ฉันได้ถูกบังคับให้ใช้ทุกฤดูร้อนจนผมสิบสี่เดือน ที่เป็นปีผมก็ลงเท้าของฉัน เหล่านี้ผ่านมาสามฤดูร้อน พ่อ ชาลี vacationed กับฉันในแคลิฟอร์เนีย 2 สัปดาห์แทน มันเป็นการส้อมที่ฉันตอนนี้เนรเทศตัวเอง — การดำเนินการที่ผมเอากับสยองขวัญดี ผม detested ส้อม ชอบฟีนิกซ์ ฉันรักแสงแดดและความร้อนพอง ฉันรักเมืองคึกคัก แผ่ "เบลล่า แม่ของฉันบอกว่า ฉัน — สุดท้ายของพันเท่า — ก่อนผมบนเครื่องบิน "คุณไม่มีการทำเช่นนี้" แม่ของฉันดูเหมือนฉัน ยกเว้นกับเส้นผมและหัวเราะที่สั้น ๆ ผมรู้สึกว่าการกระตุกของความหวาดกลัวผมจ้องไปที่ดวงตาของเธอกว้าง เหมือนเด็ก วิธีสามารถฝากรัก ผิดปกติ harebrained คุณแม่ดูแลตัวเองไหม แน่นอนเธอมีฟิลตอนนี้ ดังนั้นคงจะได้รับเงินบิล จะมีอาหารในตู้เย็น แก๊สรถ และคนที่โทรเมื่อเธอได้หายไป แต่ยัง... "ผมอยากไป โกหก ผมมีคนโกหกไม่ดี แต่ผมมาตรัสโกหกนี้ดังนั้นเมื่อเร็ว ๆ นี้บ่อยว่า มันฟังน่าเชื่อถือเกือบจะทันที "บอกชาร์ลีผมกล่าวสวัสดี" "จะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แม่ของฉันขับรถพาฉันไปที่สนามบินกับหน้าต่างกลิ้งลง มันเป็นเจ็ดสิบห้าองศาใน Phoenix, ท้องฟ้าที่สมบูรณ์แบบ, สีฟ้ากระจ่าง ผมใส่เสื้อของฉันชื่นชอบ - แขนกุดสีขาวตาไก่ลูกไม้; ผมได้สวมใส่มันเป็นท่าทางอำลา ที่นำติดตัวในรายการของฉันคือเสื้อคลุม ในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกคาบสมุทรตะวันตกเฉียงเหนือของรัฐวอชิงตันเป็นเมืองเล็ก ๆ ชื่องาอยู่ภายใต้ฝาครอบใกล้คงที่ของเมฆ ฝนตกในเมืองนี้ไม่สมเหตุผลมากกว่าสถานที่อื่น ๆ ในสหรัฐอเมริกา มันก็มาจากเมืองนี้และมืดมน, สีอยู่ทั่วไปทุกหนทุกแห่งที่แม่ของฉันหนีไปกับฉันเมื่อฉันอายุได้เพียงไม่กี่เดือน มันอยู่ในเมืองนี้ที่ฉันถูกบังคับให้ใช้จ่ายต่อเดือนในทุกฤดูร้อนจนผมอายุสิบสี่ นั่นเป็นปีในที่สุดผมก็วางเท้าของฉันลง; เหล่านี้ในช่วงฤดู​​ร้อนที่ผ่านมาสามพ่อของฉัน, ชาร์ลี vacationed กับฉันในรัฐแคลิฟอร์เนียเป็นเวลาสองสัปดาห์แทน มันก็จะงาว่าตอนนี้ผมถูกเนรเทศ myself- กระทำที่ผมเอาด้วยความกลัวที่ดี ฉันเกลียดงา ฉันรักฟีนิกซ์ ฉันรักดวงอาทิตย์และความร้อนพอง ฉันรักแข็งแรงเมืองที่แผ่กิ่งก้านสาขา "เบลล่า" แม่ของฉันบอกกับผมว่า - คนสุดท้ายของพันครั้ง - ก่อนที่ฉันได้บนเครื่องบิน "คุณไม่ต้องทำเช่นนี้." แม่ของฉันดูเหมือนว่าฉันยกเว้นกับผมและหัวเราะสั้นสาย ผมก็รู้สึกว่ากล้ามเนื้อกระตุกของความหวาดกลัวที่ผมจ้องที่กว้างดวงตาไร้เดียงสาของเธอ ฉันจะปล่อยให้ความรักเอาแน่เอานอนแม่ harebrained ของฉันที่จะดูแลตัวเอง? แน่นอนเธอมีฟิลในขณะนี้ดังนั้นค่าใช้จ่ายอาจจะได้รับเงินจะมีอาหารในตู้เย็นก๊าซในรถของเธอและคนที่จะเรียกเมื่อเธอได้หายไป แต่ยังคง ... "ผมอยากจะไป" ฉัน โกหก ฉันได้เสมอเป็นคนโกหกไม่ดี แต่ผมต้องการได้รับการพูดโกหกนี้บ่อยครั้งดังนั้นเมื่อเร็ว ๆ นี้ว่ามันฟังดูเกือบจะเชื่อในขณะนี้ "ชาร์ลีบอกฉันกล่าวสวัสดี." "ฉันจะ.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม่ของฉันขับรถฉันไปสนามบินกับ windows รีดลง มันเป็น 75 องศาในฟินิกซ์ , ท้องฟ้าสมบูรณ์แบบ ไร้เมฆสีฟ้า ผมใส่เสื้อตัวโปรดของฉัน - เสื้อลูกไม้สีขาวตาไก่ ผมใส่มันเป็นงานเลี้ยงอำลาต่างหาก . . . แบกของฉันในรายการเป็นเสื้อคลุม . ในคาบสมุทรโอลิมปิกของรัฐวอชิงตันทางตะวันตกเฉียงเหนือ ห่างจากเมืองเล็ก ๆชื่อส้อมมีอยู่ใต้ใกล้ครอบคลุมคงที่ของเมฆ ฝนตกในเมืองนี้ไม่มีอะไรมากกว่าสถานที่อื่น ๆในสหรัฐอเมริกา มันมาจากเมืองนี้และมืดมน omnipresent เฉดที่แม่หนีไปกับผม เมื่อผมอายุได้เพียงไม่กี่เดือน มันอยู่ในเมืองนี้ ฉันจะถูกบังคับให้จ่ายเป็นเดือน ทุกฤดูร้อนจนฉันอายุสิบสี่ ที่เป็นปีสุดท้ายวางเท้าลง เหล่านี้ ตลอด 3 ฤดู พ่อชาลี ชอบไปเที่ยวกับผมในแคลิฟอร์เนียเป็นเวลาสองสัปดาห์แทน มันเป็นส้อมที่ฉันตอนนี้เนรเทศตัวเอง - การกระทำที่ฉันเอาด้วยความสยองขวัญ ฉันเกลียดฟอร์คส์ ฉันรักฟินิกซ์ ฉันรักแสงแดดและความร้อน ฉันรักเข้มแข็ง แผ่กิ่งก้านสาขาเมือง” เบลล่า , " แม่พูดกับฉัน - สุดท้ายของ พัน ครั้ง ก่อนผมขึ้นเครื่องบิน " คุณไม่ต้องทำแบบนี้หรอก " แม่เหมือนผม ยกเว้น ผมสั้น ขำสาย ฉันรู้สึกกระตุกตกใจขณะที่ผมจ้องดวงตาไร้เดียงสาของเธอกว้าง , . พ่อจะทิ้งฉันรักรื่น ว่าแม่จะปัดเป่าสำหรับตัวเอง ? แน่นอน เธอได้ฟิลตอนนี้ ตั๋วอาจจะได้รับเงิน จะมีอาหารในตู้เย็น แก๊สในรถของเธอ ใครโทรมา เมื่อเธอหลงทาง แต่ . . . . . . . " ฉันต้องการไป " ผมโกหก ฉันมักจะถูกโกหกไม่ดี แต่ผมจะพูดเรื่องนี้บ่อยๆ เมื่อเร็วๆ นี้ว่า มันฟังดูเกือบจะเชื่อแล้ว " บอกชาลีว่าฉันสวัสดี " " ผมจะ